S. Aviti, archiepiscopi Viennensis Opera

361쪽

AD AVITUM. 1

Consulatu ab Anastasio missos testatur Grego

rius Turon. lib. H. cap. XXXV m.

Evs To RG Io Episcopo Mediolanensi, ut docet epistola Theoderici regis , quae est nona libri 1. Variarum apud Casii odorum, dc libri H epistola xxi x. ad Adelam Comitem,

his verbis: Beatissimi iri Eumeti Episcopi san-

Mediolanensis Ecclsa petitionepermoti, prae sentibus te assatibus admonemus, ut praediis vel honoribus illius Ecclesiae intra Siciliam constitutis tuitionem studea , salua ciuilitate praestare. De hoc Ennodi quoque interpretati sumus epigramma x Lix. De fonte baptisteri j S. Stephani, H aqua quae per columnas venit. ΕΜ He nube luit sub tectis imis sereno, Et cali facies pura ministrat aquas. Proflua marmoribus decurruntflumina sacris, Atque iterum rorem parturit ecce lapis. Arida nam liquidos effundit pergula θηιον , Et rursus natis unda superna. venit. Sancta per aethereos emanat lympha recessus, Evs To Ra vatis ussita ministerio id est Episcopi. Graecum ortu sunt qui Eustor gium faciant ex nominis coniectura. Quod vero addunt Ioannis Damasceni discipulum fuisse, absurdum est, cum tempora discrepent,

REPARANDAE LIBEAE T. CVR AM GER.

Referenda haec videntur ad reliquias captiuorum, quo Gundobadus bello Ligustico ex la lia in Galliam abduxerat ad quos redimendos missi a Theoderico rege Epiphanius Ticinen-

362쪽

sis de Victor Taurinas legationem obierant,

31. C EsARI EPIs Copo Arelatensi de quoad ea quae alias notauimus ad Ennodium, praeclarum addi potest elogium Floriani monachi in epistola ad Nicetium Treuirensem Sedes coronae ora socium , inquit, beatae memoria dominum Caesarium Arelatensem piscopum, qui Sixit inter barbaros pius inter bella pacatus, pater orphanorum, pastor egentium, qui tanti census est' usione nil perdidit, catholicis regulam disciplina dictis factisque demonstram. De huius quoque in pascendis captiuis alacritate ac fiducia in Deum, nauibusque tritico plenis a Gundoba-do dc Sigismundo regibus Burgundionum opportune, cum panes deessent, ad illum missis, narrat Messianus presbyter in libro ii vitae S. Caesari j. AxIMIANV ANTIsTEs Cuius sedis Episcopus fuerit, non liquet. Fuit quidem per haec tempora Maximianus Perusinus Antistes, cuius nomen legitur in Synodis Romanis Symmachi Papae. Verum an in eum conuenire possint, quae de Maximiano Episcopo eiusque patria dc oculorum incommodo hic dicuntur, ambiguum est.

ΕΡ Isaeo L X. . 1. MAGNO EPI scopo Mediolanensi, Eustorgij, de quo proxime dictum, succestari, Datiique de cestari. Nam qubd Datium non-

363쪽

nulli, dum Mediolanenses Episcopos recensent, Magno praeponunt, ordo est praeposterus, qui ex hac ipsa epistola reuincitur. COMITE ET ANCO Theoderici regis Italiae Avulos ver b, siue Avolos, praeter hunc, nobilis, ut ait viri Prouincialis filium, alios eodem saeculo habuit eadem Prouincia , ut Avulum Segesteri censem Episcopum, inuolum Aquarum Sextiarum, quorum ille in Synodo IV. Aurelianensi subscribit, hic in quinta.

Epis T. XI. XII.

APOLLINARI EPIs Co Pus Valenti θ. 4.nte sedis Antistes inuito fratre natu maior. de quo Agobardus ad Ludovicii Imp. de Iudaicis superstitionibus Sanctus Apollinaris, Episcopus Ecclesiae Valentinae , quantus fueriti sit , non solum gesta de eo scripta sedis crebra eius miracula seque hodie sublimiter testantur Epistolae utriusque idem est argumentum Somnium nempe Apollinaris quod ea illi nocte oblatum est, qua defunctae sororis anniuersarium Vien-narapso absente celebrabatur.

CONTvMEL Ioso P Is Coro Reiorum in Prouincia II. ut docent ab scriptiones Synodi Arelatensis IV. Carpentoratenssis, QVasensis II. Doctrina excultum hominem fui me argumento est, qu bd Auitus hunc inter librorum suorum censore dc arbitros delegerit. Mores autem illaudatos probauit, tum Caesarijejusque Synodi tum Sedis Apostolicae iv

364쪽

dictum , cuius sententia Contumeliosius Episcopatu ob flagitium deiectus, atque in monasterium retrusus est, ut in primo Tomo Conciliorum Galliae videre est.

