장음표시 사용
21쪽
is fariam potestatem a Filio illis traditam . . . Corporis Iepram purga ,, re, seu verius dicam, non purgare quidem, sed purgatam probare Juis daeorum Sacerdotibus licebat; at vero nostris Sacerdotibus, non corri poris lepram, sed animae sordes , non dico purgatas probare, sed Zeis purgare prorsus concessum est. uiae demum explicans quousque se
extendat haee auctoritas et Neque enim tantum, inquit , cum nos re is generant Sacerdotes, sed postea etiam condonandorum peccatorum s is cultatem obtinent. MAugustinus Sermone 33 a. num. 8. eundem Evangelii textum torquet
in Haereticos, qui hanc potestatem adimebant post baptisma susceptum et Sed quid Dominus , inquit , Ecclesiae suae Quaecumque solveritis in
is terra , inquit, soluta erunt in caelo. Sermone autem 392. num. 3. hortans fideles qui inquinati peccatis erant ut recurrerent ad claves Ecclesiae, Nemo sibi dicat, inquit , occulte ago Poenitentiam, apudis Deum ago. Ergo sine causa dictum est. Quae solveritis σε. Ergo isse ne causa datae sunt claves Ecclesiae Dei Τ Frustramus Evangelium , se frustramus verba Christi. μCyrillus Alexandrinus lib. I a. pag. Dor. in Joannem, ad hoc idem Joannis Quonam igitur modo , inquit , Servator dignationem, quaeri soli naturae divinae debetur, suis discipulis attribuit . . . Remittunuri porro peccata, Vel retinent Spiritu assiati homines duobus , ut arbi- tror, modis : vel enim dignos ad baptismum vocant, vel prohibentis eos qui nondum digni sunt et vel alio quodam modo peccata remidiis tunt ac retinenti nempe cum filios Ecclesiae peccantes corripiunt, velis poenitentibus ignoscunt, sicuti Paulus, &c. Adjunge quos collegit Estius is 4. ad dis. I 8. Dionysium vulgo reopagitam, Tertullianum, Origenem , Athanasium , Basilium, Gregorium. Nazianz. Hieronymum, Arnobium juniorem, Fulgentium, Anastasium Nicaenum,. Theophilactum, ac praeter hos Hermam M. a. Epimphanium, Haeres 3 q. & Leonem Epist. 9r. Iure igitur synodus Tridentina, fess. I . cap. I sic ait, relato quod secit Christus , & dixit Ioan. ao. insufflans in Apostolos, & tribuens Spiritum - Sanctum : Quo tam insigni facto & verbis tam perspicuis, se potestatem remittendi & retinendi peccata ad reconciliandos fidelesse post baptismum lapsos Apostolis & eorum successoribus fuisse conces,
se sam universorum Patrum consensus semper intellexit. Can. autem I. μ- Si quis dixerit. verba illa. Domini Salvatoris : Acripite. Spiritum-san is fium, quorum remiseritis peccata. remittuntur eis e quorum retinueritisse resenta sunt non esse intelligenda de potestate remittendi & retine di peccata in sacramento Poenitentiae, anathema sit. PROBATUR 3. . de decretis Ecclesiae quibus olim.confixi land Μontanistae ac Novatiani, qui, hanc Ecclesiae potestatem. circumcidebant: quanto,
magis si penitus abrogassentPROB. usu ipso perpetuo Ecclesiae. Qui enim peccaverant post b --λ tisu.
