장음표시 사용
451쪽
no mentionem Nicaeni Conestit. Cartha ni enim novae, ab Augusto prope losum veterem instauratae, nomen quoque adhaesit Nicaeae. Felicis, Aureliae, Commodianae, Iusinianae. Hieronymo illa duo pronuntiata, legere in uelisa ad aedisseationem plebis, S legere ad auctoritatem, satis differunt. Λu-2O. ctor contra: Quisque videt, pro uno eodemque accipi, librum legi in ecclesa, ac recipi in auctoritatem. Credit ipse, patres Carthaginensis III. synodi, canonem librorum in ecelesia lectorum, accepisse ex decreto concilii magni Nicaeni. At intra XX graecos canones huius concilii nihil legitur de eanone librorum, in ecclesia legendorum. Recipit se itaque Auctor ad eanones 8o, immo 84, ex arabico latine siclos, quos evulgavit denuo Iohannes Harduinus To. I. Conesi. eoh 463, s.
Conquieverunt tamen in numero XX. eanonum mecorum.
reiecto inter spurios Baptistae Romani libro, Christianus Lupus, Bemardus van Espen, Natalis Alexander, alii. Ipse Auctor indicati hane adhue caussam esse in medio, & litem ριε. sub iudice. Viginti modo canones concilio Nicaeno tribuunt Rufinus H. E. I, 22, licet unum canonem bis in geminum diviserit, ac ita a et numerarit; Theodoritus H. E. I, 8. Gelasius CVeihenus in Actis Concilii Meaeni II, 3 r. lo. Richardson Prael. ecel. UOL I, c. I 6. Tillemontius Memoiri To. VI. P. III, art. I 6. Christianus Lupus Diff. de Synodo Nicaenae. 8. p. 278. TO. I. Opp. Emmanuel a Schel strate To. I. Antiqv. eccles illvsr. p. 292. arabicos illos canones post Iustimanum Magnum fuisse demum procusos, docuit Romae. Pe. trus de Marea de contoria Sacerae re Imperii II, 9, originem eorum reiicit ad decimum usque Saeculum. Dispiciemus nunc enuntiata pl. rev. Auctoris. Monet ille, sacros Hebraeorum
Ithros ab eeelesia christiana fuisse pro divinis susceptos, testis hus insuper laudatis Iustino Martyre, Tertulliano. ae Εus hio. Adgregarunt Christiani volumini illi seripta Evangelis murum & Apostolorum, quae continentur ex conseissu omnium
Christianorum tabulis N. T. Tentarunt iam saeculo IILIV. utrique illi volumini aliquid addere homines, e. g. Hermae pastorem, duas Clementis epistolas, octo libros constitutionum Diuili ed by Coosl
452쪽
num apostolicarum &e. Necessum itaque fuit, ut discernerem Pag. 4.tur libri canonici ac divinitus dati, a non canonicis. Synodus Laodicena indicavit paullo ante concilium Nicaenum, apocrypha V. T. haud esse suo iudicio divina. Ea enim in catalogo haud reeensuit. Aliis videtur Synodus illa in annum 364. P nenda. Origenes apud Eusebium H. E. UI, 23. & Commenti ad Ps. I. apocrypha U. T. omisit, monens, extra divinorum . V. T. librorum tensium esse libros Maccabaeoru n. Meliis,
Episcopus Sardensis, apud Eusebium H. E. IV, 26, libros v. V quos Iudaei pro divinis haud receperant, in canone haud reserti Auctor syno os, quae solet Athanasio tribui. ac Tomo II. Operum eius legi, dilueide: Alii U. T. libri non
canonici, qui catechumenis tantum leguntur. Sapientia Salomon.
Sapientia Iesu Sirach. Emer ' . Indit. Tobias. Libros de Maccabaeis nequidem meminiti Augustini sunt haec de Civ. Dei XV, a 3 : Multa sunt sub nominisus re aliorum propheto. 6.
