장음표시 사용
61쪽
fundamento poSita. i) Virtus itaque non Solum Summum sed etiam uni eum HSt bonum, quod ad felicitatem prorsu S Sussietat. ) Virtus neque Cre Seere neque deereSeere potest. Inter virtutem et vitium nihil est modii, quoniam discrimen inter hoc et illam est absolutum sep9raturque alterum ab altero tum perfecte, ut omneS VirtuteS et bene saeta paria evadant. paria item Sint omnia vitia maleque saeta. δ)Seeundum notionem unitatis Omnes virtutes, aiunt Stoici, inesse in eo, qui unam nequiSi ViSSet, itemque, qui OmneS VirtuteS sibi comparas Set Sua Sque feciSSet propria S, eum unam Vere proprieque habere.Α)Ε contrario in illo omnia inesse peooatu, qui unum Commi Sis Set. β)Virtutem. quam quiS naetvS e SSet, amitti non pOSSe doeot Cleanthes, quocum dis Sentiens Chrysippus eam amitti quoque poSSe affirmat.', Quia Stoleis auctoribus inter virtutem et vitium nihil intorsit medii, cum discrimen inter hoc ut illam Sit ab Solutum, Sequitur, Ut Derseetum quoque eXStet diserimen inter omneS homine S ita, ut exdunbUS, quae Sint eorum elaSSes, alteri vera cognitione et virtute praediti, alteri aeque hae atqu0 illa destituti evadant. Illos esse sa
IIO Sq. Cic. de Ois. II, IO, 35 cum inter omnes philosophos constet a meque iPSO Saepe disputatum sit, qui unam haberet, omnes habere virtuteS, nunc ita Seiungam etC.
62쪽
Cum igitur philosophus Stoicus perseeturum tantum et ab SO-lute bonarum notionum eapaX poten Sque Sit, SoluS feliX evadat ne-eesse est adeo, ut felicitaS eiuS neque augeri neque minui possit. )Quocire a SapienS elatu S e St Super OmneS QRSUS eXtraneo S QVen tu Sque, utpote qui inter cruciatuS ip SOS ip Saque tormenta seliosem suesse non infitietur.') Idem liber est ab omnibus animi cupiditatibus mentisque perturbationibu S et plane alienus ab Omni timore et appetitia. Hunc neque damnum ullum assicit aut dolor perturbat, neque calamitas ulla tranquillitatem animi eiu es movet Solliuit alve. -) Cum SapienS SoluS Reeuratis Sime QOgno Sent rerum naturum, Sequitur inde, ut Solia S Omnia Seiat, quae Selenda Sint, et meliuS quaecunque intellegat quam alius quilibet. Ideirco ille Solus est vir regendae ei vitatis peritissimus; ille legi Stator, orator, paedagogia S, ille dialectica se artis peritu S, idem ValeS, reX, idem SoluS dixeS, SO JUS pulcher et formosus Omnia quae Sunt, ipsiuS Sunt. Ille e St con Sul, ille praetor ε) ne plura, ille Solia S potens est atque idoneus, qui omnibuS vitae condicionibus plene perfecteque SatiSfaciat, eum, qui philo Sophia S non Sit, Semper ferox inoultusque maneat. Nam lie et multarum rerum comprehenderit Seientiam, verae tamen felieitatis parti uipem eum sieri nequire, quod fundamentum ei de Sit, quo lineo omnia nituntur, mentis Sellio et animique perseetionem; dum interim Stolo US, vera Cognitione rerum
illa - num pro Veris probare possumus Θ Sapientis animum numquam nec Cupiditate moveri nec laetitia ecferri. Senec. Epist. 72, 8: etiam Si quid obvenit Sapienti), Secure excipit ac reponit. Laetitia fruitur maxima, Continua, Sua.
