장음표시 사용
11쪽
ii De statu lammis, veteris stimi ae mira Ecclesiae giosi prae alijs snt Pastores in Ecclesia, ut ne Curatum quidem vel Ee clesiam Parochialem cItra dispensationem inisi sit betaehcium curatum tui ordinis & per fundationem additum ) habere possint, idque statuitur in cap. Monachi, ut notauit Rebuisus in praxi beneficiorum titulo de dispensatione. Et sanem alc videretur in Ecclesia cautum ne Par
chialium Ecclesiarum curam haberent, si illis prae Clericis saecularibus conueniret praedicationis osticium , quippe quod diximus esse praecipuam partem ostici j Pastoralis, unde Deus ipse apud Ezechielem , , a.
Pastores errantes oves non reducentes, nec debiles consolidantes, grauiter coarguit, dicens, I e Pastoribus Israel. qui seipsis, qaod infirmum suit non consubdasis, O quod aegrotum non sanauis, quod confraZitan; eis non alligastis, quod abici tum es non reduxi is, O quodperierat non quae Uis. Et A persae sunt oues meae eo quod non esset Polor. Cum igitur in Ecclesia statutium sit ne sine dispensatione Ecclesias Parochiales regant, aut Curatum habeant, sed Clericis saecularibus talia beneficia committasatur, videtur Ecclesia tacite asserere praedicationis ossicium Clericis saecularibus prae illis conuenire. Hanc eandem nostram sententiam veram esse existimarunt Patres, inter caeteros D. Augustinus loco citato
nempe Epistolas'. ubi ait Paulum ad Ephesios . noluit se alios esse Pastores, alios Doctores, sed ideo cum praedixisset Pastores subiunxiisse Doctores; ut intelligerent Pastores ad osticium suum pertinere doctrianam. Suscribit sanctus Bernardus lib. 2. ad Eugenium cap. 6. ubi infert Eugenium Pontificem non debere Erubescere Euangelium propterea quod Pastoris haeres. inquit non est quod erubescas Euangelium. Imb addit, Euangeli rere pasceres, fac opus Euanget Ina Pastoris, opus implesti. Quibus igitur prae alijs competit esse naeredes Pastorum , quibus competit prae alijs pascere, ijs competit praealijs euangelizare & praedicare. Nec potest opinio Thomae a Iesu cum ijs quae ipsemet asserit consistere: a stirmat enim saepe &hac in parte bene vocatos esse Religiosos ad munus praedicandi Euangelium pro ter defectus Clericorum : quod si tantum propter desectus Clericorum vocati sunt, certh tantum per accidens vocati sunt, & per accidens praedicandi Prouincia ijs competit. Certe Angelicus Doctor D. Thomas l. z. q. 137. art. I. expresse asti at per concessionem tantum &priuilegium ordines mendicantes praedicare & Confessiones audire. Vel ea commissione, aut priuilegio finquit in quale concessum es ordinibus
Mendicantium , quoad Consessiones cir praedicationes. Denique ut totam
hanc materiam absoluam quomodo praedicandi Prouincia Religio
12쪽
Ianctis notiae, taber fecunuti II prae alijs conuenit, si regularu obseruantia cum consistere nequeat 3 . Atiae causam lapsus sere omnium religionum fuisse quod inter populares gentes nimis commixti fuerint Religiosi , & ita potius opera illorum didicerint quam illos docuerint. Tocum hoc late prole quitur Ioannes Maia burnus Canonicus regularis S Litiriacensis monasterij Abbas in prima parte Roseti spiritualis . coimerti me inquit) deinde ad
perscrutanaas lapsusngulormn ordinum calψad singulares. Et primo Oinna utra. contemplationss oculis occurrit celeberrιm in rite ordo canonicus, non infima portio
Ecclesia sacrae . quippe qui Ῥt pace dixerim οώinum ritiquorum J ordinibus omnibus tempore s' dignitate prior; initi, vasentis Ecclesiesubsanctis Apsolis inintutus adeo 6 1 ιι it, ut videretur quo Paradisus Deir,sed destoruit ροsy, dect At, exaruit: oepoti plurimas reformationes iterum iterumque est crebro delapsus, ut hoc in itineRigario nomoplenius deduἱlum. Cuius crebrioi is recidiuationis potior mihi causa non occurrit, nisi quia iste ordo ex primaria fui inAitutione Ecclesiis deseruiuit; quippe qui Clertis Ecclesie proprius erat. V.e inter pvulares c 'gentes commixtus, tandem didicit vera illorum factures scut populus, 'coe sacerdos. Perme etenim sententia sancti , commixti sunt inter gentes, didicerunt vera illorum, factium es insandalum illis, circ , Haec ille. Argumenta Thomae a Iesu hie soluerem si dissicultatem illa ali qaam continerent, verum quia nullam continent, omitto. Tantum monitum cupio lectorem id quod supra notaui omnia fere ipsius argumenta aeque concludere contra Episcopos ac contra Clericos saeculares; & tamen Religiosis prς Episcopis prouinciam predicandi Euangelium competere non audebit, opinor , dicere.