22쪽
tὲsmum, quosque poenitebat criminum, eos ad pacem & venIam, cum libuit, semper admisit. PROBATUR I. speciatim eorum Patrum auctoritate, qui Novatianos ex professo impugnarunt, Ambrosii nempe ac Paciant. Ambrosii locum supra retulimus, pag. I Paesanus vero, Ep. 3. sic loquitur, Sed Poenitenti, inquit, peceata se dimittis, cum tantum in baptista te tibi liceat relaxare peccatum; Nonis mihi plane, sed Deo soli, qui Sc in baptismate donat ad missum, Scis poenitentium lacrymas non repellit. Sunt quidem nonnulli e sanctis Doctoribus qui ita Catechumenos ali quuntur, quasi post baptismum nihil jam remedii superesset in peccata relabentibus. Sic Pacianus Sem. ad Compeientes Igitur dilectissimi si is mel abluimur, semel liberamur, . . . . semel se lices sunt, quorum re se missa sunt facinora, & quorum tecta sunt peccata. Tenete sortiteris quod accepistis, servate feliciter : amplius peccare nolite , puros VOS ex eo Sc immaculatos in diem Domini reservate. Sed absit ut eo putetur post baptisma naufragis Poenitentiae portum elaindere voluisse; cum nullus sit inter veteres, qui contra Novatianos om nem veniae spem lapsis praecidentes sortius dc elegantius scripserit. Ergo ita loquebantur majores nostri, non quod remedium Poenitentiae negarent, sed quod illud ostendere refugerent, ne peccandi licentia dari videretur. In exemplum esto Tertullianus, qui in suo de Poenisentia libro, cum de ea disputasset, quae ante Baptismum usurpabatur, Hucusque se Christe Domine , inquit cap. 6. de Poenitentiae disciplina servis tuisse discere vel audire contingat, quousque etiam delinquere non oportetri audientibus , vel nihil jam de Poenitentia noverint, nihil ejus reis quirant. Piget secundae, imo jam ultimae spei subtexere mentionem. is ne retractantes de residuo auxilio poenitendi, spatium adhuc delinquenis di demonstrare videamur. νQuamquam autem ita loquebantur , 3c revera Ecclesae crimini verterent hanc benignitatem dc indulgentiam Novatiani juxta Pacianum D. 3. imo & Ethnici reserente sancto Augustino ferm. 3 2. num. 9.rua si scilicet Poenitentia emet peccandi incentivum, ut loquitur in eo-em argumento Ambrosius M. a. de Poeniseruia , cap. 9. attamen non idcirco minus, cum opus erat, eo remedio ad curanda fidelium vulne-..ra utebantur, quod ex omnium saeculorum disciplina manisestum est a de quo diligenter Cotelerius ad Hermam PQ. I 14.
ECCLESIA non tantum declarat remissa esse prius a Deo peceata sed etiam vere ea remittit. 'Est illa assertio non solum adversus Haereticos hujus temporis , sed etiam contra nonnullos vetere, Theologos, qui in declaratione remissonis
23쪽
sionis peccatorum omnem hanc potestatem stam esse dixerunt Mast astrum scilicet. Sententiarum di t. I 8. Alensem, Bonaventuram Gabri Iem & alios. PROBATUR ex verbis Scripturae . Matthaei enim capite x6. versu I9. dantur Petro claves reῖ ni caelorum i ergo coelos Petrus aperit , non a- ,ertos duntaxat ostendit. Deinde cum ait Christus 1blvenda esse in coe is, quae Apostoli solverint in terra, quis non videt iis datam esse potestatem vere absolvendi peccatores , non autem tantum abiblutos declarandi R Judicium enim Ecclesiae hic describitur, quasi prius coelesti & Deus mi tuitur, quasi qui ratam habeat ab hominibus latam sententiam. Denique actio ipsa sacerdotis hic ponitur, quasi quae antevertat omnem remissionem peccatorum, eamque praestet: Ergo nisi vim facere velimus manifestae Christi sententiae , pro certo haberi oportet concessam esse Apostolis veram ac proprie die a m solvendi auctoritatem. PROB. x. Ecclesiae traditione . Ut enim modo vidimus, omnes sancti Doctores consessii sunt uno ore , Ecclesiae inesse potestatem remittendorum peccatorum.
