장음표시 사용
141쪽
Di sertati Hi lorica Cap. XIV. Iosscripta Ignare is roborare , ct consortem nominis vestri factum Romam millis a summo Ponti e gesta est a probanda fr-
manda . Probata vero , firmataque uisse , eidem alibi repetit Agobardus . . se nivi quod vestra volunsa te ly, ct Ore,late, cum consensu totius Imperii te iri facIum est, ct o se imis Apoysolica Sede roboratum, hoc uit Gregorius IV in pri stinum reducere statum , satis rationabilis portunus es ejus ad Ueutus. Nimirum ait Agobardus, nullo jure , ob eXortatum domi dissidia, a Ludovico Lotharium filium Imperio privandum , qui Pontificis calculo Imperium obtineret. Sed haec plus etiam satis ad rem praesentem. Illud unum relinquitur, ut de Imperii transferendi causis promissum
In hujus tabula inscriptiones translati Verii causas indicent. restitutionem Leonis Pontificis Maximi, in Ca- oli Imperatoris renunciationem una eademque in o, tabula conjunctas videt, eumque titulum legit:
haud temere sibi persaadeat gratia Carolo referendae Causa, eundem in Leone Pontifice audium fuista Imperii digni clusi, late . Certe id Theophanes disertis verbis as veravit a) Theophane
Leo vicem Carolo recompensans coronati eum in Imperatorem Romanorum . quod, qui lontificum fasta non aequo expendunt animo, non tam Justam , Imperii transportandi causam fuisse dicent, it non privatum potius Ossicium, quam publicum bonum respicere ea ideatur. Verum neminem negaturum arbitror, ei, qui reipublicae patrem esuprem periculo ereptum, in integrum restituerit, sum mos in republica honores deberi atque adeo augustissimum Imperii gradum, si dum Imperii moderator idoneus quae-
ci Idem adeund. de compat. utriusq. regina i In Chron
142쪽
Causae quas habiterunt Pontifices
1 o me Lateranen ibus panetinis rectitutis quaeritur , ipse virtute, animi magnitudine, pietate denique Imperio se dignum ostendat. Id Theophanes approbavit, concessae Carolo dignitatis occasionem existimavit convenientissimam. Verum transferendi causas Imperii tres potissimum habuit Leo habuerunt ejus praedeces res inde a Gregorio II. Quod Orientis Imperatores pessum religionem dedissent; quod Pontificum Maximorum negle- ista defensione , hostes evasissent; quod jura ecclesiae Romanae per scelus occupassent. Jam singula videamus; quae superiore capite solum innuimus.
Religionis crimen Ludovicus Augustus Basilio Macedoniuerendum eXprobravit i . Sicut nos Chrisiani, inquit, persidem Chri lip μ' Abrahae semen exiysimus , ct Iudaei per perfidia1n Abrahasilii esse
deserunt ita quoqΠe nos propter orthodoxiam , idest bonam pi- nionem , regimen Imperii Romani suscepimus Graeci vero propter cacodoxiam, videlicet malam opinionem Romanorum Imperatores
exisere cessazerunt. Et quamvis Iconomachi Caesares in Romanos antistites , ut res ipsa probavit, odio fuerint hostili; non insidiae tamen, non bonorum ecclesiae direptionem de quibus dicam non bellorum incendia, ita ut violatae religionis piaculum permovit Pontifices, quo imperium illis de manibus eriperent. Torro si alitinniem inquit Ludovicus a) Romanum Tontificem quod e sserit, calumniari poterist Samuel, quod spreto Saule, quem ipse unxerat, adi iuRegem ungere ron renuerit, c. Et si quae a Vtratibus Pontifices Romani pertulerunt, perscruteris , profecto intaenies , unde illos juste non aleas redarguere . Verum haec illi, Mae extrinsecus agebantur facile parvipenderunt, nisi s intrinsecus, quae per dideri as .ereses perimere conantium molimina deprehenderunt Unde tigrit Voysatis desertis adhaeserunt uenti adhaerenti De , ct ipsius regni fructus facienti Neque re stafidei sententia aberrantes licet Graecorum Caesares ecclesia Romana statim proscripsit, vel deseruit; sed modo libertate litterarum , modo Legationum aues oritate , modo Publicis Synodorum congressionibus ab errore illos deterrere, Wad veritatem allicere studuit annos perpetuos quinque,