DE LAUDARILI RELIGIO IORVM IN EVANGELIO
PRAECI CANDO OPERA ET LABORIBUS
OVamuis ut ex praedicto constat para grapho Religiosis prae Cleri
cis sicularibus non conueniat munus praedicandi Euangelium, negandum tamen non est quin i)s in hoc munere aliquis sit locus, quinimo omni cum veritate fatendum est illos strenuos gessisse sedi operarios in vinea Domini, ac longe plura quam Clericos saeculares fecisse. Euidens est hoc ex hystorijs omnium poene gentium, Italiae, GalliX, Germaniae, Scotiae , Angliae, Hispaniae, &c. quarum maxima par pζr
Religiosos Ecclesiae adiuncta est: nec cessant iidem in utraque Inita
14쪽
ROMANUM Pontificem Chriiti in terris Vicari mpertinere Euangelij per uniuersum terrarum orbem propagationem nulli Catholico in dubium reuocare fas est, cum scripturae ac patium auctoritas& ratio denique hoc aperte euincant. A scriptura incipiamus. Clarum est Christum Dominum Ioannis ultimo sancto Petro Apostolo tum Principi, eiusque successoribus Romatus Pontificibus ovile dominicum commisisse. Pasee s inquit J oues in eas. Quas quaeso an tantum tunc congi egata Sin illius loci vel temporis ψ neutiquam , sed omnes tam illius quam futuri temporis dispersas ac dissipatas quin imo nondum oues quaeiere ut oues fierent, atque ut intra Euangeli j septa cum reliquo grege pascerentuae uocare commisit, de quibus sane Christus Ioannis Io. ast eruit. 'istas Oues habeo qua non sum ex hoc Ouiti quas oportet ine adducere, oe Voc ruineam audknt, or fiet unum ouile, cr τι tu paAor. Quibus verbis clarum est Dominum loquutum esse de populo gentili, & Iudaico nondum ad fidem conuerso, qui etsi secundum praesentem iustitiam ab Ecclesia alienus sit, ad eamdem tamen, si diuinam electionem spectemus, VO-catus est, unde sanctus Chri stomus libro a. de sacerdotio ita loquitur. Duamobrem ille id est Christus suum fudit certὶ Υt ei antes
eues in Vnum cem aret, quarum curam tum Petro tum eius successeritus committebat. Accedit quod cum multa sint Prophetarum vaticinia, qtlae pronuntiant Christi sponsam Ecclesiam omnes gutes ad veritatis agni a tonena cturam , nec hoc ante Euangelij piomulgationem ad N
15쪽
ς De H itu binisis, veterit simulae nouae Ecclesiae, platum sit neeelse est ad Petrum eiusque successores pertinere praedi
chas gentes conuocare, & ad veri luminis agnitio aena adducere, dc plane ita factum esse constat ex D. Luca a h. Io. &ex ijs quae nos superilis diximus de gentium vocatione ad fidem, quae consule. Tantlim hic addo illa vilione Petro eiu te successaribus non sollim demon thratam fuisse gentes ad Eecletia ri traducendas esse: varum ex suo officio eas ad lucere debere, quoi manifeste illis verbis significatur. Sur e Petre, occike ct manduca. capitis enim est mandacare, dc per maenaacatio nem in stomachum cibum traij cere illumque sibi incorporale ; Petro ergo conuendi ut tanquam caput Ecclesiae inci teles conuertat, efficiat que Ecclesiae membra. Denique Sc ratio hoc ipsam suadet. Cum