장음표시 사용
21쪽
tibus , quia homines erant, multa excidisse. In eo vero quod ibidem subjicit ossius, perire Prophetiam, ' si agas legamus, ineptum se osten- IV -ς Clitieum it enim de sensu huju loci nihil dicam , certum est addi potuisse huic nomini literam Aleph, quae nihil sensus mutet. Sic hoc loco Interpres Arabs Samarita, qui in o dice Samaritico in Versione Samaritica legi Gog , non dubitavit in Versione sua Arabica reponere N Jam ad Caput XVIII. Criticarum Disquisitionum transit ossius , in quo manifesti illius errores circa Origenis exapta castigati fuerant: ctimque nihil solidi habeat quod re spondeat Simonii objectionibus, caninam promit eloquentiam, verbisque pugnat, non rationibus. Ait monitum a se suis Simonium ut caveret ab Epiphanio sibi ipsi contradicente, ab aliis qui eum secuti fuerant Verum Simonius longe satius
es existimavit Epiphanio testi oculato credere, qui Tetrapta Mexapta vidit, quam Vos io somnianti. Falsum quoque est hac in re sibi contradixisse Epiphanium. Quia vero totus ab aliis pendet Volsus , qui nequidem a limine Patres salutavit, Simonium ad Henrici Valesii annotata relegat. Sed non ignoravit Simonius quid ea de re a doctissimo Valesio scriptum fuerit, qui a Vosni sententia alienus stri probat enim Epiphanti mussin testimoniis, in prima columna verba Ebrae Ebraicis literis posita bisse, Min secunda columna eadem verba Ebraea Graecis literis fuisse descripta. Negaverat Simcnius Origenem
unquam cogitasse de Codice Samariatarum suis Hexaptis inserendo, idque firmis imis rationibus probaverat. Quid ad istas ossius Nihil praeter voces , brasses brassibusque
accumulans dat quidem sonum, sed fine mente. Si quis, inquit, causam quaerat quamobrem pulchra istiusmodi nugamenta commentus fuerit P. Simonius, nullum profecto aliam invenies , nisi ut exclusio Samaritico sua concinnaret Octapla. Sed cur ineptiens Vosius inutiliter aerem diverberat inespondeat Simonii rationibus quibus Octapla adstruxit. Pollicitus fuerat ipse Vosius, novam haetenus inauditam Hexaptorum Origenis dispositionem se demonstraturum cur igitur promis sua non exsolvit Similiter ante annos
viginti pollicitus quoque fuit se instauraturum aliquando Versionem LXX. Interpretum, in quam adulterinis separatis , veterem genui-ham reducet scripturam sed prius veniet Elias almudicus , quam
promissa sua exsolvat bellus iste LXX. Interpretum Versionis restia
Instat, aitque clara es e Eusebii verba, cum dicit Origenem sibi con
parasi ea braica Exemplaria quae prototypis Ebraeorum descripta sentliteris, id est, referente Vossio, S mariticis Clara quidem sunt & manifesta Eusebi verba sed quia per te destruunt commentitia ossii Hexapla , juvat illa proserre ut xtant in Eusebii editionibus. De Ori hgene sic loquitur Eusebius. οσάύη in γ' τω D ρμγήν π ι- ο ων es. 'Ec. l. γλωτὶι κμαθῶν άς τε
22쪽
ταῖς I ' quod apud Judaeos est Ebralaum; Sa-
ςοις Τηαο ἰλον ποιησαQ. Tantum curae ac diligenti in divinorum librorum accurata inquisiititne adhibuit rigenes, ut Ebraicam etiam linguam
didicerit, ct prototypas quae apud Pudaeos erant Ebraicis litteris Scripturass-bi comparaverit. Isti Eusebi verbattice cridiana clariora sint, atque manifeste ostendunt Ortoenem in concinnandis suis Hexaptis vel Octa-plis, non aliis usum suisse Codicibus Ebraicis, quam illis qui tunc circumserebantur apud Judaeos. Vertim qui nova facit omnia ossius, qui novum fecit Aquilam & nova Hexapta novum jam fingit Eusebium, sine ullo Codicis manu exarati autoritate sic legenda esse Eusebii verba
'i- , quasi sensus sit Origenem illas sibi comparavisse Scripturas quae
