장음표시 사용
461쪽
tis studium atque operam. Eum apud Constantinum in erimen violatae maiestatis vocarunt. Conflata fuit ad eausam in. vestigandam synodus Tyri. Athanasius, eum non paucis Aegypti Episcopis, eo venit accitus. In discrimen maximum adductus Patriarcha, perfugit ad Constantinum. De hoc pedisugio exaravit distri ben Autior, Dissertationi III. suffixam. Arcessit Imperator eos, qui Synodo interfuerant. universos ad se. Innoeens Aulanasius ab Imperatore in Gallias mi, titur exsulatum. Obiit paullo post Imperator, eum statuisset iam reddere eum sedi suae, licet Eusebius secus rem I a. evenire voluisset. Filius Constantinus iussa patris expediri Deit, frendentibus inter haec Eusebianis. Ariani Alexandriae turbas seditionesque in reversum concitarunt. Eusebius Constantium in Athanasium inrendit, irritationibus repetitis. Utroque auctore Synodus Antiochena exstitit, quod putabant, sie de-ereta jnodi Nicaenae subverti, ipsumque Athanasium sede suadeturbari posse. Abrogarunt Patres Athanasium muniis, ac ei Georgium quendam Cappadocem surrogarunt. Fugit Athana-33. sus e turbis Romam, ad Iulium Episcopum. Adpellationem voeat id perfugium Noster, innixus testimonio epistolae, ex Synodo Romana, sub Damaso habita, datae, & litterarum Coelestini Episcopi Romani, ad Clericos Cpolitanos scriptarum. H hentur hae in Parte I. Concilii Ephesini. . Provocat praeterea ad Gelasii epistolam, Dardaniae Episcopis seriptam, nec non ad Socratem III, as, & Soetoinenum IlI, 8, atque Liberatum M. Diaconum. Posthaec expendit Natalis Alexandrini argumenta, usque ad tractationis finem.
ORTHODOXA CONFESSIO CATHOLICAE A VE
apostolisae ecclesiae orientalis, cum interpretatione I
tina, se versone Germanica: praemissa est hisoria huius homologiae a ID. CAROLO GO TIMOB HORD. MANNO Pros. Prim. Theol. Vir. G.
Wratistariae, I FI. apud Io. Iacob. Eorn 8. Mai.
462쪽
GUPPLEMENTA Tom. VIII. Sest X. 413
Consessio haec Ruthenica. longe est notissima ex prioribus
editionibus, quam ut summam illius in nostris enarrationibus instituamus. Duo itaque supersunt momenta hic indicanda, quorum alterum ad historicin prae missam, alte rum vero ad rationem novae huius editionis spectat. Prioribus . saeculis, religio Rusiorum non adeo Germanis erat cognita, quia nulla fere inter utramque gentem commercia intercedebant, ct a mutua consuetudine uterque populus abstinuit. Nostris vero, & patrum temporibus nostroi um,' ct plura, de certiora ad nos, de doctrinis Rusiorum religiosis, allata sentiri quo enim tempore bella eum his gesta, commercia magis mira, ct legationes frequenter missae sunt; ex quo etiam se-trus L varias superstitiones terris suis exulare iussit, & or . dinationem recte sicam promulgavit, quin & sacra ipsa emendare studuit; & Rusii ipsi eum nostratium quibusdam doctoribus commercium literarium susceperunt, suos quoque sanctioris doctrinae candidatos ad exteras academias miserunt, schOlasque de monasteria bibliothecis instruxerunt: magis magisque constare coepit, quaenam sint capita praecipua religionis inter Rusios receptis, & quae illi immerito, etsi vulgo, assingantur. Certius autem iudicium de religione Rusiorum serri
non potest, quam ex illo ipso Caietasino Rustorum, qui liberest symbolicus eius gentis, publica miliaritate Petri L const,
tutus, de Patriarcharum Moscoriae, de synodi perpetuae eonsensu, ita confirmatus, ut ea consessio. publica ecclesiae genuinae Rusticae vox habeatur, S ad cuius normam omnes, in Russia saeris Oeerantes, doctrinam in academiis de ecclesiis cons mare teneantur. Uariae huius libelli adsunt denom, nationes, dum v. g. modo Catechismus Rustorum, modo Ex ο-stio Mei Russorum, modo etiam Homolagia appellatur, dc C trahimus maiori ideo, quod alius minor prostat, iussit Petri L mpositus, praecipua doctrinae eapita brevissime eomplectens. Apud Graecos audit δμoAEos' 'ομολογία τωv Γραι Θ, i. e. orthodoxa Consessio Graecorum, quem titulum esse voluit Nectarius, Patriarcha Hierosolymitanus, quemque deinceps Laurentius Normann A S alii, de Graecorum religione disputantes, servarunt. Nec Me male siti Non solum enim de
463쪽
Russis, sed &de omnibus Grecis, per quatuor illos patria Nehatus viventibus, ex hae consessione intelligitur, quam si-dem S religionem profiteantur, vel saltem profiteri debeant, si membra ecclesiae graecae orthodoxae esse velint. