장음표시 사용
11쪽
cum Rabbi Elia inter suos Prophetas
collocare , per me licet ut nugetur; consentientemque hac in re habebit Postellum magnum Prophetarum Prophetidum amplificatorem, qui scribit Talniudicos aliosque jusdem natura libros ab eodem spiritu profectos esse atque Euangelium. Sunt Zour, inquit Postellus, Targvinci Midras, Asse oth, Talmud utrumque o Euangelium appendices Legis Mosaica Attendat ostius ad ineptias in quas se conjicit, cum obstinato animo contendit Talmudicum Eliam esse verum Prophetam , objicitque Simonio, cum nihil amare nisi quod distortum sit, eique solenne esse Prophetas in nihilum redigere. Verum est Simonium redigere in nihilum Prophetas ossanos qui nugatores sunt Limpostores Gaudeat ejus modi Prophetis beatulus Vossus,
autorque illi sum , ut eos albo Sanctorum quos Anglicana Liturgia continet, adjiciatri multa siquidem in illius Liturgia Calendario spatia vacua sunt relicta , quibus omnes saneti Pr hetae sanctae Prophetides Vossit facile inseri poterunt.
Pergit, it in Talnaude exercitatum se esse ostendat, asserit ne nunc quidem Rabbinos dubitare, vaticinium de duratione mundi se Eliae Prophetae, dummodo millius esse
admittantur illa quae sequuntur verba , Sed propter peccata nostra praeterierunt anni qui praeterierunt. in unde haec sumpserit bonus ollaus,divinc Elias Talnaudicus. Addit neminem qui
aliquo praeditus sit judicio negaturum adjecta esse verba illa a Rabbinis sed
ego contra ausim afarmare, em1-
nem qui sani sit sincipitis hac in re Sancta Fide
dem habiturum rationibus quas profert Vossus ut illud adstruat. Ipsa, inquit Vos ius, id satis satur phrasis, cum Elia vaticinium Chaldaeo additamentum per Hebraeo fit expressunt sermone. Verum quid sit Ebraice loqui, quid Chaldaices noscit Vos sius, cum Elia verba minus non sint Ebraica , quam ista clausula quam putat a Rabbinis adjectam sitisse vatia cinio Eliae. Neque etiam ostendit se judicio praeditum , cum Eliam Prophetam Chaldaice loquentem repraesentat, Doctores vero Talmudicos Ebraice loquentes. Nugatur iterum Vos ius, dum probare conatur ex alio Talmiadis loco, clausulam hanc recenter additam fuisse, ex scripto Hieronymi a Sancta Fide,in quo illud additamentum non reperitur Verum
quidem est in scripto Hieronymi quod editum habemus non legi istam clausulam, quia haec nihil faciebat ad
institutum suum Mad Elia verba quae refert Satis fuit ex almude ea r serre, quibus urgere sortiter poterat
Judaeos ex ipsorum Chronologi , ostendere dudum advenisse Meliram: ad quod probandum nihil plane Dciebat clausula ista quae in omnibus Talmudis editionibus legitur, WaScholiastis palmudis ante Hieronymi a Sancta Fide tempora explicatur. Haec boni ossi somnia aperte docent, cum a Simonio recte monitum fuisse, ut pritis in Rabbinorum castra transiret, quam de illorum rebus se
Instat deinceps Vossus, aitque Simonium a se monitum fuissse, bis mille annos qui in Eliae vaticinio dicuntur ante Legem Uuxis , accipiendos esse de tempore quod a diluvio ad Moysem
12쪽
Moysem Iegem datam intercessit, cum Apostolus, pleraeque Orientis gentes, quae aliquam diluvii habent cognitionem, sic loquantur, mundi initium a diluvio arcessentes aut a Noacho. Verum istud ossi moni tum tanquam frigidum metito explosit Simonius , cum in praesenti negotio non agatur de B Petri,
Orientis gentium senses, sed de Eliae vaticinio apud Talmudicos, ac de Judaeis ex ipso almudes eorum Chronologia refellendis. Vositum monuerat Simonius, nihil omnino probabilitatis habere argumentum L luo probare nititur Judaeos in suis Codicibus expunxisse quatuordecim secula ; quia Messiam expectant,