PROB. 3. Variis eorumdem Patrum de hac auctoritate placitis. Primo enim multi sunt qui istud de declaratione commentum diserte refellant. Legatur Chrysostomus supra pag. 7. M Nostris Sacerdotibus, i se quit, animae sordes non dico purgatas probare, sed & purgare prorsus se concessum est. M Addatur Hugo a sancto Victore tom. 3. sumnae femrentiarum, tract. 6. eap. II. Denique Richardus Victor. de potestate ligandi & solvendi cap. I a. Extat , inquit , quorumdam de potestate li-- gandi atque solvendi sententia tam frivola, ut ridenda potius uideatur . quam reiallenda . Putant enim & praedicant Sacerdotes non ha- ,, bere potestatem ligandi atque solvendi , sed ostendendi homines este solutos sive ligatos. Est etiam ea de re erudita disputatio Thoma
Valdensis, tom. a. de sacramentis, cap. I 4 I. ρος. - '' . t oe
Secundo alii statuunt sacerdotum sententiam in solvendo peccatore
Cyprianus supra epist. 17. Solvi autem possent illic in coelo in-
se quit, qine hic prius in ecclesia soleerentur. Hilarius in Mutib. I 6. -m 7. O beatus coeli janitor, inquit, cu se jus arbitrio claves aeterni aditustisaduntur l cujus terrestre cludicium is praejudicata auctoritas sit in caelos Chrysostomus Hom. s. de veta. Isaiae A terra , inquit , judicandio auctoritatem sumit coelum .' nam judex sedet in terra. Dominus sese quitur servum, & quidquid hici in inferioribus judicavit, hoc ille ino supernis comprobat. . Leo.ser . G. Transfiguratione Nec in ligandis, Issquit, auhsolven- se dis quorumcumque causis aliud ratum esset in coelisi, quami quod Peritri sedisset arbitrio. . oi S ti iAuctor libri de vera, o sal a Paenisentia dupra, allatis Christi verbis
24쪽
Hoc est , inquit, ego Deus & omnes ordines coelestis militiae , &is omnes Sancti in mea gloria laudant vobilcum, & confirmant, quos is ligatis & solvitis sisper terram. M. Bernardus sermone I. in natalem Petri re Pauli : Petro, inquit . is quid potentius , qui claves regni coelorum tam singulariter accepit , se ut praecedat sententia Petri lententiam coeli : Quodcumque ligaveris At sententia Sacerdotum non antevertit Dei judicium , si homines. prius a Deo soluti sint, quam ab Ecclesia soluti esse declarentur . . . Tertio iidem aut alii docent peccatores esse mortuos, donec Sacerdotum judicio reviviscant, eos in salutem recipi, dum absolvuntur , &a morte a terna liberari r quae tria consistere non possunt, si absoluti Ecclesiae mera sit peccati jam remissi declaratio. Ambrosius lib. a. de Poenis. cap. 7. exemplo Lazari adducto, sic alloquitur Novatianos : Uos indignamini , inquit , & contra Ecclesiam is congregatis concilium, quia videtis mortuos in Ecclesia reviviscere , is & peccatorum venia indulta resuscitari.
Hilarius ad cap. I 8. Matth. num. 8. Ad terrorem autem metus ma
, , Ximi, quo in praesens omnes continerentur , immobile severitatis Mis Postolicae judicium- praemisit, ut quos in terris ligaverint, id est pec- , , catorum nodis innexos reliquerint, & quos solverint, consessione viis delicet veniae receperint in salutem i hi Apostolicae conditione senten- ,, tiae in coelis quoque soluti sint aut lisati. μAugustinus serm. 3II. num. Ia. με Quis certus est, inquit, quod Im-- perator ignoscat & tamen pecunia landitur , maria transmeantur ris sine dubitatione fiunt ista , cum sit dubium quo fine proveniant e &,, tamen certiores sunt claves Ecclesiae quam corda Regum, quibus cla- ,, vibus quodcumque in terra solvitur, etiam in coelo solutum promit- ,, titur ; & multo honestior est humilitas qua se quisque humiliatis Ecclesiae Dei si & labor minor imponitur, & nullo temporalis moris iis periculo mors aeterna vitatur. Adeundus est hac etiam de re Morinus libro S. capit. ubi ea multis antiquorum testimoniis illu-
Quarto non pauci vcieres Patres tradunt , nisi ad Ecclesiae preces ,
veniam Poenitςntibus a Deo non concedi. . . 'S. Leo Epis. a . ad Theodorum Forojuliensem , cap. a. Sic diviis nae , inquit , bonitatis praesidita ordinatis , ut indulgentia Dei , nisi is supplicationibus Sacerdotum, nequeat obtineri. S. Eligius Hom. 4. id laudat & amplectitur.
