장음표시 사용
21쪽
n qui me, ut mos est imitantium, certent audacia superare., nihil jam in antiquitate certum video et exploratum : necis Ovidii Ovidium, sed Ileinsii, Burmanni et aliorum ne-n potes legent. Vis denique id omne dicam quod sentio p, Praestet quodam modo mendosa remanere loca quaedam, Μ et pro mendosis legi, quam incertis emendationibus, vel
Quod Burmanno Belnsius singitur hie dixisse, dictum puta, Lector, reeentiori cuilibet Nasonis interpreti, cujus praecipuum nunc munus ordine meliori, quae indigesta digerere, coercere prolixiora, inutilia omnino abolere, et vel in probatis modum quemdam et sobrietatem adhibere, unde sit iis locus, quae de suo addenda censuerit; sed haec 'quoque parce admodum, ne ducat in vilium ipsius eulpae fuga. Sunt enim partes ita suis numeris absolutae, apud
eriticos aetatum Superiorum, ut summa eum veneratione
quales sunt, tales excipiendae, servandaeque. Quis enim nostrum doctiorem se tot doctis viris, ve latine scire melius, immutata fronte, iactitaverit, quam qui, facto quasi eum suis divortio, toti in Romam antiquam emigraverans yQuod spectat igitur ad MM. inter se collationem, quorum ipsis undique copia, et ad verborum interpretationem eliseris , punctum omnino tulerunt; sed tollendum aliis plerumque reliquerunt, ubi sensus enucleandus, qui lateas abstrusior; ubi evolvenda rerum Series et Sententiarum connexio; evulgandumque poetae in scribendo artificium, vel ingenii vis in imaginando. Uno verbo : quae nullius aut minoris momenti, verbosius eqplicant; quae Vero gra-Dj0itigoo by Corale
22쪽
PhEFATIO. XIXviora, vel negligunt prorsus, aut vix leniata, relinquunt aliis tentanda; ita ut paulo dubius magis haereat Lector et incertus, quam si nulla omnino lux illi adfulsisset. Nee plus inde sperandum auxilii est, poetae ingenium explorare cupienti, et Musarum sacris initiari : quasi in hoc impo luno poetici splendoris lumine caligent repente, qui modo tam perspicaei oculorum acie interiora grammatices excutiebant , et dissidentes inter se impressorum vel manuscrip- 'torum librorum lectiones graviter adeo tomponebant i Seio equidem extitisse nonnullos interpretes, e quibus princeps eminet CL. ΗΕYNIUS, qui non ita se verbis addixerint, ut de rebus nullo modo sollicitarentur; sed et illis exprobratum nihil ultra eriti eam artem sic promovisse; neque doetis, nec politioribus viris aeque secisse satis. Rara adeo literaturae elegantioris et eruditionis summae concordialduae duo quam mediocriter in me conveniant, non
monendum te, Lector, putavi, qui citius, vel reticente me, prosecto intelliges; sed docendum, qua potissimum via propositum finem duxerim assequendum; ut quid ex aliis
excerpendum, de meo quid addendum cenisuerim, uno quasi conspectu, dignoscas aestimator aequissimus. Quum enim duo sint, quae praeSertim satiant, ut suum editioni cuicumque flet F etium . emendatio scilicet et interpretatio, videndum primo suit quid in utramque partem subsidii ex illis sperandum esset, qui Nasonem primi emendandum tentaverunt et interpretandum . .
Ac de emendatione quidem, nihil aliud meliusve agendum superesse mihi sum arbitratus, qualu si, lectionum
23쪽
varietatem, quam alii tanto opere, et tot e MSs. diligentissime inter se collatis, expresserant, in operis nostri utilitatem converterem, nec curas ultra protenderem, quum
ipsi editori futuro praedixisse videantur : non Procedes amplius 3 Quos enim seu propria, sive aliena opera ConSulendos adhibuerunt libros manu exaratos, vel typis impressos, nullus est dubitandi locus, quin summa religione inspexerint, suique fidem ea de re omnino iaciant. Neque lamen ego me in verba vel magistrorum tantorum jurare . adstrictum adeo existimavi, ut quidquid illi congesserint, nullo discrimine, examine nullo, in nostrum hoc opus quinque congererem ἰ sed ea tantum admitterem, unde nova lux ad ipsum auctorem redundaret, et resulgeret sententia
repercussis hine et illinc opinionum luminibus illustrata. Qui delectus quidem, licet res omnium aspectu primo sa-cillima, eo plus tamen in se dissicultatis habuit, quo densior in Ovidium nox eo ipso ingruerat, quod, quum dare lucem plures cogitaverint, fumum eae sui ne dederint nonnulli, et res ita plerumque obscuraverint, ut solemne istud sal lux non raro fuerit interpreti novo conclamandum. Sed duces aderant, quas dicunt primarias editiones, quae dubium omne solverent, ubi dubitandi locus. Vix enim credibile, quot in errores pronum, quot et quam gravibus mendis scaturientem finxerint seriptorem omnium liquidi simum, eumdemque cultissimum, qui corrigendi, emendandi, restituendi Nasonis laudem sibi unice adrogabant.