143쪽
Dissertatio Hi lorica Cap. XV. Iop
septuaginta Italiae vero populos tum primum defectionem parantes, quoad licuit, in officio continuit tandem Gregorius I. ubi Leonis Augusti sensit pertinaciam, exercitatam impietatem , Romanum Senatum Italiamque sacramento liberavit Gregorii factum, quod hodie Catholicae fidei desertores adeo detestantum, summa cum ejus laude Theophanes homo Graecus, idemque sanctus narravit tyrΓρηγονος πανιερος , - 2 mipoλικι ανη , κὐ Πεἴ που
Gregorius sanctissemus, ct Apostolicus Cir Tetri Cor haei
confessor , verbo ct per illuytris , 'mae , Italiae , ac totius Occidentis Ordines cum citiles, tum ecclesia licos a Leonis obedientia , imperioque abduxit. Quod vero , inde a Leone Isau II eausarico , Imperatores Orientis inimicitias Pontificibus denun- lociarint, apertoque odio in eos saevierint, iis litteris, quas
ad Basilium Macedonem dedit Ludovicus Augustus significat, ejusque rei testimoniis plenas esse Graecorum historias assirmat Leo Isauricus illas a stare minas solebat:
Romam mittam , ct imaginem sancti Petri confringam sed si, egorium illic Ton:jicem in inculis adduci curabo a). Curavit quidem, ut Theophanes innuit 3 Anastasius pluribus exposuit 4); sed cum res illi haud e sententia successisset , in Pontificem armatam clashm instruxit quam Gregorius Catholicorum taliae populorum armis fretus plane contempsit Scis , inquit Sy Romam , imperium tuum ulcisci non posse, nisi forte solam urbem propter adjacens illi mare, ct natigia sed si ad quatuor , ct iginti stadia Roma fuerit egressus Tapaci nihil tuas minas extimescit. Quod non de coemeteriorum latebris ut docti viri opi nantur' Gregorius dixit, sed de Beneventani Ducis prae
G In Chron. In vit Greg. II. In epist. Greg. II. cs Greg. II ad Leon. Imp. In Chron.
144쪽
ros De Lateranensibus pnriethiis restitutis sidio, de quo in epistola meminit, quam ad Carolum a tellum dedit; in hac ipsa ad Leonem declarat Ad
quatuor , inquit, edi tiginti stadia secedet in regionem campaniae Romanus Pontifex olim tu vade, ventos persequere . Sed quid de aliis Pontificibus dico Cum Leone III non ne Nicephorus Imperator Patriarchae Constantinopolitano amicitiam interdixit, ne ve ad eundem , ut Theophanes ait i), Συνοηικας de si a fide, ac religione daret epistolas quid Augustos religionis desertores commemor Θ Nonne Leo III. Contra sceleratorum conjurationem Irenae pientissimae alioqui Imperatricis opem imploravit, nec obtinuit Z quod nisi Graeci ipsi narrarent, vix de tam pia femina crederemus a)ἰ σημανας καφῆ ταυθα τοῦ δααλιδι,
Ketim αν αχόθεν 'ς υνους, artas φευγέ που Καρου λω, Tm ille re tota mox On Iantinopoli nunciata , opem sbi ferri postulat. Ibi frusi a se omnia moliri, O agere animadvertit, ct in quo ceu proUerbio dicituro litteras exarare ab omni parte re desperata, ad Caro him confugit. Nec qui C- quam profuit quod paulo ante Irenae , a Constantino filio, Caroli erga Romanam ecclesiam munificentiae , atque pietatis exemplum adrianus Ponti se proposuerat.
