De rebus Thuriorum [microform]

61쪽

divit Heynius p. 15 sqq. ex cuius explicatione hic sensus verboruni est Thuriis nulli omnino nationis vendilionis solemnes filias in usu

erant, nec in foro eam rem gerere Solebant, sed emtoren et venditorem iusserunt parvum num um dare tribus vicinis, ut paeli esset memoria ac testimonium. Ita necesse erat, ut illi quidem, qui pactionem fecerant, magistratus haberent praedes, ab his autem ipsi vicini lenerentur, si emtor rem non accepisset, aut rem traditam petere tamquam

non traditam, aut acceptam esse negaret. Quae deinde habetoli eophrastus, perversa ad huriorum leges retulit Sainte-Croi in Mo- moires Acad. . . t. XLII. Infra haec addit heophrastus, Thuriorum leges porro iussisse, arrbam confestim, pretium eodem die

repraesentari atque emtorem, si hoc factum non esset, perdere arrham: venditorem autem, Si in pacto non maneret, lantum persolvere, quanti res vendita esset. Ipse Theophrastus hanc poenam inaequalem esse observat, quum res vendita arrham prelio excedat. Haec sere sunt

quae de jure huriorum tradita habemus quae disciplinam publicam attinent leges, infra commemorabuntur. Secundo loco quaestio nos excipit de aetate Charondae, unde elucebit, num ipse leges illas huriis scripserit. Ad aetatem Charondae expediendam primum hoc permultum facit, quod Zaleuco, quem c. l. XXIX. oruisse docet Eusebius, saepissime subjungitur et cum eo inter antiquissimos Iegum conditores recensetur. heodoretus decur ass. Gr. IX, 608. c. eum primum Italis et Siculis leges tulisse ait. Quod quamquam omnium eorum sententiis refragatur, qui Zaleucum Charonda faciunt priorem, id quod utique verius videtur esse, tamen hoc inde emcitur, ab ipsis veteribus, cum de aetate Charondae non certo constaret, eam ad Graecarum in Italia et Sicilia civitatum incunabula retractam esse. Ex loco suspecto Aristotelis Pol ΙΙ, 10 Schn. p. 67. Goetii videmus, a nonnullis Charondam aleuci discipulum, hunc et Lycurgum halelis s. potius halelae, hunc Onomacrii auditorem habitum esse. Quod de temporum rationibus consusis dicit auctor, ad Charondam non pertinet quem ipse paulo ante Zaleuco subjungit. Illo loco Charondam dicit Catanaeum, qui tum suis civibus,

tum celeris per Italiam et Siciliam civitatibus Chalcidicae originis legum

conditor exstiterit. Quod confirmatur eraclidis Pontici fragmento XXV, p. 26. Oeler. socii ii dum quem Rhegini Chalcidensos Charotidae Catanae legibus utebantur Quae Heraclidis verba num antecedant

62쪽

narrationem de Anaxita Messenio, qui tyrannidem Rhegii oecupavit Ol. LXXI, 3. Diod XI, 48. , verissime inde consecit Benileius opusc. p. 354. Lips. leges Charondae tum jam Rhegii floruisse, quum na-xilas imperium sibi conscivit . . Itaque non audiendi levioris sidei scriptores, tum qui eum hurium dicunt' Diod XII, 11. Val. Max. VI, 5. hemist orat. II, p. 3s,b. , tum qui patriam quidem ejus Catanam agnoscunt, ipsum tamen huriis leges scripsisse opinantur Plut decurios. . Schol Plat. p. 419. . Nam e tempore, quo hurii conditi

sunt, multo prior habendus est et circa Ol. XL ponendus. Consentaneum igitur est, hurios, si Charondae legibus usi sint, eas a Chalcidicis civitatibus accepisse et in civitatem suam admisisse, singulis haud dubie pro temporum locorumque diversitate emendatis. Sed leguntur loci aliquot veterum, qui idem laciant, non Charondae, sed Zaleuci Locri leges quum S3baritis, tum huriis placuisse certe illud Benilejo probare videbantur, qui alacriter ut solet, illos adversariis obtendit. Primum contra ea, quae locis ex Athenaeo XI, 508, a,

