장음표시 사용
221쪽
eo ποσσεινά σοι. h. e. totum vnarchum, a capite ad talos, totisque intus medullis Timarchum, cuius ad mores habitumque exprimendum non iam lassiceret simplex illa et protrita veteris Timarchi appellatio. P. 363 c exponit exoratoribus Atticis de more veterum, leges, foedera, etiam obaeratorum proscriptorumque nomina, cum titulo et caussa condemnationis, columnis atque cippis inseribendi doce que inde factum esse, ut τηψέ-θαι diceretur dei feriptis. et λογοι τηλικευτικοι de orationibus invectivis, cuius generis duas reliquit Gregorius Naetianienus in Iulianum. P. 632. do Phrynonda, urybato, et Philurgo, multa auctorum Grammaticorumque veterum loca collegit magno studio. Quaerit etiam de argument orationis cuiusque, de tempore quo quaeque habita fuerit, aliisque eius generis rebus, diligenter quo pertinet maxime disputatio contra Edua dum Corsinum p. 67a et 699 sed, qui tamen ab eo v hementer laudatur p. Oa. 1 Demonstratip. 663 Iduplicem olim orationum Demohhenis editionem Histe, alteram ἀρχήαν, δηριωδη alteram unde non mirandum esse bene monet, multa vid. p. 66s. laudari a veteribus ex orationibus eius, quae hodie in iis non extent fierique posse intelligenter addit, ut nostrae editiones, multis locis, lectiones utriusque illius editionis simul exhibeant. P. 33 8 multa praeclare dicuntur do more posteriorum temporum, duo pluresve versus hexametros uni pentametro vel praemittendi, vel subiungendi cuius generis Carmina quoquo quaedam in medio posuit nylorus. Primum eorum sumsit e schedis Merranu ἀνεκδοτοις, quod facere non potuimus quin cum lactoribus nostris communicaremus, si sorte eiusmodiu monumentis delectarentur, neque tamen copiam haberent videndi et inspiciendi hunc librum. Est autem hoc: Ex Ninis rupuiMTON MI NOTIlum ADTII iam IVOT
222쪽
p ullo post p. 36o. protulit aliud Epigramma ἀνέκδοτο,
quod extat in marmore suo Celeb Asti e Graecia accepit, novi et insoliti argumenti Quod ipsum quid impedie
BAN PAMMATIΚΟΣ ΕΛΕΩ Atque pigrammati isti ἀνεκδότου comitom dabimus glossam Photii, et ipsam ἀνέκδο
novimus Verba Christi apud Marcumsc. 9, 37.J, is has δέρται, κυμ δεχεται, διῶ - ἀποτείλαντα με, comparantur p. 3 6. cum verbis Demosthenis, o δη
explicatur p. 363.J ita, ut ante Coniunctionem αλα. intelligatur ουχι, et post eam verbum φημί Verbis Paulli I Ti. a II. α σεται δε ἡ γυνὴ διοι τῆς Ψεκνογονίας, ἀημεινωσιν αι γυναῖ H ἐν πλει κω ἀγαπη, utitur Mar= m i p. 3 9.J, ut doceat, apud Graecos ileri sive trans- Dd a itio.
223쪽
uionem a singulis ad universos et Taylorus monet sp. 644 J, qui ἡμΨαν I Cor. 3, 3 iudicium interpretentur, eorum sententiam adiuvari posse loco Aeschinis c. Ctesiph. p. 44 I. Sed quum ratio horum Commentariorum nos de libris bonis et utilibus ita disserere iubeat, ut lectores intelligant, quid omnino quantumque boni in iis insit ex iis vero quae de notis Taylori in Demosthenem A schinemque hactenus disputavimus, satis iudicari posse et existimari videatur de
virtutibus earum atque dotibus praeclaris finem modumque faciemus, neque prius tamen quam dixerimus, orationem latinam iri summi valde abhorrere, praesertim quod ad usum et consecutionem temporum attinet, ab elegantia et munditi veterum, nec raro insigniter obscuram videri, et ingratam auribus doctis et elegantibus. Quae vitia vitare posthac, quantum fieri possit, Viro doctissimo ut placeat, vehementer etiam atque etiam optamus, atque adeo per litterarum Graecarum salutem obsecramus.