Filius, inquit 3 spiritualis compater se duo minus
Carolus Rex Francorum in Longobardorum , a Patricius Romanorum Osris obtemperans monitis , atque adimplens in omnibus voluntates , omnis Hesperiae, Occiduaeque partis barbaras nationes sub suis pro Hernens conculcati pedibus, omnipotentatum illarum domans . di ι subjiciens regno aduna Uit. Unde per sua laboriosa certamina idem Tei linoli ecclesie ob nimium amorem plura dona perpetuo obtulit psis enda, tam provincias, quam civitates , seu Ura , ct cetera territori , im
145쪽
Dissertati Hi lorica Cap. XV. IO9m se patrimonia , quae a perma Longobardorum gente detine bantur , brachi forti eidem Dei pol οἱ re stituit, cujus
jure esse dignoscebantur. Sedi aurum, atque argentum quotidie pro luminariorum concinnatione , seu alimoniis pauperlim non desinit ferendo quatenus ejus regalis memoria non derelinquatur in seculum seculi. Haec adeo nihil renem permoverunt, ut paulo post Theodotum Longobardorum Regem qui audiore Theophanes I), catholica pietate deserta, ad Leonem Isauricum Bygantium confugerat, in Italiam remiserit contra Carolum ecclesiae Romanae defensorem. Jura denique ecclesiae Romanae cum saCra, tum civilia , quae Imperatores occupassent, a Constantino, di imp.rii Irene adrianus I repetiit Sicut antiquitus , inquit a , ab Orthodoxis Imperatoribus , seu a ceteris Chri lianis fidelibus oblata , atque concessa sunt patrimonia beati Tetri Apostolorum Principis fautoris Vtri in integrum nobis restituere dignemini pro luminariori in concinnationibAs eidem Dei ecclesiae, atque alimoniis pauperum . Imm ct consecrationes archiepiscoporum, seu episcopori in sicut litana con stat traditio, χο ra dioecessexi lentes penitus canonice sanctae Romana no irae re stituantur ecclesiae. Nam cum omnia Patriarchar Constantinopolitani causa vellent Orientis Caesares, mihil praetermittebant,
quod ad ejus amplificandam dignitatem facere videretur;
utque eidem Cui nulla pridem Vel Xigua provincia
fuerat, dioecesis est et quam amplissima, ditioni ejus adjungendum curarunt quid quis ex Initimis Romanorum Pontificum provinciis detraxishnt Principio quidem vicinas ademerunt Thraciae urbes olim in albo dioecesis Romanae descriptas. deinde Thessaliae , quis Peloponnesi, postea Illyrici, demum Siciliae, Calabriae, de quibus
alibi disputamus. Censum autem, qui in annos singulos ecclesiae Romana ab Imperatoribus antiquitus pendebatur, in Caesarianum aerarium inferre Leo Isauricus Iconomacho rum antesignanus, ut Theophanes ait, nefas non habuit 3
In Chron. 3 In Chron. x In epist ad eosd.