serna. XLIV, 204. Gaiss allatis efficere studuit criticus, ammeynius p. 162 sq. ita disputavit, ut prorsus eum refellisse videatur. Haec

igitur praeterimus. Neque hoc Bentleio Succurrit, quod eo tempore, quo Charondae leges Thuriis admitterentur, ad popularem latum eorum rempublieam descriptam fuisse nobis persuasum est census maxime

ratione habita Rhegi autem ante Anaxila tempora paucorum imperium fuisse docent Arist. Pol V, 12. Heracl. Pont segm. XXV. Strabo VI, 395. Rhegi enim Messeniorum gentes imperium exercebant, id quod non ex Charondae institutis fieri potuit, ac nobilium illarum gentium Rhegii dominatus Charondae aetatem multo antecedit. Neque omnino putaverim, Charondae leges ad reipublicae formam constituendam pertinuisse. adem est sententia Uaelismuthii hell. D. I, 1. p. 123 sqq. de Charondas uni aes muro mas Gesere in denohauiuischen Sttidie Or eteu chωerlic auo dies Sicinito. Eam denique sententiam, quam ain le-Croi proposuit in dissemialionibus de legibus Magnae Graeciae in nomoires a P Acad. t. XLII,

duos fuisse, qui Charotidae nomen errent, alterum Thuriorum, alterum Catinensium degumlatorem refellere supersedemus, riuum ipse ejus

3 Quod morigo iiii ix contendit Inscript Reginae P. 39., Cliarondat c. Ol. LXXX Rheginis leges condidisse, nulla auctoritate nititur. 4 Ridiculo errore Tyrium alipellavere Alexander geniat dier. l. VI, 10. alii. de qui hiis v. Fabric bibl. r. l. I, p. 536. d. III, 17 18.

63쪽

audio Beynii prolusionibus meliora doctus eam retractaverit. Per erae

nisi sorte verum vidit, obscurius loquutus Barihelena St. Ηilaire in

editione Aristot Polit ad I 1, 6. Charondas, Catanensis, legislator Thuriorum, circa l. XXIX. Hoc loco etiam commemoranda sunt, quae de morte Charondae narrantur Diod XII, 19. Val. Max. VI, 5. Quum aliquando latrones terram in stam redderent, Charondas ad eos pellendos egressus est: interea in urbe seditione orta Charondas reversus gladio non deposito concionem adiit, quod ipse lege caverat, Supplicium ei, qui contra secisset, minatus. Quod quum aliquis exclamasset tuam ipse legem dissolvis, imo confirmo, inquit, et gladio se percussit. De qua narratione magna inde dubilatio existit, quod idem de Zaleuco et de Diocle, qui Syracusanis leges scripsit, traditur. Diod. l. c. Eustalli ad Il. , p. 62. d. Bas. In quo non refragabimur, si quis statuat, ad Dioclem illud potius reserendum esse, quam ad Zaleucum et Charondam, uirumque antiquitate Oblectum et ad quos facile potuerit transferri. Zaleucum in bello intersectum esse auctor est Suida s. v. Ut in legibus Charondae et Zaleuci, ita in vita quoque eorum multa confusa legimus.

Suid. s. v. Zαλευκος Λοκρος ἐκ Θουρίου.