nens placita Doctorum Iudaicorum atque traditiones,
quibus hodierna religionis D daicae forma pharisaica nititur. Ex Hebraeo Theotisce vertit, paraphrasin a Liscit, observationibus Eustravit, IOHANNES AECUBUS ABE, in coetu urbis Onoldinae Vorbi Divini Minister.
onoldini, apud I. C. Poschium, 76o et I 76 I. quaternis. PARS I. 'DI, quae de omni seminum et plantationum genere praecipiti Alph. I. l. i6. ARS II mn , quae leges de Sabbatho et diebus sessis tradit Alph. i. pl. I sq. PARS III. Iza, quae iura et ossicia mulierum complectitur Alph. I. pl. 9. In
224쪽
MENSIS MAII A. MDCCLXI. a 3 Ili nobilissimis antiquitate, satorumque singulari et admiranda vicissitudine, populis, merito censetur gens Iudaica. Quae quidem a prima orbis aetate ad hanc usque nostram ruperstes, videtur quotidie homines Christianos admonero, ut ea contemplanda insigne et quasi vivum agnoscant pro veritate sanctissimae religionis suae documentum. Non est igitur curiosi duntaxat spei latoris, sacra atque mores populi huius intelligere; sed vel maxime gnari et studiosi rerum suarum Christiani dein eorum praecipue, qui gentem patriο-rum institutorum observantissimam ad veriorem cultum reducere conentur quod sane decet divinarum litterarum do
ctores omnes. Sunt autem hodie longe paucissimi, qui religionis et iuris Iudaici aciem genuinam, inspecto libro Hllo Sumbolico, quem Talmis vocant, possint cognoscere. Quo fit, ut multa salso, imo ridiculo, de ea gente in vulgus tradantur, negliganturque plurima, quae illi Aciliorem ad sacra nostra aditum praestare possent. Dignum ergo coetus ecclesiastici antistito consilium cepit Rev. Eabius, adornando hanc versionem Partis principis, qua Talmud continetur. Nam quod opponi a quopiam possit, Mischnam omnem latine versam legi editam a Suroh ο, id parvi momenti est cum satis constet, primum, editionem quam diximus, et rariorem esse, et cariorem, quam ut in manus minus locupletes venire posiἰt; deinde versionem quae illa exhibetur, innumeris locis obseuram et male fidamelle verbis etiam puerit tor saepius adhaerere. Noster autem, neglecta hac plurium auctorum versone, quam nequidem ad manus habuit, novam ex ipso textu Hebraico,
cuius indolem diligenti lectione penitus peispexerat, Ondendam suscepit, adiutus Rafthu, Malemonidis, Bartenorae, e Iom os commentarii' itemque explicatione, quam liber quem recte existimavit reddendis phrasibus Iudaicis aptioremeetoris linguis esse sed et Iudaeos Germaniam incolentes ad versionem suam legendam invitare hoc pasto voluit. Ce-
225쪽
Tractatu i m posuit, vix unum aut qui alii dis partem aliquam theotisca veste induerit; at iulius, quem laudavimus, rationem secutus est merito Rabius, cui nune ingentem laborem propemodum persectum de
Praemisit Isagoge generalem paginarum XIV. qua uo imudis utriusque argumento, partibus, editionrbus et eoismentatoribus, diligenter disputat ut adeo, qui hoc Iuris civilis et eanonici Iudaeorum corpus parum noverint, hine eius descriptionem apprime utilem petere possin Ipse pleraque ex immortali opere, I C Wolsu Bibliothera Hebraea desumsit Additur in Praefatione Partis Secundae supplementum Editionum Talmudis. Babulonieliniadem recentissima, eaque decima, curata est Λ. 1737. Berotini et Francolarii ad oderam. Sed nun nova prodit Sunbaci in Palatinis Hierosolymitanum autem eum edi eoeptum sit stelaed. IIIo sol secundum n et messaviae A. 743 wpis exscribi euravit R. Manetii, sumtibus suis, adiunctoque
Commentario suo, tertium vero A. I737. Berotini. In
eiusdem Isagoges principio sere, ait Cl. Rahitis, ataud a Iudaeis ipsi S. Seripturae praeponi. Quod nobis longe aliis
ter videtur; et evicerunt contrariam sententiam alii ut vir
institutorum Hebraicorum peritissimus, Geisiems in Amtinuiti Hebr. Vol. I. p. 37 sqq. Iam faeile intelligitur, quantae molis opus, quantarum dissimilatum susceperit Noster. traducendo in sermonem vulgarem isthmis, hoc est librum obseuriore et abrupta oratione seriptum, resertum terminis technicis rebusque et ritibus quamplurimis ab hodierno usu alienissimis. Sed illi pulchrum visum est, aliorum commodis, vel multum taedii et moleutarum devorando, inservisse. Praestitit vero quidquid sere exspectari ab auctore versionis theotiscae poterat Primum feliciter operam dedit, ut perspicuitatem ubique locorum servaret. Itaque nequaquam verbum verbo expressit, quod qui faciunt in Hebraicis, ineptissimas versiones exuvidant necesse est; sed genio linguae nostris coim. Usultu.