min, reve centior asub nominibus Aposolorum, ab haereticis prolata, quae omnia sub nomine Apocryphorum, auctoritate canonica, diligenti examinatione, remota sunt. Inde colligit Noster, ante Augustinum, remotionem, per concilii alicuius decisionem, suisse peractam. Ariani ex Hermae Pastore protulisse dicta, ostendit Athanasius, qui addit, is liber ex can e . non est. Inde putat Noster, iudicium hoc niti decreto Syn di. Pastorem Tertullianus eximit libris N. T. canonicis, eo
quod ab omni eoncilio etelisartim inter apocrypha re falsa sit
iudicatus, L. de Pudicitia. Origenes eum Comment. ad Romanos XUI. divinitus iis iratum putat. Eusebius H. E. Ili 3. 9. negat eum scriptis, omnium adsero adprobatis, adnumerari. Rufinus in Symboli expostione libros V. T. & N. T. recenset . quos Patres intra Canonem concluserunt, D' ex quibus Mei II. adfertiones consare voluerunt, omii sis Sapientiae libro, Ecclesiastico Siraeidis . Tobiae libro, Iuditha, ct duobus Maccabaeo. m. Tum vero addit, eos, ct Pastorem, his praemissiς: siem
dum es, quod re alii libri sunt, qui non sunt canonici, sed Geldi
453쪽
' ' eon mandam. Provocat ad Maiores, ae reliqua scripta vocat amerypha, & addit, mee nobis a Pa tribus traditasunt. Athanasius videtur dixisse, libros eos esse statutos decreto Patrum. Inde Auctor coneludit, designari Patres Nicaenos, .' non Laodicenos, quippe qui Apocalypsin Iohannis omiserinti Ipse sibi persuadet, plerumque libros V. T. dictos suisse eam. . Pag. I 4. meos, qui fuerint in canone ebraeo; eule incor vero, qui in canonem ab ecclesia eliristiana fuerint prieterea recepti. At eanonicos N. T. libros Rufinus secernit aeque ab ecclesiasticis. Auctor 'nopseos illos V. T. Gelesiasticos dilucide vocavit, non tanonitos. Ecclesiasti eos illos excluserunt Rufinus, Himronymus, alii, ab auctoritate doctrinarum ecclesiae. . At c . nonici suerunt adhibiti, ob auctoritatem dogmatum divinam. Sunt tamen , qui illos ecclesiasticos V. T. libros latiori sensu voearunt canonitos, e. g. Augustinus C. D. XUlII, 38. Canonici ita adpellati distinguebantur olim rursus in libros doctrinae adserendae ac confirmandae inservientes, ct extra lame a . ctoritatem legi solitos, ad aedificationem plebἰs & catechum. norum. Eapropter Augustinus II, 23. adversus Gaudentii epistolam ita: Seriptura Marachaeorum recepta es ab ectis non inutiliter, I bris legasur vel a latur. Athanasius in F
si 'sola de Apocryphis U. T. didascalia apostolorum, de
I9. pastore, sic iudaeat, eos, a patribus detretum eo, legendos ab iis, qui nuper ediscendi pietatis verbi gratia attestemi, non addogmota inde mi robanda. Si decretum Patrum in concilio N, caeno factam fuit, omittendi erant ab Athanasio m casia SPasor. Per decreti mentionem transit Auctor ad concilii decisionem. At meeus Athanalii sermo ut id indicet, ver mur admodum. Nee 'stor, temporibus Athanasii, in libris vel canonieis vel ecclesiasticis suit relatus. Serupulum hunea I. Auctor animis legentium eximere stuavit magnopere. In iis stola synodi Alexandrinae, quam Athanasius ad omnes scripsita . ecclesias, haec leguntur: Ex Pa re, quamquam is liber nones ex canone, etiam nonnulli doctores allegationes faciunt. De eretum igitur illud Patrum haud spectat ad canonis formati nem. In Nicaeno Concilio de Seripturis sacris adversus Ari
454쪽
nos diseeptatum suisse, Noster eontendit. Arianos, in enun- pag. 27. tiatis codicis saeri perperam interpretandis, eo concilio sudie diligentes, tradit Theodoritus H. E. I, 4. p. I r. ed. Cantabrig. I 72O, L): at, ipsos de numero librorum canonicoriim litigaste, nemo veterum adfirmavit. Constantinus Maximus remisit dissidentes in eo illo ad libros evangelicos, apostolicosque, ae veterum prophetarum oracula, quibus, quid de Deo sit sentiendum, aperte doceatur. teste eodem Theodorito I, T. p. 26, s. Nihil a quoquam de numero librorum canonici istum stat obmotum, nihil obiectum. Examen S disceptatio fuit ad communem sontem remisia. Eusebius, qui ad Constantini mandatum eodices so. divinorum librorum venuste describi iussit, a nemine fuit reprehensus, ob libros aliquot, ' vel librorum partes, omissas vel corruptas, licet ipse subtiliter esset Arianus. Noster monet, vocabulum Photinianorum 3 irrepsisse, aliunde intrusum ' in eanonem VlI. Synodi Laodi-emete, ac substitutum expositionis ergo voci Paulinianorum. In editionibus quamplurimis, mea bulum utramque deficit.
Auctori visum est sese munire testimoniis Cassiodori S A - 34. gustini. quae nobis ad id, quod inde ivit comprobatum, minus apta adparenti Monet, acta Chaleedonensis Coneilii haud exstare, si quidem Anastasius autographa iusserit comburi. Maioris momenti est Hieronymi Stridonientis testimonium. ea praefatione ad librum Iudith, quod supra iam adtigimus. Mirum est, quod Hieronymus utitur illo legitur, atque libro Iudith auctoritatem canonicam simul detrahit his verbis:
us auctoritas ad roboranda ea, quae in tontentionem veniunt, minus idonea rvescatur. Si unus ac alter adsesiorum concilii
Nieaeni magni adhibuisset enuntiationes e libro Iudith. dici omnino poterat, librum Iudith a Nicaena synodo legi in numero Sanitarum Scripturarum computatum. Computatio
enim illa fieri poterat vel facto, vel verbis. Si eredidisset
' Hieronymus, librum Iudith tune inter canonicos fuisse relatum, eum haud ubique exclusisset a canonica auctoritate. Nullum in eo ilio Nicaeno canonem de numero librorum canonicorum fuisse editum, monuit iam Natalis Alexander.
455쪽
Pag. 43. At peti sic, quod est in principio, tradit Noster. Id tamen
momenti alicuius est, quod post: eoncilii Nicaeni aetatem, P tres quidam, librum Iudith pro canonieo haud reputarunt, ita haud sensuri, si auctoritas eanonica ei per synodum Nicaenam 46. Meessis α Sie Natalis Alexander. Respondet Noster, distinguendo inter canonem Ebraeorum, & Christianorum. An distinctio haee sit genuinis fundamentis superstructa, disquirant1 I. alii. Tum vero Antonii F i, Theologi Genevensis, arginmenta, libro Iudith opposita, retundere adgreditur, laudans illa Hieronymi ex ep. eta, & Prudentium, qui in Psychomachia, typum christianae pudicitiae, ex triumpho Iuditae de Olo-6O. serne depromsit. . Deinde proponit emonem codicis vallicellani biblicum, quem supra dedimus. Inquirit porro, qua
via biblicus canon a Nicaeno in eoncilium Carthaginense derivatus lit, credens, recensionem epistolae Pauli ad Ebraeos 77. in canone Carthaginensi, indicem esse illius ex concilio Nicieno derivationis. Putat enim, de epistolae eius Θεσπ--ἰm passim ante hoc concilium dubitationem viguisse, licet Hieronymus, sua adhue aetate, eam Latina consuetudine recipi nega-82. veriti S. Athanasiis in ristasi episola, & Rufinus ad Symbolum, eam tamen canoni inseruerunt. Hieronymus quosdam
83. Latinae ecclesiae designaviti Martini Chemnitii rati inationem, ex Augustino Doctr. Christ. II, 8. deductam, examinat,sa. nec adplaudit Bellar no, qui de Verbo Dei I, IO. respondit. Augustini aevo numerum canonicorum librorum a concilio generali nondum fuisse definitum. Monet, se disseruisse in 9 6. Bibliotheca P lanea de variis hibliorum interpretationibus,
per Protestantes curatis. Recenset denuo earum nonnullas. immemor discrepantiarum, quae olim regnarunt inter MVB-nes latinas, & has inter ac Hieronymianam, atque porro inter manuscripta vulgatae, licet ad hanc sexies fuerit emenda. tio traducta. Conservavit Deus sontes, ut ad eos examinentur rivi, quos haud licet invenire tam puros ut sontibus ar-Io2. quiparent. Fuit iam olim, florente Augustino, in ecclesia. mirabilis, tum Interpretum, tum Codicum latinorum varietas, quemadmodum refert praesul Hipponensis de Doctrin. thri- Dan
456쪽
sum. II, Is, col. I9. necnone. II, I 2.TOm. III. An erp. IIOO, f. Idem adiungit hoc moniti, ob latinorum interpretum infinitam varietatem, ad exemplaria hebraea & graeca esse recurrendum.