Ergo indulgentia Dei precibus Sacerdotum alligata est , ab iisque
to iidem uolunt in Evangelio fuisse adumbratam Poenitentium solutionem facta ab Apostolis Laetari solutione; nimirum, Iraeneus lib. d. adversus haereses, Ambrosius supra, Augustio ι tract. a. oe 69. in . I. . Auctor
25쪽
Auctor libri de vera o falsa Paenitentia cap. Io. Eucherius Lugdunen sis Hom. pin Dominicam 4. Qiιadragesmar, Greg. Μag. Hom. 26. in Guangelia, Eligius Hom. Io. Synodus Aquilgranensis, dic. Atqui Apost li vere solverunt Lazarum , non solutum duntaxat Ostenderunt. Ergo. . Sexto Chrysostomus, supra , colligit ex Evangelii textu eandem a Christo cum Apostolis communicatam fuisse auctoritatem quam ipse habebat a Patre . Christus porro vere remittebat peccata accedentibus
ad se. Septimo Cyrillus Alexandrinus itidem supra agnoscit in eo grande quoddam miraculum quod hominibus data sit potestas quae soli debetur naturae divinae et atqui nullum profecto prodigium est, u ista auctoritas; in sola remissionis peccatorum declaratione posita sit. PROB. q. ex Synodo Tridentina stis. I . capite enim 6. damnat inter doctrinas falsas , & a veritate Evangelii penitus alienas , eam is quae asserit absolutionem Sacerdotis esse solum nudum ministerium . . . ,, declarandi remisia esse peccata. Can. autem 9. sic habet Si quisis dixerit absolutionem sacramentalem Sacerdotis non esse actum judiis cialem , sed nudum ministerium pronuntiandi & declarandi remissa
is esse peccata confitenti, . . . anathema sit. -- PROB. I. auctoritate sacrae Facultatis Parisiensis , quae anno I 638.
I. Iulii confixit sententiam scriptoris cujusdam , qui tum amrmaverat absolutionem esse tantum juridicam peccati jam remissi declarati
PROB. 6. variis rationibus Theologicis. Prima est. Effectus sacramenti Poenitentiae, juxta decretum Eugenii IV. est abstilutio a peccatis ἱ juxta concilium autem Tridentinum sessIq. cap. 3. reconciliatio est cum Deo I ac proinde peccator dici non
debet, aut absolutus a peccatis, aut cum Deo reconciliatus, antequam Sacramentum illud suscipiat. - ' l .
Secunda quod longe majoris oneris sutura sit, quam utilitatis, ejusdem Sacramenti suscipiendi necessitas ac praeceptum , si eo tantum a solutionis vis redeat, ut significet peccata jam esse remissa. Tertia quod, hoc posito, nullius jam aut exigui admodum usus esse videatur Sacerdotis operai: quorsum enim & cuinam declarabit remissa esse peccata An Deo, qui omnia norit λ An Ecesesar, ad quam non pertinet hoc de occultis judicium y An Poenitenti, qui longe melius ministro cognoscit quae apud se asuntur in intima conscientia, maxime
si doctior eo sit quem adit , ut saepe contingitὶ An denique sibi ipsi ,
cum ea declaratione ipse non indigeat Quarta est, quod si agatur tantum de quadam declaratione facienda, jam non appareat cur jurisdidi ione ac ministro Ecclesiae opus sit ; d ctrina vero A scientia in quolibet homine non lassiciat. . Quinta quod eadem si auctoritas Ecclesiae in Poenitentiae sacramen- το, quae in Baptismo, ut ex Patribus nuper consecimus at in Baptise
26쪽
mate vere remittuntur peccata, non autem remissa tantum declarantur r
NEQUE est quod opponas Hieronymum , qui ad Matth. Ic explicans verba Christi de clavibus regni caelorum Petro datis, sic habet i
si Istum locum Episcopi & Presbyteri non intelligentes, aliquid sibi deis Pharisaeorum assumunt supercilio, ut vel damnent innocentes, vel solis vere se noxios arbitrentur; cum apud Deum non sententia. Sacerdo-
,, tum, sed reorum vita quaeratur. Legimus in Leviticci de inprosis, ubiis jubentur ut ostendant se Sacerdotibus, &, si lepram habuerint, tuneis a Sacerdote immundi fiant e non quo Sacerdotes leprosos faciant &- immundos, sed quo habeant notitiam leprosi, & non leprosi; & poseis sint discernere qui mundus qui ve immundus sit. Quomodo ergo ibi Ie- is prosum Sacerdos mundum vel immundum iacit; sic & hic alligat velis solvit Episcopus & Presbyter, non eos qui insontes sunt vel noxii .is sed pro officio suo , cum peccatorum audierit veritates , scit qui imis ganaus sit, quive solvendus. NAM ibi sanctus ille Doctor invehitur in quosdam Sacerdotes, qui ,
clavium potestate intemperanter abutentes, putabant se posse pro auctoritate sua & licentia illius aevi, ligare quicumque sibi non placebant, ac solvere quos libebat ,.absque ullo vitae respectu . Ut autem est in repre hendendo acer quid mirum etiam si hic paulo sit vehementior At si recte eum expendas, non hic agebat ut solvendi ac ligandi potestas accurate definiretur, sed ut solvendorum ae ligandorum mores diligentius excuterentur. Duplex enim est officium Sacerdotis: I. debet probare qui sint solvendi & ligandi : a - debet deinceps sententiam serre. De priori tantum loquitur; & in eo capite justa est ac legitima comparatio veteris& novae legis Sacerdotum. Ut enim ante Levitarum judicium, qui leprae suspecti erant, aut vere erant mundi aut immundi, nec penes L Vitas erat eos mundos aut immundos facere ἱ sic in nova lege homines debent esse noxii antequam ligentur , & vere conversi ad Deum antequam solvantur ; neque id in arbitrio est nostrorum Sacerdotum est enim aliter ligarent aut solverent, nihil prorsus efficerent. At quod pertinet ad aliud caput, nempe quoad sententiae conditionem , longe dispar ratio est utriusque potestatis r nam Levitae, ut ait Chrysosto- is mus supra , non lepram purgabant, sed purgatam tantum probabant; ,, nostris autem Sacerdotibus animae sordes non purgatas tantum pr se bare, sed & purgare prorsus concessum est. sed de hoe etiam albbi, ubi de contritionis efficacia, & absolutionis vi disputabimus. Int rim ista sufficiant, quae ex dicendis majorem lucem accipient. Unum hoc addo, Μagistrum scilicet Sententiarum, Alensem, Bonavensuram a nonnullis recentioribus excusari ἐρ jure an secus , aliorum
27쪽
IsrA remittendorum peceatorum facultas non est tantum politica , nec ad externum Ecclesiae regimen unice spectat. PROBATUR. I. iis omnibus argumentis quae hactenus congessimus a ea enim demonstrant Ecesesiae concemam fuisse veram & proprie dictam remittendorum, etiam coram Deo, peccatorum auctoritatem. PRO A. a. ex verbis ipsis Scripturae : nam si haec potestas unice pen. tinet ad externum Ecclesiae regimen , in eo tantum sita est ut Ecclesia
possit peccantibus claudi , & Poenitentibus reserari . At Christus Petro dedit non claves Ecclesiae duntaxat, sed regni coelorum . Deinde, hoc posito , ista iacultas ad terram solummodo spectaret . At Christus non tantum in terra, sed & in coelo validam fore Apostolorum sententiam amrmat. Denique, prior esset Dei in eoelis indulgentia , Sacerdotum in terra judicio: contra autem statuit Christus. PROB. 3. Ratione. Annon enim manifeste videtur in Evangelio grande quiddam & eximium Ecclesiae & Apostolis a Christo concedi Aesi haec erit tantum politica potestas, sacros videlicet conventus vel dignis permittendi, vel indignis interdicendie nihil foret singulare ; nihil quod vel ipsis antiquae legis Sacerdotibus non competeret. Ergo.