Τertium restat, ut inquiramus, num genuinae sint leges a Diodoro et Io Stobae Charondae nomine nobis servatae cum prooemio. Dudum inter omnes convenit post argumenta Benileii sagacitate extricata, ab Heynio locupletata legum illarum ragmenta cum prooenaio, ita uti nobis tradita sunt, Charondae non magis deberi, quam alterum prooemium Zaleuco ' Dialectus dorica, qua initium prooemii, quod Cha

rondam prae Se fert auctorem, conscriptum est, Omnin oratio conatior,

quam pro illa antiquitate, sententiarum nonnullae, quas ibi legimus expressas, posteriori aetatis Scriptorem arguunt, ythagoreum quidem, qui et prooemium et leges ad suum ingenium consormavit. Quod Warburtonius rem ita componit ut sentiat Dioine legation V Moses p. 108 sqq.), leges illas et prooemia aevo posteriori in alteram transscripta esse dialectum uti de Dioclis legibus actum esse legimus Diod XI, 34. , sere nihili pendendum est. Genuinas utriusque leges

Nobis non esse eo alas, vel hoc innuit, quod nonnulla in utroque legimus quam vix alter ab altero sum sit, et quibus diobae et Diodori

5 Virilisqlio prooeinitim Cicero laiidavit 1 gg. II, 6. Itaque Hrtim est, Zaleuci proooinitim a Diodoro agnosci crina niteriam Cliarondae igit orare videatur. Mo evincitur, auctores Midein Diodori et Stobae ex eodein lanieliarisisse, neque tamen PSOS.

64쪽

auctores nante illos confudisse arguuntur. Huc pertinent Diod XII, 16.eoll. iob sem. XLIV, 200. Diod. XII, 17. coli. Stob. l. l. Dem. Timocr. p. 743. et Polyb. XII, 7. Stob. XXXIX, 77. Luculentissimum . exemphim, quod ultimo loco posuinius, est narratio de laqueo fatali legum custode et de monoculo, qui legis de talionis iure emendandre eivibus auctor actus sit Thurinis an Locrensibus illa tribuenda sint, non dubitatur, si Demosthenis et Polybii auctoritatem respicimus. Itaque illam quoque Diodori narratiunculam de tribus omnino, dum Thuriorum civitas constiterit, ibi legibus abrogatis, ut ad Zaleuci exemplum aperte siclam plane rejicimus legemque de eodem laqueo a Charonda abjudicamus Pythagoreus autem quidam philosophus quin prooemium

et leges Charondae, quales nunc abentur, ita composuerit, vix quisquam dubitabit, qui cum illis Pythagoreorum, qui supersunt, libros

comparaverit. Sed ne Bentleii quidem sententiam, aleuci aeque ac Charondae leges cum prooemiis nihil nisi commentum esse a sophista

aliquo sero demuni ProcuSum, non audemus adoptare. Non est, cur

non philosophus ille re vera integras Charondae et Zaleuci leges cognoverit. Quantum nos quidem videmus, temere suerit ab egregia Heynii

de utriusque legibus disquisitione discedere. Cui quod adderemus,

quum sere nihil superesse videretur, haec paucioribus absolvimus. Prooemiorum illorum genuinam formam ortasse ex Plat legg. IV, 719. cognoscemus: s. o. uelleri Dorr. II, 230. Protagoram sophistam Thuriis leges scripsisse, auctor est Heraclides Ponticus Diogeni Laert. IX, 8, 1. Protagoram circa idem tempus multas per Siciliam et Italiam urbes adiisse, variorum testium consensu habetur certissimum. Ac quum Periclis dicitur usus esse familiaritale Plui. , Pericles autem quasi pater uerit coloniae Thurinae, possit inde illi narrationi aliqua species adjici. Itaque sane videtur Th. Berghio p. 101. Pericles rotagora usus esse, quum Thurios coloniam deduceret, ut leges novae urbi describeret. Idem videtur probare Benileius opusc. p. 363. β). Diagoras Melius Manlinensibus

leges scripsit et ipse sophista. Ael. V. II. II, 23 Neque tamen et ipse

6 Consentit ardio diss liuitioine sit Porigine et es progres de anhelorique dans a Grece, in ἡ-ires de Pacad. t. XV, et L. F. Herbst in Peterseti hilolog. hist. Studien et c. p. 10 sq. qui rotagorae Potissiin uni κρι- β. iti in legibus Thuriorum ab Ephoro nolatam deberi putat, quunt ad emendandas Charondae leges a litariis sit admissus. Idem mirum in modum θου- ριο/ιαντεις Arist. Diab. 33l censet propter rotagoram et ipsit in Thurium inter sophistas nominari. - 26ρι σε tu Charondae tribuitur tu loco suspecto Aristotelis sol. II, 8 p. 68 Goelli.