enim Christi Eeclesi i continuo crescere debeat, nullus sanae mentis dabitare potest, quin ad diuinam pro ii dentiam spectet, unam aliquem seligere cui primo hoc onus adda celidi oues ad Euangelis caulas incumbat : hic auem alius non est quam Romanas Pontifex Petri successor, Chri iti Uicarius, illi ergo hoc munus incum it . L gi potest D Bernardas lalibris de consideratione ad Eugeniam Pontiace n , ubi praeesaia plane habet de Ro nani Pontificis eura uec s,llicitudine, praesertim lio a. cap. 6. ubi E a genia ri Pontificem ita allo a aitur. Exi in D)mim tali vi
Handa pro debito, ad ea t potius incito, quorum te scio debiterem Efpsuu
xatur , etsi deauratus incedens ; non est tamen quod borreas operam curamue a
floralem pastoris haeres: non est quod erubesco Euangelium. qua 1quams volens euangeli Vs inter Apostolis quidem etiam gloria est tibi Euanoeli ire pascere eis. Faevus Euaneelsa, pastoris opus imple)ii. Denique ut alia Bernardi
Ioca omittam praeclare hoc idem docet in Epithoi 1 prima ad Eugenium
his verbis. 21s mihi det antequam moriar videre Ecclesiam Dei cuter tindiebas antiquis quando Oli laxabant retia tu captura m : non in capturam a roenta , Vel aura , sed in capturam anιmarum, quam cupio illius te haereditare cem, cuius adrytus essedem Et infra, Ilac vehemefer expectat σDiuitiam by GOrale
16쪽
strua , Gr aedifices cir plantes. Legatur sanctus Leo Papa sermone . de assumptione sua ad Pontificatum , & sermone r. de natali Apostolorum Petr dc Pauli, sanctus Clui stomus in illa verba Ioannis io. Puste
CVRAM ET SOLLICITUDINEM CONUERII OMIS HAI ET ICOR, M ET INFIDELIUM SPECTARE ETIAM
AD Episcopos ET PRINCIPES S .ECVLA RES
HActenus sussicienter probatum esse existimo ad Cliristi in terris Vicarium, Romanum nempe Pontificem spectareticorum & infidelium ovium, ita ut ex ossicio eas vocare ela ad Citristi ovile eas adducere debeat, discutiendum nunc est an eriam Empiscopis & Principibus Chri litanis etiam saecularibus hoc idem onus incumbat. Et quidem quod ad Episcopos attinet certum est illis haliecuram exercere, praesertim in suis Episcopalibus ex ossicio incumbere. Vnde D. Gregorium Papam negligentiam Episcoporum & Praelaturam seuerc a)eo arguisse legimus, ut ad Ianuarium Episcopum scribathis verbis. ΕΘΠicos quos habet Ecessa tua , nune usque in infidelitate νemanere negligentias aternitatis Vestra termisit. Et quid Ῥor admonso ut ex- truncos ad Deum adducatis, qui Ῥοῖ, os ab insidelitate corrisere negligitis unde necese est Nos per omnia in corum conuerooem vitilare. Nam ' cuitiobct i copi, in Sardinia insula paganum fit fisum inuenire potuero , in eundem Epitovum fortiter vindicabo. Iam Vero Frusicus tantae fuerit perfidiae cir obo- nationis is ruentus Ῥt ad Deum venire minime consentiat , tanto pensonis onerea uandus est, Ῥt ipsa evictionissuae poena compellatur adreetitu nem frui
