장음표시 사용
221쪽
cssentias rerum. At si colorato, aut vi siliconiungitur homo , aut quodcunq; animat,aut aliquod aliudu otest contingere,ut visus fallatur: ita si addatur obiectui esse,vel non esse vel aliquod huiusmodi, continget facile,ut ipsa ratio aberret. igitur in prima actione non decipitur ratio, nisi ultra progrediatur,ut si ali quis meditabitur equum, non potest ibi esse deceptio , cum simplex meditatio sit, verum si conncctitur ei aliquid, cum quis pro suo arbitratu possit meditari, sitne debilis equus ,
an robustus . ferox, an mitis, tunc illa actio, cum amplius procedat, non dicetur prima , sed a prima proximae cuius munus est apprchen si componere atque diuidere,&ea inter se bene, aut male concinna. δ in re: ibi enim verum continetur, dc falsum. Quare in prima actione nunquam fallitur ratio, in proxima vero quandoque. Tertia est: qua ratio Tertia amo ipse conceptus, ic apprehensa cognoscit percursione quadam: quam Graeci mi ιαν nuncupant est autem διανεια Percursio S ratiocinatio, qua dum munus notionis ob imus, distamus a separatis substantiis: quae non intelligunt ratiocinio, ut homo, sed acie tantummodo mentis. Itaque deseruit prima functio rationis functioni, quae proxima est: quia si prima conceptus simplices non arriperet, non posset proxima eos componere : sub qua quidem compositione percurrit ratio, ut exempli gratia, si qui spiam meditabitur coruum, & cum eo nigrum, Con
cipietque etiam niuem, A cum ea candorem, quoniam cum compositiones lauiusmodi simplicibus conceptionibus ratiocinando congruur, elicit ratio verum videlicet quemlibet coruum tale nigrum,niuem vero candidam . at si contra, eliciet taliam. Super his igitur percurrens ratio sbia fisn
negociatur, nunc recte incedens, nunc aberrans r aberrat autem, bonum
Mum falsa pro veris assu init, ruit apparens bonum pro eo, quod est absolute bonum : non tamen cut illi aiunt tanquam ratio simplex, sedi quam oppretia ab asteistibus, quibus est iugata . siquidem ipsi at. ic, aus ad sedem usq; rationis commeant,eamq; aut leni ter titilla do du 'cunt ad voluptatem, aut acri cr pulsando impellunt ad turpia. Verum assurgit aliquando ipsa ratio, S in homini b. b ne constitutis saepissime, . a flectusq; ipses conculcar& reprimit,atq; ipsis sensibus praesidet,dc tanquam praetor iudicat, praescribitq; , quid scqvcndum, qiiiidve fugiendusit. Unde Plistarchus ipse ait, Rationem pei turbati quandoq; , & etiam reiicere fallum, qua ricio tibi ostertur vorum, di sensum quidem utrunq;
contrarior uattingere, bcestu quasi forum. Concinne prosccto sensum sis iam comparauit foro nam quemadmodulites tractantur in foro ante iussi cem, ita ab exteriori b. sensib. afferuntur communi sun sui contraria obiecta, tanqua in foro. In hoc tame haec duo disserunt, Psensus non ad iram obi. Imittit res, 'emaamodum forum,sed admittit tantii simulacra, &. cico citra materiam: estque ex eo genere retum, quae non assiciuntur si '
222쪽
affectione naturae, sed potius affectione formae, quam spiritalem nun-cueant nostrates Philosophi. Non enim eodem Pacto se habet forma in sensu, & in re ipsa dum patitur,aut si lignum afficiatur ab igne, quoniam patitur affectione naturae, non modo admittit formam ignis, vorum esticitur eius materia: perinde ut ea,quae erat sub igne non tamen cadem numero, sed fere eadem ob ignem acquisitum ab affectione na. turae. Sed non eodem modo respondet in re citra materiam, quae com
paratur nummo dum cuditur: nam aurum, aut aes, X quo nummus efficitur, non admittit ferrum, a quo patitur, nec ei similis edicitur, sed accipit tantum imaginem effigiatam in ferro illo cussorio. Sic etiam fit in iis, quae ad sensum pertinent: siquidem gustas allicitur a pomo, non tamen in eo, quod pomum est, sed incoquod sapidum, & visus a revila, tanquam colorata. inare cum quaelibet potestas admittat obiectum proprium,ut visius coloratum seu visite,&gustus sapidum, continean turque sub obiecto contraria, ut sub obiectu visus album,& nigrum , de sub obiectu gustus dulce&amarum, necesse est, ut sensus, cui huiusmodi obiecta contraria proportionata ut hodie dicunt obiiciuntur, contraria attingat. Ideo dixi t sensus ipsos utrumque contrariorum attingere, dcesse quasi forum, in quo ratio iudicat & internoscit. Quae apud Plutarchum post haec sequuntur, quia facilia sunt, ideo a nobis non
Ration atque assectum idem non esse, ex eorum consense, atque asterutrius obsequioprobari.