quem nos advenisse putamus. Id credibile non se Simonius animad-Verterat, chim Judaei ex Codicis Ebraei lectione sortitis premi possint, quam ex Graeca LXX. Interpretum
Versione. Quid Vossus ad haec λAit a diluvio, non ab Adam arcessendos se annos in explicando
Eliae vaticinio Contra ait Simonius, annos illos numerandos esse ea ratione qua in Talmud a Judaeorum a
gistris almudis que Scholiastis uomerantur, cum de rebus Judaeorum
instituatur disputatio, ipsique Judaei
haud inviti agnoscant Codicum suorum Chronologiam sibi es contrariam , tempusque quo Venturus erat Mesnasii aeteri ille: latim nihil solidi illis subsit quod respondeant
Christianis rationem hanc ex illotum Chronologia uroentibus, dilationem adventus M isae in peccata sua rejiciunt. Hoc etiam argumento Judaeos urget Hieron natas a Sancta Fide neque annos mundi a Noacho arcessit,
sed ab Adam cum Judaeis Talmudicis Rabbi Salomone, quem al-mudis glossatorem appellat neque quemquam scio, qui in eo de quo
agitur argumento annos mundi a Noacho arcessat, si unum excipiamus
Vossium, qui in fingendis commentis Rabbinis Rabbinior est nam pse ulianus Archiepiscopus Toletanus, qui in sua Disputatione contra Judaeos LXX. Seniorum ChrDnolo giam praefert Judaicae sumit initium annorum mundi ab Adamo. Ob)icit iterum Simonio Vosnus, eum pro Elia Propheta nugatorem Rabbinum substituere, ac dicere per
Legem hic intelligi tempus istud
quo Abrahamus relictis idolis ad veri Dei cultum accessit; hoc pacto
subverti penitus vaticinium. Vertim nugatore illo Rabbino nugacior est
Vositus , qui pro nugatore Rabbino substituit Eliam Prophetam. Illa autem quae attulit Simonius de tempore sumpsit ex ipsismet Rabbinis: haec enim sunt illius verba Magiseri,
qui Conimentariis suis almudis libros illustrant, bis mille annos nunierant a
primo homine condito usque ad tempus illud quo Abraham relict o dolorum cultu verum Dei unius legem amplexatus
est Haec si facta sunt, debuit VOLsius falsitatis arguere Simonium ex Talniudicis Scholiastis , quos convincendis Judaeis utiles hoc loco judicavit Simonius at Vosnus, qui nihil aliud scire videtur, quam edere inanem strepitum verborum , ait frustra Simonium conari perstiadere ad convincendam Judaicam Chron loo iam , se mirificum consci re beneficium. Si quis, inquit Vosnus, Judaeos hac ratione aggrediatur, ludi-
13쪽
6 Hierony mi a j erit , ct nil nisi quin referet.
Verum qua arte mestus Judaeorum convinci potest Chronologia pro adstruendo Meilia adventu , quam ex eorum libris, quos in hoc ne-zotio sibi adversaricio noscunt ita ut
etiam inter illos non eruerint, qui Messiam non amplius expectandum
affirmaverint Rident quidem Judaei: sed quid rident Θ ossi ineptias , Mi in tractandis eorum libris tam ineptum se ostendit. Pergit deinceps Vollius, cumque nihil habeat quod respondeat ad ea quae sequunthir,' Laerit effugium, ni hil iis solidi esse affirmans, gravissima tamen sunt digna quae a Vossio expenderentur, clim in iis de quibusdam Scripturae locis agatur, Uaea Judaeis dedita opera Modio Chri stianae Religionis corrupta fuiste contendit, osque qui aliter sentiunt fanaticos L sesquiqudaeos pronunciat. Sed crimen illud amolitur a Judaeis Simonius , putatque illas edito num diversitates in Exemplarium discrepantiam ejiciendas se non in Codicium depravationem, tIm ea sors sit omnium librorum, ut scribae in illis describendis interdum labantur. Mutos esse Codices Ebraeos quibus nunc utuntur Iudaei, autorcst ossius , sed ait Simonius, simili ratione mutos fuisse Codices Ebraeos