nare. Hac D. Gregorius, ex quibus non solum Episcopis infidelium conuersionem ex ossicio inciimbere constat, vertim etiam & diligentiam discimus conuertioni infidelium ab iisdem adhibendam. Neque hoc onus adibios Episcopos, ted & alios Principes & Nobiles etiam heculares pertinere docet idem Pontifex lib. s. Registri Epist. 13. Cognoui inquit) paene Oniues vos Iliusticos in a fris possessionibus Idololatriae deditos Iabere, Gr valde hac de re comi satussum. Et inserius, unde magnifici fit stomuiqites locitis animarum ruestramin vlum hame
17쪽
s Destatu hominis, veterissimul ac noua Eceles Z debeati , ct arationes omnipotenti Deo desubitis reddituri estis attendire Me quippe i ii vobis cammi si sunt, q/Litenus oe i vestrae utilitati valeant
ad terrena Aseruire , vos per ves an prouidentiam eorum an, nabus ea qua sint aeterna , prospicere. Sogitur impestant illi quod debent, Nos eis cur non
pluitis quail debetis ς Et certe debere Reges & Principes religionem CDibolicam tueri & propagare ex Haia 69. 13. 6 Grillus de alij patres notarunt , cum ait Dominus: Ecce teiιabo ad gentes mauum merui, cor ad populos exaltabo signum meum, nempe Crucis, ait Hieronynitis, Et
Alios suas in ulnis ,πι filias sua super bumeros pertabunt, nempe Apostoli, qui nullam graue onus imposuere fidelibus: O erunt Regis nutricii tui, Id quondam fecere Constantinus Magnus, Theodosius, Carolus Magnus, qui magnis impensi, fidem Chri itianam so- Uerunt & propagarunt ,& nunc per Dei gratiam plurimi Christiani Principes praestant. Constantini in Epistola ad Celium Africae Uica-1i im, quam recitat Cardinalis Baronius tomo 3 anno, i 6 Sc 3i8. haec verba sunt. Nequaluam me aliter maximum reatum est urere ρο se crede, quam,r hoc, quod improbest minime existi,nem dissimulandum , chm nihil potius a me a itu titulo meo, ipsiusque priucsis munere ari vorteat , quam a tuis sis
erroribus, omii:busque temeritatibus amputatis, Neram rebNonem uniuersos, cancordemque simplicitatem. atque meritam omnipotentι Deo culturam pr en-tage perficiam. Reges certe plurimi dum regno inaugurantur hoc inprimis iureiurando promittunt se fidei Catholicoe Romanae assertores& vindices suturos, Ecclesiamque 5e paceni pzrpe uam defetis uros. Et reste, quia ut bene Leo Magnus ad Pulcheriam Augialiam. Ites humanae aliter tutae esse nou possuut , nisi quae ad diuinam co VHionem peirinent, cir Reeia O' Sace datalis defendat auctoritas. Deniq te d-bere Principesiuillam aliam in tuis ditionibus tolerare religionem q am catholicam
Romanam, & haereses extirpare certum videtur ex psalmo 1. V . II.
ubi Regibus a Rege Dalaiae dictum est, Sa mite Domino in timore. inae verba expendens D. A. iguitinus. O anmori sinquit in Elmes seruiunt in timore uisi ea, quae ontra iussa Dboum fiunt, religiosa seueritate prohibendo atque plectendo ' AIter pnim terrait quia homo est aliter quia etiam I ex est. 9uba homo est, ei seruit visevdo sideliter: quia velo etiam flexes, seruit leges iusta ρ acipientes c, contraria prohibentes , conue reuti rigors . sanciendo.
18쪽
DE DIGNI Tos TE MUNERIS PI ADIcANDI
Ρ Raedicandi munus esse nobilissimum ac dignissimum certum est ex varijs capiti bas ex quibus desumitur. Primum est quod praedicasio fuerit praecipue munus Christi qui postiluam plures annos nos docuit exemplo ab ipso primo die suae natiuitatis, praedicationem verbi sibi reseruauit in annum so . Secundo colligitur ex eo quod primi sac-ees res de Legati Christi, Apolioli, cum alia munera bapti Eandi, administrandi alia sacramenta, gerendi curam viduarum, dc alia his similia alijs discipulis commitillent, selum munus praedicationis sibi e- seruarunt r non putarunt ergo hoc esse ficile alijs committendam. Tertib ex dignitate ipsius rei quae tractatur in praedicatione, tractatur enim verbum Dei, tu scriptura sacra, cuius excellentia satis nota est.
Vbi ex in.itur opimo Re P. F. Thomae a Iesu Carmelitae adsci ibentis secmauus praecipue . aliis Monachis G Religiosis etiam
Ρostquam de sollicitudine & cura ad quam tenentur Principes tum Ecclesiastici tum saeculares in extirpandis haeresibus actum est, reliquum est ut hoc loco quaeramus ad quos praecipue de prae aliis praedicandi Euangelium Prouincia pertineat, ad Clericos saecularesne an vero ad Monachos & Religiosos, Praesertim claustro occupatos. Thomas a Iesu Carmel ita de conuertione omnium gentium lib. I. pane 2. Per totam, praesertim cap a. totus est ut probet Monachis & Religiosis prae alijs conuenire: quibus verbis vult Religiosis & Monachis prae Clericis saecularibus hoc officium competere: alioqui enim inepti: tam multa argumenta cumularet. Quis enim dubitat illis prae Laicis con uenirer Saluo tamen meliori iudicio existimo hoc officium Monachis Diqiliaco by Corale
19쪽
i1 De are hominis, veteris mul ac noua Eccles ἀεe Religiosis qui choro & similibus occupantur, prae alijs non conuenire. Antequam hoc probem suppono longe diuellam esse praesentem nostram quae luonem ab illa quae agitata fuit inter Guillelmum quem dam oppidi Amoris & duos sanctissimos Ecclesiae doctores Angelicum& Seraphicum: asserebat enim ille ad solos Clericos saeculares pertinere, non autem ad Religiosos quos nec ad populum conciones habere nec poenitentium conseniones excipere, imo nec literis operam dare,
posse dicebat. Verum eius impietatem non minus docte quam ple refellerunt duo praedicti doctores Angelicus & Seraphicus, ille opusculo edito contra impugnantes religionem, hic vero in pauperum apologia. Suppono etiam contra stigmaticum perfugam Caluinum posse licite Religiosos Sacerdotium Luscipere absque eo quod faciant contra Dei
institutum aut Sacerdotij naturam , etiamsi verbum Dei non annuntient , aut conciones habeant ad populum: docet enim Caluinus hoc ipso quod aliquis ordinatur Sacerdos teneti ad praedicationem verbi Der: sic enim loquitur. Ex mendicanti mmmm G ierantur: reliqui Oinnes Monachi vel eantillant vel demamurant Missas insuis latibulis: qtio ad hoe fieri praesisteros , aut christus Toluerit , aut munea is natura patiatur. 2uumscriptura palam testetur , Presbyteri e se propriam Ecclesam regere: annon impia sti fanatis, alio transferre imo penitus ammutaresacrum Dei insti-iutum ἰ Ge. His suppositis nostram sententiam sic confirmo. Monaehis & Religiosis choro obstrictis prae Episcopis non conuenit Euangelij praedicandi prouincia, igitur neque etiam prae Clericis saecular
bus. Antecedens huius argumenti nemo, ut arbitror, negabit, praesese tim cum conciliuni Ti identinum sessi I. cap. 2. decreti de reformatione& se II. 24. cap. 4. assii mei praedicare esse praecipuum Episcoporum munus, vetetque Regulares etiam in Ecclesijs suorum ordinum contradicente Epi Icopo praedicare. Consequentia argumenti inde euidens est quod omnia argumenta, quibus utuntur aduersarij probent aeque bene de Episcopis ac de Clericis saecularibus, ut legenti argumenta Thomae Iesu patebit. Deinde neque Monachis & Religiosis choro occupatis hoc officitum prae Curatis conuenire patet: nam praedictum concilium Tridentinum sessicitata vult praedicandi munus Curatis ex ossicio competere : illis autem prae alijs competit hoc munus, quibus ex ossicio competit. Hinc absolute probo a stertionem nostram de omnibus Clericis saecularibus hoc pacto, Illis prς alijs competit prςdicandi Prouincia quibus ex ossicio competit, sed Monachis & Religiosis choro occupatis ex ossicio non conuenit praedicandi Prouin a nili sol te rex
20쪽
cr statia, Liber secunduά. rraecidens, ut Ipsi triet fatentur, competit autem Clericis saecularibus. 'igitur his prae illis competit Euangelij praedicandi Prouincia.