C A P. IV. Onstitit autem ex iis,quae dicta sunt hactenus, rationem ab affectu differre ob repugnantiam : nunc etiam illud idem autor ostendit, ab obsequio&consensu. Prima quidem ratio est, quod saepenumero accidit, diligi quempiam ab aliquo virtutis gratia, ac merito: contingit etiam postmodum Ex prauum, atque intemperantem ab eodem amari: quod plane arguit, duas esse partes: alteram qua virtus, alteram qua vitium diligitur: &illa quidem ratio recta dicetur: haec vero affectus. Ergo duo erunt dilectio- ὸ σμώ nis principia, quoniam duos oppositos effectus absque aliquo medio,&ρπUM per se,& undequaque absolute ab eodem prodire principio, impossibile a ... est. Nostri tamen muneris erit ferre autori suppetias, ne ipsius ratio larim priseipio befactetur: coargumento,quia potentia, quaerationis est compos , potest se ad opposita ferre, cum quisque pro arbitrio suo valeat bonum &sω.. ' mal um sequi. Cui argumento facile respondemus, quod licet volun tas videatur.
223쪽
DISPUTAT DE VIR T. MOR. LIB. IV. is 3
videatur unum; duo tamen necessario erunt principia motus ipsius voluntatis ad opposita: cum aliud quidem principium iit, quo mouetur ad bonum: aliud autem, quo mouetur ad malum. Praeterea diximus: non posse oppolitos estectus prodire per se,&absque aliquo medio, &vndequaque absblute. Nam ex accidenti nihil est, quod prohibeat bo- . . num, S malum ab eodem prouenite principio, ut cum iustu iudicis fur . . suspenditur: bonum enim est per se exequi sancita, malum autem per- dere hominem: sed malum illud non per se. sed ex eventu accidit, quoniam suspenditur aliquis non quia homo, sed quia fur; contingit autem homini esse furem. Praeterea diximus,absque medio: siquidem a terra potest ignis&aqua prodire, exhalatio autem, quae e terra aspirat, ii arida est, in ignem conuertitur: si humida, in aquam: sed non nisi interce
dente aeris qualitate, atque asipirationum diuersitate. Etenim aer tripartito diuiditur : prima quidem pars tepida est: media algida: supte ' Α' ma feruida: in tepida ros,& pruina densantur: in frigida, nubes: in postrema,trabes,cometae, & ignita omnia generantur; quae quidem contraria, licet ab eodem principio oriri videantur, non tamen absque medio, nec in eodem loco procreantur. Item diximus undequaque absolute, cum praesentia gubernatoris conseruetur nauis, absentia vero submergatur. Quin materiae etiam diuersae ab eodem possunt principio diuerso quodam modo mutati, ut ab eodem Sole congelata liquescere,& liquida coire: ut cum lutum a Sole densatur,& cera liquescit. Sed qui virtute praeditus est, ob virtutem,probitatemque diligitur: qui vero est vitiis refertus, manifesta oppositione diligitur: quare adiuerso principio amor ille procedit. Subdit praeterea, contingere quandoque non iure uti ira aduersus filios & parentes, contingere etiam iure pro filiis &parentibus, aduersus hostes, & tyrannos irasci. Quod quidem duo esse principia, plane ostendit: alterum quo irascimur contra eos, alterum quo pro eisdem digladiamur nam irasci contra quempiam, & pro eodem digladiari, ac se morti summittere, contraria quidem sunt : contraria enim cum sie inuicem perimant, in eodem subiecto osse non possunt. Sed dicet quispiam; nonne algor & calor se inuicem perimunt'dctamen in eadem manu esse contingit; verum si in eadem manu possunt esse illa contraria, non tamen in eadem parte manus. Duae igitur erunt partes, una qua irascimur contra filios & parentes; altera, qua pro eis, si necesse esse occumberemus. Iccirco euenire, ait autoris: ut quemadmodum illic sensibilis est pugna astemis aduersus rationem; ita hic percipiatur pei suasio&assensio, quoniam appetitus curatione congruit. Addit praeterea, quod cum vir probus secundum leges&iura ducit uxorem, cogitat iuste& temperanter cum ea degere & simul este; ten pore autem spariente conluetudine affectum sentit ad rationem accestisseu etiam Ci
224쪽
modestia in infamem quendam etiam cum stomacho iocatus hoc di
Sunt&alia commenta, tuae fortasse non ita recte post uni dici ea ptiones: sed quia Huentur mendaciis, inter sophisticas molitiones ea autor posuit, quin ipsas res deserunt, N ad commentitia verba confugiunt: nam erubescentiam a turpitudine ortam obseruantiam appellae, laetitiam autem gestientem honestum gaudium t timorem vero consilium cauendi cum nemo sit,qui hanc gloriam,quam ipsi sibi arrogant, refellat. Genus autem ostentationis sophisticae est, quia vitia excusantur sub virtutis specie,ut si is,qui superbia tumet,magnanimus appelle- tun aut si crudelis,immanisque,dicatur fortis: timidus vero, caul us,a-' uarus,frugi: prodigus atque prosusus benignus. Quod quidem nihil aliud est, quam virtutes ut ait Flaccus) inuertere.&0ncerum vastiquore malo inficere. Quapropter ait Plutarchus, eos sic aptare nomina,vtipsos affectus, qui rationi obtemperant , hqnestis his nominibus, contrariis vero affectus repugnantes, dc vim rationi asserentes appellent. Caetera, quae sequuntur,consulto ob facilitatem relinquimus.
Vtrum peccata sint pari C A P. V LIluere autem, & confutare rationes eorum, qui dicunt, paria esse peccata, & an aliquo pacto ipsam verum negligant, nunc 'ostendere non est opportunum. Nostrae tamen partes erunt, ea quae aut innuit,tantum protrahere, ut condiscantur. Ir ri que primum ponenda erueStoicorum opinio,qui dabant inter peccata distantiamin ea tantummodo parte, ex qua manat euentusrut porder rusum rem auri nauem aut paleae in inscitia gubernatoris navium nihil intereiledi. cebant: sicut in raptu prostitutae aut virginis, quamuis nemo de pro iti- tuta quereretur. metiebantur etenim peccata non ab euen tu rerum seda transgressu vetiti. quoniam putabant peccare,nihil aliud esse, nisi rationis lineam transilire: parumne an multum quis transiliat, in eadem, inviis culpa esse,dicebant. illud etiam affirmabant, peccati proprium esse , agere quod non licet, Millud quidem semper unum atque idem esse illinc uno eodemque modo qui peccant, reprehenduntur, ideo paria esse . censebant. Dicebant etiam, Peccata virtutibus opponi: Oppi, sitorum autem eam esse naturam, ut quod de uno opposto dicitur,de altero dicatur. Quare cum virtutes se inuicem comitentur, ut non dicatur bo
225쪽
DISPUTAT DE VIR T. MOR. LIB. IV. Isr
