장음표시 사용
131쪽
Quorum insignium duorum altero quidem ci Vilis alter c, 61 M. vero ecclesiasticae rei defendendae facultas Carolo dessere cutelaves,
batur . Neque enim claves illati quod clarit Iimorum viro '' rumis pace dixerim' hujusmodi erant, quales vlogi , benedictionis gratia Gregorius Magnus Regibus , Principibus
seminis, atque adeo etiam amicis mittit; sed quibus templi Vaticani aptabantur ore , vel quibus Petri monumenti adyta penetralia servabantur. Hasce, munera, quibus Leo Carolum prosecutus est, diserte distinguunt uetores; diserteque omnc non enlogias vocant, sed Ia Ues consessio iis sancI Petri , easque tum maxime missas Hrmant, cum Caroli patrocinium implorabatur . Perspecta res erit, si ejus originem, sontemque aperiamus Nam si ad ea
interpretamenta nostri confugiunt, ut cavillos solvant haereticorum , qui per claves, atque vexillum Carolo conces
sum Urbis dominium volunt hos nihil aeque , ut ipsa rei Veritas eludit, quam nude , sincereque proponimus Post excussam a Gregorio Ι Pontifice Leonis Isauri Imperatoris haeretici dominationem, Gregorius III. successor primus X terorum Principum auaellia, Δ societatem quaesivit sibi , ecclesiae Romanae . quaesivit autem a Carolo Martello per binas Legationes, quibus ei urbanam praesecturam obtulit, defensionem ab eodem exegit. Illam quam
liberaliter Gregorius polliceretur, han quam ardenter X- peteret, ita declaravit ut nihil tam dignum, clam sanetum Romae haberi Carolus Martellus intelligeret, quod non sub ejus praesidio esse Gregorius vellet, quando consessionis sancti Tetri claυes in illius manus ultro coniiceret. Conjur te inquit Gregorius Pontifex a)per Mersin vivum, ct Uerum edi per ipsas sacratissimas lates consessionis beati Tetri, quas vobis ad regimen direximus , ut elocius sub nimia sinatione semiamus, s Deum, tuam consolationem ad nos alii defensionem. Maec quidem in secunda Legatione primae autem , quae intercidit, cita sententiam . qui vidit auctor , expressit 3y. Eo tempore bis a Romana Sede sancti Tetri
132쪽
ς De Lateranensbiis parietinis restitutis Tetri Apostoli beatus Papa Gregorius cla es venerandi ephia chri cum iuculis sancti Tetri, o muneribus magnis , in ianitis , O Legationem quod antea nullis auditum , aut visum temporib1ι fruto memorat Principi dejiinazit e paci patrato; ut a parte snperatoris recederet, ct ut Romanum Consulatum praesto Principi Carolo sanciret. Consula tmin vocavit Patriciam dignitatem is civilem Urbis administrationem , quam regimen superiore epistola dixit. Quod regimen Carolo Magno Cum Leo III instauraret, ad cla Des addidit vexilltim, ut eo distin tius, ditionis, . religionis tutelam eidem a se demandatam ostenderet. En tibi rem sua luce clariusimam. Claves ergo adyti Vaticani missi sunt ut Carolo quidem Martello ecclesiae Romana tuendae negotium daretur, Carolo autem Magno Confirmaretur . Quale enim
in Urbe dominium Carolus Martellus unquam Xercuit susceptam tamen ab illo ecclesiae Romanae defensionem foedusque initum cum Gregorio III. Graecorum, Latinorumque historiae , dataeque ad eum epistolae loquuntur Ceterum in hac tabula Urbis vexillum Carolus Augustus aC-cipit, quod Sc si Patricii nomen , cum Caesar declararetur deposuit defensoris tamen osticium redinuit, ad id qu sacramentum ecclesiae Romanae dixit. Secundum hoc causarum genus est, quo Pontificis Ro--umentora mani plenam Imperii transferendi auctoritatem intelligimus; ex causis uramentum a Carolo,ejusque in Principatu successoribus non ςψ'jRR -- Senatui, sed ecclesiae Romanae datum. Hic ego non mirer esse
quemquam , qui sibi persuadeat i a Carolo Magno nullum Pontificibus Romanis dictum fuisse usiurandum credatque commentitium esse quod Caroli nomine circumferturΘHoc qui existimat non videt vel ion videre se simulat illam Caroli de petitione Patriciatus Legationem, quam hic crebrius inculcare cogimur. Sicut enim , inquit ille a , cum beatissim praedecessore eLir sancte Paternitatis pacirim inii, sic cum beatitudine Se Hra ejusdem sidea, o capiti; 4;brata ritatis in iolabile foediis latisere demer . asse vero a tum juramentum vel foedus posse putamus , in quo fides non intercedat, aut
II locus arisci Goldast in ration Const. Imp. i Epist. 8 . ad Leon. apud Alcuin.
