장음표시 사용
661쪽
qui extraneo venditurus erat fiduciam, eam remancipare tenebatur. d. f. I. ut docte WtasENBA ius in Vindiciis thesam is
VI. Quod attinet Maesa ERTium, tanti profecto non est, ut a cuiACIO S FABRo e ins causa discesseris. Videamus tamen 'δμx. y argumenta. Et quod ait contradictionem implicare, ut eadem' conuentione simul venditio & pignus contrahantur, tantum abest, cui AC:vΜ ut feriar, aut FABRvΜ, ut rem ipsam ne tangat quidem. Non enim loquunt de conuentione, sed mancipatione, quae est traditionis, non conuentionis species S modus transferendi dominii, qualis nulla est conuentio. Non dicunt, una eademque conuentione celebrari duos diuersi generis contractus, realem, nempe pignus, & consensualem venditionem, sed aiunt, quodam contractu pignoris celebrato rei
proprietatem mancipatione, non nuda conuentione transferri. Qua vero ratione natum pignoris repugnet vel contradictionem inuoluat, ut in dominium illud concedat creditoris, non video. Praeserti m tot locis iuris romani id di serte sta tuen- tibus. Natura enim pignoris nihil aliud exigit, quam ut creditor crediti sui sit securus. At num securus redditur rei dominio in se translato p imo hoc magis ei cautum est. Plus enim cautionis in re propria est, eiusque dominio, quam detentione rei alienae nuda. Nihil ergo est, in quo dominium in re, reuocabile praesertim, pignori repugnet. Quod porro ait, absurdum esse, ut eadem quantitas simul sit causi pignoris. & pretium venditionis, non capio, quomodo & qua de uantitate praedicetur, quod sit caus ignaris & pretium venitionis. Quis pecuniam creditani fecerit causam pignoris
neque enim essiciens est, neque materia, neque sorma, ne-'que finis. Sed nec magis pretium emtionis est, cum emtion ulla sit celebrata, licet negotium amne sit emtioni. Quantitas, id est, pecunia credita per se parit obligationem ex mutuo, non obligationem pignoris, etsi causa sine qua non pignoris dici poster, quatenus mutuo non contracto pigri re non est opus. Pignus contrahitur reali suppositione, nec interest, quo supponitur medio, an data facultate nuda leti-
662쪽
Alἰae facto. rum species quibus ei.
nendi, an pro suo pollidendi. Porro ad rem nihil facit,quod oggerit g. 4. quod debitor creditori fiduciam vendere non pollit, sed alii, tradente PAvLOL. Lobnt. U. g. s. Hinc autein con cludere vult, quod si mancipatio hic intercellisset, non liceret debitori eandem re in iterum alii vendere. Sed ignorans ipse Maestertius respondet tibi, id ita esse , nisi, prius illam a fiduci iliberallet. Nimirum ita est, ut possit debitor fiduciam tertio vendere, nucesse est, ut creditor eam remancipet. Sed satis hac de re, nec soli lumen Commodare opus est. VH. Fuit ergo omnino, quicquid Grammaticae rei doctor fALMAsius scholicorum Hugalium spargat, ut GELMus loquitur L. IV. C. r. in fiducia & mancipatio & remancipatio. Quo nomine &iudicium fiduciae dabatur quod erat bonae fide maximique momenti, in quo de fide fracta agebatur, hac formula concepta: H inter bonos bene agier. Uid. Cic pro Roscio. 9 de Officiis. Auctorem coitat. leg. Moseris. T. Io. Inde etiam iudicium fiduciae cum societate, tutela & rei uxo. riae actione coniungi videmus, in quibus omnibus res quidem transferuntur, sed sub fiducia restituendi. Falsum proinde est, quod fiducia fuerit nihil aliud, quam hypotheca rei . immobilis. Falsus sA Asius, qui mancipationis & remanc, pationis nomina in pignoribus nusquam, in venditionibus tantum usurpata garrit.Falsissimum,in fiducia mancipationem non factam pure, & in praesenti, sed in diem factam 3 Qui di actus ne legitimos diem suscipere pquid denique legi commissoriae eum fiducia 3 Sed non opus est diutius his immorari, cum Uaesertim iamdudum viri eruditissimi circa unam fiduciae materiam errores non minus sedecim gravissimos Salmasii computauerint.