146쪽
1i o De Lateranensibus parietinis resilutis
τελεια προσέταξεν . Appellata patri nonia sanctorum Trincipum Utolorum, qui apii veterem Romam in veneratione sunt, illorum ecclesiis jam olim persolSi solita auri talentat otria, o semis aerari publico solυ jussit. Quod scelus tale fuit, ut non liberalitate majorum suorum, beneficentia Romanam ecclesiam privarit, sed nominibus fraudarit, debitaque pecunia meque enim munificentiae, vel stipis
nomine, quam eleemos=nam dicunt, ea pecuniae summa Pontificibus ex aerario publico rogabatur . tenim a drianus patrimonii nomine illam repetit, Theophanes vero, ut a largitione eo magis distinguat, Romano vocabulo notat, quo in rationibus aerarii, a tabulis Imperatorum censebatur omnium usu, atque consensu vocabatur α λεγο/υῖα PATRIMONIA. Quis deinde benignae, multroneae largitatis summam decernat, Vel qualitatem imperet, vel tempus constituata At Imperatores Orientis singulis annis , talenta tria dc semis , auri, non
argenti, non seris numerare Pontificibus tenebantur Tenebantur inquama quis enim pro stipe , quam beneficii loco accipit, si arbitrio quo datur, eodem negetur, largitori minas intentet Θ Hadrianus vero Pontifex Constantinum Imperatorem repetundarum lege tener aflirmat, eidemque non reddenti patrimoniaci proscriptionem interminat . Nepatrimoniis, inquit I), iterum increpantes Constantinum Au-grisum commonemus, ut 'noluerit ea sanciae Vira Romana ecclesie resiluere, haereticum eum pro hujusmodi erroris perseverantia 6se decernemus. Sed Rusmodi haec fuerint patrimonia, nemo sane dubitabit, qui hodieque patrimonium beati Petri in Thuscia veteri more appellari noverit, utinalia complura in Pontificum Romanorum censu numeratδLudovicus Pius, Otto Magnus Imperatores e usu antiquissimo nuncupaverunt patrimonium BeneUentanum, patri
147쪽
hatrimonium Salerni tantim, patrimonis meapolitanum, patrimonium Calabriae superioris , ct inferioris , patrimonium Siciliae.
Et Paulus Diaconus sci)patrimonium ecclesiae Romanae in Cocciis Alpibus memorat ab Ariperto Pontificibus restitutum, a Luitprando confirmatum. Quae cum εκπαλα ab antiquo solvi consuevisse dicat Theophanes, antiquitatem longissimam pene ultimam Christianorum Caesarum indigitare videtur Quis ' enim in aliquo antiquitatis gradu reponat
eam aetatem, quae tempus non superet, vel Jaltem eXaeque quadringentorum annorum p Totidem porro sunt anni,
ex quo Christum Augusti colere caeperunt ad Leonis Isaurici sacrilegum peculatum Patrimonia porro ab illo e.
torta, non Ravennae Exarchatus, non Cispadanaeque civitates sunt, quae ad Ravennatem praefesturam pertinebant,
tum quod Caesarianis inde Hestis praetoribus, praefeetisque it Gregorius ΙL eundem Leonem certiorem fecit a Longobardorii Reges censum aerariumque sibi auxerant earum urbium accessione . tum etiam quod post recuperata a Carolo , restitutaque Pontificibus ea oppida patrimonia nihilominus a C nstantino, in Irene Augustis exegit Hadrianus inae igitur nec adriano tum ne postea successsioribus reposita Nicolaus I. septuagesimo post anno a Michaele Imperatore repetens singillatim nominat. Praeterea Calabritanum, inquit q), patrimonium, Siculum, quaeque nostrae ecclesiae conce1sa fuerunt, is ea possidendo Obtinuit, O disponendo persamiliares suos regere luduit, concessionibus reddantur. Quae quidem est causa quamobrem Leo Isauricus, cum in tegorium II Pontificem exarsit, non alios Imperii Romani populos, nisi Siculos, Calabrosque capite censuit φορους κεφαλικου. I τριτο ιαερ Σικελι ας, ut Kαλαβριας του λαλέπε θηκε. Tributum, inquit Theophanes imposuit capita tertia partis populorum Siciliae atqne Calabriae . Ita enim ecclesiae Romanae Patrimonia qua nondum in Longobardorum potestatem venissetent, sed
