장음표시 사용
171쪽
E T A E in V ITATE. 177to contendere noluit. A' numero aeris uri Viam quinqua genaris,dicitur sacramentum quinquagenarium. AE V VJ NE s IT, VT A'
sententia de posscsione disti,
TUllum euidentius exemplum exhiberi potest,quo mi do regula generales summi iuris imponant plerisoque quam istud de appellatione in eontrouersia posse ion L E am enim iis ciuile optimis boni er aequi rationibus prohibe in I.j. c. si de momen.possesse. Cu de possiesi ne inquissit Imperatores cr eius mometo causa dicitur: et si appellatio interposita fuerit: tamen Iata sententia sortitur egret . Ita tamen pos senis reformationem feri
oportet,ut integra omnta proprietatis causa seruetur.
certe luctifima haec est sanctio. Quorsum enim pertiunet cognitio pos lanis,quae prior solet tradisisAd boe
dices)ut eo feIiciis perueniatur ad iudicium proprieta tis. Recte quide, iuxta s. Retinendae. I iistit. De interdict. iunct. princi Peruenietur 'ne itaque feliciter aut ullo tempore ad sinem tracundae proprietatis, si Nestoreos in annos liceat posse ionis pronunciationem appellationibws sustenderes credo neminem id sane mentis dictura. Erago Cr naturalis ratio,CT ciuius autoritas dimi: prouo. cationem a sententia momentaneae posse ionis non esse
Hic autem Doctores constituunt di irretium inter ius eluite,quod ueta π ius pontifriwm,quod permittit apri pellationem in iudicio possiectorio. Verum errant toto coelo. Nam in lectu re Romani pontifere nihil dissentiui ab ordinatione Imperatoria. Imo, nec communis opim
172쪽
nio discrepat. Nusquam enim canones dicunt, quod a dissi sententia recte appellatur. Sunt quaedam pasim exempla, in quisbM tractata est posse ionis causa, er admittitur utique appellatio per aequitatem consideratis circunstinti s. Sed inde non potest jtatui generalis distinitio,quod iudici npost orium admittat appellationem. Quam ob rem Angelus in consili. xisj. incipim. Viaso puncto praedicto, rectifime concludit, non appellari
etiam iure canonico a sententia possessiorij iudicit,nihil. obstir quod sententia sit diffinitiva, ut probatur in cf.
De iudici. cui. Vt lit. non contestit. cle., Desequiara. pri,fio ructu. Glog. Cr Doctores in s s. c. Si de morimenta. posses. Ratio, Gnia non consequitur, Sententiani dispuitia Ergo potest ab ea prouocare Quinimo,appellatur nonunquam ab interlocutori crim tamen a diffinitiva id non liceat. Haec autem consequentia ualet, Sententia est inium,udit, Cr adyt vavamen irrecuperabile,Ergo potest ab ea recte appellari, siue sit definitia me sit inteflocutoria. Rurs ins ea regula iuris Potificis, qua dici sola A quaα
libet interlocutione iudicis appellatur,accipienda est,prim I grauet,alioqui estfriuola provocatio.c. cum adipellationibM. De appellatio. lib. vi. Deinde excipiendum est,si non a sententia posse ionis appelleturid Li. quae canonietata est ut uocant)q. q. vj. e. Si depos ione. Vbi glos Et Archidiaconus restondet adc. cum ad sedem De renit uti spoliato. Nam non potest colligi de hoc usis quam regula summi iuris,sed exemplum aequitatis,in toto iure Pontificio, cum tractatur causa E cclesiactica, inter
persono Ecclesiasticus. Quid enim hic di erunt plorunque
173쪽
E T A E Q V ITATE. r runque posse, is cir proprietas ' E t propterea Abbas indite. Cum ad sedem, fatetur utrunque iudicit uisse
iudici conruallum. Proinde pars grauata cur non a pedaret
sed non ne dicet sorte quispiam est communis opinior octorum,quod abententia iudicij posesorij recte apopelletur iure canonicosE t secundum communem opiniotanem iudicandum est. Certe po remum hoc no aester proricessi quam si ratione legitima probari posit,ut alibi diis ximus. I nterim,dis nub quomodo intelligis Abbatem,qui restitur huiusmodi communem opinionem, in c. cum ad sedem. De restitutio. spoliat.αj. De cdu pos M.tar proprieta. cf.Te iudici. Putas ne temerari s quos appellationibus Iocum duri s Non inducor, ut quenquam tam pustum aut perfidum credam,qui id tentet adserere. Inq; fe intelligendi fiunt omnes Doctores,A' sententia posci Drq iudic iniusti,Cr sic grauante, ut in petitorio repararari non post potest appellari. Et stili axiomate seges nihil repugnabui canonibus. Nam cr iure ciuili potest tum prouocari,ut Bariolas cum alijs recte accipit,l.j. . Si de momenta possesto. quem Abbas in c. Cum ad sede.De rerustitutio. boliato. adproba res, rasse ita in quadam strarie icti cosiuiuisse. Eodem modo intelligi potest cla s. De sequestra posse, o. er fruct. Ubi Ioannes Andreae putates le lacum expressium de appellatione a sententia possiesissoris admgttenda. Hanc rationcm propemodu secutus Ferrariensis insua pro De orma libelli in causa spoliatae posti lanis ues Per vestram definitium sententiam,sis Aninguit. Si ii