αλλα καὶ βασιλεας, τῆς βασιλεiας Οὐολὶς αρχῆς ανυρπευθυνου, i τις περὶ
Stob. Eclog. II, 122. 2Oo. Cic. Acad. II, 4 , I 36: illa vero ferre non POSSum, non quo discipliceant - sunt enim Socratica pleraque mirabilia Stoicorum, quae Paradoxa nominantur, - Sed ubi Xenocrates, ubi Aristoteles ista tetigit Θ hos enim quasi eosdem esse vultis Illi umquam dicerent sapientes Solos reges, soloS divites, solos formosos Θ Omnia, quae ubique eSSent, sapientiS OSSe 3 neminem ConSu lem, praetorem, imperatorem - niSi sapientem p postremo solum civem, solum liberum Θ incipienteS omnes peregrinOS, exsuleS, SerVOS, furiosos p Cir. Senec. EpiSt. ΙΟ8, I 3.
63쪽
universarum praeditus in omnibuS Vitae condieionibuS Splendeat vir tutibus quibuscunque ). Cuique, nisi ex profeSSo StoicuS Sit, dogmata hae e primo Obtutu non modo non veri Similia Sed etiam ridistula apparere, sa-cile est intellectu. Itaque non mirum, Si Horatius non abstinuit, quin eadem irrideret et pungenS perStringeret. Atque imprimis Paradoxa illa Stoieorum, quae ferebantur, libenter velli eat. Sic illud Stolo orum dogma, Solum Sapientem Seientium rerum omnium habere, id est praeditum perseeta rerum omnium Cognitione non Solum de quibuSeunque Opisse iis et artibuS reelum iustum que iudieium ferre poSSe, Sed etiam Omnia ea intellegere, quae ad regendum animo S ingeniaque pertinerent, ridi eulum laetens diuit Si divos, qui SapienS BSt, Et sutor bonus et Solia S formo SUS et eSt reX,
Dum igitur poeta ostendere vult, illud vero vitae oondicionibus non re Spondere; ut quiS ea re Sit doetu S, quam non didie erit, ex industria Sutorium profert opificium, quod eniteat omniS SapienS: et quo ineptius rin SulSiuSque hoe idem paradOXon appareat, adieit: et regem esse Sapientem. Quod Si haec Coniunetio ipSa et eorum quae Sutoris Sunt et quae regem effieiunt tamquam nugatoria apparere debet, tum pro I SUS Se eum pugnat, quod StoiQUS ille; qui iam per Serex sit, dieit: Si regnum Sibi permitteretur, id e St, Si ipse reX orearetur, Certe futurum e SSe, Ut neque grRVi poena magnu Seelera atque parva vitia pleoteret.)i Simili modo aliud paradoxon ad Sales transfert et faeete pervellit, quod eSto Solum Sapientem, Videlicet Stoi eum, Sapere et proinde Sanae e S Se menti S, Cum omneS alii homine S, utpote qui Sapientia d0stituti sint, insaniunt. Etenim Stertinium quendam, uSSectam Stolono philosophiae inducit poeta, hominem Cetera nobi S prorSIIS ignotum, ut ille graviter in Omni S generis morum pravitatem invehitur. ε) Neque tamen hie Sapientiae Stoi eae doetor ipso Sua profert praee epta, Sed diSeipulo nuperrime adaptato, Dama Sippo quodam, vi eario utitur. Hie, mercator quondam atque in eo emendi S hortis praediisque et praeeipue ii S artis telo Si S Operibus, quorum Origo a Vetusta antiquitate repetebatur, plurime versatus, cum in his similibusque rebUS Conquirendi S, Vendendi S, mulandis univerSam rem familiarem perdidiSSet, eo deSperationis Venerat, ut Vitae abietendae eon Si-
λ) Diog. VII, I 3I. Stob. Eclog. II, 186. 222. Plui. de Stoic. rep. Ι3, 9. CiC. Lael. 18, 65. ubi Cicero Laelium stoica disciplina imbutum haec loquentem facit: Ita fit verum
illud, quod initio dixi, amicitiam nisi inter bonos esse non poSSe. Ibid. II, 37. Cum ConCiliatrita virtutis opinio fuerit, difficile est amicitiam manere, si a virtute defeceri S. EMe autem hoc loco bonum eundem atque sapientem aperte dicitur l. l. I 8, 68 : Est enim boni viri quem eundem Sapientem licet dicere, etc. Cfr. Stob. Eclog. II, IO6. 224. 228. Diog. VII, I 2I Sqq. IRO. Plui. de Stoicor. rel udn. 2 S Q.