226쪽
sulturus, oratiorus Hebraicae constructionem saepius mut vit, contradat, aut dilatavit. Ut concisum scriptionis e nus assequi lectores rectius possent, plurimis locis paraphr si minoribus typis exseriptam, et uncis inelusam, tenui ipsi sexuit, qua vel explicat breviter decreta doctorum, vel caussam eorum addita, solem ex Commentatorum Iudaicorum opinionibus ea, quae esset verisimillima, imo nonnunquam allatis etiam duabus. Quod siquum erat illustrando textui necessarium, neque in paraphra a commode proponi poterat, id paucis annotationibus, extremae paginae sebie- , servavit. In quibus ommbus sapientem prodidit moderationem Vir doctis, hil adserens nisi quo carere lectores a litteris Hebraicis Rabbinicisque non inundati, nino non possent, neque polemicum agens adversus I daeos, aut compilans aliorum Cormentarios, quibus si suas adiecisset copias, poterat amplissimas conscribere annotati nes, sed quas in hac tali editione nemo dolideraverit. Nunc sitissecit certesiis letioribus, qui istanam cognoscere, neque tamen altius mergere se pelago dotbinae Rabbinicae elinia Hom temonem adiuvabit etiam non parum Is goge breviuscula singulis vir duirxefitia, quae horum aingumentum accurate dicat, deinde praecedens illam recenses omnium Vrina, seu paragraphorum, quibus Tranavus quisque abselvitur. Sed cum hac V. CL cura, perspicuitate quanta fieri posse maxima, Mnandi versi em iam, coniuncta fuit maior illi et primaria, fideliter reddendi sensum textus Hebraici. Quod illum ita consecutum essae almus, ut pleraque omnia accurate expresserit in nonnullis tibinde verbis phrasibusque, quibus minora quaedam designarentur, lapsus suerit. In eo autem hoc promtior illi dabitur venia, quo plures illi transnavigandi filerunt scopuli, et quo minus socordiae aut ii itiae accusari potessi e vi uin peccatorum in Parte prima a se ad starum emen. dationem, a viro docto apud Berotinenses prosectam, ipse, quae est eius modestia, praefationi Partis secundae inu uendam putavita Nos vero confirmamus hoc omnibus,
227쪽
qui summam rerum in Misclina traditarum percipere cupiant et sermonis nostri intelligentes sint, eos morita fidue a adire hanc versionem posse, quam praeserre Suroh an illi, certe quoad maiorem huius partem, nulli dubitamus. Ostenduli autem tituli Voluminum singulorum, quos supra adscripsimus, dimidium iam Mischnae vertendo absolvisse Uen Rabivin. Tractatus omnes, qui his tribus V π ocontinentur, nominare, nostrum non est, cum eo in catalogum tradant quicunque de Misclina disseruerunt. Illud
memorandum est, litteram in hac omni versione Hebraicam apparere omnino nullam. Quamvis enim ingens ubtitudo terminorum, quo adpellant, technimrum, conservanda fuerit Uiro Rev. quos ante rite explicassedi, tamen ut errorestv pographorum vitaret, maluit illos theotiscis litteris odere, observata hac cautione, ut latinas nonnumquam intermisceret, ubi elementa cognatae pronunciationis a se distinguenda erant. Indicem adiunxit singulis Voluminibus quadruplicem, primum locorum Scripturae S. alterum Doctorum Mischnicorum, tertium vocum Hebraicarum, quartum ali rum rerum memorabilium. Promittit etiam non obscure,
