장음표시 사용
111쪽
fetae post partum tres deos Varro commemorat adhiberi, ne Silvanus deus per noctem ingrediatur et vexet, eorumque custodum significandorum causa tres homines noctu circumire limina domus et primo limen securi
serire, postea pilo, tertio deverrere scopis ut his datis culturae signis deus Silvanus prohibeatur intrare quia, inquit M), neque arbores caeduntur atque putantur sine serro, neque sar conficitur sine pilo neque fruges coacervantur sine scopis. Ab his autem tribus rebus tres nuncupati dii: Intereidona a securis intercisione, Pilumnus a pilo, Deverra a scopis quibus diis custodibus contra vim de Silvani et conservatur.' Propulsant
in his Silvanum tria numina, quae qui sidem Varroni habet vix dubitabit quin recte Semones dixerim. Quο-rum princeps Pilumnus dictus a pilo, quo pinsuntur
frumenta, sicut ex eadem re nomen ceperunt Arcani
privigni tus et Ephialte adversarii Martis. Qui contra
Silvanum defendit puerperam, eundem adiuvante Sanco, adiuvante Vertumno, omnibus denique, quicunque hi mana tueantur negotia, Semonibus, vel ipsum propulsaturum esse Martem non est quidni speretur. Exorditur carmen ab invocandis custodibus, quo-
antiquae religionis observantissimum Imperatorem Iulianum Amm. Mar XXIV , 6 fin.: quibus visis exclamavit indignatus acriter Iulianus Iovemque testatus est, nulla Marti ai saeta facturum.' Ita Neptuno post cladem maritimam honorem detraxit et se vel invito deo victoriam adepturum esse exclamavit
i99 Varro, cuius haec omnia sunt verba, apud Angustinum Civ. Dei I. s. f. Serv. V. A. X, 6: Varro Pilumnum et Pi- cuuinum insantium deos esse ait eisque pro puerpera lectum in atrio stertii dum exploretur an utilis si qui natu est.' Dissiligo b Cooste
112쪽
- 77rum est cura fida et vigil valet robur ad areendos insensos homines, non ad propulsandos deos. Precibus Propterea invocatur Mars pater, si sorte placari divina quae est eius seritas possi Quod si minus exauditi rus sit, advocant defensores, qui omni ea, qua defendi possit ius humanum a superbo superorum imp rio, polleant arte et virtute: Semones culturae, qua gaudeat de Dia, tutores. Longe tamen abominantur eam, quae necessariam reddat horum praesidium, iram Μartis imo ad supplices denuo se convertunt reces,
quibus ipsum, ut illo ungatur praesidio implorant:
quod ut facilius adipiscantur, eum qui iuvet ipsum tollunt clamorem, iis quibus delectatur ipse ludis honorem in deos antistites conserunt. Itaque rudis priscorum hominum sensus eadem in hoc carmine videtur usus esse argumentandi ratione, qua cui non opus est
ut precibus utatur, quia sola e diis cognitum habet ubi clausum iaceat Iovis ulmen, per preces primo, per leves deinde minas, per oblatos denique honores et per dulcem facundiam Furiis, ut salutem et felicitato pro ea, quam solebant, peste terrae Suae imprecentur, e suadet Minerva Aeschyli.
113쪽
ad not. 192. Pro Garano libelli de Origine gentis Romanae scriptor c. 6 et 8 sc locis intulit Recaranum. Quem
librum tanti aestimavit Hariungius, ut non in Caci so- . um sabula, sed saepius auctorem eum Proservet. At sustulerat hominis fidem, qui minime Aurelium Victorem, sed nescio quem, qui in quinto decimo saeculo vixisset, plagulas illas conscripisse monuit, dii ultrius flist. Rom. I, p. 100, not.). Apertum est, e Servio sumsisse eum omnem sabulam et ipsa Servii locutiones in suum convertisse usum. Huius vero nareationis a ctorem simulavit Cassium propterea quia hunc de Euandro dixisse noverat ex ipso Servio Virg. Georg. I, 10 . inime igitur coneedenda raudatori auctoritas, quae evertat testimonium, quo a nullo scriptore nisi a Verrio alium atque ipsum Herculem ae interfectorem traditum esse docet qui saepius Cassii verba protulit Servius maximae potius dubitationi obnoxium Recarani
vocabulum. Latine tamen sonat, ut temere removere
non audeam. Quippe poterat cri, licet quc modos actum sit non intelligam, ut casu ad talem scriptorem deservetur nomen clustum. Neque enim, cum satis
multa proferret nomina snxit ullum, sed ex antiquis omnia petivit libris siquidem indoctus non erat, qui bene teneret crvium et locos iactaret e Sallustio, Livio, aliis, quorum ficti plurimi, nonnulli veri. C gitavi propterea, an cxplicari posset vocabulum dabo quod probabile mihi visum est; dom, quod vera re-Ρercrim. non dabo: Neque opus est, non nim pugnabo, si quis nugas dixerit Rccaranum Omnem.
114쪽
- 79 in Praemittam vero, quae videtur esse certior, Caci nominis interpretationem. Quod cum de κάκω repeti soleat, mirum est in domestica sabula Latina integrum Graecum vocabulum et maxime ieiunum neque antiquitatis moribus commodum, si de mera malignitate designatur is, quem monstrum atros patris Vulcani ignes ore vomens exhia
hent poetae. Adde, quod minime maligna est soror Caea, quae prodat Herculi surtum cui sicut ignem v mi Cacus, pervigili igne pariter ac Vestae sacrificatur
in sacello Serv. Virg. Aen. VIII, 19M Et quod ubique producitur prior syllaba, quam apice designant
Graeci λ od Pravam illius etymologiae rationem nunc video etiam ab Isariungi detectam Rom. Rel. I,
p. 319 qui Vulcani liberos Cacum et Cacam a AEIN
repetiti Ingeniose quidem sed vexat me, quod ianime constat, exstitisse in Latina lingua deducta ab hac stirpe vocabula. Etenim quod coquere r
seri doctus ille vir, id haud dubie idem est quod Ο ΕRΕ ΠΕΠΕΙΝ, πέσσειν, neque melius cohaeret quae in calere inest radix CAL cum A sive ΑΤ.