64쪽
lio capto de ponte in Tiberim se dei uere vellet. Ibi vero, quod magnum foret philo Sophiae Stoleae emolumenium, a Stertinio illo Stoico et uni eo philosopho Seu Sapiente eonServatia S atque Sic in grege patris Chrysippi adnumeratus est. Qui quam Vehementer servideque
novam arripuerit Condicionem quamque do ei lom diseipulum magistri Stertinii eiusdemque novae vitae Suae Ruetori S Se OStenderit, urgumento est haeo ipsa Horatii Satira. Nam Quin poeta Saturnalibus Romae celebratis ingentem Strepitum moleStiusque epularum vitaturus urbo polluta in villam Sabinum aufugisset ibique aliquantum temporis vitam tranquillam et otio Sam ageret, irrumpit ad 0um novissimus hie Stoi eae Sapientiae pedisequus et vehementer et otium et inertiam eX- probrat. Quem eum HoratiuS miratus interrogat, unde homini tanta Sit Suae Condi et Oni S Cura, Comperit, Damasippo omni re familiari amissa nihil e SSo antiqui I S, quam aliena Curare negotia. Quae eurn quali S Sit, apparet moX eX ipsiuS aretalogi vorbis O bone. De tΘFrustrere: in Suni S et tu, Stultique prope omneS.')
Quem mala Stultitia et quemcumque inSuitia veri Cae eum agit, inSanum Chrysippi porticu S et grex Autumat. Hae e populo S, haec magno S formula regeS,EXCepto Sapiente, tonset ')
Neque poeta ipSe, quamviS Sibi SunuS Videri aveat, eXeipitur ex multifario hoe insanorum numero. Damasippus enim neque illi parcere Vult neque pro Sapientia Sua et qua imbutuS eSt virtute par cere pote St. Dum igitur re Censendi S varii S poetae vitiis probare Studet, eundem steteriS omnibus parem ae proinde in Sanum eS80, hic mi Serum Statum Sulam agno SeonS ita verborum Castigationem praeeidit, ut dietis O maior tandem pareas, in Sane, minori 4 serventi Rretalogo se tantummodo insania ab eo Superari eo nee dat
65쪽
uanti igitur asestimet Horatius hane aretalogi Sollertiam vehemensque eiuSdem studium in alienis vitiis exprobrandis atque Stoieorum Sapientia eXtollenda, eum eX seStiva poetae Optione, ut dii boni deaeque Sodulum doetorem ton Sore donent,') perspieuum eSt, tum 0X itS Verbis quibus totus Sermo eum virtutis magistro habitus Clauditur. Inde enim evidens est, irrideri ab Horatio modum atque rationem, qua Stolei, in quibus Stertinius, Sapientum OetavuS, ) in vitia atque imbelli uitates humanus proterve irruebant et Omisso omni delectu ac dis opimino insaniae condemnabant univerSOS, Cum ipSi, abieetae plerumque oondicionis homineS, praeter hii Sulam barbam, non parvae graVitatiSbaeulum et Sordidum laeerumque Sagulum nulla re nullaque animi in dolo exeollerent, nedum ali OS Superurent. Haud ita dispari modo Davus, Horatii Servus, Stoi eam Sapientiam a Crispini aretalogi ianitore edoetus utque Ob hane opinatum Sapientiam mirum quantum Superbia inflatus, domino Suo libertus e Saturnaliorum USUS demonStrat, illum Ceterorum plerumque Similem, Sibi Vel maXime non Constantem variisque eupiditatibus devinetum incondieione longe inserjore Servitutis VerSari. quam ipSum qui eiUS
Servus Sit.') Etenim qui malis pravisque oupiditatibus deditus Sit, OX muliereulis pendeat libidinosus, ε) qui inepte eonSuetudine S moreSque Saeeuli persequatur anXieque imitetur, q) qui gulae temperare nequeat, imo praedia vendat, ut ventri parent q) doniquo qui tanta sit mobilitate ingenii atque ineonstantia, ut modo hue modo illine rapiatur
erretque, eum liberum eSSI non poSSe. y) Quam Rapientis SerVi Ser- moeinationem ut praeeideret poeta. lapidem unde arriperet aut Sagitta S, et1 Cum Spe et t. Aliud paradoxon Stoieorum: nihil esse medii inter virtutem et vitium. Seu non dari qua Si per gradu S procedentem tran Silum a Vitio ad virtutem ta ut, ubi una Sit virtus; ibi Cetera S omne S, Ubi Vero unum vitium. ibi Cetera Omnia esse Oportent, ') HoratiuS Sat. I, 3. ita aggreditur ut dient, prorsus neees Sariam eSSe in visa humana bonum Veniam eonSentaneumque, ut de vitiis erroribusque alienis benigne iudieemus neve admodum Severi simus in Sententia ferenda cum indulgentia ipsi Carere non possimus. Qui igitur suis ut indulgeatur vitiis velit, hune lib0n-ler viliis aliorum veniam dare oportere,') quandoquidem Sine vitiis nemo nascatur.' q) Quod si Stoiei eou- tendant, paria eSSe peeeata,' i) et proinde Omnia neque SeVere QSSe
isti I id. v. 68. iii Ibid. v. 96. Cic. Acad. II. ψ3, I 33.