Quibus modis pignus olim creditor non poterat
vlII. Porro non solum id aenus pignoris quae fiducia dicebatur, statim ab initio ita contrahi poterat, ut dominium in
663쪽
in creditorem iret, sed etiam aliis causarum figuris id enus debitor
agebatur ex post facto, ut debitor pignus ne reciperet. Et n0 της pM primo offert se species in I. r. C. de pact. pign. quantu. intra ce 'tum tempus pecunia mutuo accepta solueretur, cessurum se
ereditori hypothecam promittit debitori Quod pactum cum paeto coinmissorio non est confundendum. Quod facit post
h. s. Cum Pragmati eorum aliis, solenni errore confundentes haec duo: pignus creditorem vendere posse; ct pignus eradisori emtum dare. Neque enim per hoc, quod ceditur hypotheca creditori, res debitoris creditori committitur, id est, an coinmissum cadit: sed hoc agitur, ut creditori sine denunciatione Quid sit, e liceat pignus vendere. Cedere enim hypotheca non est facere, dete hyp 'Vt creditor eius dominium consequatur, quod fit lege com- tbes . missoria: verum, ut debitori eius luendi amplius non sit potestas. Quare recte cuiAc I. r. C. b. t. hoc pacto id agi, ut ad diem die ium non soluta pecunia creditor pignus suo iure distrahat, non vero ut id habeat iure emtionis pretio compensato eum debito, & superfluo redhibito. Nullo modo igitur agitur, ut venditum si creditori vel in solutum datum pignus pro pretio arbitrio boni viri determina do, quod vult tamen etiam
. . IX. Est tamen talis species in I. u. I. ult. Τ de P. - Alia speetes,rib. ubi ita pignoris vel hypotheeae obligatio secta est, ut si in--pignu tra certum tempus non sit soluta pecunia, iure emtionis pos 'ς ς φ sideat creditor rem iusto pretio aestimandam. Quae speciesq ' '. commissoriam nee ipse continet, sed est venditio conditiona --.. . lis. Non enim res simpliciter creditori committitur, & eius a fit, uti fit commissoria, ita ut pignus in vicem crediti pleno& εectus. absoluto iure acquiratur: sed ab initio hoc agitur, ut res hac conditione, si debitor ad diem non soluerit, tanti stemta creditori, quanti pignus iusto pretio suo die aestimabitur. At vero, ut dixi, in Commissoria non id tantum veri itur, ut debitor pignus suum amittat, sed & id, ut creditori ipsi vi hi ius legis pignus pleno iure committatur, acquiratur, &a debitore in eum transferatur. Erru igitur & hic CARMovos cum turba Diuitiam by Cooste
664쪽
turba forensi, quod pactum commissorium tacite inesse credit . huic speciei, & tantum propterea non inutile esse, quia non 'subsit deceptio in pretio. Rectius DN. lOANNEs PHiLippi in Eclogis suis p. Πε. v. U. agnoscens hic minime subesse commisso. riam, sedemtionem conditionalem ex pacto adiecto, de quo iam dixi. CAP. IV.
ACcedamus ad Legem Commissoriam, quam Constantiis
nus iri pignore lustulit I. r. C. Theod. de Commissoria re Icindenda l. vlt. C. Iust. de pact. pCn. Constantinus, inquam. Sed primusne 3 an & antiquo iure iam olim prohibitam 3 Sane primus ille. Quod probatur ex pavLi libris Senis rentiarum , ubi titulus est de Lege Commissoria, non certe ut damnata sed licita. Deinde probatur ex ipsa I. uti. C. de passirim. ubi ait Constantinus, te pactum hoc improbare,.noirquia iure veteri prohibitum, sed quia creuerit eius asperitas. . Denique apparet, hoc ex reliquis huius constitutionis partibus seu capitibus, puta ex L uu. C. Theod de infirmanae poen. caelib. I. s. ad Sciam Gaudian. & l. 3. de Exare quae omnes unius constitutionis partes sunt, sub uno titulo Coclicis T ieodosiani, in quibus, imprimis autem I. vn. de in m. poen. coelib. non agitur de iure veteri desueto in usum reuocando, sed de veteri iure hactenus frequentato, nunc primum abrogando. XI. Non obstat, quod in I. 3Τ. in M. J. de Minor. habetur, legem commisseriam imperatori, nempe Antonino Ca- 'racallo, displicuisse. Loquitur enim Paulus de lege commissoria in venditionis contractu, nec omnino tamen improbata Caracallo, verum in specie illius legis duntaxat quae tam praeceps contractui adiecta fuerat, ut recte lACOBus GOTHOFREDus. Sed huic sententiae se opponit IACOBus ΜAESTERTius tract. de