prototypis Ebraeorum literis sentCXaratae Prototyparum autem literarum momine apud Eusebium Samaritico characteres intelli rit
Vosius. Sed nugas profecto agit,
qui ex praesumpta suspicione, ac sine ulla Codicis S S autoritate receptam lectionem mutare audeat contra ipsius Eusebii mentem. Noni animadvertit ossius , Eusebium manifeste loqui de characteribus Ebraeis quibus tunc uterentur Judaei:
Sic idem Eusebius in Chronico, ubi Judaeorum Exemplaria distinguit a Samariticis, vocat udaicum Exemplar το χυ 'DAMοις Ec ita, ,
mariticum vero το Σαμαρείταις ECρ κον , quod apud Samaritas
en Ebraicum. Nemo itaque sano praeditus judicio existimaverit Eus bium his verbis et I9ῆαίοις, braicos Samaritarum Codices den tare voluisse. Pergit dein ossius verbis pugnare, non rationibus. Adeone, inquit,
ineptus fuit Eusebius, ut postquain dixit Ebraeam quoque linguam addidici se
Origenem, tanquam rem magnam a
dat illum quoqis Hebraeum bi compara is Exemplar ubique inter udaeos obvium Non ineptus sane suit Eusebius sed ipse ineptus cst ossius, qui clara Eusebii verba conatur obscurare Assirmat Eusebius, Orig nem non solum a Judaeorum Magistris linguam Ebraeam addidicisi e sed etiam Ebraicum illorum Exemplar sibi comparasse , ut illud suis Hexaptis insereret. Quae verba luce meridiana clariora sunt. Tunc prisci
Ecclesiae Patres Graecam Aquilae Interpretationem, quam ille verbum de verbo reddens accuratius ex E-braicis fontibus expresserat, braeum Codicem appellabant. Deinde,quando haec scripsit Eusebius , attendebat etiam ad Ebraica xemplaria,
quae tunc a plerisque Ebraice n scientibus Graecis literis cures4legebantur.
Iterum Simonio ossius objicit, illum de Origene contraria dixisse, quasi Origcnes de Ebraico Samaritarum Codice nunquam cogitaverit, qui tamen illi non fuerit ignotus. Sed imponit Vosius Simonio, qui fatetur quidem Ebraicum Samaritarum Codicem non ignotum suishoru
23쪽
Origeni sed addit, de illo suis ex- aptis inserendo ne per somnium quidem unquam Origenem cogitasse cujus rei fidem faciunt jam allat Eusebii verba Praeterea Origenes Judaeos habuit praeceptoreS, non ve ro Samaritas Lidemque Origenes de Judaeis praeceptoribus suis , a quibus linguam Ebraeam alia multa didicerit , interdum loquitur, nusquam vero de Samaritis. Quare ea omnia
quae ibidem subjungit ossius de
Affricanovi de prototypis Samariticis literis, vana sunt, neque quidquam ex ipsis consciet ossiius, nisi novum etiam cudat Ast icanum. Perme licet ut Affricanus fuerit vir linguae Syriacae Chaldaicae Arabicae peritissimus inde tamen nihil consequitur quod Vosii commentum de prototypis literis codice Samaritico Hexaptis Origenis inserto stabi
Affiicanum , Origenem, aliosque Patres nomine Codicis Samaritici quo nonnulla in suos libros transtulerunt , intellexisse Graecam Ε-braei Samaritarum Exemplaris Tralationem, affirmavit Simoniusci sed
quia Versilonem hanc Graecam S maritarum non agnoscit situs, negat pariter Patres illam consuluisse, putatque Affricanum Origenem
legisse ipsumme Codicem Ebraicum Samariticis literis exaratum. Verum ipsemet Origenes , qui Ebraice doctus fuit, siquando de Sa
maritarum literis loquatur, non X
illorum libris, sed ex ipsismet Judaeis quaerit4cstimonia Sic Cap. 9. Ezech vers. . ubi in Graecis Codicibus legitur σημειον in Ebraicis
an observat se didicisse arisiodam SancZa Fide Ebraeo , sed qui Christianus actus
fuerat, in antiquis characteribus lit ram hau cruci similem esse. De Samariticis literis loqui rigenem,