Seeundo praedicandi officium est oricium curae : unde non pol sunt hoc officium contemnere, qui animarum curam habent, ut bene notat
Glo. in Cle. I de regul- Iis igitur prae alijs competit praedicandi Prouincia, quibus competit cura animarum : haec autem Clericis saecularibus non Monachis aut Religiosis de iure communi conuenit: ijs igitur prae Religiosis adscribi debet hoc munus. Vide Ioannem Bertainlinnum in quarta parce repertorij. Dicere possent aduersarij haec argv-menta probare quidem Clericis saecularibus Curatis prae Monaehis re Religiosis hoc officium conuenire, non autem p rq Clericis Rcularibas non Curatis. Verum pace eorum dictum sit, probant etiam de illis, ut consideranti patet. Deinde neque Religiosis prae Clericis saecularibus non Caratis hoc conuenire sic demonitro. Oificium praedicationis exig lt hominem vacuum externis, etiam spiritualibus curis, illis igitur officium praedicationis prae alijs conuenire dicendum est, qui talibus curis minus distrahuntur: tales autem sunt Clerici saeculares, quippe qui nulla obligatione tenentur ad chorum dc similia, ad quae per regulas obligantur Religiosi poene omnes. Quod officium praedicationis hominem externis etiam spiritualibus curis vacuum requirat. Clarum est: propterea enim Apostoli ne a praedicationis officio distraherentur,& inter caeteros Paulus Apostolus ne bratizare quidem volebat, VLmagis sedulo euangelizaret ad hoc se miliam scribens, non ad illud, ut
docte notauit more suo Ioannes Lorinus in caput sextum ach. Apost. his verbis. Ossicium 'aedicatioms hominem vacuum exιeFnis, quamuis
yyiritualibus curis ita ut Paulus ne bapti hire quidem vellet, quo maiissedulo eu.ingelizdret adhaesie missum scribens non ad illud. Ad hanc rationem a cedit alia non minus valida, ad eosdem pertinet prae alijs docere, vel
quod idem est praedicare, ad quos pertinet pascere, in Ecclesia enim qui est doctor est & pastor, Sc qui est pastor est etiam doctor, nec unum ab alio secernere licet: unde Augustinus ad Paulinum de illis Pauli ad Ephesios . verbis. Et De dedit quosdam Gre. Pastores inquit cr Dο-
Hares quos maxime ut discernerem voluisti, eodem puto esse, sicut oe tibi visum est ut non alios Pastores alιos Doctores intelligamus , sed adeo chmpraedixisset Pastoressubius e Doctores , ut intelligerent Pastores ad usiciumsuum pertinere doctrinam. Et Hieronymus in commentarijs ad Ephesios. Non ait Paulus , alus autem Pagiores , π alios M iras, ted alios PaΗores Ma Viro ,
t qui Pastor es esse debeat.Magister Tantum autem 1 st ut Ren