tendatrer remedium possiesionis ciuile, puta interdita βα ,siel co rictio ex lege,tunc non admittitur appellationi α iure
174쪽
, xso DE I V R Eiure ciuili,uel canonico. Sinautem proponatur auxilium iuris Pontificis, quale est ex uulgato c. Redintegranda. tunc habet locum appellatio. Nam qui utitur aliquo iurire,is omnibus quos circustiniijs er qualitatibus emuti debet. Argu. s.f. s. Et si praestim. Et s. sinautem hoc aliquιs.c.De iur. deliber d. Et haec inquit ipsa ueritas,
sicut Deus est. Addens,Baldum sic cosuluise Papiae: su
dens eapropter, ut in libello exprimatur qualitas remeaedit,quod intenditur. I ds restrunt plerique in c. Quererelam. De Aeetio.
I taque,ut certi aliquid concludamusquod er in si inlis, cr in foro secundum ius er aequitatem docendum sit: has theses uerisimus sequere. I. Appellandi uctus inquit Vlpiunus quam sit uetus equens, quamq; nec sarius, nemo est qui nesserat: quippe
quum iniquitatem iudicantiu re, vel imperitiam corriganlicet nonnuquam bene latus sententias,in petim reformet.
Nes enim utis melius pronucia qui nouisimus sententatium laturus estu 1.f. De appellat. Pulchre accedit, quod Sopbocles dicit: Non elidem esse sinem sermonis, qui cursus. Num illic uinci qui praeuenit: hic, qui magis ad rem dixi non qui celerius. cinandaem ergo ut iudices appetalationum sint oculati, ne impingant. II. Appellatio est inuenta ad praefidium innocentis non
ut destia datur malicia appellantis. c. Suggectum. Et c. Ad nostram. De appella. c. cum appellationibusstiuolis. De appellatio. lib. VI.
III. Appellatio ubiculis est expresse probibitetmon deis bet iudex,a quo appellatur, fiupersedere executioni sentetiae. Pactorati. i. De offici delegat. c. consuluit. iij.De appella. Et ibi Abias. QRomana. d. tit.lib. V I. IIII. Lic
175쪽
ET AEQ VITATE. Is, ii IIII. Licet iudex destrat appellationi: nihilo tamen mis im potest praecipere appellunt ne teret i propter quod prouocauit. Na appellatio non tuetur quenqua ut sciatii aliquid cuius caussa motus fuit ad prouocatione. Alioqui, mutnsequerentur in perniciem innocentiae c. Ex literis. De matri. coni. inter dict. E ccle. E t ibi glos cum Abbate. I oannes Andreae notat in L Cm appellationibus stiuo, lis. Accedunt c. Qua mitte. Cr c. Quum teneamur. De appellationi.
V. Iurisdictio per appellationem sustenditur quidem: . serisi interim tentet aliquid appellans, potest id iudex, a
quo appellatum est, renituere , salua appellatione.d.c.
VI. In iudicio possiesionis momenneae, hoe est,ubi nulluvertitur discrimen, quin per uictoriam petitorij sit restia tuenda poli tomon admittitur appellatio inter persoαnas ciuiles,m de re ciuili. Nec discrepat in hoc leges ercanones,ut dictum est. VII. Quoties per sententiain de posse 'ione dictam inis j 'tur gravamen,quod in petitorio iudicio repurari noni potest,puri,quum non habeat regressum ad pos ione: . toties admittitur appellatis utros iure. Abbas in ad sidem. D e restitutio ollato. VIII. In iudicio possessoris,si ex quacus caussa admitritur appellatio:no est tamen distrenda executio sentenαtis. Quod omnes Doctores recte colligunt caem Bariolo, ex l. j. c. Si de momenn posset fio. I dem iuris est in apprilatione,quae nonnuquam fit ab executione. Et in hoc etiam nulla est disrentia inter ius ciuile er canonicum. IX. Quamuis a sententia iudicii possessori , quae irrecuperabile gravamen non adstri, nusto modo posit appellam 3 ritur
176쪽
ri iure Romano uel Pontificio, ab interlocutione tamen iudicis de posse ione cognoscentis, licet prouocare. Raratio est, id grauamen tali sententia illatum non potest deinitiva fiententia reformari in melius. c. cin dilectus.