LXX. Interpretum, imbet Samari tarum Codices , quos tamen nemo sani judicii mutos appellaverit. Istud enim est nationum Orientalium ingenium , ut libros suos cum paucis vocalibus scribant per literarum compendio sique ob hanc cati sam muti sunt ud im libri, similiter muti erunt Samaritarum, Chal-
Vana esse pronunciaverat Simonius ea omnia quae ossius adversus Judaeos ex Justini Martyris aliorumque Patrum testimoniis congessit idque se jam alibi demonstrasse dixe rat. 1rid ad haec ossius Sonmiabat Simonius cum hi cscriberet. Imb tunc vigilans Simonius ossi, ejus similium refellebat somnia, ut mani
sest liquet ex Capite . Disquisitionum Criticarum, quas ipse Simonio tribuit. Longe plura asterripossent, quibus constaret ossium Patrum scripta ne quidem a limine salutavisses a satis erit hoc loco expendere qua habet ossius de verbis Jona , Cap. 3 q. Adhuc quadra i las . Mginta dies , ct Ninive subvertetur. r. ut Lectionem hanc, Gra cam, in qua O extat adhuc triduam, aequaliter rejicit, aitque Augustinum conatum esse componere hanc litem , sed nihil
profecisti Theodoretum melius er rorem Graecorum Exemphirium non
Interpretibus, scd librariis imputare miratum esse Hieronymum
hanc diversitatem, cum nulla aut verborum aut numerorum sit affini tas. Vossius autem illis omnibus oculatior , affirmat quaestionem hanc. solvisse Iustinum Martyrem, qui in Dialogo cum Tryphone ista Inte
pretum verba producens , dies ni meret quadraginta trem ita ut secundium ossium , utriusque Codicis tam Graeci quam Ebrari lectio cor rupta suerit, in Graecis odicibus olim fuerit, non ut Vulgis, m ei ς γρεγι, Adhuc tres dies; sed eti r Elas . Adhz quadraginta tres dies. Haec quidem lectio amaracl-
14쪽
Melchior Cano observata fuerat ;sed est monstros , utpote quae consata ex duplici edtione nimirum ex Aquilae Z LXX. Interpre
tum Versione. Rem ita cse depre
laendisset bonus ossius, si ad Dialogum Justini Martyris animum ad vertitiet: nam constat sanctissimum illum Patrem Scripturae verba haud infrequenter proferre ex LXX Interpretum Versione simul & quih e Tralatione. Scio in ioc ipso justini loco etiam legi Cν ίλοις ζεις, in aliis tres. Sed manifestum est additamentum Nodum trunc optime solvit Theodoretus , cujus etiam verba leguntur in Scholiis Roma- Animadvertit vir ille doctissi, Aquilam, Symmachum
in , nonnullis interjectis, suspicatur etiam sic ab initio scriptum fuisse in
LXX. Interpretum Versione, eosque qui ab initio scripserunt, errassC, quo rum postea error in omnia Exem
plaria permanarit Plis verbis The doretus non solum docet quae sit
germana hujus loci lectio; sed de
Vomi sententiam de Ebraeis, Graecisin Syriacis Codicibus refellit climnon dubitaverit omnia Exem plaria Gnecae Ebraeo, Syro, Aquila, Symmacho QTheodotione corrigere, laudaveritque Syrum Interpretem, qui cum editione Syriaca hodierna, quae ex Ebr. eo sumpta est, consentit. Pergit dein ossius nugari, Propheticum ensem iterum distrinuens. Simonius ei objecerat, extra inhituti
sui rationem esse , illud omne quod in Responsi ne ad Criticam Sacram
de Prophetis verbositis adduxit atque ubi de LXX. Interpretibus age batur, quos ver Prophetas de divi no stlatu inspiratos fieri , multa congeri inutiliter de Oraculorum, somniorum, furtoruniis similium
interpretibus vel indic1bus, qui etiam Prophetae appellati suci int quasi vero de ejusmodi Prophetis instituta fuerit quaestio. Recte itaque dixit Simonius , oisum quaerere latebras ab eo male redvigui Hieronymum , qui scripserit LXX. Se V I. inniores Prophetas non suis, sed In terpretes. Contendit siquidem Vos
sius, Hieronymum maniti'st con Sat .