m negat. Qui igitur fieri potuit ut dilectus ille Affricani filius sic Origenem ossius appellat ab homine Ebrae didicerit quae esset literae hau apud Samaritas figura, si illorum Codices Samariticis literis d scriptos habuerit 3 Iterum Vossius imponit Simonio , quasi scripserit misere allucinaturnesse Justinum Martyrem, qui Versi
nem Graecam Aquilae crediderit ipsum esse Ebraicum Exemplar Veriam haec sunt Simonii verba sustinus Martyr disputans contra Tryphonem Judaeum, Graecam squila interpretationem donat omine Contextus Ebraei additque Simonius, ossium ad hoc S ad alia ejusdem rationis plurima non attendisse quomodo enim ad ista attendere potuisset bonus Vos sius, qui in referendis Patrum testi
moniis summam prae se fert inscitiam. Jam non solum Justinus, sed
alii Patres Versionem Graecam Aquilae donant nomine Codicis Ebraici Judaeique ipsi priscis illis Ecclesiae temporibus qui Graecas nove rant literas , non aliter loqui sel
bant in suis disputationibus cum Christianis. Quippe his objicientibus LXX. Interpretum verba, saepius respondebant aliter esse in Ebraeo, id est, secundum illos, in Graeca emisione Aquilae. Videat igitur ossius, quam inepte his verbis sibi applaus rit, Nos scimus non ostinum, sed Simonium miser hallucinari non intellexisse perba hi a Martyris Hali
24쪽
yuilicium de Responsionem fili. 1
innatum fuisse Iustinum hac in re eumdem Graecis literis in secunda nunquam scripsit Simonius, sed Vos sium ustini Martyris verba noni gisse, adeoque mirum non esie si tam
Nunc ad solitas relabitur ineptias Vositus , scribitque Simonium ista
omnia commentum fuisse, ut evinceret Hexapta non a sex appellata iussu Versionibus; sed ea vere suisse Octa-pla, sic dici a suisse ab octo columnis. Nihil hac in re commentus est Simonius, qui Eusebium, Epiphanium ac Russinum oculatos testes s cuius fuerit : sed ipse potius nova
commentus est Hexapta Vosius, quae Samariticum etiam Exemplar continerent. Quod vero Hexapta a sex columnellis sic dicta suisse existimet Simonius, non illud commentus est; sed a Russino teste oculato accepit,
qui scribit Origenem in propriis paginis spe columnellis editiones Mulas descrip sis. Jam cum Lerint in illis Origenis Exemplaribus octo columnae sive paginae, ex his columnis sire paginis sua Octapla recte cons cit Simonius.
De eo autem quod ait Vossus, Simonium semper paginas illas vocare columnellas , non columellas, leo; quia utrumque Latinum est, neque judicavit hac in re casti gandum esse Russinum qui columnellas dixit, vel, ut quibusdam placet, columnulas. Sed cum disertulum Vo18um deficiant rationes , de verbis disputat. Supponamus etiam cum Vossio,Hexapta sic dicta suisiba e sionibus, non a columnis; quid inde concludet adversus Simonii Oeta
pla , si constet codicem Ebrarum literis Ebraicis in prima columna,
columna expressum fuisse' quae duae columnae, si Hexaptis sive sex Versionibus addantur, haud dubie Oeta-pla effcient.Sive igitur Hexapta a sex Versionibus, sive a sex columnis sic dicta fuerint, perinde est; quia Verso quaelibet columnam unam occupabat. Praeterea Codex Ebraeus tanquam εδ α seu fundamentum, E-braicis Graecis literis cscriptus in
duabus columnis continebatur , fateturque ipse Vosaus, Origenem priores columnas appellasse το 'EC μικοι εδα φ , tanquam fundamentum omnium Versionum. Itaque neces est Vossium etiam invitum recipere Petavit Iesulta docilissimi schemata, in quibus Tetraptorum , exapi rum Omplorum dispositionem recte exhibuit. Etsi enim Ebraeus Codex Ebraicis Graecis literis expressus non venerit in censum Versionum, venit tamen in censum editionum , quas in propriis paginis sive columnellis descriptas fuisset L
firma Russinu. quae clim octo se rint, ex his necessario octapla confecta sunt.
