장음표시 사용
211쪽
1 6 P. II. III. DE PANEGYRICIS.
b Maxime haee grauitas indoeis communibus4 iudiciis , quae historiae ina scenda diximus, elucet. Vide supra Part. L cap. II. e Attamen ut in omni vita, ita de hie illud adprime utile
tes panegyricorum scriptores, iuprimis Vsim IVS, puis iusto indulgent ingenii acumini, quod etiam ubi- que osteritant Iim. WoWae RV QANN. Μ Α-
quos merito imiteris. Cons. Pati. cap. LI. O. Stilus eoiaedatus panegyricorum praecipuein exordiis ct conclusionibus locum habet, quoties scilicet asse Etus mouendi sunt vehementiores conflari. I. c. II. I. I . Qitum enim interrem, de qua disserimus, ipsamque orationem quandam veluti proportionem esse oporteat facile patebit, sublimiorem esse debere stilum in panegyrico magno alicui principi consecratoci paullo remilliorem vero, si viri vel rerutu gestarum vel eru- , ditionis scientiaeque gloria conspisui virtutes sint ele-hrandae. Hine grandiore oratione A M. B vae H-NERvs instaui Adolphi, Regis Sueeiae Ioannis Georgii I. Electoris Saxoniae laudes enarrat, quam F ET SC HO, 'OEBERI, Em-NERTI, Minus hoc obseruauit H. EN R. . OEC LEMUS, cuin oratio paene semper est
Mi I. Ad exordium .conchylonem quod ' uis, si quod in utraque parte vehementiores mo-ου. Misa eri soleant affectus, quam qui in declamati . . me onibus locum habere possunt. d
d Nam saepe in panegyricorum vel exordiis vel conclusi onibus uti solemus apostrophis, sermocinationibus, prosop0poetis, exclamationibus, aliisque figuris pathe . ticis, quae in declamationibus non solum intempestiue, verum etiam frigidae plerumque essent suturae. GAR .
212쪽
I. Dialogi etsi hodie rariores, laiidem tamen merentur. II. Dialogus quid sic III. Qitolii plices illi sint IV. Quales personae eligendae in malogis historicis V. Quot partibus illi constent VI. Qitalis sit παρασκευη VII Eius partes, prologus&narratio. VIII. Q iid sit αγών IX. Qitalis epilogus X. Quales personae eligendae in dialogis comicis I. Qitot partibus illi onstenta XII. Qitalis sit dialogorum stilus.
In scriptionibus prosticis locum haut op Dialogi,
stremum merentur dialogi, qui veteribus e sedi
non modo, a verum etiam ultimi aeui.
aues oribus quibusdam b fuere in deliciis. Et histi qu nauis hodie paene ab usu recesserint di r/ntur. gni tamen sunt ob iucunditatem ac elegantiam, )de quibus praecepta nonnulla ')sup peditemuS.
a Summis in Graecia philosophis ea seribendi methodus mirifite placuit Hodienum exstant PLATONIS, AESCHLNIS XENOPHOMTl dialogi plane egregii. mee ignoti sunt A MIM A Siras πνοσοφσαι LIGIA I dialogi aliaque huius gene ris opera. E Latinis in dialogis scribendis exeelluit CICERO, qui ct philosophica ct oratoria scripta pleraque hac methodo composuit. Exstat etiam σε N. . TACIO vel potius incerti auctoris de aussis corruptae eloquentiae dialogus elegantissimus, cui iungendus, INUCI FELICI insignis dialogus , quo Christianae religionis auliam contra gentilium calu-N milias
213쪽
mnias perorauit. Omitto MACROBIVM, qui A. THENAEUM non inselieiter imitatus est, ct alios. b Reeentioribus paullatim vel displieere vel ignota esse coepit haec seribendi ratio. Neque tamen nulli aliquid ea in re ausi sunt. Nam ut colloquiorum scriptore o. mittam d. qui in vernacula eiusmodi quid tentarunt; non invenusti sane sim dialogi quidam . AN T.