Latinam si quaeris originem, vix ullam invenies nisi vocem cavus. Cuius radix qui eadem fuerit, quae Graecae χάος, non dubito. Ab hac repetita χαινειν, χανδάνειν, χάζειν, χάσκειν, ab illo cavare et cavere. Quae sibi respondent sicut calvus, calvere, calvare;
albus, albere, albarer, densus, densere, densare durus, durere, durare clarus, clarere, clarare Graeca et Latina si comparaveris, statuenda erit radix Ca vel
XA, ut in adiectivo addita littera , sicut in ita, quae p. 23 sq. protulit, exemplis Caci nomen deductum ab
ipsa radice, quacum coaluit terminatis cus vel acus. De re monendum est, in habitanda et defendenda sp lunca versari omnes Caci res cs Virg. Aen. VIII, 93: hic spelunca sui vasto submota recessu, Semia hominis Caci.' Prop. IV, 9, 9: incola Cacus erat, metuendo raptor ab antro.' Ovid. FasLI, 551 ,,Caeus ventinae timor atque infamia silvae . . . . Proque domo longis: spelunca recessibus ingens, Abdita, vix
115쪽
- 80 ipsis invenienda seris.' In pugna omnis Caci ars diopera osita est in occludenda, Omnis Herculis virtus in aperienda spelunca Cacum igitur idem quod Cave nanum , pecuanum significare arbitror gigantem, qui in caverna habitaverit, in cavernam boves aptos abdideri Postea cum Graeci, qui male intelligerent Caci vocabulum sabulae manum admoverent, fictum uandri nomen, quod nunc singulare interiectum est inter Latinam matrem Carmentam et Latinum silium Palatii
auctorem, ni principio Palas gen Palatis videtur appellatus esse. Ipsi vero Euandro in domesticis Latin rum sabulis inditum fuisse existimo nomen Latini, quem eundem esse monuit Niebulirius Hist. Rom. I, p. 100,
Hactenus, nisi fallor, facile qui mihi assentiantur inveniam. Audacius fortasse videbitur quod nunc prolaturus sum. Legitimam tam , qua in tymologia utendum est,
viam non cferam. ea, unde cavus ducendum cst, radico repelivi cavere pariter ac caverna et cavea Qui cavet, adversus accedentem rem quampiam cavum se se vat. Prima igitur huius vocabuli vis est obnoxia sensibus res, cum vulgari usu semper dicatur translata. Ah
eadem radice deducuntur alia per alias terminationes vocabula, cassus Haiad. Hor. Tuaesell. II, p. 6 et rere. Qui caret, cavum in aliqua re se sentit. Nequo deos testimonium. Inde quod cavae sunt, dictae carina modo insima pars navis, minime sola trabs infima, modo concha testa, modo nucis putamen et carex cum cavo cognata sicut Schilseoli et Rohre . Restat carus dictum pro ca-arus, sicut ab avendo av-arus). Quod inde ab Augusti acuo scribi solebat harus, quo in mentoriam revocantur χροχος et χαίνειν Neque b-
stat sensus. Qui tibi carus est, efficit ut careas, ut Cavum, cassum, vacuum, nisi adest ipse, in sentias Itaque si erat verbum recaravo eius vis erat baec: efficere ut denuo cavum se sentiat, quod cavum fuit. Reputa nunc ventini, in quo crat Caci caverna montis nomen. Cuius veram riginem non quaero id vero p
116쪽
81 tet, potuisse optime repeti ab avsndo optime cogituri fabulam, quae avidum cavernae numen saceret Aventinum Cacum, qui palantia in Palatio sibi opposito a menta ad sese detraxissct raptisque cavernam implevisset. Haec qui percepit et primam vocabuli carus vim Perspexit, eum, qui cavam vacuamque denuo reddia disset cavernam ipsumque eius numen ut denuo bubus carens se sentiret offecisset, iure suo appellare poterat armentorum pastorem Recaranum Ludebantur fortasse in his sabulis etiam alia Potitii e lege, quam tulit Garanus, potiuntur extis, carent Pinarii Patent sacra viris, carent iis mulieres. Decima, regibus olim oblata, nunc porrecta Garano Caram igitur, quippe quae sui desiderium moveret, rem fecit Recaranus, qua cum otirentur alteri carerent alteri. Sed vereor ne nimis multa iam dixcri de re, quae nulla, nisi externa vocabuli specie, nititur auctoritate.
117쪽
pis excudi iussi a quac maximae nobis sunt auctoritatis, monimenta narrata sollitaurilia in lib. XXX l otunivorsa dea Diae sollemnia T. XLI. Utraque non intcgra,
scit nonnisi media T. XXXIV, quae universa tribus apud Marinium deseripta est paginis, et dimidia T. XLI, data est ab rellio Inscr. I, p. 389.
118쪽
Sequitur narratum deae Diae sollemne.
Inclinatis litteris excusa partim Marinii supplemcnta caute lite illic mutata, urtim mendationes. In notis additu, tuae scripta sunt in tabulis. Jhi nihil monitum, in iis L pro Ipositum. Carmen ex his ad litteras exscriptum.