Idem repetit ipse contra Aufum IX, 3. Auitor se putat invenisse, in ipso hoc Augustini libro, vestigia canonis biblici,
per Concilium Nicaenum confirmati. En Augustini verba: Pag. Io 8. frorum librorum auctoritas, tot gentium consensione, per fusere nes sosolorum, Discoporum, Conciliorumque roborata, vobis adversa es, XIII, 3. Ipse tamen eam dixerat confrmatam Aposolorum temporibus, IX, 3. Cur S. Augustinus in ad . serendis libris canonicis non fuerit usus auctoritate canonis II 2. Nicaeni, Auctor disquirit deinceps. originem libri sapien- 4. tiae negat Philoni Iudaeo es e tribuendum, suspicans, Philonem fuisse interpretationis graecae auctorem. Praevidet id telum, Iar. quo usuri sunt quidam, mirati, cur post Synodum Nicaenam Patres dissenserint, si ea numerus librorum canonicorum fuisset constitutus. Hieronymus certe haud congruit aliis aliorum sententiis, nisi quis cum Auctore crediderit, Hieronymo cananis vocabulum probari sensu Ebraeorum. Epiphanii sententiae ab Aue ore haud aliter exponuntur. Expendit ae illustrat sententiam Gregorii Nar ianet erat de Apocalybi I 3I. Ioannis, quam, hoc tradente, maior pars a censu librorum' saerorum voluit removeri. Respondet Noster, Gregorium - adtulisse falsas aliorum opiniones, ae disputationes scholasticas. . Id vero ex iambis Gregorii non patere, alii monebunt; rati, Gregorium ita haud suisse seripturum, si numerus librorum eanonicorum definitus esset iam Synodo Nicama. Hieronymus ad Dardanum scripsit ep. Ia 9: Apora bis ab Ecssis i 33. Graecorum haud refcipi. Cyrillus tamen Alexandrinus de Aisoratione re Diritu L. VI. eam Patrum iudicio improbatam esse,
tradidit. - Gregorius ex ea argumentum unum atque alterum
dogmaticum depromsitior. 32. 33. Unde Andreas Creten-ss collegit, Gregorium & Cyrillum habuisse Apocalypsin pro libro canonico. Iudicat inde Noster, Gregorii iudicium de Apocalyps fuisse manu aliena e earmine eius iambieo abrasum Hieronymo rem esse cum paucis, iisque fortasse haereticis
457쪽
Pag. I 3s. Graecorum ecclesiis, putat, praeeuntibus Baronio ae Bellaria ino. Rufinus, recensioni librorum canonicorum, quibus Apocalypsin Ioannis adnumerat, subiunxit haec: Haec sunt, quae Patres intra eanonem comtu mi. Adiecit Auctor se lem I 38. Athanasii episolam. At senodi Nicaenae modo XX. canones fuerunt sanci ti. In his nihil de canone & censu librorum biblicorum. Respondet Auctor, eum in Attis Synodi relatum fuisse, quae adpellentur ab Athanasio τἀ, πατερ - , S ab interpreter As. Latino Acta lyatrum. Pagius & Ualesius, Acta eiusmodi Nicaena litteris fuisse consignata. negarunt. Eusebius eorum haud meminit. Sed Noster sibi persuadet, canones esse Actorum indices, &, teste Nicolao I, inur Acta constitutos, ScSynodi Chaleedonensis Patres professos esse, se Synodi Nicaenae ordinem sequi, ponentes canonum seriem inter Acta. Vide I 8. ABI. ia. & i 3, ubi id ipsum ita haud legitur. Hieronymicduersius Luciferianos haec sunt: Supersunt adhuc homines, o illi Synodo interfuerunt. Et, s hoc parum es, quia propter temporis antiquitatem rari admodum sunt, re in omni loco ises
esse non possunt, legamus Acta nomina Episcoporum synodi Nicaenae: ρο hυs, quos supra diximus susceptos, subscripsi a
homo on inter ceteros reperiemus. Haec ad symbolum, nisi
sallimur, spectant, partim ad historiam synodi a multis tune
seriptam. Provocat Auctor ad symbolam Synodi Antiochenae, quod copiosius est Nicaeno : ad Hilarii titissum aduerisus Confantium, cuius locus varie legitur: ad Athanalium, qui enuntiata concilii Nicaeni de Filio Dei adfert, quae nec in III. Epistola, nec in canonibus exstant. Confugit ipse ad Synodum Chalcedonensem, cuius haec sunt: Itaque Patrum Nicaeninrum insigiis insi tes, unum atque eumdem prostemur esse FLlium, Dominum nos in Iesum Chrsum: fg una voce omnet
de aedicamus Aerfectum eumdem in humanitale -. Non cuiuS-
vis est, hine intelligere, Patres Chalcedonenses indieasse, haec verba de Christi divina di humana natura, ex sententiis Patrum Nicaenorum scriptis desumta esse. Arius in Nicaena Synodo haud suit accusatus opinionis, quae somniat, filium Dei ad-Mnpsisie corpus, non animam hominis, supplente partes S
458쪽
munia huius, Verbo. In Symbolo Nicaeno legitur: EI homo
factus es. Homo, animae expers. certe non est homo. -
Hue respexisse ridentur Chalcedonenses, & ipse . Leo Magnus N. 79. qui copiosius exposuerunt Synodi Nicaenae sententiam. Nostro autem visum, spectare enuntiata Clialcedonensium, ae Leonis Magni ad Acta Synodi Nicaenae. Non negat, canones Nicaenos este modo XX. Postulat vero sibi dari, praeter illos Pan canones exstitisse Synodi Acta, ct in his non paucas alias definitiones, partim ad disciplinam spectantes; atque inter eas . fuiste catalogum librorum canonicorum, derivatum inde in Synodos posteriores. De hae sua sententia tandem Auctor modeste ita sentit: Constanter eam nune teneo, discessuriu ab ea- Is dem fine molesta, quando validioribus evincar rarionum monti mentis. Sicuti enim illa a me es libenter propFta, ut viri eruiti ad eam Elobandavi excitentur: ita sane, si eorum dieant pro veritate, libenterpariter a me deferta erit. Fuimus copiosi in delineando huius Dissertationis sensu atque argumento, ne
quid deesset iudicio, & nos ro i alicunque, modestissime intemposito, & lectorum potistime.
Progredimur nune ad Dil. II. de Numero Canonum, quos sancti Patres in magna Synodo Nicaena constitu Gnt. Distributa ea est in Partes duas. Summa vi rum in eo versatur. ut Natali Alexandro. aliisque fiat a , satis, qui pro XX. Synodi Nicaenae canonibus pugnarunt, & ut
omnibus adpareat, multo potiora esse rationum momenta
pro pluribus quam viginti canonibus, quam argumenta in contrarium allata. Eo ipso demonstraturus est, sacrorum librorum canoni iacilem aperiri aditum, ut inter canones Niis caenos numerari etiam debeat. Recenset singulas Natalis xlexandri rationes, responclandi ad argumenta, quibus plures quam viginti canones, concilio Nicaeno, a quibusdam, non ab omnibus ecclesiae Romanae viris eruditissimis. tribuuntur. Tum vero Auctor illis responsionibus subiungit animadve sto nes suas. nondum a Natali obiectiones penitus luisse extrica- . tas, ostensurus. Versatur eausa in testimoniis. quae ex Zosumi epistola, Ambrasio, synodo Cinhaginensi, litterarum sor- .matarum canone. Isidoro, Innocentio I. synodo Cpolitana, Lil Nicae
459쪽
Nieaeno Paschatis canone, aliisque canonibus, vulgo Nicae-6. nis, arcessi solent. rasimus ius adpellandi ad ipsius e sub tum deduxit ex privilegiis, a Iesu impertitis Petro Apostolo. Idem sensereBonisecius, Gelasus, & Nicolaus, Papae, statuemtes, tantum sibi ideo esse auctoritatis, ut nemo possit de ipsorum retractare ae resilire sententia. In argumento adpeti . tionum Romanarum, originem manasse ex canonibus synodi Sardicensis, Petri de Marea fuit opimo. Longe lateque ais Io. versus eam sententiam disputavit Au thor, ratus, Sardicenses eanones esse additamenta ac expositiones Synodi Nicaenae, idemque in numero Nicaenorum canonem fuisse quemdam, adpetilationibus ad Apostolicam sedem proprium. Videtur ad eum provocasse Leo Magnus ep. 2 s. ad Theodosium Imperatore quum tamen canonem Sardicensis concilii proserat, praemi, talens hare: Carionum Nicaeae habitorum detreta id te ri. In nocentii I. epistolam, ad Victricium Rothomagensem datam,r3. peraeque laudati Persuadet sibi, concilium Nicaenum univerisse orbi, Sylvestro summo pontifice auctore, per Constantinum
is6. Magnum fuisse indissiim. Synodi illius durationem aciesconio diebus XXXUll. potuisse concludi, vix ipsi videtur probabile.