postquam errores erroribus accumulavit, suis verbis sibi applaudi)ntem 'Longe reditus fecerit P. Simonius, smissis tot errorum ambagibus , desinat vexare antiquorum Patrum scripta,
illosque adimittat sensis qui primo flatim sese osserum aspectu Egi egius sa
ne declamator est Vositus, qui non Simonium his verbis, sed seipsum ingeniumque suum graphice depinxit Eusebi siquidem verba, comodo quo in omnibus ditioiribus leguntur exponunturque ab Inter
25쪽
pretibus, attulit Simonius. Contra
Vossius Eusebii verba sine ullius
Codicis manu exarati autoritate mutare ausus est , eaque explicare
contra manifestum ipsius Eusebii
Ab Eusebii Historia ad illius Chronicum provocaverat ossius at ostendit Simonius, neque etiam Eusebii Claronicum illi favere, idque demonstravit allatis Chronici Eus biani verbis. Jam quid ad haec Vos sius Θ Nunc provocat ad Syncellum, aitque Simonium decurtata Ast i- cani verba e Chronico Eusebii produxisse. An Ast icani verba decurtaverit Eusebius in Chronico ignoro: scio tamen Chronici illius verba, ad quae Simonium ossius remiserat, ipsi esse manifeste contraria. Sed pergit ossius Syncellum
debuit consulere Simonius , quem non videtur legisse. Simonio dissicile non fuit legere Syncellum , qui in omnium manibus versatur Graece
Latine editusci cum quidem legit ac perlegit, neque in eo quidquam deprehendit quod osti commento de Hexaptis faveat, nisi novum ipse
Vositus cudat Syncellum, sicut novum finxit Eusebium.
Jam ut de Syncello etiam aliquid dicam; ille reserens Chronologiam ex Codice Samaritarum,testatur se illam ex Eusebio sumpsisse , illius
exemplo Samariticum Codicem appellat το et Σαμαρεέ ις 'Eζρ κου.
Addit Judaeos etiam fateri Codicem Samariticum verum esse & primigenium, descriptumque literis quae a Iudaicis discrepent, 'Αρχικι-ον
γῆ n. Jam nemo satius praeditus uadicio ex his verbis, similibus consciat Affricanum Origenem Codices Samariticos literis Samariticis expressos consuluisse , tunc illos in sua Hexapta conjecisse. Sed indicavit tantum Georgius Syncellus, Samaritas uti Codicibus Ebraicis veris ac primigeniis, non secus ac Judaeos; quod didicisse videntur Affricanus, Origenes & Eusebius ab
ipsit Judaeis ut ipsa Syncelli verba
innutant, non lectis tamen ipsis Codicibus Samaritarum Samariticis characteribus expressis quo etiam modo ipse Voslius Codicis Ebraici Samaritarum mentionem interdum facit, quem tamen nunquam logiste videtur , adeo turpiter errat in reserendis illius verbis, Latina ejusdem Codicis Versione deceptus. Praeter ea Origenes , ut jam supra annotatum fuit, nihil de figura itera Thau apud Samaritas pronunciat, nisi ex relatione Judaeorum. Laando
igitur si icanus Origenes iust-bius laudant Samaritarum Codices,
laudant tantii Graecam Samaritici Exemplaris Veisonem , vae a Samaritis ipsis ex brae condita se rat. Simili ratione, quando Patres Syrum laudant Interpretem, Graeca
tantum Syriacae Versionis laudant Exemplaria, non autem ipsemet SP riaca Syriacis expressa literis. Sed
ad haec Sc alia ejusdem generis plurima nunquam advertit bonus ossus satis illi fuit quas ex suggestu declamare, di in eos qui non idem, quod ipse sentiebant, caninam suam eloquentiam promere. Jam osso triumphanti applaudant Magistelli il