tradicere Apostolo, qui pluribus in
locis προ*; ευειν sumpsit pro interpretari ; Epimenidem Cretensium Prophetam vocari ab codem Apo
stolo secundum Platonem in i maeo Malibi, Prophetas dici cujus cunque veritatis testes. Verum quo tendat ista olla garrulitas , tu ipse judicabis, vir optime. Perinde illi
est quid scribat, modis scribat. Quando negavit Hieronymus LXX. In terpretes esse Prophetas, constat eunt
locutum non sui jse de aliis Proph tis , quam de iis qui sunt Divino Spiritu affati. De his Prophetis lo
quentem Hieronymum debuit refel
inaniter, ac differere de hominibus furiosis , somniatoribus, Poetis, aliis
que ejusdem generis Prophetis cum isti Prophetae ossiani nihil omnino
ad rem faciant. Quasi satis non fuerit ossum tot ineptias de Prophetis in Responsionem suam ad i Objectiones Criticae Sacrae conjecisse , alias iterum illis
15쪽
accumulat , aitque Simonium pro
prio seipsum gladio jugulasse, quia
Hieronymus Pauli verba explicans, affirmat Epimenidem per illussionem ironiam ab Apostolo vocari Prophetam. Sed videat bonus ossius, an suo seipsum potius gladio Prophetico jugulaverit, iam inde manifestum sit, nomen Prophetae esse ambiguum. At Simonius ambiguitatem illam Hieronymo cognitam suis se indicavit, cum dixit illum vocis istius proprietatem optime novisse; sed negasse eo tantiim sensu illos esse Prophetas, quo nomen Prophetae a priscis Patribus sumitur, quando LXX. Interpretes appellant Prophetas. Sed pudet me tot ineptias VOLsii, totque ejus commenta, quae ΠΙ-hil ad institutum faciant, refellere. Jam a Prophetia transit ad Grammaticam ossius; quia non solum Propheta est , sed, de gente Latina .Latini Latinior, Simo
nium arguit, qui scripserit Vos Olatuit, clim scribendum esset, Hossum Iutuit qua in re est auterianum magis se ostendit ostius , quam
Ciceronianum nam Scioppius aliique praestantissimi Grammatici affir
mant, Latinum non esse latet me,
idemque Scioppius testis in hac materia locupletissimus praefert latet mihi, quia locutionis istius exempla
non desunt in libris Ciceronis. Verum litem hanc ad ossianos Magi stellos cinctos toga Professoria r mittendam esse duxi ; quia non placet minuta consectari Simonius au
tem ossi objecerat , ei latuisse quae ipse Simonius de Hieronymi sententia dixerat. Sed, inquit Vossus,
valde mirabitur Hos ut, si quidquam Sancta Fide
hac de re scripserit Simonius, quod V
sum latuerit. Videtur tamen ignorasse ossius, quae Capite . Disquisitionum Criticarum de Hieronymo illiusque ingenio allata sunt. Si haec ostio non suffciant, paratus est Simonius demonstrare Vosnum foede errasse non in unius Hieronymi, sed Min reliquorum Patrum testimoniis recensendis. Ait deinceps ossius, carpi se a Simoni , ac si dixerit praecepta Grammatica a Judaeis ante sexcentos demum annos fuisse completa, cum
nusquam tale quid dixeris; sed puncta vocalia Judaeorum non excedere sex seculorum aetatem. Verum qUίerit effugium ossius qui duplicem
distinxit Grammaticam, quam etiam agnovit Simonius, antiquam unam , novitiam alteram. Haec cum punctis vocalibus orta st. De prima non disputavit Simonius, sed de altera tantum, cum de undi is vocalibus ageretur. Jam Vosus secutus Morinum in prima Exercitationum Biblicarum parte, existimavit ante R.
Grammaticam, aut admodum exiguam. Contra hanc Grammaticam declamitat ossius, eamque novitiam appellat quae a sexcentis annis nota fuerit. Sed contendit Simonius, hanc cum punctis vocaEbus ante annos OO inventam suis. Imo sententiam suam Morinus in posteriori
Exercitationum suarum parte retra di avit.