66쪽
punienda,') repugnat hoc. docet poeta, Communi hominum SenSui moribuSque et naturae ipSi atque adeo utilitati, quam matrem iusti
Horatium do Stoicorum dogmatibuS non dixerim prorSUS eo temptim attamen parum honorifilee iudieare, etiam inde manifestum eSSe Videtur, quod gravia, imo maXimi momenti praeeepta eorum a personis Seurrilibu S atque vilibus proferri iubet. Eius generis est Damasippus ille et Davia S, iam nobis cogniti; quorum hie Sapientiam suam a Crispini ianitore alaeupatuS ne eo gitat quidem, quin meliora edoctus Commodis aliorum eon Sulat miserrimum eorum Statum in lu-Cem protrahen S utque ob oeul OS ponen S; illo, cui antea nihil eum philosophia erat eommune quique fortunis demum omnibuS everSUS subito ex naufragio in Sapientiae Si Oleae portum detulia S eSt, praeeepta huius Sapientiae eo arrogantiuS atque importunius praedieat et
raucis erepat saueibus; quo leviUS ii S dem imbutu S eSt, quippe quum tam brevi tempore ViX eadem attingere atque primiS, ut dieitur, labriS guStare potuerit, Sio etiam videre liuet, nusquam Horatium in Satiris Stoidi ullius mentionem faeere, ni Si eum despicientia quadam et cavillatione Fabium Stoloum nimirum loquauem appellat Sat l l3. et quantopere hune Sapientem Virtuti Sque propugnatorem vilipendat, patet eX Sat. I, 2, 133. ubi poeta in re nequaquam honesta ad illius arbitrium pro Oeat, qui tamen temperantiam, pudieitiam omnis quo generis virtuteS praedientis in adulterio osset deprehensus. Et dum Sat. I l illudit
p00ta illi hominum inconstantiae, quod Sua Sorte non Contenti Gemper fortunam neeuSent Suam atque nova ueti cupidine modo has modo illa S r0S appetant, media inter avaritiam et luXuriam commendatu Viaeoneludit Satiram auri in Crispinum dicto Ne m0 Crispini scrinia lippi
Compila S Se pute S, Verbum non amplius addam.')Hio salsa sit montio insulsorum Crispini earminum, quibuS praecepta Stoi ea traetaverat et expOSuerat. Praeterea lippitudinem Hora lius eidem non sine irrisione Obicit, qui morbuS, plerumque intemperatae atque turpis Vitae documentum, non minuS ad oeulorum quam mentis imbe uillitatem refertur, et apud antiquo S non tum mi Se- rationem movebat, quam potiuS deri Sui erat.
Denique Horatius seundem ut vaniloquum imbecilliquo ingenii ut agrostis iudicii hominem deseribit Sat. I, 4, 14 Sqq. Illu enim Solor
tis, Sed, ut mihi Videtur, paulo asperior et durior, quam aut veritas aut natura patitur Fin. IV, 19, 58. Duae Secuntur igitur2 OmneS, qui non Sint sapienteS, aeque miSero SeSSe, SapienteS OmneS Summe beatos, recte facta Omnia aequalia, omnia peccata paria. Quae Cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. SenSUS enim cuiusque et natura rerum atque ipsa Veritas clamabat quodammodo non posSe adduci, ut inter eas res, equas Zeno exaequaret, nihil interesset. Cfr. Diog. X, 36.