Aa haec remittendorum peccatorum auctoritas ad graviora .. crimina extendatur.
NON hic quaeritur, an majorum criminum reis veniam semper &ubique Ecclesia concesserit; de quo alius erit dicendi locus ; sed an concedere possit , quod antiquiores Haeretici nonnulli negarunt . Primi hane potestatem Ecclesiae abrogare conati sunt Montanistae, sic vocati a Μontano quodam Phryge , qui episcopatum ambiens , & repulsam passus, inclinante secundo 1 aeculo desecit a recta fide . Cumque se Prophetam , & promissum in Evangelio Paracletum esse jactaret , majoremque caeteris affectaret austeritatem , praedicare coepit levioribus quidem culpis veniam ab Ecclesia tribui posse, non autem gravioribus equod discimus praefertim ex Tertulliano, qui, cum diu in Ecclesia B ruisset, ad eum se tandem adjunxit. Is enim in libro ise pudicitia , quem transfuga conscripsit advertiis Catholicos cap. 2. Causas Poenitentium, is inquit, delicta condicimus'. Haec dividimus in duos exitus: alia erunt se remissibilia, alia irremissibilia. autum I 8. ait levioribus deli-- ctis veniam ab Episcopo consequi posse Pgnitentes, majoribus ac ,, irremissibilibus a Deo solo . Cap. autem I9. allatis quibusdam le- is viorum peccatorum exemplis Horum ergo, inquit, erit venia per
28쪽
exoratorem Patris Christum. Sunt autem & contraria istis , & gra- Viora & exitiosa, quae veniam non capiant , homicidium , idololais tria, fraus, negatio, blasphemia, utique & mschia & fornicatio, &o si qua alla violatio templi Dei. Dubitari tamen potest, an illud ut fidei dogma, an ut merum diseciplinae caput spectaverint et eapite enim et r. sic habet idem Tertullianus. Sed habet, inquis , potestatem Ecclesia delicta donandi . Hoc se ego magis & agnosco & dispono, qui ipsum Paracletum in Prophetis novis habeo dicentem: potest Ecclesia donare delictum ; sed non ,, faciam, ne & alia delinquant ..... Ergo spiritus veritatis potest qui- dem indulgere peccatoribus veniam , sed cum plurium malo nonis vult. . . .& ideo Ecclesia quidem delicta donabit; sed Ecclesia Spiri-
, tus per spiritalem hominem, non Ecclesia numerus Episcoporum . Ibi namque, ut patet, agnoscit in Ecclesia potestatem remittendorum quorumlibet peccatorum ; eam autem sancit exeri non debere . ne licen
cia peccandi detur; nec possie, nisi a spiritalibus hominibus, quales putabat esse suos gregales. Secundi in hoc ordine ponuntur Novatiani , sic dicti a Novato aut Novatiano, qui cum essent Presbyteri , hic quidem Romanae ecclesia: . ille Carthaginiensis , & alter a Cornelio summo. Pontifice , alter a S.Cypriano defecissent, communibus consiliis immitem illam sectam condiderunt , quae graviorum scelerum reos Deo ab Ecclesia reconciliari nec debere nec posse pertinaciter contendit. Unde & Carbaros se, mundosque appellabant; quod aliorum sordibus non inquinarentur. Sed hujus haereseos non una forma nec unus gradus fuit. Primo enim, Novatianus tantum repellebat eos qui lapsi fuissent in