65쪽

probaverim cognovimus quidem Protagoram ad id quoque studia sua convertisse, ut artem reipublicae administrandae doceret Plat. Prol. P. 318, e.), et apud Diogenem in Catalogo librorum eius nonnulli leguntur, quos de eadem re conscripsit sed sive hurios primum illo usos fuisse legum conditore, deinde Charondae leges admisisse, sive Protagorae ab iis commissum esse statuemus ut leges Charondae ad

Sua tempora accommodaret, utrunaque graviori teste admodum eget.

Accedit, quod Protagoras non ante desunctum Periclem Athenis discessisse videtur sv Ilerghium . .). Fortasse eo nitebatur Heraclidis fabula, quod Protagoras tum in aliis Italiae et Siciliae urbibus, lummaxime huriis scholas instituit sophistarum more de munibus publicis et similibus I. Geelius de Pythagora illud ab Heraclide dictum fuisse suspicatus est in hist erit Sophist. Nov. ct Soc Rheno -Τraject ΙΙ. P. 77.), quod propter temporum diversitatem negat Brandis hist phil. I, 25. Diog. Laert. VIII, 1, 15. ἄλλους τε πολλους Pulli agoras κατα την Ιταλίαν απεργασασΘαι καλους τε και αγα Θους ανδρας 'ατα καὶ Ζάλευκον και X αρωνδαν του νομιοΘέτας Ianabi de vita Pyth. VII, S 33. Ρythagoras - ἐλευΘερους ἐποιησε - Συβαριν και Κατανην καὶ Ρηγιον - καὶ λας τινας αἱ και νόμους ωετο δι Xαρωνδα του Καταναίου καὶ Ζαλευκου του Λοκ ου.

Cf. XXIII S. 104. XXVII S. 130. XXX, S. 172. Porphyr de vita

hili. 21. Seneca ep. XC.

Amplo Sybaritarum agro huriorum sine quin aliquanto angustiores fuerint, dubium non est. Post Sybarim excisam partim vicini, inprimis victores Crotoniatae, agrum latiSSimum occupaverunt, partim Itali ipsi priores eorum locorum incolae, qui quum a Sybaritis strictiore laxioreve imperio tenerentur, tum rursus sui juris facti sunt. l. LXXVII, Rhegini in agro Sybaritano Buxentum condidere, paulo antea Crotoniatae eo usque videntur imperium suum extendiSSe, ut Laum et Scidrum a reliquiis Sybaritarum incullas vastare conarentur. hurini igitur non sine magna contentione multisque bellis partem aliquam agri Sybaritani recuperare poterant. A Crotoniensibus Hyliam fluvium te minum constitutum fuisse, docemur ex huc. ΙΙ, 35. orro hurios Terinensium agrum attigisse, ex bello cum illis paulo post coloniam deductam gesto elucet. Ab aquilone ad Siritidem terra eorum adjacebat. de qua aliquantum cum arentinis certarunt, deinde communem