se accuratiorem DD. Mischnicorim historiam editurum, quae inprimis diversas eorum opiniones istat. Id ut per opportunitatem praestet, addatque quandam in universum fluvium doctrinae Rabbinicae sagogon, vehemente Optamus. Sed quo magis probanda et condecoranda laudibus est Viri en opera, eo minus fatemur nos assequi posse consilium eorum , qui rem litterariam in urbe quadam nobili Germaniae, Pontificiis sacris addicta, moderantur. Hi enim hanc libri a Christianis doctoribus merito cognoseendivorsionem, in librorum prohibitorum numero esse voluerunt. Quod si odio gentis Iudaicae inducti sanxerunt, nasilli non intelligunt, quantum vel hic ipse liber ad frangendam Iudaeorum pertinaciam valere possit. Est illa prosecto prava, licet antiqua satis coiisuetudo, eripere e manibus omnium, im in flammas coniicere libros eorum, quos ab
erroribus ad veri studium perducere velis qua re istud efficitur,
228쪽
cstur, in morosa severitas magis etiam errantium animos Areu tranahe abstrahat ut monstra sententiarum, quae Demo sanus tuetur, fingantur ex taeertae famae calumniis; ait denique veritati ipsi metuere videamur cuius tamen in.
coneuis stabilitas eo splendidior eminet, quo plures sint qui
NOVI COMMENTARII ACADEMIAE SCIENTIAErum Imperialis Petropolitanae TD MUS H ad annum MDCCLIV. et MDCCLI
Petropoli typ Acad. Scientiarum MDCCLX. 48o pagg.
3. Tab aen. in Eminenti hoc opere, quo et munificentiae Auguttissimae Russorum Imperatricis, et meritorum in promovendis solentiis suorum memoriam, posteritati commendant Academici illustres, isto quidem Tomo Classis Mathematica complectitur: 1 Le lardi Gleri demonsisationen Theorematis Fermatiani, omnem numerum primum formae illa esse summam duorum quadratorum. Superiori in Tomo iam de hoc insigni theoremate a clarissimo auctore egregiae obserrationes prolatae sunt, quibus eius veritas solidis rationibus comprobata est. Cum eas rationes vicem firmae demonstrationis sustinere non posse, illustria auctor sentiret, denuo ei pertractandae se accinxit, tandemque eius persectam demonstrationem adeptus est, quae tanto dignior est consideratione, quo certius est, eam nobis ad abscondita numerorum arcana esse viam patefacturam, quae etiamnum non nisi ut per tenebras contemplari licet Versatur hoc memorabile Theor ma circa eos numeros impares, qui unitate excedunt multipla quaternarii e. r. s. 9. 3. 7 etc. in his distinguuntur numeri primi S. 3. 7 etc. a Compostis iaci I. s. etc. ac de illis affirmatur, singulos esse aggregata binorum quadratoriim. Inter compostos autem, etsi alii ipsi sunt quadrata, ut . s. etc. alii vero summae duortim quadratorum aequantur Unde propositi tantum alnumero pri-
229쪽
primos reui ingitur. Muic scripto, fine pecvllait Io, acti iungitur nova dissertatio in qua residua, quae in olivisionae
numerorum quadratorum per quosvis numero remanetar,
examini subiiciuntur; unde iterum egregiae numeror mpi prietates deducuntur, vel plane novae, vel cognitae quidem, sed novo modo demonstratae. IL Observatio de summis divisorum, eodem auctore Eultro. Divisores vero ab eo vocantur ii numeri, e quo illlam sine residuo invidere licet . quare inter divisores cuiusvis numeri reperiuntur primo unitas, tun vero ipse ille numerus. Iam ex Arithmeticis notum est, hos numeros, qui praeter unitatem a ipsos se innios asos admittunt diviseres, prunos vocari; re quo vero, qui et per alios numeros perseele dividi possunt, compositos Auctor igitur illustris in haoddsertatione sum-naam omnium divisorum cuiuscunque rumeri Contempla tur, non Eo consili, ut alias in investigation numeroruin per chorum vel amicabilium, aliarumque huiusmodi quaestionum fieri solet, sed ut ordinem et legem, qua inta tum in ac divisorum singulis numeris convenientes progrediuntur, exploret qua prolata maxime abscondita videli debet, eum pro numeris primis summa diviserum ipsos unitate superet, pro compositis ver eo magis, quo plures factores primos in se complectuntur . Quoniam igitur ratio