133쪽
religio Hadrianus Ι. Carolo 1 saepe in mentem revocataram Vaticanam Principis Apostolorum penetrale , ubi
pacta inierant Paulus I. a Stephanus Iu IV. 4)
1astae Deo, beato Petro pollicitationis Pipinum , liberosque ejus admonent quam qui violaverit, eidem sacris omnibus interdictum volunt. Equidem non inficior complures fuisse Reges ac Principes Christianos ecclesiae Romanae defensores, qui ad id nulla pacti, vel foederis, sed
sola benevolentiae , ac ultroneae pietatis lege tenerentur. Verum , qui defensionem ecclesiis Romanae cum Patriciatu
conjunctam suscipiebant, ii certis pactionibus agebant cum Romano Pontifices, eidemque se sacramento obstringebant; quod ex illa Caroli Magni Legatione , e Ludovici, bc Caroli Calvi fiatrum juramento intelligis .m debui dem autem, O desensionem, inquiunt sy, sanetae Romana eccle
pariter conservabimus in hoc ι Romani Tontifices nobis debitum honorem consertaent, sicut eorum antecesssores nostris an te essoribris consertaterim t. Sic me Deus adjutet, ct Arsancti . Honor, quem ibi majorum Xemplo conserVarile potit; seum tunt , est Carolo Martello delatum a Gregorio III regi pacta cum meu Urbis , seu consulatus , de quo modo dicebam. Con λ;M 'Id ditiones enim , quibus Pontifices Maximi ecclesiae Romanae defensionem Francorum Regibus concrediderunt, Civilis cum Roma , tum in Pontificia ditione adminis ratio fuit, certa firma, atque ratione, praescripta. Quae cum honestissima fuerit amplissimaque, in eam nonnullos adduXit sententiam , ut crederent Carolum Magnum Romae , ac in reliquis Pontificum provinciis rerum potitum uisieri cum tamen in Pontificum ditione Carolus aliena dominationis
vicarius fuerit. Ad quod probandum, .si reliqua sequae
hujus loci non sunt desideraremus, una hae juramentorum religio, ac forma satis superque esse posset Pipinus liberique ejus ambo pacta , conventaque cum Stephano III. quo.jure urando sanxerint, utraque ejusdem Pontificis evocatio plena terroris indicat. Considerate , inquit 6 , dila-
134쪽
ς De Lateranen ibus parietim renit3ι thctissimi, ct omnino percogitates per Deum ti Dum os conjuro quoniam pbi eum, ct ejus Principem Violorum , O ira omnium Romanorum animae in Gobis pendent; ct si perire quod abit eas contigerit, pessat in cujus animam respiciat id peccatlim . Certe enim Omnino credite Chrisianissimi, si nobis aliqua tenerit calamitas quod abit periclitandi, το de
omnibus ante tribrina Dei eritis redditur rationem, O c. Ne si amplius neglexeritis nos eruendum , nobis irruat calamitas pereundi, O Gobis pertineat ad magnum detrimentlim, peccatum, atqΠe condemnationem in praesenti, ct aeterna vita, quia vobis animas omnium nostrorum Romanorum tradidimΠs. Id severius in altera evocatione , in qua Petrum Apostolum dicentem inducit i): Ecce, filii carissimi, praedicans admonui vos . Sin autem sequod non credimuso aliqtia χρ posueritis moram, ars adindentionem, minime Telociter hanc ο- Bram adimplendam adhortationem ad liberandam hanc meam civitatem Romanam , ct populum in ea commorantem , est sanctam Dei Apostolicam ecclesiam a Domino mihi commissam , A.