Laudandi sane, quum locos temporis iniuria, vel librariorum priorum inscitia manifeste depravatos, MM. subsi-
24쪽
PRAEFΛTIO. XXIdiantibns, in melius consanescere secerunt. Nec dissilendum
auxilio tali Nostrum saepius indiguisse, qui vel ipsa ingenii
luxurie et mira prorsus dicendi copia, latiorem, quam alius quicumque, conjicientibus campum praebuerit. Quis autem animo serat aequiori Scaligerum, Dou Zam , Heinsium, Bumannum, vel alium quemvis e principibus in arte eri-lica viris, Augustaeum poetam audacius resin gentem, et male tonnae si quando sic videantuo Nereus non incudi modo reddentem ex professo , sed ita .recudentem, ut ne unum quidem e priori lectione verbum, in recentiori saepe
deprehendas pHis igitur animadversis, contextum sic mihi statuendum proposui, ut missi Bumannianae recensioni toties adhaererem , quoties non ita procul ab Ovidio recederet; quae vero plus minusve seliciter conjecerunt, a textu procul in notas releganda curavi, ingeniosissimam virorum sagacitatem, et elegantiam prope Nasonianam haud semel demiratus ; sed quo procederem longius, eo magis ratus non sic auctorem emendari, sed ita sensim deformari, ut vix ullum servet aliquando sui vestigium. Sed haec de emendatione
Quod vero ad interpretationem spectat, duplex genus esse dicam : res scilicet et verba; vel, ut ait Quintilianus quid et quomodo dicatur. De verbis quidem, nihil est certe quod desideres; plura autem quae tollas libentius, in tam
copiosa notarum et adnotationum farragine, quae, dum integras sere paginas obruunt, ipsum vix auctorem interdum sinunt apparere, et gurgite vasto non ita saeile emergen-Diuitigod by Cooste
25쪽
PRAEFATIO.tem. An non dicas interpretes, de quibus hie sermo, omnia, ut Plinii verbis utar, ad offenfasionem, ad conscientiam autem paene nihil retulisse t Quid enim sibi voluerunt aliud. dum toti in cumulandis exemplis, et locis undequaque evocandis, vel quum nihil prorsus faciunt ad locum illustrandum , nisi ut, qua data porta, rueret Ventosum agmen, quod lectorem auctoremque eadem simul ruina opprimeret 'Sterilem hanc et intempestive luxuriantem eruditionis proluviem, eo magiS compescendam curavi, quo Senseram
melius nihil inde utilitatis scriptorem, lectorem nihil unquam percepisse. u Sibi enim, non legensi, notas isti videntur compegisse. n Neque ego haec, sed Clariss. REYNIUS, cujus auctoritatem nullus est sane inter praestantes eruditione viros qui recuset, vel debeat recusare. Scio enim non aeque apud omnes audire virum, qui novam interpretandi viam quum aperuerit, nec doctiorem se, sed doctum melius caeteris probaverit, eo ipso quod tentata res feliciter admodum cesserat, istorum genus omne in se concita ii, quibus tutius multo et sacilius erat tritis iamdudum vestigiis insistere , quam iter operosum moliri in regionibus quas e Ionginquo tantum prospexerant, nobi Sque praemonstraverant Micyllus, Ciosanus et alii quidam ejusdem aetatis scriptores philologi. Non desuerunt igitur Heynio laudis suae detrectatores;
sed inter conviciantium clamores malevolos, clarior in dies summi viri fama Europam omnem perlustrabat; et VIR, GILIUM quasi redivivum, suoque jam splendore collucentem certabant populi, quis magnifico magis adparatu, et Diqiligod by Gorale
26쪽
elegantiori typreum forma exciperet adornandum. Hunc Vero consensum, non criticae rei, quam longius ille provexerat, utilem minus, quam ipsi Heynio gloriosum, exortum unde credideris, nisi ex eo quod nullius se disciplina, potissimum addixerit; nec pro Germanis aut Batavis, sed unice pro 'lirgilio et ratione, vel contra Batavos et Germanos, sibi standum esse existimaverit Z Tanto duce, et auspice tam praeclaro, Viam ego quoque sum ingressus, quam tanta eum laude primus inierat; miliique praeeuntem, passibus aemulis, licet iniquis, conabor Sequi, amplam satis operae mercedem relaturus, si non ita procul a magistro lassus inter eundum substiterim, et locum meruerim quondam obtinere, inter sama jam notissimos tanti viri discipulos. Quem igitur interpretandi Maronis modum tam feliciter adhibuerat, hunc ego Nasoni partim saltem accommodandum curavi, quia scilicet nihil occurrebat, quod melius cum proposito meo conveniret.