Lege Commissoris Quaest. s. Et il) propter L 3 .Τ de Pign. actin qua non putat aliam subesse dubitandi rationem, quam quod videbatur pactum in legem commissoriam, quae in pugnoribus
665쪽
gnoribus improbata esset, incidem uae vero cum in casu Marcelli cessaret, responsum ibi ii conuentionem subsistere. Sed haec si dubitandi ratio rivi, oppido quam inepta
fuit. Nam lex commissoria ut sit, non ex interuallo, sed statim initio contractus apponi debet, pretiumque eius esse eadem quantitas, quae debitori fuit credita. Haec vero conventio dudum post contractum pignoris accessit, nec quicquam asperi continebat, ut loquitur de lege commissoria L. vis. C. de pact. pign. sed eo tempore interposita fuit, quo ne. cessitas pecuniae mutuo sumendae creditorem non strangula- labat. Sed nec quantitas crediti pretii loco in hoc casu fungi potuit, cum JCtus expresse dicat, eonirentum fuisse, ut certo pretio fundus creditori esset emtus. Quin igitur haec dubitandi ratio fuerit, quod debitor putarit, pignore iam vendito & dominio translato sibi adhuc integrum eme, ut sortem ει usuras offerret, venditionemque reuocaret. Cum tamen tamdiu duntaxat ius offerendi locum habeat, quamdiu pignus duret. Quod vero durare amplius non possit, post acquisia tum dominium creditori L pen. de Excepi. rei iud. Sed relinquemus istam quaestionem, S reliqua argumenta ΜAESTER et ii ipsi disputationis aciei reseruabimus. XII. Vt ergo ad fiduciam redeamus, constare ex his iam Fiduel. a
potest, male eam cum lege commissoria confundi. Quare nec Contantinuia Constantino potuit aboleri in I. vlt. C. depa L pign. ubi com- non bolita. missoriam in pignore abhleti quod tamen cul Aelo Videtur.
Nam & diu post Constantinuin fiduciae fit mentio, uti apud
etiam ab Honorio Imp. in i p. C. Theod. dein m. ha quaesub TI-ran. Quare reete concludere mihi videor, quod de fiducia in Pandectas & Codicem a Iustiniano nihil relatum sit, id non ea factum esse ratione, quod lex commissoria a Constantino sublata fuerit, verum quod mancipationum solenniaque in fiducia interveniebant una cum ipsa rerum mancipi & nec mancipi disserentia & aliis fiduciariis actibus & mancipationibus a Iustiniano fuerit sublata, ut bene disserit iAcosus GODOFRE-
666쪽
Iure saxoni. eo dominuum pignoris
placuit eo na1ra tortiumrcssessorem
EX bis itaque constat, quam minime repugnet naturae pi
gnoris, n id agatur, ut dominium in creditorem transeat. Quod si fieri potuit, fauente Iurisprudentia Romana, quid est, quod interpretes nostri ob hanc causam tantopere arietant ius nostrum Saxonicum 3 Quasi quod Romanis statuere licuit, id minus Saxonibus licere debeat. Ita vero statuit Saxo, ut habet Landrechι L. II. Art. a . ibi :ein ι glico Manu mag fines Guths miι Recht mohi obnig undisse Verde siris ob er ver augi, versetetes etc. Textus Latinus; unus quisque potest sua bona etiam iure amittere seu alienare, si ab eo obligen-sur. Quam dispositionem Saxonicam frustra quidam iniquam neque uIli genti probatam fuisse sibi persuadet. Et u maxime Hebraeorum, Atheniensium, Visigothorum, Longobard rum, Burgundionum, Alemannorum, ad quas prouocat, leges aliter statuant, non tamen inde efficies, ne ius. Saxonicum licrationi consentaneum. Et tamen de plerisque hisce gentibus non video probatum esse, quod debebat probari. Sane nod. o. vers M. O ar. agitur non de pignore quolibet, sed Vestimenti, eiusque unici, quod sit tegumentum cutis luae ocin quo dormiat. Quae circumstantiae propriam decidendi rationem habent. Non ergo sequitur. Integumentum corpo xis, α quidem unicum, in quo dormiat, dehitori est reddendum. E iure diuino nul Io casu potest creditori res in fiduciam dari. Eadem ratio est de ceterarum gentium statutis, quorum etiam pleraque id non probant. Imprimis Longobardis fiduciam non suisse incognitam nec inusitatam docet lex e rum tertia in fine L. II. T. V. 