no viro melior, pares esse inter se fatendum est: paria ergo erunt peccata, cum sint ipsis virtutibus opposita. In causa autem illud fuit,ut haec opinarentur, quod recestis a rationis linea nihil aliud esse assirmabant, quam virtutis priuationem, priuatio autem non accipit redundantiam di defectum: nam qui vita priuantur,quamuis in diuersis temporibus,
non tamen alius alio dicetur magis mortuus. Simili ratione qui peccat, virtute se priuat: priuatio autem semper aequalis est; aequalia ergo putabant este peccata. At si nos rem diligentius intuebun ur, inucniemus
priuationem bifariam intelligi. alteram quidem absolutam & simpli cem,quae est penitus expers oppositi habitus,&consistit in omnino non esse, ut de morte nunc diximus,in qua nulla pars vitae prorsus iugata est:
alteram vero non simplicem , quae non consistit in omnino non esse, quamuis in abolitionem vergar, & festinet, ut valetudo, deformitas, α simit alis, Cum quibus pars aliqua oppositi habitus annectitur: nullus enim dicitur aeger, qui sit penitus expers simitatis, aut adeo deformis,
ut undequaque videatur turpissimus. Assumpserunt igitur Stoici priuationem illam absolute consideratam,non hanc, quae accipit nimium de parum. Praeterea cum malum etiam duplex sit : aliud per se aliud ex eventu, ve cernere est in singulari certamine, tum pugnaturi in area inclusi decertant, malum certe dicetur esse per se, cum alter alterum aut sauciat,aut ab equo deturbat, aut quocunque modo malς accipit. Sed transire lineam, qua clauduntur pugnantes, non per se malum est, sed ex eventu, S pacto. inare cum pugnaturus limitem constitutum transgreditur, siue parum siue multum transgrediatur, aeque Culpatur, quapropter porrigere illico alteri herbam cogitur , seruusque pugnae
essicitur. Verum in virtutibus,& vitiis ratio tam non commeat quoniavirtutes absolute&per se bonae sunt, vitia autem mala: non enim ex pacto,aut ab euentu proueniunt, hac de causa possunt modo parum, modo plus nimio deprauari. Siquidem in medio vitiorum virtutes sunt constitutione 5c numero, non autem distantia, ut liberalitas, quae lora .giori quidem interuallo recedit ab avaritia, quam a prodigentia, quiP'pe prodigus quamuis sine delectu & ratione largiatur, tamen prodest perinde ut liberalis, auarus autem neque largitur, neque prodest. Fortis etiam majori tractu distata timido, quam ab ipso forti audax iambo enim audent, alter quandoque, alter semper. Item a stupido temperas, quoniam hic fruitur quandoque voluptate aliqua , ille vero nunquam. Non igitur paria sunt inter se vitia, quia non aeque distant a medio. Affirmat hoc proloquium a Quaecunque uni de eidem sunt aequalia, inter se sunt aequalia, sed vitia non fiant ipsi virtuti aequaliai non erunt ergo inter se aequalia, sed neque vii tutes et nam cause est semper effectione praestantior; eflecticiautem quanto est propinquior caulae praestantiori,
226쪽