li quos ipse asellosis stupidos appellat,
26쪽
pellat nemo enim vere doctiis in
His praeterea addit ossius, Si monium dixiste Aquilam ad amus sim Ebraica reddidiste quod nemo unquam Christianus dixit. A de Aquila nihil Simonius dixit, quod non jam antea ab Origene , Eusebio, Hieronymo Maliis Patribus dictum fuerit, qui animadverterunt Aqui
cro Codices transtulisse. Idemque Simonius ostendit quomodo etiam καυθ λἰο istius Interpretis a Patribus damnata fuerit adeoque de Aquila nihil dixit Simonius quod ab ipsis Patribus non hauserit. Non capit etiam ossius quom do Origenes , referente Simonio,
Hexaptorum opus sub unam Cpraesentavelit lineam, chim pus dextra
sinistra, sursum deorsum pene ins-nitis constaret lineis atque Simonio autor est ut plerasque istas de Hexaptis & Tetraptis observationes
mittat in crucem. Verum mirificus iste homo aurcio prosedio habet Ea lavam, qui ea non capiat, quae tam
clara' manifesta sunt. Opus Hexaptorum sub una fuisse linea dicitur a Simonio, quia singulta editiones quae in propriis paginis sive colum-nellis, ut loquitur Ruffinus, descripta erant, sibi invicem ita erant oppositae, ut Oχοι ἡχοις, sive lineae
lineis, versiculi versiculis responderent, ut faciliori negotio committerentur Autor vero sim facetissmoVossio, ut lecta hac Hieronymi a Sancta Fide responsione , seipsum cum novis suis Hexaptis mittat in crucem , sicque cum illis faciat Ilonsum.
Trans postea ossus ad ea quae Simonius in illius scripto de Sibyllinis oraculis castigaverat. Miratur quod cum Simonius tam male se de fendat, alienae tamen opem ferat ne
quitiae , patrocinetur nebuloni, sic enim virum Ebraice doctum appellat maledicentisimus ossius qui solet, cuin nihil habet quod reponat, maledictis pugnare. Sed ad rem ipsam venio. Agitur de verbis Hieronymi, qua Theologus ille ex Quaestionibus doctissimi illius Patris in Genesim produxerat, quaeque ab eo nequissime perversa contendit Vossius,qui putat pro appingunt,ut in libris editis habetur, legendum essu apponunt, ut in quibusdam Exemplaribus SS. se legisse testatur Ob
hanc causam clamitat ossius, aitque hominem istum fatuum esse, Semirabbinum Minsignem nebulonem, qui verba Hieronymi pervert
fit. Iam absit a Simonio ut bonum Vossium falsificum appellaverit; sed
eum monuit amico animo, ut sibi ca-' et ne ipse a Semirabbinis istis injus vocaretur tanquam falsificus, qui verba Hieronymi a se minime intellecta perverteret. Contendit itaque Simonius, in verbis Hieronymi legendum esse appungruit, uti legit, bulo iste ossianus cum Erasmi Marii Victorini oditionibus, qui longe plures Codices SS. Hieronymi versarunt, quam ipse Vossus, maxume cum, si legatur apponunt, Verba Hieronrmi vix ullum sensum admit
Jam quid ad haec ossius p Opponit nonnuIlo Codices manu exaratos, in quibus constanter legerit appis ni Objicit praeterea Simonio, a cum
27쪽
eum nulla unquam inspexisse Exemplaria Hieronymi manu exarata. Sic miris modis sibi applaudit ossius, etiam cum ineptit Sciat igitur VOLsus , Simonium complures evolvisse Hieronymi Codices SS. sed sere