' Nilemadmodum enim omnis imitatio habet, quod nos capiat atque oblectet: ' ita non potest non dialogus cum voluptate legi, qui odiorum virorum mores Vrbanitatem dicterendique rationem veluti in theatro sistit. Ne iucunditate solum, sed c utilitate sua nonnunquam se commendant dialogi inium enim veritates nonnullae ita sint comparatae, ut si nudae ac sine inuoluero sistantur animo parum eomposito duriόres videri possint consultissimum erit, argumentis in utramque partem allatis, de iis disputare. lectori permittere iudicium. Cui rei maxime inseruient dialogi. Vnde facile patet ratio , cur GALILAEUS, GALILAE EI S librum de systemate mundi dialogistica quam dogmatica methodo conscribere maluerit. Equidem iam olim elegantem de dialogo librum edidit C A R. IGON IV ad Io. Moronum, eardina lem, excussim Venet. I, DLxit Set f. cI,D4eva in Sed ille historieus potius deseritieus est, quam rhetoricus quod SH GEORGII PASCHII diatriba, de usitata veterum exemplo ratione tradendi per dialosos, Risinii ela Iace. 4. edita, dicendum videtur.
qωή μ' inter viros doctos i colloquium, quo variae de materia quadam dubia Iententiae eme em
duntur. e Plerosque ergo dialogos sermones personis tribuere.
214쪽
- P. II. C. 1R DE DIALOGIs ips
auios minquam inter se habuere satis eonstat. Vnde deSOCRATES , viso PLATONis Lysides ProbDii immortales, inquit, quam multa de me mentitur adolescens J Io G. LAERT. III. s. Non magis veras esse , quae in LUGIANI, CICERO Nisaliorumque veterum dialogis virus summis tribuuntur,
oratidnes faelle unusquisque, qui in his non plane hospes est, intelliget. d Exstant etiam dialogi , in quibus Dii vel mortui in eampis Elyseis inter se eonfabulari finguntur, quales eveteribus LUCIA MVS eonfeeit. Hos POETICU S ieere possis ob ingeniosam fictionem, quae hie tramque palynam facit. Sed quum ob sutiles libellos nostra memoria hae methodo seripio hi dialosi fere ridieuli facti sint iis iam quidem non immoramur. te Equidem, quemadmodum familiares de rebus variis
inter se eaedunt sermones ita dialogos de rebus omnibus conscribi posse, nemo dubitauerit. Sed quum hic de iis potissimum agamus olloquiis, quae inter Vi ires eruditos habita finguntur, hi vero in rideantur de lana eaprina sermoeinari aptissimam dialogis materiam suppeditabunt quaestiones dubiae, de quibus in Vtramque partem solet a viris doctis disputari. Sic Crima vi modo diuersas de Diis sententias, modo ancipites veterum de diuinatione disputationes, modo quaestiones de fato, vel de summa hominis elicitate,
III Quamquam autem multiplices lunt sudio dialogi: ypraecipue tamen hic obseruan phres Hidum alios HISTORICO Ss esse, alios tCOΜICOS. uae diuisio non ab obiecto, sed a forma vel scribendi ratione, d
Sie P LATO Nis dialogi vulgo diuidi solent in φύσαλ qualis est Timaeus; ἡθικους, qualis est Apriuia
215쪽
&erati λογιλ , quales sunt Theaees, cratPhis Sophiso Lacbeso ελεγκτικα , quales Parmenides hamotagorasu πολιτικὰς, quales Criton, Phaedo, Minos, ΘNosson, Leges, Menexenus, Clitipho, biletus C πειρατικEp., quales vibvbron, Meno, Ion, armides m. ωτικὰ , qualis Alcibiadesta aedentque ανατρεπτικου , quales Hippias Euthydemus Gorgias. Vid. A L BINI Introd. in Platonis Dialog. n. R. apud FABRIC BιMisib Gmre. III .p. 1. Histories dialogos voco, in quibus, quid inter peris
sonas aditim sit historice narratur. Tales sim C IC EAE O NII dialogi de oratore, de finibus, de diuinatione aliique, in quibus tum occasio colloquii, tum ipsi, qui inter analeo vltro citroque habiti sunt, sermones historiee enarrantur. s Omiis is appello dialogos, ubi, sine narratione ser mones personarum, direfita oratione, propopulatur. Tales sunt CICERONI dialogi de legibus, ut eiusdemmopica ad Trebatium, nec non partitiones oratoriae b&libens de Senectute, cuius vid prooemium PD Alo ΝIs etiam , LUCIANI de ERAsΜIdialogi plerique sunt comici.