'XIV. Cum itaque iure Saxonico dominium pignoris increditorem transeat, iuris consequentia etiam fit, ut debitor contra tertium posse rem neque personalis, neque realis actio concedatur, pro repetitione pignoris, etsi pes Constitutiones Electorales aIiud sancitum. Neque solis Saxonibus ita
placuit in pignore, sed plurimis gentibus aliis ex quolibet
667쪽
contractu, ut non temere aduersus tertium possestarem actionem porrigant. Ita statuto Vltraiectensium, si rem mobilem commodaueris, locaueris, isque vendiderit tertio bona fide accipienti, transit in accipientem dominium, denegata tibi rei vindicatione, ut ut absque tua voluntate alienata fuerit. ANT. MATTHAEI Paraem. VII. pag. ara. quod & Lubecte & Ham-
burgo , illustribus ciuitatibus placuisse tradit Maevius L. III. ad Im obecense. A/t. a. f. I. cta. ubi rationem huius iuris axi mate Iuris prudentiae Lubecensi proprio niti ait: Hand musimnd vahren. Item : Do iemand semen GDuben gelosen, domusi re Un Merir suum, id est, cuius semel quis fidem secutus est, res tuas ei tradendo, eum in repetitione huius rei sequi seu conuenire necesse est. Idem placuisse in rebus locatis & commodatis Ruremundanae Tetrarchiae, & Antverpiensium ciuitati testatur idem ANT. MATINAEI L loco. κXU. Sed quorsum illa ubi de Oppignorationibuι Imperia-IUM erat agendum p Nimirum ita munienda nobis suit via, ut eo Acilius cum de sensu Capitulationum Caesareanarum , in quas se obligant Imperatores nostri, tum Pacifieationis MULshalicae iustitia constare, quibus locis de oppignorationibus' rerum Imperii agitur, possit.
De oppignorationibus rerum imperii prohibitis.
XVI. VT erilo iam tandem dicamus, quod ille ait, de tribus Oppignora.
capellis, agemus de oppignoratione, per Capitulatio- O rem n
668쪽
Giater, die Σum Theti mandererfremder Nation Hand ungebitaristicher IEHU gmaehsen, tum orderlichsten vieder daretu bringen, eigneninuch dabo bisiben Iasso,doch mnmNich an sinen gege- benen Privilegio, Reehien M. Gere righelten uinc Etich. Sumam huius β. eleganter & concise more suo sic reddit sLEioANvs Commentar. L. I. Facultates Imperii neque distrahat neque oppignoret, nec alio quouis modo deteriqres faciat, & quae sint ab aliis nationibus occupata vel ab Imperio diuulsa bona Primo quoque tempore recuperet, sic tamen ne quid fraudi sit illis, qui vel pri ilinio vel iure nituntur. CAP. VII.
bi tractandum, cui, quas res & quo alienationis titulo
interdicatur alienare. Cui interdicitur, uno verbo ex
bus aeenis pessim potest; Imperatori Romano Germamco. Qui dum; Cui & ergo Res, nimirum, Imperii. Illae autem non sunt unius ge' quid prohibu neris, quaedam enim sunt in patrimonio principis, quas r v - ης Ι priuatas appellant Romani. Inde comes rerum priuatarum plicti R., sto Utroque Corice. Privatum aerarium L un. C. Theod. priuata. QPi a praeb. tiron. Privatae largitiones I. vlt. C. Theod de Incomporat. dicebantur etiam priuata , absolute. L uti. C. Theod. de Locat. fund. I. uo. C. Theod de Decurion. L M. de Appellaι. l. v. de Palat. Dor. LV. C. Theod. item res caelaris. Et vi HOno rius & Theodosius in L p. C de Iure fisci res dominicae. pitulares Caroli M reddunt proprium dominicum L. IV cd
mirum omnes illae res, quae in priuato principis cuiusuis pa trimonio sunt, non quatenus est princeps, sed ut est Carolus,
Ludovicus, Leopoldus, & quae vel a maioribus per heredita tes, contractus, iure belli, vel aliis modis sibi aequisiverat. De Dio irco hy Cooste
669쪽