nullos invenisse qui bona notae suerint, etsi magnam prae se errent antiquitatem cum enim Hieronymus Graecis braicisque vocibus abundet, multaque sint in eo reconditae eruditionis, hinc factum fuit ut scribae in describendi Hieronymi operibus saepe lapsi fuerint. Sic in
loco de quo agitur, praeter vulgatam lectionem appungunt , Exemplaria manu exarata quae legit Simonius, duas alias sectiones exhibent, nimirum apponunt Madjungunt. In omnibus tamen Codicibus SS. constanter se legisse apponunt, testatur Vosius. In hac lectionis varietate quid faciat Criticus ut veram te Dionem seligat' Attendit ad materiam quam isto loco tractat Hieronymus,
quia illa Rabbinica est, ctustos recentioresque Rabbinos consulit. Tunc in illis omnibus deprehendit
eamdem quae in Hieronymo legitur annotationem , scilicet in dietione Ge,ies et pa appingendum esse punctum 1': 33. desuper. Inde conficit in Hieronymo legendum esse appungunt, non Vero apponuη , neque adjungunt. Sed quia Vossius argumentum Rabbinicum quod ibi tractat Hieronymus ignorat, mirum non ostri monstrosam lectionem in Hieronymi Codicem invexerit, perverteritque
doctissimi illius Patris sensum. Clara itaque sunt aperta quae hic observavit Hieronymus, eadem
que omnino atque illa quae dudum u- uncta Fide
daei ex paterna Traditione in s Codicibus retinent. Unde annotavit Masora, hoc punetum locis quindecim in libris Mosis occurrere Ea, ro quae iterum adjecit ossius ut pravam lectionem defenderet , inepta sunt, absurda. Bene igitur Simonius monuerat ossium , ut prius transiret in castra Semirabbinorum , quam de illorum rebus p rum sibi cognitis judicium ferret Depundiis enim quae vocant irregularii, agi hoc loco, nemo sani judicii negaverit. At ossius rogat Simonium, ut explicet sensum verborum Hieronymi, prout ab isto nebulone depravata sunt , qui non dubitavit assirmare , Hieronymum ibi mentionem fecisse punctorum regularium. Verum de eo quod ex verbis Hieronymi concludit ossianus iste nebulo, nunquam disputavit Simonius, qui sciat Judaeos, Hebraiastas non minus quam osJum ineptire; sed de genuina verborum Hieronymi lectione litem solum intendit , quam putat se demonstrasse. Ipse quoque eodem loco animadvertit irregularia ejusmodi puncta nihil prorsus facere pro tuendis punctis regularibus, qua constat Hieronymo esse posteriora.
Simonius riserat Vossium, qui de Rabbinis ipse nequidem Semirabbinus judicium serre ausus lacrit. Nunc factus Rabbinista ensem Rabbini cum distringit aerem diverberat. Carpit simonium, qui innixus autoritate Saadice Gaonis, probaverit non a sexcentis , sed ira nongentis annis usurpata salse a Judaeis puncta vocalia. Regerit Saadiam floruisse ante annos 36 quae summa mul
28쪽
tum abest a nongentis.Recta quidem est boni ossi computatio, sed inepta illius ratiocinatio : haec nimsunt verba Simonii. R. Saadias Gaon librum scripsi de re Grammatica sub annumc oo in quo depundiis vocalibus, quae longe ante illius tcmpora
apud Pudaeos in Uufuerant, disputat. Si igitur primus punctorum repertor non fuerit ille Saadias , sed ea tantum collegerit quae dudum a suis patribus edita suerant, facile erit nongentorum annorum summam attingere.