Ouales V. Ad historicos quod attinet dialogos, heha priss Omnium eligendae sunt personae, bdι,2 is quidem tales, quae no eodemque tempore ei hisu Vixerunt. 94 quas ita locuturas fuisse verosta
v Ridiculum ergo esset v. e. Abrahamum, Petrum4 Mais humedum colloquentes introducere, qui quum eodem tempore haut vixerint, nee colloqui profecto inter se potuerunt. Et tamentie PLAT quidem sibi ab hoc vitio temparauit, qui in Timaeo philosophum hunc Pythagoraeum introducit colloquentem cum Socrate,quos
216쪽
tibique, ita&hi το πρέπον utramque paginam facit. Hinc ludibrium deberet lectoribus, qui e g. Augustum Liuiam de substantiae definitione, aut de usu syllogismorum loquentes introduceret. Quis enim credat, par istud coniugum de quaestionibus eiusmodi leuissimis inteF se Aisserui es Pedeauit ea in re ipse C CERO. Qinim enim ininti aestionibus Academicis Lucullumis Catulum introduxissset loquentes, ab Aetico monitus, tantos viros de rebus eiusmodi colloquutos, vix esse verisinnite, mutauit consilium aliasque personas elegit.
V. artes eiusmodi dialogorum tres nu sint di meramuS, παρασκευήν, άγωνα - ἐπίλογον hyti
consentih Παρασκευμ oecasionem colloquii, -- ipsum colloquium , ἐπιλογος denique, liomodo illud abru-
VI. Παρασκευὴ paltim prologo, i partim meo sat narratione Lyconstat, ametsi prologus non pr
semper videatur necessarius. D Prologus, nihil alindes, quam totius dialogi exordium,
quod vel ab ipsa re, vel a circumstantiis loci, temporis, personarum, potest desiimi. Si ci CARO dualogos de diuinatione aiispicatur a vetere quaestione, an sit diiunatio quaedam praesensioque rerum futurarum' Dialogis de natura Deorum prologum a philosophorum dissensu de existentia & natura Deorum praeis
mittit. In principio librorum de legibus de laudi-bns Municipii Arpinatis alibi de laudibus Luculli Hortensii dicterit. L Narratio quasi viam pandit ad colloquium, ct qualis
fuerit sermocinandi occasio, enarrat. Dicendum ergo, ubi viri isti congressi sint, x qua occasione in hane disputationem ineiderint. Ingenio ergo non magis, quam iidicio, hic opus est , ne quid singamus, quod circumstantiae non ferant.
217쪽
Ea ossa VII. Pravius non aliter quam quodeun- 'lus que orationis exordium,elaooratur.' Nam ' Vario vero ordinem temporis obseruat, adeoque, quid antecesserit, quidue consecutum sit, sigillatim exponit. m i
i I Quemadmodum ergo orationis exordium protas, aetiologia, aporis o basi absoluitur ita eaedem partes in dialogorum prologis obseruantur. Id quod vel untio exemplo demonstrare iuuat. I demat Deor. I, r. in prologo huius dialogidi ensum philosophorum de Deorumexsistentia de natura hoc ordine exponit.
pbos contentio de naturamorum.
AETIOLOGIA Disputanti I de exsentia Deorum. II de eorum essentia.
III. APODUS IS D tamen Mee quaesis maximmomenti es. IV. BASIS: Hinephilosophiae messiis dedi, maxime amavi aeademicam, quae vibiItemere ad mat. de etiam asethodo academieorum de aetatura Deorum disiputabo. Habes hic omnes exordii partes, ad quas facile etiam reliquorum dialogorum prologos licebit reuocare.
mi Hinc vulgo aiunt, narrationem constare anteeedenti
bus , ingredientibus, consequentibus. CICERO eodem dialogo ita rearrationem disponit. I. ANTECEDENS Reni ad Cottam feriis La ieinis, Finum disputantem euis insteio Epicureo Balbo Stoico.
218쪽
II. INGREDIENTIA. Tum me Cotta inuita- viii ad disputandum. III. Consequens. Reile ei assensu, primo Velleium
rogati sententiam. Elegans inprimis est παρασκεπη, quam Octauio suo praemisit INUCIU FELIX. Exorsus enima laudibus Ofitauit Christia ni, deinde narrat Caeeilium. Deorum cultorem, Octauio familiarissimum, salutatum hunc veniisse, quocum hie ad maris littus deam huis latum exierit. In via Caecllium ineidum infimulacrum Serapidis, quod quum more maiorum eneraretur, Octauium monitum esse a Minucio, ne pateretur familiarem diutius in tanta re errare. mine Oeeasionem illis natam de religione disputandi.