Contra autem illud quod scripsit Vossus , in AEgypto Syriaque tempore Apostolorum solam linguam
Graecam fuisse vernaculam , exceperat Simonius , praeter linguam
16쪽
Graecam in AEgypto auditam fuisse cicam, quod in ea multae sint v linguam Copticam, in Syria Syria cana in Judae Judaicam. At regerit ossius, falli Simonium, cum
ne nomen Copticae linguae extiterit antequam Arabes potirentur mypto. Verum pace doctissimi ossi dixerim, cum non magis scire Coptice, quam Ebraice, Chaldaice. De nomine non disputo, sed de re ipsa Coptici sermonis nomine in
telligo sermonem AEgyptiacum qui tunc apud Egyptios vigebat praeter sermonem Graecum. De tempore
autem quo AEgyptii appellati fuerint Copti eorum lingua Coptica, inutile est disputare , cum id non
faciat ad institutum. Dico autem scr- monem Copticum sive se gyptiacum fuisse in AEgypto ante uam Arabes potirentur illis regionibus. Verum , icut sub Graecis Principibus Graecis vocibus auctus fuit; ita sub Arabibus Arabicis vocabulis adauctus fuit. Demum postquam lingua Arabica in AEgypto coepit esse ver
nacula , paulatim in desuetudinem
abiit sermo ille Copticus sive AEgyptiacus , coactique sunt Copti libros suos opticos in sermonem Arabicum convertere. Id palam testantur Biblia SS. Coptice Arabice descripta Simili ratione , nuscripta Coptorum Liturgite sub duabus columnis exarata conspiciuntur Arabice, Coptice. Quod autem subjicit Voslaus, ex eo pro
bari linguam opticam non extitisse antequam Arabes potirentur gypto, quod illa lingua ex Graeco Arabico sermone conflata sit , isti lillimum est i simili enim ratione dixerim novitiam esse insuam Turces Arab1cae. Constat tamen inguam hanc cierem esse Scythicam, in quam postea multa voces Arabicae 1 cctae fuerunt. Quod etiam delingua Persica dicendum cst. Si quid concludat ossius, concludat etiam nullam linguam fuisse Anglicam in Anglia antequam Normani Principes potirentur Anglia , quia in sermone Anglico complures sunt
Verum distortas conclusiunculas ita amat ossius, ut vix aliae in suis Iris delibris appareant. Sic eadem ratione concludit novitiam es Syriacam tu, l. Veteris Instrumenti Versionem , cap. 23 quia Graecis scatet vocabuli, pariter Syriacam Novi Tostamenti Tralationem nuperam esse , quia in eo infimae Latinitatis reperiuntur Oc
bula, quale est illud quod occurrit Matthaei Cap. 27 vers.63. R a Pop, quastionarisis. Qui facit omnia belle Vomus, bellus est quoque Criticus, quique eodem argumento conficiet Graecum Novid estamenti C
dicem novitium esse , quia multa etiam in eo reperiuntur Latina vocabula, inter Fae numerari potest illud quod infimae Latinitatis esse pronuntiat quippe in Syriaco legendum non est una tan cum sive sed N a Unpium fuc r
ipso loco in Graeco extat, sumpta ex Latina custodia. Norunt qui Syriace legere sciunt , nihil prorsus esse discriminis intern& siner&d, nisi quod iuncto notetur desuper; idem vel biunctum sit infra , illudque in SS. Codicibus interdum abest. Ista autem punctorum con-
17쪽
io Hieronymi assessio in libris manu exaratis magnam quoque attulit sensuum consessionem in libris editis , cujus confusionis exempla innumera sunt in Bibliis Polyglottis, quae primum Parisiis edi ta, deinde Londini recocta sunt. Ne
autem objiciat ossius, in voce Syriaca haberi literam a sive n , quae in Graeca, Latina non extat , dico
solenne esse Syrisci Chaldaeis iteram istam suis vocat usis adjicere, illius que additionis infinita esse exempla. Denique illud quod subjungit Vos sius , Simonium quoque in eo falli, quod Syriacam linguam Hierosolymis vernaculam fuisse dixerit, non expendo, quia plura de hoc postea se dicturum pollicetur ossius, ibi sententiam quoque illius de hoc argumento expendam. Nunc ad alia Volsi commenta, quae his majora
sunt, Venio. Dixerat ossius, Judaeorum δήι- τερω ς sive Traditiones ante Iustiniani tempora sermone duntaxat Graeco
concinnatas suisse, librumque Mis-nae e Graeco in Ebrarum sermonem circa illud tempus conversum. Hanc opinionem ut portentosam riserat Si-Πaonius. Quid ad haec ossus'
Caveat Simoniis , ne intempestivo i-
si ipse stat ridiculus. Sed tempestivum fuisse risum Simonii, adeoque ridiculum esse ossium, manifeste
ostendunt ea quae iterum asteri idem Vossius, ut sententiam suam defendat. Ille enim affirmat librum δL-
περιύστων ive Traditionum, cujus
mentionem facit Justinianus, sermo ne Graeco conscriptum suisse, quia tunc in Imperio Romano non alia erat lingua vernacula quam Graeca
G quia nunc longe oculatior factus est Sancta ABVositus , addi Aquilam primus
sitisse Traditionum illarum compilatorem δατέρα in esse secundam Aquila editionem, quae non tantum sacrorum librorum Versionem continuerit, sed Minstructa fuerit Commentariis seu Annotationibus margini adscriptis, quas idem Aquila ex Judaeorum Traditionibus compilaverat. Risum teneatis amici. Quot verba, tot ineptias estudii bonus ossius.