Iam liberalior actus bonus VOLsus ait, Libenter dederim istoc tempore inmotui se puncta Rabbinis hoc tamen antea negaverat vertim addit id non esse quod quaeritur, sed quando planeta vocalia Scripturis apponi
coeperint. Petit igitur a Simonio, ut ostendat aut indicet unum tanta Vetustatis Exemplar cui apposita Lerint puncta. Deinde ait se in sola Cliris in Suedorum I eginae Bibliotheca
plures quam septingentos numera visi Codices Ebraicos manu CXara tos. Redi e dixit se tot Codices nu
merasse qua tiam ratione libros suos numerare solent Bibliopola, non legere. In Canta autem libraria suppellectili, reserente Vosio, nullus comparebat Codex Ebraicus quadringentis, aut utplurimum quingentis vetustior annis cui puncta adscriberentur vocalia, uno excepto, qui contineret quidem vocales, sed alio
annotatas atramento. Neque sane
id mirum videbitur iis qui sciunt non comparere hodie Codices apud Judaeos qui ante quingentos et sexcentos annos descripti fiderint. Denique
his subjungit ossius , libros illos
magna ex parte ad illustrissimi Coliaberti Bibliothecam migrasse, certumque se esse, si qui ad illam se conserant, facile sibi ipsi assensuros, dummodo in tractandis membranis non rudes iarum exercitati suerint. Ne autem bono ossi desint plausores, sibi primus applaudit, aitque, Accipiat haec P. Simonius quomodocunque placuerit, rideat, indignetur, faciat quidquid velit. Miror profecto belli istius Critici audaciam, qui tamen non aliam habeat librorum Ebraic rum cognitionem, quam illam quam habere soleant Bibliopolae. Verum singula ista excutiamus. Non tot quidem Codices Ebres cos numeravit Simonius, sed longe plures legit quam ossius, ad eosque
animum a lucriit, ne magis Bibliopola videretur quam Criticus. De hoc
enim argumento expensis a se Codicibus Ebraicis manu exaratis scripsit ante annos septemdecim sapientissimo Magistro Claudio Cappellano
Dodi ori Socio Sorbonico, editaque est illius Epistola, in qua demonstrat vetusto Judaeorum Codices sine punctis vocalibus plerosque descriptos fuisse, in quos postea puncta illa vocalia a Judaeis ipsis invecta suerint, multisque locis castigatos fuisse, ut illicum a rethicis persedi e consentirent, erasis scilicet literis Vati Jod quae ipsis vidcbantur superfidae. Tunc Simonius Ebraica Iudaeorum Exemplaria SS. non numerabat, sicuti
Vossius, sed expendibat. Jam nihil ex his potest confici quod osti sententiae faveat, quia constat, ut recte a Simonio observatum fuit, etiam h die multa superesse monumenta, qtiae
ostendent am ab illa aetate, de qua
29쪽
2 2 Hierondimilis mota est, Saces Codicis verba a Judaeis cum punctis vocalibus lecta sutile, etsi puncta illa raro Codici bus adjicerciatur , non solum quia dissicile erat laboriosum tot minutias describere; sed, quia ista Ex
cmplaria sic descripta a perpaucis hominibus comparari poterant. Illa autem quae supersunt monumenta,
ex quibus patet jam ab illa aetate
lectum fuisse cum punctis vocalibus Ebraicum Codicem, sunt Rabbinorum libri, maximeque Grammaticorum, qui in suis libris voces Contextiis Biblici punctis vocalibus iamtatas reserunt, idemque, quaesit lectionis divei sitas circa illas vocales, ex Codicibus antiquis illam sedulo annotant. In Bibliis quoque manu exaratis interdum ad marginem reseruntur edtiones Codicis Rabbi Hillelis circa vocales. Scio qui lcm non tantam illeli tribuendam esse antiquitatem, quantam illi vulo tribuunt udaeiri plerique Ebraita, ut firmissimis rationibus prcbavit ipse
Simonius vertim constat illum vixisse saltem ante annos quingentos, ut ex Rabbinis qui eum laudant, demonstrare facile est R. Davidis Κinihi Lexicon Scripturae Sacrae voces unetis notatas exhibet, ciliquas varietates icctionis circa vocales complectitur ex vetustioribus Codici
de Rabbinorum Iudae Jonae Lexicis sermone Arabico conscriptis , in quibus eadem licet animadvertere Rabbi autem Judam ante sexcentos annos vixisse non dissitetur ossius. Sileo de Saadia Gaonriqili etiam, tcste Vosito, ante annos 7 6 floruit cum
ante illius tempora ipsi Masoretae, quia uncti Fido
plures fuerunt , Codices habue ints unctis vocalibus notatos, ad quo rum Exemplarium lectionem R. --nahem de Lonetano, alii Iudaei Critici caeteros Codices castigandos este existimant. Argumentum autem quod sumit Vossius a Graecis qui habuerint ac
centus ante bis mille annos, cum tamen mullus inveniatur Codex Graecus accentibus notatus qui non mille annis sit recentior, nihilomnino facit ad remi quia de Ebraicis. non de Graecis, disputamus ibi aica autem ex libri Judaeorum, non Graecorum, petenda sunt. Tamen dissicile non fuerit ostendere etiam hodie Codices Graecos extare, qui ante annos mille accentibus notati fuerint. Sed non placet in ea excurrere quae sunt a proposito aliena.