tanto dicitur perfectior. Igitur ratio cum sit radix, S auriga virtutum, . o. prudentia,quae rationi connectitur,perfectior cit caeteris virtutibus, icami, iustitia quae consiliit in voluntate, praefertur fortitudini, fortitudo vero temperantiae: sede nim fortitudo in parte illa qua irascimur, tempe rantia vero in ea.qua cupimus: si quidem ira rationi propinquior est vo Iuptate; quare liuer se aequales non sunt. Sed arbitror, Plutarchum innuere hoc tantum voluille, ut alii ea de re copiosius deinde ratiocinarentur. Iccirco ait. nunc ostendet e non cst opportunum. Pleraque au- existimctur. Differentiae tamen magnae cernuntur horum affectuum ,-Da ii ct exubcraiatia & egestate. Nam quis parem existini et Dolonis, de Aiacis cursu praecipm a pugna, sed pedetentim cedendo ut ait H , merus genua commouebat. Elt enim in rapsodia, hoc est,in Ho- . mori decimo, Hectorallituentem Troianos in dextro Cornu intertur batos a , Aiace Telamonio, in hominem adegisse currum per cadaue
ra. qu propter A ax proiecto post tergum scuto, cedendo paulatim se
Hoc est, Conuersin retro,moduograd genua commutando Dolon ve
ro cum ad Graecorum naues cxploraturus pergeret, vidit post terga. duos, qui ipsum sequebantur, priusque lubstitit, sperans post ie aliquosius Iu Hectoris eiusdem rei gratia profici lci Deinde cum propim quam ad test i ait L mappropinquat seni,cognouit eos esse hostes equare agi La-
ῆκ ους, λιαι. e, ibi γουνατενα Hoc est gnouuinos hostes, veti genua mouensfugit. Rursus ait autor: t is, in sp iter, Olotein Plazonis ex molle Socratis parem Illi, quem Ceri a M. perat Alcxander ex interitu Cluti' qui eo usq; doluit, ut parum abfuerit, quini ple liblinoi rem coniciscCret. Erat eni in Clytus veteranus eques ex fani utilio Philippi. optimc de Alexandro metitus, tum quia pugnante in Alexandium duiecto capite texit, manumque hosti parantem Regi ex sium amputauit,tum etiam quia eius soror Helianice haud secus, quam pia matcr, Regem educauerat. Verum lolenni quodam die cum . Rux euin inconuiuium adhibuisset , incaluissetque uterque vino, ut plerunque iis illis regionibus accidit) coepit Rex gloriosius,quam decebat, loqui, ac se pat i praeterre,&Macedones carpere, tanquam formi . dolosos,carminaque ipsis inutia a poeLa quodam in coci tumeliam co- tum euita cani, iubcbat. Quae omnia cum Clytus aegerrime tulisset, proca tem valde videntur rationi praeter id, quod apparet repugnare; deinde applicuit se historiae:eorum inquit iudicio omnis allectus peccatum est, ut quicunque inolestia alliciatur, aut metu, aut appetitu, peccare
227쪽
procacior factus licentia conuiuali r- inquit --exis
admos. eque vertentem terga aeto S inreuiatis necteripuit. Felices, quibus ante mori contigit, quam a victos aspicerent obsecrari, ut a te Meipiantum quorum virtute v est. Cui Alexander: Tune hac in me nefandum caput --
ρειώ 3c cum dicio proiecit malum in faciem Clyti, ac telum quo ipsum coli foderet, pc rqiuirebat. Quod quidem Aristophanes animaduerrens, Regem excandos cntem, lacessitumque amouit. Tunc conii tuae Clytum e triclinio expulerunt: qui procedens lambicum illud ex Andro
mi mihi quam male agitur in Gracia,dum hosBum trophaaeon lituunturi datae enim bona non merenti nam qui ducit exertitam, non magis quam unus ex omnib-mhostes uiam distis, ct tamen se Momen ser vendicat'famam.