mus initium, saepe illud occurrit in
Patrum tum Graecorum tum Latinorum scriptis, a quibus non alio sensu usurpatur, quam pro Judaicis raditionibus. Sic Hieronymus in Epistola Versi'. ad Abgasiiam4 alibi pallam ait, Judaeos suas Traditiones appellare δύ τε 1 ς. Similiter Augustinus Mallio eo Patres observant udaeos hac voce suas Traditiones denotare Iidem quoque Patres, qui secundae editionis
Aquilae mentionem fecerunt, nunquam illam δατἐρω ci appellant. Verum ait ossa us, veterem Novellarum Interpretem es τέριι ιν recte vertisse secundam citionem. At quid inde contici potest' An ideo secunda illa editio est secunda editio Versonis Aquilae , quia si ρω0 vetus Novellarum Interpres reddidit secundum editionen ' isnam sive Ibώ- sci etiam hodie Judaei vocant si cundam Legem, seu secundam L m editionem, quod illa, ipsis r terentibus, si Legis repetitio Idcirco vetus Novellarum Interpres,qui
verbum de verbo expressit, secundareditionis nomine nihil aliud intelligit quam secundam Legis Judaicae ditionem : sic enim etiam Judaei vocant suas Traditiones, qua non minus a
18쪽
Deo prosectas fuisse existimant,quam ipsam Mosis Legem.
Nunc ad rem ipsam veniamus. EUeb. Fierine potuit ut Eusebius, Orige nes, Hieronymus , aliique Patres
qui utriusque Versionis Aquilae saepe
mentionem fecerunt , ne vel bum
quidem dixerint de Commentariis illis Aquilae , quos supponit Volsius illum secundae editioni suae adjecisse λSimili argumento utuntur plerique viri docti, imois ipse ossius, ut ostendant ante Origenisvi Hieronymi tempora non extitisse Chaldaicam Onhelosi Paraphrasim, nec sane invalidum est argumentum illud dedlonge validius est in praesenti materia, clim agatur de libro qui Graeco
sermone tunc vernaculo scriptus fuerit lingua autem Chaldaea perpaucis cognita fuit cum ipse Hiero
nymus , qui Ebraice sciebat, vix Chaldaice sciverit. Quod vero ait Vositus , I τερώ- sive Traditiones ante Justinianum non alio sermone scribi potuisse
quam Graeco , quia non alia erat lingua vernacula in toto Imperio Romano quam Graeca illud non est ad rem, clim ante illa tempora nullus
esset Traditionum liber apud Judaeos scriptusis editus , ut apertissimis
aquil verbis testatur Augustinus, qui ait, Pudaeos Traditiones suas non scriptas habere, sed eas memoriter tenere, alterumque in alterum loquendo illas transferre , ras δίπρα vocant.
Quare inutile est quod ibidem subjungit Vossus, Traditiones Hebraeas Hieronymi in Genesim reliquos
Scriptura libros e Graeco translatas fuisse sermone. Praeterea suo etiam
gladio hic seipsum jugulat bonus Vos
Pudicium de Res onsione ossit.
IIiius, qui ex eo quod non alia in Imperio Romano audiretur lingua quam Graeca, concludit ante Justinianum Traditioncs Judaeorum Graece scriptas fuisse. Si haec ratio valeat, nocesse sui ctiam Justiniani tempore illas scribi Graeco sermone, c&n tunc lingua Graeca suerit vernacula. Tamen Vosius affirmat Judaeorum Traditiones tunc temporis e Graeco in Ebraeum sermonem translata suish.
Sed ridiculus Lipse fiam qui tot ineptias ossi refellam. Instat iterum Vossius, aitque u daeo , teste Epiphanio, d πρωας sive Traditiones adscribere Rabbi Ahibae Aquilam, teste Hieronymo, discipulum fuisse Ahibi adeoque
Aquilam collectorem esse udaicarum Traditionum. Ad compescendum. inquit ossius, Simonii haec, ut puto,
si cient risum. Iano non dubito quin Simonius iterum risum emin dat, cum tam lepidum ratiocinatorem audiet. Quaesierim a Vosso, cur Epiphanius, qui Mosem Ahibam, alio que Magistros prosert a quibus Judaei Traditiones suas hauserint, Aquilam etiam inter illos non recensuerit, si
verum est, ut existimat ossus, illum eas Graeco sermone compilas in publicum edidisse; maxime cum Moses, Liba, alii quonim menti nem fecit Epiphanius, Traditiones iulas scriptis non evulgaverint λSi quis autem aveat scire, cur tulis temporibus cum lingua Graeca in toto Imperio Romano erat vernacula, Judaeorum Magistri suas Traditiones Ebraice scripserint , haec accipiat. Judaei qui es προὐ re docuerunt , quique eas collegerunt, Ebraice Chaldaice cicbant, ut plerique Judaei r etiam
19쪽
etiam aetate Hieronymi, qui in Praefatione in Tobiam, quem ex Chaldaico Latinum secit , haec habet: Hieron. Et quia picina est Chaldaeorum inguaserinon Hebraico , utriusque linguae peritissimum loquacem reperiens, unius diei laborem arripui ct quidquid ille mihi Ebraicis verbis e re it, hoc egoctaccito Notario sermo;ribus Laonis exposui. Si quid igitur Judaeorum a sistri Traditionum suarum in adversaria retulerint , quod, os fecisseverisimile est, scriptum sui Ebraice vel Chaldaice indeque ortum fuit ut Talnaudis libri his linguis consciipti fuerint. Constat Doetores Tiberiadis erate Hieronymi Ebraice S Chaldaice suis locutos iidem quoque Magistri Tiberiadenses , qui postea Masoram compilarunt, usi sunt voci bus Chaldaicis. Expendit postea ossius nonnulla
Scriptura loca, ex quibus ostenderat Simonius Hieronymum aliquando bene aliquando male LXX reprehendisse Interpretes at ossius, qui putat illos etiam Prophetas fuiste,
eosdem facit ab omni errore immunes Verum quam seliciter illud Vos sit successerit, quia paratus est Simonius demonstrare in libro quem editurus est , in quo Codices Ebrai cos Hieronymi Tralationem de-kndit, non est cur loca ista expendam, maxime clim Simonius etiam interdum castigaverit Hieronymum, qui non Propheta, sed Interpres uerit. Dixerim tantsim hoc loco, In terpretem quemlibet, etiam qui Iam, quem omnium Interpretum
sutilissimum esse ossius existimat, eadem arte eademque facilitate d
senili posse, qua ipse LXX tuetur
Objecerat praeterea Simonius ἰHieronymum longe aliter de lingua LXX. Interpretum sensisse, quam ipse sentia Vosius, qui Graecam illam prorsus esse assirmat, putatque ex verbis Hieronymi scribentis Gi ram, quod habent LXX. Interpretes , Ebraicum esse, non Graecum, concludi non posse Veisonem hanc Graecam non esse, cum Euangelii, in quibus complura verba Ebraea Occurrunt , non ideo desinunt se Graeca. Verum , ut Mipse Voslsius judicet quam bene hac in parte cum Hieronymo consentia , placet doetissimi illius Patris verba asterre ex illius Commentariis in Epistolam ad
Galatas. Verbum ab καλυ γεως, id Versi est, revelationis, proprie Scripturarum
est, cta nidi sipientium seculi apud
Graecos surpatum. Unde mihi videntur, uenaadmodum in aliis verbis qua de Ebrae in Graecum LXX. Interpretes transtulerunt, ita ct in hoc magnopere esse conatos, ut proprietatem peregrini sermonis exprimerent nova novis rebus
verba fingentes. Haec clara manifesta sunt, mentemque Simonii de lingua Graeca LXX. Interpretum Novi Testamenti aperte confirmant.