66쪽

eum illis coloniani eracleam deduxerunt. Sed quid aciemus loco

Strabonis VI, 29, ubi conventum Graeeorum Italiae Heracleae haberi solitum , Alexander Molossus odio arentinorum, qui potiora in eam urbem quam hurini exercuere iura, in huriorum ditionem transferre conatus prope Acalandrum fluvium dicitur locum in eum sinem muro saepsisse Nam calandrum a septentrionali eracleae parte apertum est otii a Plini N. H. III, 11. Iani Istaeus propter Strabonis locum Acalandrum Heracleae a meridie suxisse censuit, Cluverus legendum esse putavit Cylistarnum. Hoc patet, calandrum non eundem esse quam qui hodie Salandrello vocatur accolis, sed Heracleam interet Thurios ponendum Manneri geogr. Gr. e R. IX, 2, 231. uvium, qui nunc ocanello appellatur, et a Cratilide millia passuum distat, Acalandrum esse conjicit aliter Romanetl. I, 238 et 243, ex cuius sententia Cylistarnus s. potius Cylislarus nunc Roccanello dicitur, Acalander autem Calandro CL Ultricli Syb. . .

De commerciis ac mercatur Thuriorum non expedit in conjecturis versari, quum Veteres nobis hic omnino desint. Laeta incrementa, quae civitas eorum mature cepit, probabile est non minus commerciis,

quam prosperis bellis deberi et illud ipsum, quod quasi universae

Graeciae colonia fuerat, ad commercia Thuriorum iuvanda sine dubio

egregie valuit. Vini atque olei Thurini ama per totam antiqui talem

vulgata demonstrat, Thurios terrae suae proventu mercatum instituisse quaestuosissimum picem quoque, quam Sila praestitit, mercatura ab

iis evectam esse, probabile est 'achsm. II, 1, 88. . adem Sila iis non solum lateriem praestitit navium aedificandarum v Barteis Brie oliber Calabrie unia Sicilian. t. I, p. 2860, sed etiam ita lignis abundare tradit tedeselius p. 193. montes Thuriis vicinos, ut exportari illa possint. Ad navigaturam delphini quoque spectare videntur, qui passim in numis sunt conspicui, et ancora ap. Raschium p. 1155. n. 19.). Artis bellicae Thurii paulo post civitatem conditam perito magistro Cleandrida usi sunt, cuius dexteritati in acie exstruenda locorumque ingenio utendo probatae nonnullas de Lucanis victorias debuerunt: V. Polyaen Strateg. II, 10, 2. 4. 5. 3 . In bello Peloponnesiaco

Thurios vidimus Atheniensibus DCC pedites gravis armaturae CCC a-i Πανηγυριν, quae foedus Italiotarum contra Dionysium et Lucanos Ol. XCVI, 4. compositum tempore non videtur antecedere. Cf. Diod. XIV, 91. 101. 2 Apophthegma Spartano duce indignius, pelle vulpina tendiam esse, ubi eonina non sufficiat, jam Cleandridae tribuitur Polyaen. I. l. f. Plui. m. apopth. P. 127. I uiten.

67쪽

eulatores ministrasse, postmodum Lacedaemoniis deeem naves Dorieo Rhodio duee. Sed quantam multitudinem in suae eivitatis praesidium cogere potuerint, bella Ol. XCVII, 3. annis post Thurios onditos ei citer quinquaginta quatuor cum Lucanis gesta docent. Ibi enim contra barbaros eduxere exercitum peditum quatuordecim millium amplius, equitibus prope mille additis. Ac terra, quam incoluerunt, equis alendis erat aptissima, quandoquidem toto agro canalibus irrigato pabulis non eguerunt'. ac annal. XIV, 21. a Tuscis accitos histriones, a Thuriis equorum certamina Livius tamen I, 35. horum originem ex Etruria derivat Tyriis praebet s. Corb., quod nihil est. e nius opusc. II, p. 133. Thurios hoc loco Sybaritas dici existimat, cogitatque de pompa equestri, qua crocotis super loricas indusi transvehebantur Sybaritani ultra quinque millia Ath. XII, 519, e. Sed, ut verba Tacili se habent, probabilior utique est o Muelleri sententia, de arte Sybaritarum equos ad tibiae modos saltare docendi cogitandum esse, quae sertasse ad Thurios transiit V. tr. II, p. 220. CAPux IV.