idololatriam , caeteros vero omnes , etiam mschos ac fraudatores ad
Communionem suam admittebat; quod ei graviter exprobrat Cyprianus est, II. ad Antonianum , - Si se cordis , inquit , & renis scrutatoremti constituit & judicem, per omnia aequaliter judicet, & fraudatoresti & mgchos a latere suo atque a comitatu suo separet . Et iterum , , Nec sibi in hoc, inquit, novi Haeretici blandiantur, quod se dicant ,, idololatris non communieare , quando sint apud illos & adui reri &is fraudatores , qui teneantur idololatriae crimine secundum Apostori tum, &c. Deinde vero eum ob istiusmodi communionem cum mschis & aliis
sceleratis hominibus, vehementet urgeretur a Catholicis, in aliam omnino partem declinavit , statuens omnia peccata esse paria & pariter Venia indigna , saltem si credimus Ambroso lib. I. de Poenit. Cap. 2.num. s. ubi asserit illum omnia peccata, Stoicorum quodam more, pa
ribus putasse aestimanda mensuris . p. autem 3. num. 1 O. ad Versus
NOVarianos pugnans qui aliquod in peccatis discrimen esse confitet an tur, Non hoc, inquit, auctor vestri erroris Novatianus, qui nerrini,, dandam Ps nitentiam putavit.
M osse de Paenitentia. B At in
29쪽
At in hoc extremo diu stare non potuit error, dc se se tandem roduxit: ut enim modo significavimus, aliquam esse peccatorum differen-xiam agnoverunt Novatiani dixeruntque, teste Ambrosio ibid. se exceptis gravioribus criminibus, relaxare veniam levioribus.
De his vide inter antiquos Scriptores Eusebium Iib. 4. Epiphanium haeres 79. Augustinum haeres 38. Theodoretum lib. I. saeret. fabularum, Hieron. in Gronico Eusebii , Socratem, Sozomenum , Pacianum episeo-ιa 3. Philastrium haeres. 34. Primasium haeres. 38. Philostorgium Id. 3. Photium in Euluis, Auctorem indiculi haereseon a Μenardo sub nomine Hieronymi editum; e recentioribus vero Baronium in Annalibus, Petavium in suis ad Epip nium observationibus Rigallium ad epistolam 49. Curiani, & RR. PP. Benedicti nos ad libros Ambrosi de Paenite
tia . Quorum dicta ad normam eorum , quae demonstravimus , exigas, aut etiam, si Dpus est, corrigas; nam Philastrius & Epiphanius ita loquuntur, quasi omnem Psnitentiam Novatiani abolitam voluerint: quibus cave ne adjungas synodum Tridentinam seg. I 4. cap. I. ubi de his ita ait: Novatianos remittendi potestatem olim pertinaciter neganis tes, magna ratione Ecclesia eat holica tanquam Haereticos explosit at- ,, que condemnavit. Illud enim de criminum fraviorum remittendo-xum potestate duntaxat accipiendum est .
Qun a Christo Ecclesiae concessa est potestas remittendorum pecca-xorum, ea spectat ad peccata etiam graVIOra. PROB. I. ex vexbis Scripturae . Christus enim ubique generatim loquitur. Μati. 7, Quodcunque ligaveris . Μati. 3 8. Quaecunque alligaveriaris. Joan. ao. Quorum remiseritis peccata.