Qtiare etiam de tempore,quo Alcorani Exemplaria punctis vocalibus notari coeperint, sileo; cum de libris Judaeorum in praesentia tantii in agatur. iis id unum addam Gostium rudem plane esse mi tractandis
Judaeorum membranis partim exercitatum, qui testimonio Menasse Ben Israel aliorum duorum Rabbinorum probet, in Exemplar Ebraico Reginae Suedorum vocales alio atra
mento notatas fuisse. Frustra quaerit horum Rabbinorum auxilium OL sus, quis rei criticae peritus suis et, ex ipsi sinci Judaeorum Codicibus facili negotio probasset, alios saepe scribas esse qui Codices exarent alios qui puncta vocalia illis adjiciant, uti judi are licet ex literis au God similibus , qua erasa sunt ab iis qui Vocales addunt Exemplaribus , uti leguntur in Maserethicis Codicibus.
30쪽
Interdum etiam in fine Codicum leguntur eorum nomina qui Exemplaria descripserint, de illorum qui vocales in eadem Exemplaria invexerint, notatis etiam interdum scriptionis temporibus. Sed ossius, qui Codices tantum numeravit, non legit, ista alia bene multa quae ad Judaeorum Criticam pertinent ig
Iterum objicit, Simonium cavillari, suaque verba pervertisse, ac si puncta Ebraeorum ex Bombergi officina primum prodiisse scripserit. Non cavillatur Simonius; sed ipsum pudet ossium tot ineptias commentur suisse, quas in Simonii postea catillationes ejicere conetur. Haec enim ipsa sunt Vos i verba in Episto-
Bruti. Oraculis praemittitur. Vocales seu pundia ira primkn Venetiis ex Bombergi oscina in lucem prodierunt , illa ipsa sunt quae Chriistiani Rabbin a tanquam caelitus delapsa suspiciunt. Illi
tamen Christiani Rabbinistae diu ante Bombergiana Bibliorum editiones Iegebant Biblia punctis vocalibus accentibus notata, qualia prodierunt Brixia anno q9 . Quia vero in singendis commentis totus est Vos sius, singit etiam Iudaeos per integra tria vel quatuor secula inter se con- siesisse, dum alii sic, alii aliter inducendas esse vocales contenderunt, donec tandem Bombergus item istam diremisset. Sed quaesierim a bono Vossio, an novam habeat Bibliotlie cani Rabbinicam , unde ingentem illum Rabbinorum conflictum hauserit.
Pergit nugari Vosius, probatque Bombergum vere dilapidas patrimonium suum in alendis aliquot Judaeorum centuriis. uideat, inquit, Simonius istas aedes Γombergo perinde ac adicula LXX. Interpretum in Pharo temperas tamen ab inepto risu, Meteonem 3ud Mutinensem haec coram referentem audisset. iii quidem Simonius, iterumque ridet, non quidem Bombergi aedes, sed Isaac VOLsi nugas , qui tot ineptias reserat. Bombergum autem dilapidasse patrimonium non negavit Simonius; sed ineptienti Vosio respondit , illud non facere ad institutum, nec posse afferri nisi ab homine qui ineptias ineptiis accumulet haec enim sunt verba Simonii. Utrum in alendis
Judaeorum quos conduxerat Bombergus centuriis patrimonium dilapidaverit, uti co)itendit V sius, non anquiro, neque de hoc nunc agitur negotio. Cur
igitur eadem regerit Vossus, quae non se ad rem jam objecit Simonius' Rem autem ita se habere pro bat iterum ex nugatorio libello qui
sub Scaligoranorum titulo editus est ex quo haec refert bonus ossius. Bombergue qui tot d'snpers, ct du-
corrigeoientis proidebant a Pimprime-rie. II a imprime des Lirres pou plus de quatre militonid or. Sed sta quam
apposite allata fuerint videat ipse Vossius; nisi quod tam ingent pec ni summae inhiet , quia Bombe
gum inter suos progenitores num ret Si quis igitur velit causam scire cur ossius Judaeos 3 eorum sequaces tot maledicitis lacessiverit, hanc acci