EPisae. XIV XV XVI.

politanus. Nec enim dubites, tun istit, quim epistola vi dictus est Victorius , atque ita quoque nominatur in epistola xvi dc in aliis. Hic ergo Auitum Viennensem, tanquam Metropolitanum suum consulit Auitus tanquam suffraganeo Prouincia suae Antistiti respondet, quid de illo statuendum , qui defunctae uxoris sororc sibi in matrimonio sociarat. Ciuis hic erat Gratianopolitanus, Ut patet ex epistola xiv. Vinco malus nomine, ut est in xv I. Par porrb eodem tempore eodemque in regno Burgundionum, incestus fuit Stephani, ex Lficio Sigismundi regis fisco praepositi. qui Palladiam defuncta itidem coniugis sororem sibi copularat. Qua de re in Concilio Lugdunensi I. in vita Sancti Apollinaris Valentinae sedis Episcopi.

OΡORTET ERGO O M INEM Graecorum olim Latinorumque in coercendis incestis

par disciplina. De duarum enim sororum maritis Graecorum morem , qui legis vim obtinebat, exponito Basilius epistola cxcvita ad

365쪽

AD AVITUM.

ase tu immunditia correptus, in illicitam duarum

fororum Communicationem exorbitauerit, id neque coniugium esse censendum , neque talem ad Ecclesiasticum coetum admittendum , priusquam ab inuicem dirimantur Apud Latinos vero qui mos fuerit, multorum in scar, quia omnes consentiunt, canon es xxx. Concilij Epaonensis: Incestis coniunctionibus nihil prorsus venia res urimus , nisi cum adulterium separatione sanauerint. Inter incestos autem numerat si quis germanam uxoris suae acceperit Auitus ergo in hoc genere quatuor distinguit, excommunicationem, separationem, poenitentiam publicam,

d reconciliationem ita ut excommunicationis nota inurantur donec segregentur, c segregati poenitentiam agant, ut reconciliationis gratiam accipiant. AUCTORI ΤΛTIL VEsTRAE In

potestate enim S arbitrio est Episcopi , erga

poenitentes, per Ipecta eorum compunctione, humanius atque indulgentius agere dc seueritatis ordinem temperare, ita ut maturius illos ad communionem recipiant Synodi Ancyranae canone D. Concili Arelatensis II. canone X. At contra, negligentiores poenitentes tardius reconciliandos sancit Carthaginense

Superiorem sententiam suam temperat, desinitius de ccrnit. Duo enim superius exigebat, separationem , jublicam poenitentiam et nunc separatione sola contentus, de poenitentia suggerit, Vt eam agere moneatur, accipere non cogatur

366쪽

V IvENTIOLO PREsBYTERO Qui Lugdunensis postea fuit Episcopus, ut docebit epistola LII. Nunc cum Lugdunum ex Iurensieremo venissiet, Apollinaremque Auiti fratrem, nouum Episcopum ibi aegrotantem visitasset, Auitum quoque ipsum destinato nuntio con solari studuit. Quo nomine gratias illi agit, simulque pro transmissa sella: cuius vice cathedram ipsi, hoc est, Episcopatum imprecatur,

quem Lugduni postea sortitus est.

SCHOLAM EvcEN ni Quod nunc est Monasterium S. Claudi in Iura monte Eugendi nomen, quod in codice nostro desiderabatur, suppleuimus ex schedis Thuanis Primus enim loci conditor Eugendus , nomen suum loco reliquit, quod tunc etiam in eo perseuerabat, superstite adhuc Claudio velantionensi, cui postea ibidem sepulto vetus appellatio cessit. Vacuam ergo rectore destitutam

scholam Eugendi Viventiolo suadet ut capessat ut in secundo gradu presbyteri probatus, ad maiora gubernacula prouehatur, hoc est, ad primum gradum Episcoporum.

Quam multa hoc loco desint statui non potest. Titulum ver,epistolae coniicio fuisse ad Symmachum Papam. Eliae autem, id est HierosoIymorum , Antistitem Heliam intelligi, qui sedem illam tunc regebat. Ad hunc ergo, pro impetrado sanctae Crucis munere cum scri-

367쪽

AD AVITUM.

beret Auitus, Symmachi quoque intercessionem, qua voti compos fieret, expetiit. Sed Auiti ad Heliam epistola desideratur.

Epis T. XIX. XX.

GuNDO BADv AVITO J Solebat Aui ctitus , ut Agobardus testatur cic hoc exemplo manifestum est , cum rege Gund ob ad frequenter de fide, non solum coram disserere, sed absenti quoque per epistolas respondere. CERTE Pos VERBUM DEI Ver. bum Domini pro Deo Verbo sumit qua interpretatio ab Esaiae sensu hoc loco aliena est via Theodoreto nostro refellitur. Ο re,

πω Δωθεια 4 εχαυδευσεν, Sermonem enim hoc loco mocat , non Deum Verbum sed Dei Verbi doctrinam. Neque enim ex Sion exivit Deus Verbum sed in Sion veritatem docuit.