mu ct ejus D ulem. SCIATIS VOS EX AUCTORΙ-TATE SANCTAE ET UNICAE TRINITATIS PERGRATIAM APOSTOLATUS. VAE DATA EST MIHI A CHRISTO DOMINO VOS ALIENARI PRO TRANSGRESSIONE NOSTRAE ADHORTATIONIS A REGNO DEI. ET VITA AETERNA.
Bamdem anathematis sententiam Stephanus IV in Carolum, fratremque ejus Carolomannum PronunciaVit, quo
illos a conjugio cum Desiderii Longobardorum Regis ecclesiae Romanae crudelisam hostis filia deterreret. Si quis vestrum, ait a quod non optamuso contra hujusmodi ο si aeconitirationis , atque exhortationis seriem agere praesumpserit:
SCIAT SE AUCTORITATE DOMINI MEI. B. Ε-TRI PRINCIPIS APOSTOLORUM ANATHEMATIS VINCVLO ESSE INNODATUM ET A REGNO DEI ALIENUM ATQUE CUM DIABOLO ATQUE EIUS. ATROCISSIMIS POMPIS ET CETERIS IMPIIS AETERNIS. INCENDIIS CONCREMANDVΜ
135쪽
Dp PUTATVM. Quaeso, quae haec ei c)bsecrati , inquies, plena execrationis minarum Qui ii illud mirare maxime Pipinum , Carolum Francorum Reges ad periculosa belli certamina e remotissimis provinciis, aliena de causa, aere, militeque suo venire , atque ad tantum impendium, discrimen acerbissimis minis trahi. Id eo scilicet, quod praeter Romani Patriciatus honores , MCommoda , quibus Caroli, Francorum Regum in Romanam
ecclesiam meritum compensabatur, iidem sacramento tenerentur , iis plane verbis Concepto , quibus hodie Reges , ac Principes se obligare , deque se mutuis armis tuendo cavere inter se consueverunt. Audi syngrapham, atque conditiones, in quas Carolus juraverat, a Stephano IV. eidem produi has i): Excellentrum eqsram oportet me nimisse, ita
VOS BEATO PETRO ET PRAEFATO VICARIO Et V Stephano III. UEL EIUS SUCCESSORIBUS SPOPONDlSSE SE AMICIS NOSTRIS AMICOS ESSE ET SE INIMICIS INIMICOS scut O nos hi
eadem sponsione firmiter dignoscimur permanere Par ergo δε mutua haec erat Pontificum, atque Regum Francorum inter se stabilita essensio . Ne Stephano III tantum , qui primus cum ipino, Carolo Magno his conditionibus egit; sed reliqui ctiam Leonis III praece staribus datum id fuit sacramentum . Leoni quidem per Angebertum Legatum Carolus ipse fidem suam maestitit a). Acceptum ab eodem jusjurandum non unis litteris Hadrianus I memoriae posteritatis commendavit 3 idemque cum ceteris antecesseribus minime neglectum fuisse Stephanus IV ostendit. Edcordamini peto, excellentesmi filia 4 , quomodo vobis fdeliter dicere fus es praefatus se Domintis , ac genitor, pro inittens in vestris animabas Deo , dimat Petro, arque ejus ricari antesato sanctae recordationis praedecessori si oDomino Stephano Tapae , si miter os debere permanere erga sanctae ecclesiae delitatem , atq/ι omnium Apsolicae Sedis Rut cum bedientiam, o illibatam caritatem oKmodum N a praede-
136쪽
Io De Lateranensebis parietinis resilutis praedece spori no Ir domino Tatii Tapa, eadem vos lina cum eodem Vir genitore, certum es, plerumque per missos, scripta promisisse , ct On decessum antesati sancta memoria patris vestri, is os in saepius tam per vestros missos , quam, qli per litteras , sinuique , est per Sergium delissimi mo frumminenclatorem, is per alios Viros missos nobis spopondinis, in eadem vos e stra promissione , sicut genitor Uesem, circa sanctam Dei ecclesiam ct Viram delitatem esse persezeraturos . Jam quaeso in his omnibus tabulis inter Pipinum, liberosque ejus, ac inter tot Pontifices instauratis firmatisque Senatum Romanum , ejusque auctoritatem , Vel memoriam omnibus es igiis si quae vel levissima Junius odoraturo indaget . In iis certe Pipinus , Carolus, si quis
alius . Cum Pontificibus tantum rem egerunt ecclesiae