De his EoiNAAgDus invita cARota, de Hilderico, ultimo e Me- . irouingis rege. GV praeter inutile Regis nomen, ct precarium .i οὐ stipendium, quod ei Praefectus Avia, proat videbatur, exhi- ,ebat, nihil aliud proprii possideret, quam unam ct eam per parui redit M villam, in qua domum, ex qua famulos sibi necessaria minifrantes, mque obsequium exhabentes, paucae numerositaris habebat. THEGANus in vita LUnovici I. Erat Imperator in tantum larguι, in visiin regiin, quae erant fisi, O aui Oretiovistrilibus mis tradideris in posse ones sempiterno. XVIIl Quaedam vero res & bona sunt Fiser, quae prin- R eipi ad tuendam dignitatem & maiestatem imperatoriam seruiunt. Romanis res sacri aerarii , largitiones sacrae, thesauri , maiestatis imperatoriae. I. a. C. de Palat. sacr. larg. l. r. C. de uuaesor. I. a. C. H digu. orae siem. 13. C. Vbi Senat. vel Clarus ZobLmus : Πεσρώram o των Θησαυι- προειτώς. Iulianus Imperator in Misopogone: οι ἐπιτροπευσαντες - Θησαυρους ἐμους. IvLlvs
Finxiicvs L. III. Cr. qui omnes reditus regios thesaurosque suae habent fidei commissos. Sunctorum digestus opum partaeque per omnes Diuitiae populos ut loquitur FApiNiANus L. m. S luarum, in lacumis Errasti. . Sacras opes orbisque tributa appellat CLAVDIA*us, in Panegyrteo de Manlii Theodori conlulatu. HOTTOM. Franco - Gallia C. 3 ct L. r. de antiquo iure Regni Galliae C. t ubi ita scribit: Misendum est antiquitus institutum fuisse, ut Francorum Regibus non modo siseolis ida iura, qualia Romanis Imperatoribuου concessa erant, verum etiam certa fruendo praedio ad regiam suam dignia , talem tuendam assignarentur, quae barbaro vocabulo DEMANLPM Regium appetuntur, plerumque autem DOMANIVM M Dominium. enim Domanium Regium quin Dos regni, quomodo Veteres die boni dotem praedii, siue ut planim siquamur, quasi quidam usus' uam certarum possus onum regi ad tuendum dignitatis suae Plendorem σιιributus. Haec HOTTOΜANNTS. Quamuis non nesciam aliter ab aliis minanium accipi.
670쪽
Poterant tites fiscales, Bona fiscali.
na priuato. rum erant f id alia. Alodium
Ad quas' res capitulatio pertineat.
XIX. FX duobus hisce rerum genetribus, quorum alterum recte res imperatoris, alterum res imperii, ut Galli res Coro- nae, dixeris, non videtur prohibitio Capitulationis ad prius genus pertinere, quippe quod pleno iure imperatoris est, ideoque plenam & summam ipsius pro sua voluntate alienandi potestatem habet. De posteriori genere iam videamus. Sub regibus seu imperatoribus ante interregnum Francicis, Germaniae imperantibus, quin licuerit regi has quoque opes pro utilitate regni alienare quo minus dubitem, facit quod tum temporis omnia praedia, qine priuati possidebant non minus, atque de rebus principis dictum, aut propria erant aut fiscalia. Propria seu proprietates diccbantur, quae nullius iuri obnoxia erant, sed optimo maximo iure possidebantur, ideo- ue ad heredes transibant. Fiscalia vero, quae beneficia, &fica lina bona appellabantur, concedebantur ita a rege, Ut Certis legibus seruitiisque obnoxia cum vita accipientis finirentur. Et prioris generis praedia Teutonico nomine Aude dicebantur, liberi iuris praedia, uae nec fidem nec pensitationem deberent, ad differentiam beneficiorum fiscatinorum, quae citeriori tempore noda & Ruda dici coeperunt. Viae L. II. Capitular. C. Ha. L. III. Cro. L. IV C. u. t OHANNES OCTA vvs Pontifex Ludovico regi epistola up. de Bosonis filialibus, ut cis bona paterna redderentur: B pro nostro amore integriser ipsarproprietates, quas Hos Alodes ritius, reddat. Sic quoque hereditas passim Aside dicitur. Lege Salica rit. D. Oge Rip
thicarum, pag. ID. Et haec est Orthographia vocis, quae tot locis veterum scriptorurn, quotquot hanc vocem adducunt, probatur. Vt mirarer LlMNEVH ad Capitulationem Ferdinan- di III. Di liguo by Cooste