Dedit ei annos tres& ultra praefatio, cuidam eodici arabico prae. fixa. Consentiunt litae Nicephorus VIII, I 4. & Cassiodorus . in Chronico. Ad sex fere annos produxerunt Photius Bibl. cod. 88. & Eusebius in Chronim. Videntur nempe sedc pi praeparasse antea destinata per secretos conventes atque com. municationes. Quicquid vero ecclesiis sngulis in Hore fuit positum antea & posmaee uberius expositum. illud dictum fuit per Nicienos Patres, eorum que decreta, confirmatum, fLeet eanonibus singulis id haud suerit deelaratum. Innocemtius I. haud aliter videtur sensisse. scribens Episcopis Galliae .
situli es ad notitiam omnium pervenire. Quicquid igitur erat diseiplinae vel auctoritatis episeopalis pars, a sum ohaud sublata, id dimim fuit Nicaenum, S Patrum Nicien
rum decretum. Auctori id laudi oedit, quod synodi NAxys. caenae praesicim iussio Osium, iuuit consistas. Eiusdem aris
460쪽
gumenta, quibus, plures suisse quam viginti eanones synodi
Nicaenae, ivit demonstratum, repetere haud vacat singula. Res Pag. 2 I. ipsi ae lis est potissi inum eum Natali Alexandro. Atticum, Episcopum Constantinopolitanum, putate numero canonum. Nicaenorum aliquos sustulisse. Id nobis videtur minus Pro - 2o babile, siquidem faseiculus ac sylloge canonum illorum haud in unius Attici erant manibus. sed' peculium fuere Imperatoris, praeseclorum, episeoporum. Priesectis illos suisse ad manus, intelligitur ex legibus & constitutionibus Imperatorum. quarum normam praesecti servare fuerunt iussi. Theodosius
ad a. 42I. Philippo, priefecto praetorio, qui Illyrico praesidebat, ita: omni innovatione tessante, vetustatem se canones priasmos etelifasicos, qui usque nune tenuere, etiam per Omnes ulyrici provincias servari praecipimus, ut, si quid dubietatis emri sit, id oporteat non ahsque sentensia viri reverendissmi, saerosam-ctae legis Antisitis AHylae urbis Cpolitanae, quae Romae De t teris praerogativa laetatur, eonventui sacerdotali, sanctoque ita eis reservari. Nostro videntur Atta Synodi sextae Cartha - a I 8.nensis esse vel omnino supposita, vel vehementer suspecta. Theodorito, qui H. E. I. ἐ. canones modo H. Synodi Nicaenae tribuit, opponit id, quod idem, Episcopos modo 27 ad illam eonvenisse tradidit; cum nemo dubitet, interfuisse
ei Episcopos 3I8. - Gelasii eticeni testimonio II, 3, quod a38.
numero XX. canonum favet, opponit varia. Examinat graecum canonum eodicem, in Synodo Chalcedonensi
lectum. Ad auctoritatem Hin ari Rhemensis minuendam. 246. adsere eruditionem omnino magnam. Dissertatione III. disputat de Athanasiit, Alexandrini Patriarchae, ad Constantinum Imperatorem perfugio, eiusque ad Iulium Romanum Episco-Pum provocatione, opponens sese Natali Alexandro, cuius ad Me. N. Diss xxll. haec sunt verba: S. Athanastu. a Synodo Tyria damnatus, resedesua exturbatus, Iulium Pontificem Maximum non adpellavit. lndubie verum est. Athanasium cum Eusebianis diu eoneertasse, viro, cui ex damnato Arii e rore bellum fuit enatum & illatum. Sectatores Eusebii Ni-eomediensis obiecerent Athanasio, vixdum electo, magicae a