Romanae pacta jurarunt, beato Petro, atque ejus succes-τό- soribus sacramentum dixerunt. Quid Senatui, cum eccle- Franc Reges si Romana, cum Petro , cum Pontificibus ciam vero ne-6 4ς δ Q que illud praetereundum videtur , quod juramentorum religionem mutuis benevolentiae declarationibus ii cumulare solerent, inter quos foedus sanciebatur, ut ho magis ratum , gratum, sanetumque haberetur. Ea vero tempestate singularis id erat argumentum amoris , ut foederatorum
liberi certis ritibus vicissim in familias reciperentur. Quare Carolus Martellus princeps Francorum 1 Dpinum flium , suum ad ui randum direxit, ut ejusi juxta morem)capillum susciperet. Qui ejus caesariem incidens , ei pater eme Ius6t, multisque eum ditatum regiis muneribus genitori remist. Hinc illa minime ante hac usurpata consuetudo, ut Francorum Regum liberi a Pontificibus Maximis ad sacrum baptismatis lavacrum in filiorum locum sumerentur . Stephanus III ita sibi Pipini filium adscivi ; eodem ritu a. Paulo Ι. ut adoptaretur filia , quam tum Pipinus susceperat, in Urbem a Patre mittitur Misit Narolus Magnus filium, quem Hadrianus I. arrogavit. Unde Pontifice Romano , quo compatre uteretur , ille quidem nullo non tempore , nullo
non in loco gloriabatur. hic vero idem aliquando de se
nomen i Paul. Dia libr. 6. cap. I.
137쪽
nomen praedicavit apud Orientis Impcratores I . is ne linquam studiis egerunt cum Senatu Romano FranCOrum Reges montra vero, vide in illos foedere , amicitia comunctos mutuam Pontificum caritatem. Nam ab OCtempCrei quod antea nunquam auditum est' Gallorum Re
ges ECCLESIAE ROMANAE FILII ADOPTIV alleisti
sunt a), atque blemni ejus aetatis ritu , quem undecimo capite indicavi, ac modo proponam , sunt instituti. Cla-Ves adyti Vaticani nullis unquam Christianis Principibus creditas illi a Gregorio III. deinde ab aliis Pontificibus acceperunt 3 . Ecclesia sancta Petronilia in Vaticano 4
pro aride , aeternaqtie memoria nominis Uini consecrata V a
Paulo I. Eaque causa fuit; quae viros do 'o hodie latet
cur eam Basilicam Francorum Reges tam sancte coluerint, ut post longissimi temporis diuturnitatem Ludovicus XI. illam instaurari jusserita, Henricus vero IV. ejusdem jus quod patronatis appellant, a Clemente VIII. Pontifice , sibi confirmandum curaverit. Bonum sane saetum, ut in ara sanctae Petronillae, quae nunc ex magnifico templo una in Vaticano reliqua est, d Pipini aeterna memoria vigeat, .Pontificum in Francorum Reges defensores, atque Urbis Praefeetos, immortale it idiorum Vicissitudinis d; monumentum perduret. Neque vero, dum de sacramento Rom. quaerimus , quod Pontificibus Maximis dici ab Imperato Impstratorii 1ibus consuevit, ab re quis esse putet quae de Pipini, Euiuta. Caroli Urbis Patriciorum juramento disputamus. Unum enim idemque fuit. Demadmodum autem Romanorum Patricii, a Caesaris eadem fuit instituendorum ratio, C-clesiae scilicet Romanae defensiori ita par fuit illorum jurandi forma, ac ritus idem . Imo , post Carolum Magnum nemo suscepit Imperii fasces , nisi prius ecclesiae Romanaestius, hoc est defensor idem sit declaratus. Habent id veteres libri rituales. In vestibulo enim templi Vaticani antequam ad inaugurationis celebritatem Caesar ingrediatur
Eri arit ab eo Dominus Papa ter sy, si isti habere pacem
cum cI Episti Sylaod ad Const. ε Iren. 4 In epist. s L. Pauli I. a Steph. III epist. 1. Cerem apud Cenc Cam,s3 In epist ad Car. Hari,
138쪽
roa De Lateranensibus parietinis enhutis
cum ecclesia, eoque ter respondente, volo Domnus Tapa dicit.