ae quidem verba usque adeo concitauerunt Alexandrum, ut emanu satellitis telum furenti similis eripuerit: conuiuae autem abiectis ferculis consurrexerunt complectentes Regem, atque una Cum iis, qui aderant,rogauerunt, ut in crastinum poenam differrete quibus Rex nitul respondit, sed iratus iussit dari signum militibus, ut arma caperent, Vociferans,se ab amicis comprehensum: explicitus ranilcm telum, quod a satellite eripuerat in manu tenens, constitit ante ostium, per qoos' necelle erat omnibus Ut di. Cumque conuiuarum postremus sine lumine infelix Cly tus exiret, interrogatus a Rege,nuis nana essetiClytum conuiuam esse respondit, quem Rex illico transfixit : ille clamore edito corruit. Rex ita discusso feruore,&suffecta in locum irae poenitentia coepit seipsum incessere, quod strenuum,quod seruatorem, quod innocentem hominem, quod nutricis suae fratrem interemisseti aspiciens tandem vestem sanguine tinctam mori constituit: quare hastam e vulnere iacentis auulsam in suum iugulu conuertit,perfecissetque netas, nisi vigiles hastam ex eius manibus eripuissent. Igitur festinantes consti. tuerunt eum intra cubiculum deserre. Sed Rex faciem unguibus foedas obtestabatur, ne se tanto scelere foedatum vivere paterentur: inclusus Ita ploransq; dicebat: Solus ego siupersum nunc, quem limis oculis . . contueatur misera nutrix mea Postero die fessus emittebat tantummodo gemitus,deinde iacuit sine voce,ut inedia vita finiret.Sed et aderant, ob mentium sis tiro ni in cubiculu, affirmantes, Clytsi propter
nimiam deblater indi lictatiam in silum pt sertim Pnne Sure occi
228쪽
sum,alii ob fatum iam antea praelii sum prodigiis. Calistenes postea admissus est, S: Anaxarchus; sed Calitanes rationibus, Anaxarchus vero iurgiis coeperunt moerorispartem minuere,deinde alii precibus impetrarunt, ut cibum sumeret. Post haec idem autor ait: Non neplane perspicuum est,intendi molestias, augerique non parum , si eueniat aliquid praeter spem S praeter quam aequum est ' Et id, quod euenit praeter spem& contra rationem, acerbius est eo, quod ex ratione , at ex opinione accidit, ut si quis speret, & expectet quempiam futurum ita selicem, ut sit omnibus admirationi,&contra accidat, quemadmodum Parmenio pater Plailotam vidit tormentis affectum 'Siquidem Philotas tantae expectationis apud Macedones era Vt mereretur a patre moneri, Ne se tam praestantem ostenderet: timebat enim ille inuidiam non modo familiarium, verum etiam Principis. Cum autem ea tempestate Macedo quidam nomine Dinnus Alexandro insidias strux illet, eas cuidam adolescenti patefecit, qui mox fratri id omne aperuit: frater regiam adiit, ibique dam expectat, per quem ad regem introducatur,forte ei Philotas occurrit: cui haec omnia narrat regi statit nuncianda, quo suae rex saluti consuleret. Philotas laudata huius fide, regem adit tamen siue accusatorem aspernatus, sitie quid aliud cogitas, nihil omnino Reginunciat, egrediensque causiatur regem maiora agitare. ille per alitim Regi hoc ignificat. Rex Philotam mittit, ut Dinnum caperet: quem Philotas reluctantem,aut se defendentem occidit. a propter Alexander existimauit, Philotam eo coasilio reum obtruncast e, ut ipsius insidiae tegcrentur: quare tortoribus traditur, qui ante bis. oculos eius saeuissima tormenta proponunt. Ille ultro ait: - y et lur,esimur, ora, quide go tesstu consitentem occidere, ' Crate rus autem utpote Philotae inimicus dictitabat: oportere eum dicere in tormentis, quae ultro confitebatur. Exutus igitur laceratur igne, verbe- ribus . tormentisque aliis,non ad veritatem exquirendam,sed ad poena. Tandem intumescente corpore ictibus, pollicitus est dicere, quae expeterent: sicque ad Craterum conuersus ait, dic tu quid me velis dicere ille indignatus ivllit tortoribus renouare ea,quae coeperant. Philotas vero Ailationem petiit, ut spiritum reciperei,dicturus postea cuncta, quae nouerat. Denique in tormentis mortuus est. Anceps coniectura est: veri ne sceleris fuerit reus, an voluerit semendacio te confessione libe- ea μη Ait praeterea autor: Quis dicat aut putet aequa ira exarsisse Nico- aduersus Anaxarchum, a quo cum esset ipse lacessitus, usque