RES SACRAE DISCIPLINA PUBLICA ARTIUM LITERARUMQUE CULTURA.

Inter divina nuntina 'huriis publice culta longe primum locum obtine Minerva ab Atheniensibus accepta quae sere in omnibus hu- Tiomam numis conspicitur, laureata galea et gryphis Mionnet. I, p. 170. nro 676. vel Scyllae figura tiro. 657 ornata. Inprimis duo num sunt laudandi, in quibus Minervae capiti adscriptae sunt literae ΣΩ, i. e. ΙΠαλλάδι σωτῆρι Inferior erat Dianae et Cereris cultus, quarum dearum imagines vid in numis expressas p. Mionnet. t. I, p. 171 nro. 690 691 695. Suppl. t. I. 224 nro. 871. Inde ab Olymp. LXXXVI, 3. quo anno Delphicus Deus suam jussit haberi coloniam, in numis aliquot comparet. v. Mionnet. t. I, p. 171 nro. 692. Suppl. I, p. 324. ro. 867 868. tripus . I, p. 169. nro 660. Boreas a quo inde tempore buriis cultus sit, atque adeo civitatem et agrum peculiarem τέμιενος sit nactus, vid. p. Aelian. V. H.

XII, 1. oll. Diod. XIV, 100. incidit enim hoc extra id tempus, de quo agere instituimus Herculis, Veneris, Iovis Olympii Athenis

3 Idem comprobare videtur, quod equum etiam numis incuderent mmionnet. Suppl. t. I, p. 322, nro. 854. . Riedegelius P. 192. te seu duo de seliano leo chiaque amis imis cenis chmaua. 7.

68쪽

quoque culti, forist. Pol V, 9. , Liberi sana Thuriis suisse, Dominibus vicorum hurinorum p. Diodor. XII, 10. vix audeo coniicere Mercurii sceptrum conspicitur in num o p. Mionnet. Suppl. Ι,323. Dro. 859. thyrsos numis inscriptos iam commemoravimus Panem litoralem legimus heocr. V, 14. cujus erat sacellum prope Crathim fluvium, sive prope mare situm Philosteph. p. Schol. hiloctetae denique ullum a Sybaritis Mir ausc. c. 115. coli init. ad Thurios transiisse, docere videtur Iustinus XX, 1. Thurinorum urbem Philocteten conuiuisse erunt, ibique adhuc monumentum ejus Disitur et Herculis sagitta in Apollinis templo, quae fatum Troa fuere. CL Et M. s. v. 'Aλαιος Steph. s. v. Μάκα α. Zeta Lye 911 927. Sil Ilal. ΙΙ, 33. In numis, qui Copiae nomine signati exstant, Iani, Herculis, Mercurii capita conspiciuntur. Disciplinam publicam maxime spectat Charondae quod dicitur prooemium p. Stobaeum, serm. XLIV, p. 218 sqq. Gaiss sed perpaucae

in hoc prooemio nobis servatae sint genuinae Charondae sententiae, pleraeque philosophum posteriorem arguunt. Itaque omissis iis, quae ibi in universum de Deorum veneratione, de reverentia ac pietate parentibus et magistratibus praestanda monita sunt, ea tantum leges commemorabimus, quae ad singulas quasdam res spectant. Atque ex illis quidem prinium eam Supra attigimus, quae ut respublica salva esset multis usa bonae institutionis custodibus, eum, cujus quis acinoribus conscius esset, indicari jussit non minus eam, quae eum hac arcle conjuncta est, ut calumniae convicti myrica coronali per urbem circumducerentur. Mortuos Charondas jussit non lacrymis nec lamentis honorari, sed bona recordatione, atque annua frugum oblatione Stobaeus p. 222.