De electio. Innocentius in c. signiscauerat. De te tibus.
Ex his,opino vides,quam inepta loquantur pasta de hoc themate,ά sentetia momentaneae pos lami,an possit appellari,in quo nihil dimiit leges a canonibus, ns quatenus ratio personam vel reru Ecclesianicarum uidetur exigere. Inq; non est diffrenda executio iudicij possessoris,uelut uni praesidium tuendi tum no tri. E i ita semel atq; iterum restondi coloniae, tam in rimi quam in E cclesianico foro. VTRVM IUDEX CONscIE Nistiam suam, an probationes sequi debeat.
ur Eius distulatio nec certe contenenda est inter Maer V tinum Cr I omnem glossatores iam ciuilis, agitari autem Iulius perlaguleios recentiores , Vtrium iudex in his,quae controuertuntur,iuxta conscientium suum,an potias secundum probationes in iudicium deductus, iudica ire debeat. Hanc quaenionem sic intelligui Doctores,ut iudex rerto sciat contrarium eius,quod probatum est.Pone,Rem a duobus in iudicium ese deductam.Actorem pro stibilienda intentione sua adyrre probationes:Iudicem certo sciarceius adsertionem esse alsam.Vel cotra, Litigatores ea, quae in iudiciu deducunt quanta in uera, non posse probare. Hoc dum, Martinus dicit, Iudicem debere conscientium suam sequi: Ioanes putat,probationes esse praestre
177쪽
plicon in iudice conscientiam. Alterum,quam uelut iudex habet,hoc est,eorum quae uidet aut intelligit tempore tum dici . Alierum, qua habet de hs, quae priuatim sciti Et sic intelligunt comuniter i. I ilicitaue.f.De officiPraesid. Veritas rerum inquit VI anus erroribus gestorum non viatiatur. Et ideo Praeses id sequatur,quod conuenit eum ex fide eorum,quae probantur,sequi.
Idem sentiunt potifcq iuris pro fores,in cisDeos
ordi in c. Panora. s. Quia vero. De osti deligat. Vbi glossGr Abbas. comuniter autem hoc loco ex pii proaponunL avidam occidit hominem in platea Bononiensi Iudex criminum forte fortuna prosticiens ex finesea, uidit perpetratum scelus,ta agnouit autore.Accusatim hommicida per cognatos de tacti, non potuit probationibus couinci,qFniam nemo praeter Magistratu amerat. Voluit Iudex per tortura eruere confisione ab accusato. cosulti professores illius siccul negabat accusatu sola iudicis scientia quaestioni subdendu esse, praedictis rationibus. Breuiter, comunis opinio est 2 fima. Frimum enim, in elyctu nihil quaerunt Doctores aliud, quam Virmn iudex mendacium,an veritatem in ferenda sentetia sequi debeat. N. ut ad bdipothesin de homicida resticiamus ii dice no fallit conscientia admisi ab accusato sceleris, probationes uero sunt alse,aut fortam nullae. Iam quis dubiti quin a iudice mendacissi debeat esse aliensimu s quipope boni er innocentis uiri oscio e Iungi oportetis.
caeterae. s. Mala. f. FamIL erciscund. Improbi uero horimines solent mentiri,G simulare i quod no ejt, aut dises ulne i quod est, punieri eo nomine velut no meri criter delinquentes.c. i. De crimi. Ast. Scd si ex parte.
178쪽
rs 4 D E Ι V R E Quod cin eo qui alien.potem.Deinde,magaerari tui tribuere duplicem conscientiam, est contra naturant, iuACT .equitatem. N am conscientia est tacitum animι iudiciu,per quod aut accusatur Alisitus,turpitudo aut di senoditur veritas,honestus,secundis in allibilem liniciae a Deo nobis insculptae yrmulam. Vnde dici recte solet, coscientia mille testes. Siquidem res est simplicisiis nec diauidi potest in uno eodemq; homine. Quicquid enim sit cotra coscientiam,contra ueritate fi Cr aedificat ad gehenunam, ut rectifime dicit Innocentiuε post Apostolin. in
c. Liter M. De restitu.1poliato.
Quid igitur dicemus Prostcto citra omnem dubitationem sententia Martini est uersima, Quod iudex uelut unus homo,non habet nisi unam conscientiam, quam semper debet sequi,adhibitis legi Jrmulis. Nam primum osticuim iudicis est, in iudiciis amplecti ueriUtem facti, eam ad aequitatem exigere. Non potest autem id fieri, nisi conscientiae iudicio, ut supra late probauimus. Sunt
tamen Cr nunc aliquot recensendae rationes,ut inueter tiam errorem aperte convincamus.