67쪽
Se aequo temporis Spatio utrique praeSeripto multo plureS Vel SUS eon- Seripturum HS Se quam Horatium. Hunc eundem deridet quoque poeta Sat. l. 3, 139 et Sat. II, T. 45. Stertinium Stoleum neerbe Sapientum Oet RV m nuneupat in) eumque, non Sine aeuleo, iuXta Empodo elem illum phySieum qui mundi Originem a quattuor elementis adhibita eoneor dia Ut dis eordia ropetit, ut gravem quendam Stoleae doetrinae auetO- rem indueit, Sane Contraria Statilentem, utpote qui doeent, OmneS vidissitudines et mutationes in univerSa rerum natura divina mense animo quo se mei. ) Nod festivitas poetae inde Vel maXime apparet.
uod Horatius Saepenumero Stoleis non pareit, imo Reerbe, eosdem appetit et multis partibu8 graviter carpit, non eSt quod- miremur. Etenim in vitam quotidianam illius temporis inquirentibus nobiS Conspistulam eSt. sui SSe Romae multos; qui Stoleae Seetae addi eti, gravia huiuS dis ei plinae praecepta inolantes atque bello de vir tutibus sermo Cinantes ita se gerebant Vi Tebantque, ut eorum moreStotaque agendi ratio iis, quae eX Stoieorum Sehola CI Epabant. dogma tibvS prorSuS repugnarent. ΕXemplo est FubiUS, quem iBm CommemoravimUS. Cui Horatius notam hominis male morati haud ambiguo apponit. ) Certo hie eiusque Similes de senilem erant grege atque illi de quibuS Corn. NepOS, Video , in Init. InngCum p Irtem eorum . qui in schola de pudore et continentia praeeipiant urguli Ssime. HOS dem in omnium libidinum cupiditatibus vivere'. β)Eiusmodi homines igitur. eum variis vitae infortuniis et inopia confli tali in portum Stoicae Seetae delati QSSent, magnRm OX PI Re- iudieata sapientia arrogantiam Sibi sumebant, Cetero S pro inSaniS habentes despiciebant et, desiderarentne an reeuSBrent doetoreS. puri mSolliciti, imperiose aeuientes eosdem, tamquam puerOS Sibi edoeendos esse eensebant. Pugnat denique haec Stoieorum Sapientia, quam imaginabantur, eum modestia et morum Simplicitate eum Socratis tum ipsius Zenoni S patri S, qua Si Veri erant eiuS SectatoreS, eXeellere eoS Oportebat qui tamen Spiritus intollerandos sibi sumentes fastu OSi per ora Omnium incedebant. ignari assabilitatis illius, qua OXornatum Zenonem suiSSe Vetere S memoriae prodiderunt. Τ) Postremo nota est eorundem hominum aviditas lueri saciundi neu minus ars parasition divitibus adulandi SeSeque ad mensas eorum utendi Quid autem de Sordido eorum neglectoque habitu, imprimis barba promissa hispidaque et pallio Squa-
68쪽
lido atque plerumque panno So dicendum Sit, cuique perspieuum e Sti Ex quo fiebat, ut philosophi isti in triviis aliisque locis publicis an Sam pueris iocandi ae ludisi eandi praeberent neque contra eorum lasciviam et procaeitatem nisi fustibuS Se protegere p08 Sent. Unde Horatius Sat. I, 3, 133 sqq. Vollunt tibi barbam. Lascivi pueri, quo S tu niSi suSte e ter eS,
Urgueris turba ei reum te Stante miserque RumperiS et latra S, magnorum mnXime regUm. Stoicorum scripta in leotulo vetulae meretristis repo Sitos Comme
lacere pulvillos amant γΝamque manifeStum inde HSSe videtur, doctores illos virtutis Summaeque de eontine praeeeptoreS R COD Vietu et ConSuetudine eum eius generis seminiS non abhorruiSSe. Obliquu loquacitatem Stoicorum perStringere atque eurpere Videtur poeta Sat. I, 9 33 Sqq. Hunc enim aliquando in via importunus quidam et loquuX homo adoritur eiusque lateri affixus adeo sit moleStu S, ut poeta, qui nulliS ambagibuS ab homine isto liborari potuit, veteri S praeSagii, quod eX Sabella anu puer etiam audivi Sset, recordalus iam Sibi sinem instare putaret. Illam enim praediXisse nur1 Bl, Se nullo neque morbo neque hostium telo exitum vita se habi turum, Sed fore ut a garrulo quodam interimeretur. A talibus homini buS igitur, ait, sibi