De funeribus peculiaria fuisse hiariorum instituta, confirmatur loco Menandri rhetoris p. alg. vol. IX, p. 203. Prooemii sitiem deinde hoc loco adjiciamus iubet autem lex omnes eives hae prooemia ediscere, et festis diebus post paeanas recitare, cui quidem epularum sacrarum curator imperaverit, ut in uniuscuiusque naturam haec praecepta abeant εμιφυσιουται, quae Vox Pythagoreum prodit, Lineyne p. 82. riscli de Oc a Pyth. cond. p. 24. . Hoc non merum sicluni Pythagorei esse, qui prooemium retractavit, docet locus Strabonis XII, p. 813 ubi Mazaceni, qui et ipsi Charondae leges adsciverant, dicuntur delegisse νομιωσον, ω ἐστιν αυ-

τοῖς ἐξηγητής των Ῥομων ) Videtitur igitur leges Charondae ab

i Mazaca Cappadociae egregiis suis institutis soriasse cognoni et Eusebiae

69쪽

initio more vomicae oeseos conscriptae fuisse, ita ut decantari possent Confirmatur hoc etiam ab Hermippes libr. VI de legislati. ap. Athen. XIV, p. 619 b. Athenis leges Charondae inter pocula canebantur': in colla redactaeῖ ubi de modis musicis cogitari nequit. Hanc narrationem videtur Stephanus Byz. cum loco cicholiastae lat. supra laudato p. 419. Bevher. : Ἀαρων ας ἐκ κατανης πολεως Σικελια διάσημιος των ΑΘ νηΘεν ἐλΘοντιον εις Θουρίους ἐποικων)ConglutinaSSe, quum S. V. Κατανα paulo perversius scribit, ἀπο τῆς Κ.ατάνης Xαρωνδας ο διασημος των ἐν 'AΘηνησι νομιοΘετων. suum rarior sit loquuti ἐν 'AΘήwayσι Bentleius substituere voluit ἐν Σικελία Fabricius paulo pinguius ἐν καταναις, uterque audaciu Scriptoris ileras deserens Quamquam vulgatius est dicere 'AΘηνησι, tamen illud 'uoque apud scriptores deterioris metatis non raro degere memini: exemplis abstineo. Quod autem omnino de degibus inliquioria etate cantari solitis hodie disceptatur inter O. D. hoc abhorret a consilio nostro nunc accuratius persequi vide, quae de legibus Lycurgia aerpandro in modorum concentum revocatis contra NilZschii V. Cl. dubitationes attulit . uellerui in mensura list. Ηοm in Goti gel. Anz. 1831. p. 293sqq. s. achsmuth. I, 1, 208. Iacobs in m cI. t. XVI, p. 17 sq. s. v. Charondas Hoes ipsum quidem legum Cha-TOndae vetustatem comprobat quod vero Betillejus p. 361. ex Hermippi loco colligit, eas nisi ante Draconem Allienis cantari non potuisse, Vereor, ut recte suspicetur ahurios autem et ipsos Charondae leges cantasse. haudquaquam credibile est, ii potius, quum legum codicem apud se confli luerent, aut in pedestris orationis formam eas mutaverunt,

aut iam mutatas acceperunt.

Diodorus XII, 12 legem Charondae tradit, quae nisi inter spurias habenda, laude est dignissima constituit enim actionem praVae societalis gravesque poenas irrogavit. Eandem legem poeta quidam iambis expressit, qui cap. 14. recitantur D.

debuerunt. s. Strab. XII, 18. Ex sententia S. Croixit Mazaceni per clialcidicos Thracia colonos Charondae leges acceperant atque adimiserant in uani civitatem auctore Androdama Rhegino. non Seolio p. Aili XV, 95 b. 'Aδειν του λογον, ω αιρε, ita ντους ἀγαθους φίλει , ων δειλων ζαπεχου, νους τι δειλοῖς ολ γη χαρις, Iegem illam Charondas de prava consuetudine vitanda invenisse sibi visus est Bentlejus P. 361., rescribens αρωνλυ l νομον .τ. λ. Scolio de Admeto inter nobillissini habetur vid. l. li in De la auge fur es chamons de Pancierine Grece in Mέm de I'Acad. t. IX, p. 333. coli. Dorr. I, 20. Ac vix ipse Bentlejus serio hune Iocum ita emendandum esse ceuSuit.