adeo saeuiit,ut eum malleis ferreis in pila contundi iusserit.& Magam aduersus Philcmonem,in quem nihil aliud ille statuit, nisi ut lictor districtum gladium eius ceruici apponeret, eumque mox remoto gladio incolumem dimitteret. De Anaxarchi poena breuiter locutus cst autor,
229쪽
DISPUTAT. DE VIR T. MOR. LIB. IV. rat
ior, tanquam de re illis temporibus nota et eius quoque poenam in Ibin imprecatus est Naso, inquiens: ut naxarch- ρα mi aruis alta, Iactas prosostri rugibus offaseonem. Sed ne hic, quam meruit, laude fraudetur , fuit quidam vir maxi-
.rnae authoritatis luemendandis hominum erroribus, ut ne Alexandro quidem parceret,si res ipsa postularet: nam cum eum,qui se Deum esse profitebatur, saucium vidis et ostendens digito vulnus ait: senones diuina . Item alias,cum vidisset in mensa Alexandri calicem, dixit. Calix visa uando Deo eriet. Nicocreontem utpote Cypri tyran- aluminimicum habuit,qui post mortem Alexandri Regis cum Anaxar- .chus naufragus in Cyprum esset delatus, iussit eum malleis ferreis in pila contundi, qui tanta patientia genus illud cruciatus pertulit,ut non modo non deprecaretur poenam, sed contemneret. Quare ad tyrannum .co uersus ait: Tuaule, tunde Anaxaintaifugem um Ancxarchum ere nou -l ι. Illo autem iubente linguam praecidi,tussionem illico praeuenit, pr xisamquemordicus linguam in faciem tyranni expuit.
Ed ad rem iam redeamus,non enim mores Philosophoru, sed placita describimus. Platonem Plutarchus inquit existimasse,eundem locum obtinere in animo iram, quem in Ib-- υι-
arcu neruus obtineat: nam austeritate fic amaritudine in-
tenditur , mani uetudine vero relaxatur. Int nditur qui- ι. o.
dem contemptu,contumelia, taciturnitate, cachinno, & his similibus: hebetatur autem tempore,successu, voluptate,ioco, celebritate, & pCenitentia, ac postulatione veniae lacessentium. Sed ea ira, quae Concita et .
tura parte sanguinis flauae bili commista, in paruo tempore desinit, ea Σ zzz vero quae pedetentim,d quasi Iento quodam igne succenditur,a sangui----- ne prouenit bili atrae commisto. Haec ira constantior est,&non potests in paruo tempote digeri humoris crassitudine repugnante : quapropter qui ab ea adiciuntur, diu permanent in proposito ulciscendi, siquidem inueterata progreditur eodem modo,quo odium, ut cernere est in autoris exemplo. Maga enim non est prosecutus Philemonem odio, sed excandescentia; ideoquecum primum habuit ipsum in potestate, collegit se,& tantum ulcisci posse contentus destitit. Nicocreon ver in Anaxarchum exercuit odium procreatum ab ira inueterata, ac tota
ab atra bili: quare non potuit sino dira vitione quiescere. Sedit,coptra X quos Disilired by Cc oste
230쪽
quos hoc in opere agitur, ut intentiones affectuum vehementiasque: resellant, aiunt, has non fieri secundum iudicium, in quo quidem est pars illa,quae peccat, sed potius quasdam esse desinentias, contractio. nes,&remi mones, quae accipiunt excelsum, x defcctum; quamuis iccirca hoc videantur vel maximae differentiae. Nam paupertatem quidam censent esse non malum; nonnulli vero magnum aliqui etiam maximum malum, ut se e rup:bus deturbarent, aut in mare demergerent. De morte vero ea est senten tia, ut nonnulli asserant esse milum, quoniapriuet bonis, nonnulli, quoniam suppliciis perpetuis, dc poenis horrificis omnes apud inferos afficiat. Quae post sequuntur, quia per se paten . consulto relinquimus.
- C A p. VIII. Os autem, etsi disputatio haec non ita inuollata est, ut ope rosa explicatione egeat: tamen quia philosophiam sapit adiiciemus quaestiunculam quanda Alexandri A phrodisaei digniscitu: ut per ea, i de vita asseruit,bonune an malu viuere sit, intelligain'.