cavendum eSSe, iam tum a praeSaga illa anicula Se pruemonitum suisse Garrulus hune quando QODSumet eumque loqua eS, Si sapiat, vitet, Simul atque adoleverit aetas. ) uos Satirae aculeos illiae referri poSSe eo magi S affirmare licet, quod Stoiei aeque omnibus rebuS Se inStitutos autumabunt, utque hic garrulus ipse. Qui do etiam Se eSSe incinnS praeeipuus Sua S virtutes non aliter enumerat δ) ac Stoi et Suas Ostentare aliisque loquaciter praedicare Solebant. Praeterea hae eadem Satira divinationem quoque quam Subsistere omnem aiebant docebantque Stoici, M) despieuro se et pro nihilo habere perspicue quamviS iocoSe Ostendit poeta. Etiam Sat. II, 5. irrisionem do utrinae Stoicae de virtute et Con- Stantia sapientis, eamque haut ita Oeeultam eontineri putaverim. Namque Uli XeS, qui certe eXemplar prudentiae et eo Stantiue Sapientis Stoici haberi potest, ad Tiresiam, a quo edoceri vult, quonam
69쪽
modo rem Suam familiarem, Valde deVaStutam et imminutum, reparare
O nulli quicquam mentite, VideS ut Nudus inopsque domum redeam te vate, nec illic Aut apotheca procis intacta eSi aut pecuS atqui Et genu S et VirtuS, niSi cum re Vilior alga eSt. )Tiresias autem ad alia praeoopta Ulixi data adicit hoo ultimum
Itaque eum illo virtutem, nisi eum luero et commodis vitae con-mnota sit, non floeci u 1imet, hie in OmnibuS modi S rebusque, et quidem inhonestiS et turpibuS, quae ad illa S commoditateS opportunasque voluptateS adipi SeendRS adhiberentur, eonStantiam et perseverantium Commendet, prorSUS patere arbitror, Stoi QRS VirtuteS non illaesas hine eVadere, quippe eum Sententiam modo allatam sundamentum suis Se moralis Stoieorum philosophiae noverimus. δ)Hanc imaginem Stoicis mi Satiris Horatii liue usque essi utam si quis animo informaverit totamque uno qua Si obtutu Comprehenderit, fieri non poterit, quin consileatur, eSSe eum deformem, nil deriSum duetam, parum honori sierim, omnino ita comparatam, ut neminem alli-eere, nedum ad Studium Sui 1 3pere aut in animum Se inSinuare queat. Attamen Si quaerimus ulteriuS, utrum hoc iudieium fixum immotumque Semp0r Horatio manserit, an ille ab seodem dos exerit fortasse et per tempus meliora edoeliis mutaverit Sententiam iudieiumque Suum, reperim I S, quod erat eXSpeetandum a talis indolis talisquo ingonii poeta. Namque rem longi HS perveStigantibus nobis altiusque in eam inquirentibus apparet primo, Horatium Stoicorum Sapientiae Sollerteroperam dedi SSe eamque tandem apprime cognitam habuisse Hinc porro faetum eSt, ut moraliS gravita S atque adeo Sanetita S quae dum, quibus doctrinae huiuS dogmata et praecepta eXeellebant, et per quae ipSa humana natura Statusque Omnis atque eondicio generis humani longe aliter quam apud Epicureos 01 fingebatur et nobilitabatur, agilem navumque et OmniS boni honestique SenSu praeditum poetae animum ceperit ipSique probata Sit. EX quo effectum est, ut eavillatio et auerbi uoulei magis magisque Cessarent inque eorum loeum favor et benevolentia Suee ederent, ita, ut Horatium paulatim contra StoicOS eorumque Sapientiae praecepta pugnare ipSi Sque adversari deSinere Videam S. Quin etiam maiore eum continentia et aequitate in diiudicanda Stoica doctrina procedentem non modo laudem ei non detrahere ampliuS poetam comperimuS, Sed plura quoque in dieS eX eadem RSSumere atque in rem Suam convertere deprehendimus. Sic iam nonii Horat. l. l VV. 5-8. , Ibid. V. 39. ') Geli. Nocti. Att. XVII. I9 fin. Itaque, inquit Epictetus, si quis haec duo Verba cordi habeat eaque sibi imperando atque observando curet, is erit pleraque impeccabiliS, Vitamque vivet tranquilissimam. Verba haec duo dicebat: 'ανεχου καὶ απεχου. Cfr. Ovid. Trist. V, II, 7. Perier et obdurat Multo graviora tulisti.