70쪽

Denique haec quoque lex talarondae hic commemoranda est, quae omnes civium lios literarum elementa edoceri iussit, magistris ludorum publice eonstitutis. Diodorus XII, 12. 13. Waelism helian AILII, 2, p. 454. Simile quid temporibus illis alias actum esse, non constat: imo scimus, a Solone id omissum esse, qui diligentissime de sebolis ludimagistrorum constituit v. Aeschin. c. imarch. g. 9 sqq. Itaque de ea lege Charondae multum dubitavit . uellerus in libello, quo

Georg. Augustae nostrae sacra saecularia celebranda indicuntur p. 4.

illamque ut multa alia ab recentioribus sophistis ei assacta esse censuit, qui eam rerum publicarum formam, quae ipsis placeret, Charondae auctoritate commendare studerent. Idem sentit Cl. Boethh. in Stantsh. I. p. 133. Diesea Gesere schmech star nach dem alexandrin. Zelialter. Quae de Massiliensium et Gallorum institutis Strabo IV, p. 180. scribit, ad posteriorem aetatem pertinenti Singularis est Philostrati locus de vit Apollon. p. Photium eod. 241, p. 326. Becher. Τhurios Indorum ac Lacedaemoniorum more capillos promittere. Dubitationem injicit res mira, mos Spartanus de quo O Mueli Dorr. II. p. 270. achsm. II, 2. p. 34. , ad Thurios translatus non potest non vitium illi loco inesse l. Civitatibus magnae Graeciae sere omnibus, quae eadem agri ube tale, coeli lenitate, aercaturae felicitate utebantur, invenimus accidisse ut luxu dissi uerent. Ex quibus Sybaritae et Siritae sunt notissimi de ceteris complura congessit aclism. heu Alt. I, 2, 326. s. o. ueli. Dorr. II, 18. De Thuriis fortasse idem arguat Metagenis fabula Θουριοπέρσαι , cui nomen inscriptum esse statuunt a moribus huHorun et Persarum ibi comparatis Schweio ad th. VI, 269, e Lo-beelc. aralip. p. 78. i. q. Thurii περσκοντες. C Meinev quaesti. scen. II, p. 53. Quae vero Th. Berghius in comm de comoed ait ant. reliqu. p. 61 sq. disputat, quibus comprobet, hurii cum magna rugum ubertate et omni voluptatum copia abundarent, novos colono mox

deliciis et libidinibus diffluxisse, atque Eupolidis fabulam, quae inscri-3 Aecedunt duo alii Ioel, In quibus vitiose ThurIos nominari hic clarius est. Alter legitur in Hesychio s. v. Σαννις δρυοσάνδραξ Θουριορ, alter in cliol. Aesch. Pers. 659. βαλην ὁ βασιλευ λέγεται. Κυφοριων δὲ φησὶ Θουριων εἶναι τὴν διάλεκτον Phrygiam esse vocem βαλην, hodie satis

convenit inter V DD. v. Hesych. s. v. Sext. mp. adu math. P. 286. Eust. ad Od. 19. p. 680. Bas. Iut de fluv. XII, 16. Poti. 1m. Orachungeri cere. II, 272. De aecenti monuerunt Herodian. περὶ ριον λεξ. p. 17. Dind. Arcad. Περι τονων P. s. Bainer. ItaqMe in locis illis vel Φρυγιον rescribendum est,

vel Moo vel Tristo clim O. Muellero in Mus Rhen. III, 37.