Quum enim ea mihi mens suisset, ut quidquid deliquisse alios deprehenderam, vitarem Sedulus, saceremque, quan-lum in me esset, quod facere illi neglexerant, Virgiliani interpretis consilio ductus et exemplo, orationis poeticae
indolem ac eausas inprimis enucleare volui. - A eumtilandis exemplis abstinui. ' - In elegansia autem et ornam poetico
A eam,iandis quidem: sed non ita tamen , ut lectori loeos inviderim, quibus, ni ita dieam , innuebant loci Ovidiani; aieque non pauca ex Ε ripide , Sappho , Apollonio. colutho, Musaeo ete. , ad Epistolas addusi,
PnAEDRAE AD HIPPOLYTum, MEDEAῖ AD IMONEM, SAPPHus AD PHAONEM, PARivis AD HELENAm ete. Neque hoe ad ornamentum modo, sed ut mutua luee sese res ipsae illustrarent, suaque poetis laus staret praecipua, prodesse Milicet et delectare. '
27쪽
multum quoque referre censui, an seneas causam ac modum
Auram dissionis, inpersae urucium, mulaM Nustaris consu Iussinis in exquisitiorem ae doctiorem, quo ρoetam deceae etc. 'Haec igitur volui, haec tentavi: utrum autem bene lenianti sit successurum, vix habeo unde sperem, quum et ipsi Ηeynio somnus interdum in opere iam longo obrepserit. Hoc unum te, Lector humanissime, oro, obtestorque, ut pro certo habeas nihil volenti aut inattento excidisse; uec indignum prorsus Nasone et viris doctis opus me editurum , si quantum in me studii et ardoris, tantum inesset artis et ingenii. Hoc quoque scire te, inprimisque tenere velim, non modo non aegre laturum censoris animadversiouem ; sed expostulare ex animo, ut quidquid peccaverim, moneas amice, nec peccanti parcius indulgeas, quam ipse mihi soleo parcere, ubi primum erroris commone-
Hac ego me tibi lege totum committo, spe metuque trepidum; et quid de Nasone nostro senseris, anxie admodum exspectantem.
Firmat tamen aliquanto dubitantis animos opinio talem nunc prodire Ovidium, qualis nusquam e praelis adhuc exierit; et interpreti, si sorte defecerit, subvenire auxiliares chartarum nitorem, et accuratam lyporum elegantiam, quae Typographi nostri nomen '' cum nominibus in hac arte celeberrimis late circumseret celebrandum. Quid vero Chartarum nitor, quid elegantia typorum, Si
28쪽
merulorum occursus frequentior moleste lectorem a proposito distrahat, et correctoris incuriam arguat, vel institiam 'Partem hanc laboris nostri, eo magis operosam, quo facilem magis plerique praedicant, non libens modo, sed et alacris totam sere in sese recepit, mendorum exactor diligentis
simus, Editor ipse hujus Collectionis, idemque quolibet
in genere persectionis captator merito ambitiosus. Nec parum debere me sateor euris et studio Donde Dupre junioris, qui optimarum literarum, a puero, lacte innutritus, specimen quodque non typographica tantum, sed et literaria sedulitate recognovit. Nonnulla tamen in Graecis exciderunt; ' quod, statim ut comperi, in ipso operis limine declaratum volui, ut, quem habes, Lector, erroreS, vel non suos, candide profitentem, sucum nusquam in caeteris tibi sacturum credas. Vale. I. A. A. PARISIIS,
iv Id. Ianuar. ΜDcccxx. Duo sunt graviora, quam mae non indirem emendanda. Legas igitur, p. I 6O, θισκισέ is, pro θιπιείσεω ; el p. 3us, μυιις, pro ita ιιέ. Accentus vero , ubi loco moti, Deile restituent, qui lanii ducunt: omilleni facilius, qui eum Cl. Brutichio, unioersam de accentibus doctrinam non assis sariunt Analeel. III , not. P. 13.
30쪽
u QUOD autem N. Heinsius, initio notarum ad Nasonianas Neroidum Epistolas, ejusque auctoritate Brouckhusius, adfirmavit, is Epistolam Λrethusae ad Lycotam, quete apud Propertium exstat, ad imitationem Ouidii conscriptam fuisse, ut illius nimirum exemplo simile scribendi genus aemularetur, invitus ab utroque rei poeticae arbitro peritissimo dissentire cogor. Fundum opinionis po-uunt in loco Nasonis, Art. Amat. Iu , 3 S :
Vel tibi eomposita eantetur Epistola voce; Ignotum hoc allis ille Moapis optas;
ubi uo Mil est, ab aliis neglectum et omissum rursus in usum in duxit , non vero primum inuenisso indieat, ut male hie Mῖ llus censet. Potius videtur statuendum , Ovidium , lecta hae una Properui Elegia, excitatum fuisse, ut justum opus Heroidum aggrederetur; et, quum Propertius romanae seminae Epistolam felici adeo successu scripserat, Nasonem, pro ubertate ingenii, excogitasse et composuisse Epistolas illustrium seminarum ex temporibus heroicis Petitarum, quale opus aliis ignotum, se novasse sine salsa jactantia profiteri potuit. Huic argumento addit Vulpius qui et in Prolego - Ad PaoPERT. iv, ΕIeg. III, quae est Arethusae ad Lycotam Epistola.