148쪽
i I De Later ensibus parietinis resilistis ipse in sua teneret, vexare libuit, ubi ipsum non licuit ulcisci Pontificem pro sui animi sententia. aria namque Theophanes enumerat, quae impius religionis perduellis in
Gregorium molitus est, armatam Classem, capitationem hanc , detractionem tributorum , quae olim Caesares Romanis Pontificibus pendebant pro patrimoniis cin utraque Calabri atque Sicilia . Talenta nimirum tria, o semis hoc est ut Talentorum calculum subducit Theophanesii
libras alsi i tercentrim quinquaginta, quae , ad nostram Tationem , conficiunt summam triginta quinque millium aureorum in annos singulos. Maec quidem pro illis pro aliis
autem patrimoniis diversos numeravere census Imperatores Orientis. Numeravere autem per praesides proVinciatum,
ut ex Magni Gregorii epistolis intelligitur . Ludovicus Vero Pius inter cetera, quae Pontificibus restituit 2 cnon , inquit a censum , ct pensiones qua annuatim in palatitim Regis Longobardorum inferri solebant; quas nimirum Exarchi, Praefectique provinciarum Imperatoris nomine RCmanae solvebant ecclesiae. His amplissimis tributis, ac censibus ad eam statim opulentiam venerant Romana dioecesis ecclesiae, quam Liberius Pontifex coram Constantio Constantini Magni filio contra Jpitectum Centumcellensem episcopum magnificentissime professsus est . Nam ille , ut a concilio quod Liberius Alexandriae pro Athanasii causa cogendum stirmabat, eundem deterreret, invito Constantio Lia peratore , Mebati quem locum Christophorsonus parum assecutus videtur he publico haud concestim iri copiam commeatus Negavit Liberius Imperatoris ope , atque divitiis indigere se, ut ecclesiarum suae dioecesis episcopos terra marique sustentaret MAlexandriae sospites eXponeret. πυς ε των 'εισκοπους 3). Ad ecclesiasicas , inquit, res perficiendas nulla publicorum eredariorum necessias es; nam
149쪽
satis facultatum habent ecclesia, it te ad transmarinas oras suos episcopos praeterSehunt. Sed alius erit de his disputandi locus, id enim tantum hic dicere volui, patrimonia Ecclesiae Romanae, quae, teste Theophane , in suam rem con-Verterat Leo Isauricus , a Pontificibus suo bonoque jure olim exacta, illaque occupantes sacris interdictos, Imperioque ab iisdem spoliatos fuisse . Contra vero, ad supremam Christianae reipublicae dignitatem Carolum Magnum e Vectum, quod alias provincias suis armis vindicatas,
eas, quae patrimoniorum nomine censebantur, XCeptis, quae
in Siciliae, atque Calabriae provinciis essent, Pontificibus reddiderit. Ad quae recuperanda licet ipse jam pene ca-itia moveret, suaderetque id eo III. tamen si sanctissimus jurium ecclesiae suae acturam lati totius habuit; quam ullam Imperii in Oriente bene constituendi operam
praetermittereri tantum abest, ut odi , aut favore Carolum Augustum consultandum curaverit. Nam Carolus, ut Theo
Addenerunt, inquit, missi a Carolo, o Leone Pontifice Ggati ad Irenem, iii eam cum Carol jungi matrimonio et bant, ut Orientis, 49 Occidentis respublica mirentur. Sed Leonis , Caroli consilium impeditum , ait, lenitusquea edium artibus Aetii eunuchi, qui Leoni fratri ambiebat Imperium. Quamobrem de Siculo patrimonio, quod neque tum a Carolo, neque postea a successoribus recuperatum est, illud Ottonis Magni bene convenit, ubi desti nat
150쪽
Ii De Lateranensibus parietivis restitutis nat Ecclesiae Romanae patrimonium Siciliae si Seus, inquit, o stris illud tradiderit manibus. Ob haec igitur adempta patrimonia, hostilemque animum, 'aeresis notam, quos adrianus I. ab Ecclesiae communione submovere Constituerat Imperatores Orientis, hos Leo successor jure, ac merito spoliavit Imperio.