PROB. a. Variis Patrum , quae adduximus , testimoniis . Apud eos enim nullum est criminum diuinctionis vestigium. PROB. 3. decretis Ecclesiae, quibus consessi sunt Μontanistae ac Novatiani, hanc potestatem ad certa peccata restringentes. PROB. 4 Ecclesiae usu ab Apostolis ad nos usque derivato . Paulus enim incestum Corinthium quem tradiderat Satanae in priore ad Cor. epistola , post aliquod tempus absolvix poserioris cap. a. Ioannes quemdam juvenem, qui in insignem latronem evaserat , communioni post certum Poenitentiae stadium restituit , ut resert Eusebius . Tertullianus antequam ad Μontanistas deficeret lib. de Poenis. cap. 4. sic pronuntiat ex communi Ecclesiae usu μ omnibus ergo delictis seu carne, seu spiis ritu, seu facto, seu voluntate commissis , qui poenam per judicium se destinavit Deus, idem di veniam per Poenitentiam spopondit. μPROB. s. speciatim iis Patrum testimoniis qui Ecclesiae fidem in hoe capite adversus Novatianos vindicarunt. Sic S. Cyprianus, Dis. 33. nianum, supra pag. 34. ex proselso reVincit Novatianos . Sic Ambro.
30쪽
Ambrosus Eb. I. de Poenisentia cap. 3. n. Io. Deus, inquit . distin ,, ctionem non iacit, qui misericordiam suam promisit omnibus, & te . laxandi licentiam Sacerdotibus suis sine ulla exceptioene concessit . Paesanus similiter frem. 3. examinans Christi verba ad ApostoIos schabetr Quaecunque Diseritis , inquit, omnino nihil excipit j ouaecum is que, inquie, vel magna vel modica. M NEQUE est quod objicias eundem Pacianum in exhortatione ad paeni sentiam , ubi sic habet de peccatIs gravioribus . Haec quicunque postis fidem secerit , Dei saciem non videbit ...... Desperavere tantorumis criminum rei. Quid vobis ego seei nunquid non suit in potestate ,, ut non fieret nullusne admonuit Z nemo praedixit λ . quid quaeritisse sera solatia ' tunc decuit , cum Iicebat . Ex quo quis sorte inserat nullam ab eo relinqui spem Iapsis in scelera majora post baptise
VERUM is sane alluc;netur. Ibi enim contra PacIanus ejusmodi peccatores ad Poenitentiam excitat , & totis viribus super es contra Novatianos pugnat. Et vero statim inducit eos sic loquentes Ergo , o inquiet aliquis , perituri sumus. Et ubi misericors Deus , qui mor ,, tem non invenit , nec laetatur in perditione vivorum moriemurne se in peccatis nostris & quid facies tu Sacerdos ρ quibus emolumentis tot Ecclesiae detrimenta pensabis Sic autem respondet ipse Acis cipite remedium, si desperare coepistis, si miseros vos agnoscitis , siri timetis. Ergo ibi Pacianus sequens majorum consuetudinem Poenitentiam quidem modo ostentabat , modo celabat; de quo nonnihi, fidi pra attigimus, sed nunquam eam inficiatus est.
Au quoddam si pereatum irremis MisAD pleniorem eorum quas hactenus disputavImug notitiam , InquD
rendum adhuc restat, an non sit aliquod scelus , quod veniam omnino invenire non queat 3 etiam apud Deum. Illud autem dupliciter potest intelligi r i. enim ambigi potest an non quispiam aliquando propter facInorum gravitatem ac multitudinem ita deseratur a Deo , ut ab eo posthac Poenitentiae donum nunquam obtineae ς de quo ubi de gratiar x. An non sit aliquod criment quod Iuxta ordinarias Dei lepes remitti non possit , quantacunque demum Poenitentia agatur, quod hic expendemus propter Novatianos & nonnullos Theologos e 1chola. Novatiani nempe licet assirmarent graviorum etIam peccatorum reos veniam a Deo & sperare & aceipere posse , quam ipsi tamen negabant , & eum ire finem duros eis Poenitentiae labores indicerent , ut constat cum ex aliis , tum praesertim ex Socrate his . lib. q. cap. 13.