I. Iudici probandum est, non aduersario, cui nunquam
satisfieret,iuxtat Quinquaginta. in s.f. De probationili quid potest certius cognoscere, quam quod certo scitqIllud enim superat omnem probandi modi . Uj. in As
Deserit minor vigintiquitis annis. f. De minori c.Dilecti. De appellat.xM . q. q. c. N ec aliqua. Et ij.q .s. Q α
do aut .Hanc vero rationem tota comentatora cohors,
etiam si multi donemus, non possiet sine caluitia injiciarna I. Iudoc in dubio,quoniam diuinare non potest, sequiatur acta er probationes litigantium quod nemo Doctoae negat. Ergo per consequentiam sensus a contrario ducti,
179쪽
E T A E V ITATE. rs Iductisteri eos oportet,c- cognitam habet veritatem, praeseri illam debere omnibus omnium probationil impopuni.Habet autem apud ipsos quoq; maxima uim huius modi ex contrario ductum argumentum. in I. j.l De H cLeius cui mandat. est iurisdiet. III. Si iudα non debeat sequi conficientia,quorsm pertinent istae uoces, Arbitratu boni viri, diligenti inquisiatione,ex sententia anim,CT alia id genim sexcentae s Oomnes enim pertinent ad demotinrandam iudicis conscientiam,quae hilι non potest quin probationum technta miris in modum soleat prudentisiimu saepe uiris imponi Suntne haec verasEtsi ad usum yri exigas,dictat ne sensus communis, perniciosisimum esse Doctorum opinio.
ne qua mendacium praefrunt veritatis I I II. Omnes unanimiter flentur, I udicem posse moueri ad dicendum sententiam ex causis a partibus non asserugatusfrte aliunde colligat praesumptionea Si adulteririum cum incenu.s.lidem Imperatores. f. Ad Ieg. Iul.de adulteri.Et ibi Bariolus. c. Ra nucla s.f.De temnim. V bi iudex lvit motus ex iure non allegato a partibusII. c. Qui Cr aduersquos. um dilectus. De confiuetusi , c. De his quae desunt aduocat. Quocirca consulunt, ut iudex causam, propter quam movetur ita pronuntiare,
adjiciat nonanutim in sententia, quo posit uelut ex actis in caussi appellatiois iunificari,sicut probatur in c. AD
'te. De praesumptio. Cr in c. Venerabilis. De exceptio. Dum dici Quia uero constitit. Abbas in QBonae. Depopulatio praelato.
Quid autem aliud est supplere intentionem,uel definissionem partium,nisi conscientiam Cr ueritatem sequisVt
satis mirari non posim,quid in mentem uenerit commetiam a latorib
180쪽
iso D E I V R Etatoribus,cur uerisimam Martini sentetim damnarent N oti obstit l. I llicitas. s.Veritas.f. De osci. 'ULLoquitur enim de casibus,qui frequenter euenire solent, ut stre omnes leges. Plerunt autem solet iudex ignor re,quae altim facit, idco sequitur probationum adii niscula. Per hoc tamen non praeiudicatur ueritati, quae uitiari non potest erroribus gestorum,er semper praeferenda est, cum elucet. Quare,si recte insticias dictum Iocum, probat ex diametro aduersus communem opinionem. Sed dicet quis, credet ne iudex appellationis uni plasiudici,qui sententiam dixit, quam mitis testibus, uel inm'umentis sid utique uidetur iniquum. Restondeo,J nfrequentior est iste casus,quam ut subuertere posit regula. Proindes sic eueniat,nihil refert ad banc sententiam, si trum iudex appellationis uoluerit credere iudici prioris sententi an non. Ipse boni uiri incla testibitur supeririori veritatem , sicut uidemus per totam ius sariptu olim factum fuisse. Quo etiam apodosi pertinet, Cy relationes infriorum iudicis,ut c. De relationibus. certe, si non per omnia magistratus superior sequatur uera iudicis prioris relationem conscientiae sules inam tamen habebit
causam,eos diligentius insticiet omnias frte posit frstatem deprehendere. Hoc enim uerum oscium est interini iudicιs. Primus imp gradus equitatis est, simplicem tenere veraritatem. Vnde exceptio non numeratae pecuniae nullam eonstituit disterentiai utrum iusiurandam dederit debita
tor, an non. Ivl .De non numerat.pecun.
connio item propria non mutat ueritatem. I. Quidaquasi ex seia Cr ιβq. f.De probatio. - contractus denis imaginari, etiam in emptionibus ium n