Similiter eludit ossius Iosephi testimonium, qui etiam , reserente Hieronymo, testatur LXX. Intem
pretes solos quinque libro Mosis Graece reddidisse. Ait nusquam hoc Iosephum assirmasse, sed eos dixisse
Legem tantum vertisse, quo nomine tota Ebraica Scriptura intelligi debeat. Noverat Simonius ambiguum esse Legis nomen, nec solum qui que libros Mos denotare, sed Minterdum universam Scripturam. Verum ex illa ambiguitate nunquam cssiciet
20쪽
e sciet ossus cum Morino suo, JO-sephum de solis quinque libris ossis locutum fuisse. Neque aliter de laocargumento sentiebant prisci Judaei, quam ipse Hieronymus. Negat dein ossius, se unquam scripsiste in libris obscurioribus, Veluti obi, Proverbiorum LXX.
Interpretes magis accuratos se ostendere cum sciat illos ubique optimorum Interpretum bene unctos csse munere. Verum non aliud ostio
tribuit Simonius, quam quod ipse
Vossius scripsit, nimirum hodiernos Interpretes meras promere ineptias, praesertim in obscuriori bus Scripturae libris, integraque sepos ex illis libris adducere capita, in quibus ne unicus quidem occurrit Iersiculus qui ab illis Interpretibus intellectus fuerit;ac demum concludit Vositus, ubicunque deseruntur LXX.
Interpretes, ipsam quoque ibi deseriveritatem. Ista sunt quae voluit refellere Simonius, Min Disquisitionibus Criticis post illa verba, magis accuratos se ostendunt, legendum est, quam novi Interpretes quae verba
missa sunt. Falli itaque putat Simonius ossium, qui scribit in libris Jobi, Ecclesiastae, se ac similibus,
LXX. Interpretes accuratiores se novis Interpretibus cum illi saepe
in his libris non solum a vocibus, sed Eoa senis recesserint, ut omnibus qui Crice ibraice sciunt, statim critobvium Placet hic unum e sexcentis locum proserre etiam in re minime obscura Proverbiorum Capito 6 16. in Ebraicis Codicibus, quos sequuntur Hieronymus , Syrus Interpres
Chaldaeus, legimus sex sh, imo septem quae odit Deus. Ibidem sep-
tem illa quae Deus odit,enumerantur, quae Codicis Ebraici lectionem aperte confirmant. In LXX. Interpreti
bus neque sex neopre septem legitur; idque ex eo ortum es , qudd in suis Codicibus Ebraicis aliter legerint Ratio
quuntur, hodiernam lectionem praeferendam esse docent manifeste. Quae autem eodem loco addit Vosmus adversus Hieronymum, de Rodanim, nihil omnino ad rem faciunt; timetiam annotatum fuerita Simonio in hoc peccasse Hieronymum. Haec enim sunt verba Simonii in hunc locum. Non is tamen iv qui ab Hieronymo ita pendere velum ut etiam illius errores, qui sane plurimi sunt , approbem. Quare longe fatius suis titiam cum Simonio asinoscere in multis quoque errasse LXX. Interpretes, errorumque causas cum
ipso aperire. Verum LXX. Seniores ipsi Vosno sunt Prophetae, adeoque
necesse est eos ab omni errore immunes suis. Noverat Simonius etiam aetate nostra non deesse Theologos
qui Hieronymum quoque inter Prophetas collocent, quique doctissmi illius Patris errores tueantur sed il-lbs, quia non siniori judicio videntur quam ipse Vomus, deseruit judicavitque secundiim Criticae regulas expendenda sis a omnia quae in LXX. Interpretibus carpit Hieronymus tanquam minus bene translata,
maxime clim in pluribus venia dignus sit idem Hieronymus , qui testetur Horon. fieri non posse quin peccaverit in
multis, fateaturque se nonnulla dictandi celeritate, dum parum attendit , non bene vertisse. Similiter quis negaverit, LXX.etiam Interpre-