θ ego do tibi pacem scut Chrylus dedit Discipulis suis ; scu-
Iallirque frontem ejus , ac mentum rasus enim eis debet' ambas genas , postremo os . Tunc surgens Domnus Papa uerquarit ab eo 'vult esse FILIUS ECCLESIAE quo ter respondente4 Os i Domnus Papa dicit, o ego te recipi , ut
FILIUM ECCLESIAE, ct mittit eum sub manto, ct ille
osculatur pectus omni Papae. Haec illa est Patricii Romanorum solemnis, a celebris adoptati quam toties Pi-pino, d Carolo Magno Stephanus III. o, oculos proponit quam sibi Carolus ab Hadriano I. concessam assirmat; quam idem a Leone ΙΙΙ ut undecimo capite dixi, iummis votis, summoque opere flagitat quam denique ecclesiastico more vides expressam ex ea claicorum PrinCipum consuetudine, quam ex Theodorici sormula ibidem attulimus Antequam vero Patricius Romanorum hun in is modum a Pontifice adoptaretur filius, vel Augustus crearetur, jurare conceptis, consultisque jam inde a Carolo Magno verbis consuevit. quod juramentum non veteres modo, set recentiores etiam ait uales libri praescribunt. Rus autem sententiam , verba a pene formulam Carolus in frequentissimo Francorum conventu haeredibus suis,
ac in Imperio succestaribus testamento legavit Super 3nnia autem jubemus i , ut 'si tres fratres curam is defensionem suncti Papa simul suscipiant, scut quondam ab Uο si ο rol , ct beatae memoriae genitore T in Rege, ct a nobis posea suscepta es ut eum cum omni adjutori ab Osibus defendere nitantur usitiam suam , quantum ad ipsos pertinet, ct ratio psulat, habere faciant. Jat nunc Melchior Goldastus, modo Caroli Magni sacramentum revocet in dubium modo suum dicat esse jusjurandum, quod suisci Romano i Praeposito , ct Capit/ιI ecclesiae qui granensis praesari ab Imperatoribus solet in nolione, o coronatione qui1 granensi. Scilicet Praepositus ille Carolum Magnum, vel reliquos Caesares filios adoptivos adscivit, appellavitque , Aquis grani Patricios constituit, suis provinciis praefecit, dum
139쪽
Tjgertatis Historisa cap. XIV. o 3 dum sibi ab hostibus periculum fuit, ad suppetias sibi
ferendas accivit , cunetantibus, vel minatus eis, vel sacris interdixit, vel datae religionis reos declaravit. III. locus
Venio ad ultimum genus Caularum , quae , ut mitto pro Ἀῶm ex iis .