Do MN Sisis MuNDO Hic unus est 6 ex illis dialogis, collocutionibus, quas cum rege Gundo bad frequentatas ab Auito ex Agobardi verbis didicimus. Fiebant hae porrbnunc cum rege ipso munc illo praesente cum eius facerdotibus Arrianis Episcopis , ut hoc loco. Qua de re autem instituta fuerit haec dissi

putatio non significat Pauca enim de contentionis exitu commemorasse contentus, totius altercationis seriem coram, cum ad Sigismundum venerit, expositurum se promittit.

368쪽

Huic iungenda est epistola xxiv. ad eundem, ut opinor , Apollinarem Sidoni filium scripta,

tametsi vir illustris in ea nuncupetur, in hac illustrissimus Parebant aute Arverni hoc tempore Vvisigothis, eo iurnq; regi Alarico filio Eurici, cui dediti a Nepote Augusto fuerant ex foedere. Domini ergo, quibus obseruabant, hoc loco visigothi, pro quibus cin pugna Vo- cladensi, cum a Clodoti eo caesus est Alaricus, dimica si cum Aruernis suis ducem Apollinarem, testis est Gregorius Turonensis.

PAPAE HIEROsoLYMITANO Heliar, qui Eliae urbis Antistes dictiis in epistolaxum. Gratias huic agit pro accepto munere , quod superioribus litteris ambiebat: pro sacrae nimirum Crucis particula, non mole, ut inquit, sed salutis pretio aestimanda. Sic enim Paulinus Nolanus epistola xv. cum de Crucis eiu dem particula quam Hierosolymis per Melaniam acceperat, modicum segmentum mitteret ad Seuerum Bamulam, Accipites, inquit, magnum in modico munus, ct in segment pene atomo astula breuis , fumite munimentum ra- sentiis pidi nus ternae salutis.

STEPHAN Erciscopo Lugdunensi. qui, ut antiquae tabulae docent , Rusticio Epi-

369쪽

scopo successit, successoremque habuit Viventiosum. Lupicinus enim, qui Stephano subiicia recentioribus solet, ante Rusticium in iisdem tabulis post Patientem collocatur. Ad Stephanum hunc, ut alias monui, scripta extat epistola Ennodi lib. m. via. Eidem scribit item, ni fallor, Ruricius Lemovicensis lib. ii epist. LI. et si Episcopi nomen in titulo est omissum. INTER LOLIvM ARRIANI GERMi Nis 61 Arrianorum haeresim his temporibus in Gallia fouebant Vvisigothi de Burgundiones, trique ea labe infecti. Vnde dc Auito crebra cum Arrianis de fide certamina,& libri contra Arria nos ab eodem editi. At Donatistarum nomen unius fere Africae in qua natum erat, finibus se continui , c vix unquam ad alias gentes peruasit, si Romam excipias, ubi Montenses

vocabantur.

MAMus M post TIONEM ADHis ET EI Conuersis ab haeresi manus imponebatur, ut Spiritum sanctum acciperent, quem ab haere

licis accipere non potuerant. Concilium Arelatense I can. Ita Si ad Ecclesiam aliquis de hars venerit, ct perviderint eum in Patre, ct Filio,c Spiritu sancto esse baptizbatum manus ei tan-riιm imponatur , ut accipiat Spiritum sanctum.

Leo magnus ad Rusticum Narbonensem Inquis. xviii de iis qui paruuli ab haereticis baptizati

sunt. Rebaptizandi non sunt,sed per manus impo- Ationem inuocata virtute Spiritussancti, quem abh reticis accipere non potnerunt, Catbolicis copulandi sunt Idem ad Nicetam Aquileiesem c. vi I.

ui baptismum ab heretici acceperunt,soia in-

370쪽

uocatione sancti Spiritus per impositionem manuum confirmandi sunt ut quod ab hareticis nemo accipit , a Catholicis sacerdotibiu consequa istur quia Spiritus sanctus, ut est apud Augustinum libro ita de Baptismo contra Donatistas cap. xvi in sola Catholica per manus impositionem dari dicitur. De hac igitur manus impositione, qua datur Spiritus sanctus , hic sermo est ne quis de alia fortasse interpretan

co s. Quasi dicat, chrismandum etiam fuis se, nisi chrismatus iam esset Adhibebatur enim in rccipiendis haereticis, prarier impositionem

manuum, chrismatis quoque consignatio. Cuius moris apud Gregorium Turon.illustria sunt exempla, in Lantii de Clodo uel regis sorore, quae ex haeresi Arriana conuersa chrismata est, libro M. Historiae Franc cap. xxxi in Brunichil-dewGosuuinta sororibus libro Iv. cap. XXVII. xxviii in Herme nichildo rege Gothorum iri Hispania lib., cap. xxx lx in Chararico denique Sueuorum rege in Gallaecia , de quo Gregorius idem de iraculis S. Martini libro I. cap. VI. Rex , inquit, nitatem Patris illi' Spiritu sancti confessi, cum omni domo θ chri-ymatus est Ceterum chrismatio conuersis tu adhibebatur, cum in haeresi chrismati non fuerat.

Chrismatis o signationem more antiquo cum baptismate coniungit, eandemque ab impositione manuum , qua datur Spiritus sanctus, diuellit ac separat. Qua de re alias fuse disputa