70쪽
nullis ipsarum Satirarum locis, ubi praeeepta Stoi eorum resten Set, non Ob Seure Significat, Se iiS non contradicere, imo eadem atque illos sontientem potius in partibuS eorum StBre. Haec sententia iam Sat. II, 3. probari videtur Ibi enim Dama Sippus dieit, Se olim operum arte perseetarum Studiosissimum fuisse et tum Signis grande pretium imponere tum hortos domosque eum
magno luero mereari CalluiSSe, nunc autem re S alienaS QUI Bre deperditis omnibus suis. Ad haec Horatius Serio atque eX animo, mirariSe, ait, illum tali morbo tamque inveterato iam esse liberatum. i) Quo Satirae loco poeta eum Stoicis consenti sens Damasippi illud vitiosum Stridium, quo antea laborabat, ita morbum appellat, ut illi omnes animi motuS gravior0S, quibus tranquillus homini S Status perturbatur et menS vehementi S agitatur, morbos apellabunt. )Item observatum velim, haud parvi momenti e SSe, paradOXOnStoieorum Sat. II, T Obvium, a poeta neque oppugnari neque retei ita, ut stante sententia a Davo prolata
Quisnam igitur liber γ Sapiens, Sibi qui imperio SUS,
Stet necesse est Stoicorum illud: 0τι μονος Oso φος ελευθερος itaque affirmari non potust, Horatium ipsi huio Sententiae illudere, eum potiuS hoc ipSum paradOXOn poetae probatum Reeept m que eSSe Videatur, et Si pro eaei Servo ad dominum ea Stigundum eorripiendumque u Surpatum. Etenim alia in Super eontumelire u SerVO Osfusus, videlioet , aut insanit homo aut versus faeit q) dissente, gravi poena eum Ob hane impudentem arrogantiam asse ei Sset; at illo minatus Solum saetio incolum0m dimittit. Ludificatur ergo poeta irridetque fastum atque arrogantiam eorum, qui doetrinam Stoicorum prae . Se ferenteS, Simiae Sapientum, Se SOlOS pro lib0ris habebant, cetero S OmneS SerVOS QSSe urbi trZnteS, quamvis ipsi homines essent insimae condieionis abieetique animi, Servo liuio Davo vel Crispini illius ianitori consimiles. Proinde eum es satum illud verae sapientiae eiusmodi homineS neque Vitu SUB Deque agendi versandique ratione probare Commendareque pOSSent, quippe qui potius illi derogarent, merito propter hane Opinulam Sapientiam virtutisque ostentationem ab Horatio vapulant, SulVO integroque paradOXO ip SO. Propensa tamen haeo in Stoicismum voluntas Horatii multo magi S eminet 0X Carminibus, deinde ex Epistulis vel maxime. Nam in Satiri S Ob Servavimus, eum paradoxn Stoicorum plerumque irridere eademque malitio Se carpere, ut eX Carm. II, 2. praeeipue autem eXitS, quae Stropha ultima praeeedentique panguntur, Sequitur, Ut pn'
ii Sat. II, 3, 27. ' Cic. Tuscul. IV, Io, 23. Quem ad modum - in corpore morbi negrotationeS UOBaScuntur, Sic praVarum opinionum conturbatio et ipsarum inter se repugnantia Sanitate Spoliat animum morbisque perturbat. Ex perturbationibus autem - morbi Conficiuntur, qUae VO-