progremonis munerorum primorum inter musteria mathematica adhue refertur, in quae ne Fermatio quidear penetrare licuit, ecquis inde disticultatem problematis non collitat Ιlla Iulero in eo solvendo ita felici esse licuit, ut non tum illam segem detegeret, sed IIIliadillertatione etiarn demonstraret. IV. Mettiodum Diophanteae Analogam in analysi infinitorum, Auctore Evisero Methodus Diophantea a Graeco Geometra Diophanto dicta, potissimum ad doctrinam numerorum refertur, docens eas resolvere quaestiones, quibus numeri quaeruntur, qui certa ratione combinati sunt quadrati, vel Cubi, aliusque generis numeri. In genere itaque,
Rhi numeri sint, eis, id requiritur, ut V xxεyy sit numerusiae atas i atque in solutione huiusmodi problematum ad
230쪽
ad elii Mi sormulas pervenitur, sive quadratica, sive altioris gradus radix sit extrahenda, ut radix extrahi possit, omnisque irrationalitas evanescat. Hinc methodus Diopha te eonsistit a methodo irrationalitatem tollendi. Quod in analysi communi sunt quantitates irrationales, id in analysi si blimiori sunt quantitates transcendentes Methodus igitur in Aualysi infinitorum Diophanteae analoga in eo versatur, ut quantitates formulam quandam uiserentialem ingredientes ita determinentur, ut integratio siccedat, et integrale
Algebrate exhiberi possit Oecurrunt eiusmodi exempla, quando vel curvae quadrabiles, vel rectifieabiles requiruntur. ubi positis coordinatis orthogonalibus cetis eiusmodi i ter eas relatio desideratur, ut priori casu, d formula, posteriori vero hinc V dx Φ - integrationem admittati Problema quidem , quo cur ae quadrabiles requiruntur, est facillimum, atque adeo ante inventam Analysin infinitorum solvi potuit alterum vem de curvis inctifieabilibus, non nisi per plures ambages a Viris celeber Hermanno et Bernoullio est solutum, ita ut nullum vestigium certae methodi deprehendatur. Novum itaque hac dissertatione illustris Euterus in Analysi infinitorum eampum et prorsus ignotum aperit, cum principia eius methodi non solum distinct proponit, sed etiam eam eousque prosequitur, ut problemata, quae alias vires Ana seos longe superare viderentur, nunc sine ullo sero labore resolvi queant. Interim tamen haec methodus, quanquam hic egregie exculta plurimum adhuc a sutisma persectione abest, relinquiturque amplissimus campus, in quo geometra vires suas exercere possint. U. Curvas ει- nicularias et eatenarias, vel illas quae corporibus flexibiliabus inducuntur, cum potentiis quibusvis sollicitantur. Auctorem. IV. Trus'. Ex quo infinitesimalis methodi principia innotuerunt, post Galilaeum, eruditissimi Geometrae priamum Problema docatenaria tentarunt,atque mox curvam hanc gParabola diversain, et ex transcendentrum numero ac gene
re esse deprehenderunt Leibnitius, Bernoullii, aliique complures, non solum plene illud solvesunt, sed similia quoquo Ee a dia