posui, trans Litionem Imperii sunt consecutae His Carolus eo quae transi. luculentius Romani Pontificis auctoritatem ostendit, quo ''' successores ipse suos inde petere docuit Imperium Eas enim tabulas quibus tripartitum Imperium filiis relinquebat, a Leone III. Confirmandas eum curasse litteris proditum est Con Dentum inquit auctor Annalium Francorum I)habilit Iinperator cum primorib/ιs, o optimatibus Francora de pace consili tuenda, ct observanda inter lios suos, ditisione facienda in tres partes , it sciret mu quisque illorum , quam partem regere deberet, si , patre mortuo, superstiten se is contingeret hac partitione , o testamentum factum , o jurejurando ab optimatibus Francorim confirmat , ct constitutiones , pacis conser audi causa , facta: atque haec omnia litteris mandata sitnt, ct Leoni Papae, ut ipse sua manu subscriberet per ginhartum missa uibus Pontifex lectis, salsensum praebuit, ct propria manu subscripsit. H C testamentum Varie nostros, ac adversarios interpretari video. si qui existimet a de Imperi millam in e mentionem haberi ne foliasiis haereditario jure ad posteros pervenisse videatur , vel a Carolo constitutum de Imperii successione fuisse, quae a Pontificis arbitrio penderet Aes statim initio tabularum. Post ori m , Carolus ait 3), ab hac mortalitate discessum hujus a Deo conserzandi regni, se imperii Viri haeredes relinquere , si s ditina majestas annuerit, optamus mox divisiones vero a Deo consecrati, ct consertandi imperii, et regni nostri tales facere placuit, ut Aquitaniam c. Nam ut olim Cons antinus Magnus tribus liberis Cons antio , Constanti, atque Conltantino Imperium certa partitione legavit ita Carolum, Pipinum udovicum filios Carolus Magnus Imperii successores nominavit prioribus tamen illis duobus Xtinctis, iudodicum, sui solus
140쪽
1o Te Lateranen libus parietinis res tutis it ginhartus ait i)Jliorum Hild Mardis supererat, eonis
gregatis Francortim primoribus, cunctorum consilio consortem
Abi totius regni, Imperialis mominis haeredem con lituit. Qua vero id austoritate fecit Z ea , quam per Eginti artum Legatum sequod a uictior illorum temporum aequalis narrat)a cone Pontifice Maximo impetrarat. Hic unius atque Mornaeus illas Caroli testamenti tabulas ad Romanum Pontificem ideo missas contendunt, ut a Leone III tanquam a teste solummodo consignarentur. Icilicet erat bonorum hominum , fideque dignorum ea tum in Galliis penuria , ut Carolo trans alpes locuples unus testis v erendus fuerit. At diserte uictor Ouibus Tontifex lectis , assensum pra-btiit, o propria manu subscriast S DE SUE Pontificis Naximi requirebatur MANUS, ut Caroli Magni testamentum , in quo successsores Imperii designabantur, pondus, atque momentum haberet Verum si de Caroli facto, atque sententia in re tam clara inter istos ambigitur;
domi est interpres Caroli filius Ludovicus, qui facto suo parentis fastum declaravit imo in Imperii nova successsone
servavit, quCd a patre Unice Observandum acceperat; nimirum ne inconsulto Romano P tifice de Imperio quicquam statueretur . Is etenim Ludovicus parentis Xemplo tribus liberis universam suorum partitur regnorum ditionem , ex quibus duos Creavit Reges , Lotharium tantummodo Augustum appellaVit Onzenitim , inquit audior ah, Aqui rani habiti t. in quo situm fur in primogeniti in Lotharium coronatit, is nominis, atque imperii t i socium sibi con-ylituit ceteros Reges appellatos num Aquitania , altertim Bajo-ariae praefecit. Sed nihil hic, inquit, de illo Pontificis 1 sensu , vel manu. Audi testem locupletisnmum , Agobardum
archiepisccpum iugdunens mi qui tam Neram marrat, quam in aures narrat Ludovici uectoris, qui fecit Ceteris Aliis et e tris s. 3)demnosis partes regni et si i , sed ut unum regnum esset non tria , praettilisis eam illis quem participem nominis Cestri feci iis deinde ges scribere itandasis,