VIII. AVia ipsum enarrat colloquium is is Vbi obseruandum, varias de quaestione sen αγωνιtentias inter personas coll*quentes esse distribuendas n) rimae partes plaerumque deseruntur personae, quae opinionem vel vid-garem vel paullo absurdiorem defendit GVbi haec persona dixit sententiam, altera re
spondet, & prioris argumenta partim probat, partim refellit, &, quid sibi videatur, exponit d Idemin reliquae, si plures sint, personae faciunt. Accedit nonnunquam veluti arbiter, qui totam litem componit
n mane regulam accurate plerumque obseruat a C E- o. Sie in dialogo de natura Deorum alium ex mente Epicureorum, alium ex sententia Stoicorum, aliumex Platonicorum prineipsis de Diis dicterere fingit. Ita&ΜINvCIV FELIX Caecilio partes paganorum, Octavio Christianorum tribuit.
o mine in C IC Ro Nis saepe laudato dialogo, E L-
219쪽
x EIV Epicureus , in I NVCII Fine I Octauio Caecilius, eorum ultor, prior dicit sen
pDHic quoque exemplum luculentissimum dabit, I NV-CII FELICI dialogus, in quo Octauius Caecilii argumenta non solum accurate refellit, sed sic pro Chri- stiana religione opiosius disserit.' Ita eodem dialogo MINUCIUS FELIX veluti arishitri partes in se suscipii ' Sed obseruandum, arbitro Husmodi locum vix esse in dialogi CICERONIS. Qitum enim hie acadenticorum scholae dederit nomen, qui nihil temere assirmabant: facile patet ratio, cur minquam componat litem, sed lectores veluti sub cultro relinquat ,
tu IX. pilogus plerumque breuissimus est. virius & tantum, quomodo interruptum sit colloquium, aut quid rei co ecutum sit,' )e
narrat. Hic quoque aliquid, quod verisimile sit, fingentium, v. c. aecessisse amicum, qui alio seruionem inflexerit, vel itum esse ad coenam, in qua aliis de rebus in mul- , tam nodiem confabulati sint, c. Siei IN VCIvs FELIX in epilogo narrat Caelilium etauit oratione permotum, profanas de religione sententias eierasse, ct ehristanae eclesiae dedisse
silaus Dialogi coraici non historice narrant, perfno quid inter se sermocinati sint amici, sed tan-21 .n , tum directa Oratione, ut coniici solent, singuedisiui, lorum orationem proferunt, praemississem
per persbnarum nominibus q) suo fit, ut veluti . 49χm colioquia vocetiatur eiusmodi dialogi.
220쪽
Qtium in dialosis bigorisis plerumque personae verae
introducantur inter se colloquentes in comicis nomina fere finguntur, quamuis ct hic laudem mereatur cvoματοποιιο , quae characterem personarum quodammodo exprimit, qua in re PLAVTVS inprimis mirus ivit artifex.
XI. Colloquia quoque παρασκευὴ, αγ- suolport lanuis absoluuntur Verum παρα-ycii tibη mns prologum nec narrationem complecti- ρ' 'tur, sed tantum ipsum ostendit sermonis initium,in quo ordine colloqilantes in hos sermones inciderint. i
Sie RAsΜVs colloquium de peregrinat1onibus religiosis inchoaturus, fingit peregrinantem quendam, domum redeuntem, in amicum incidere, qui illum blande salutatum de itinere pereundutiinc Quumque inter alia hic quaerat, quem inde ruinim ceperit, o easio illis subnascitur de peregrinationibus religiosis liberius confabulandi. Eligans est illud ERAsΜx colloquium, quod una cum eiusdem nΘυοφαγια palmam reliquis omnibus praeripere existimo. Vnde illud eolloquendi artificium ex his quam optime addisti posse videtur. . ,
XII Destilo dialogorum non est, quod
hio plura moneamus, quum illum iam sv 'm'pra satis accurate descriptum memineri- 'N'mus. Illud tantum addo, hic quoque perse- narum, qua loquente introducimus, habendam esse rationem, ne vel pueris cothur 'luos, vel Herculi soccos aptemus.
id. Part. I. cap. II. I. 68. Alius enim dicendi character viro erudito, alius in. docto, alius viro honesto, alius parasito, alius Thrasoui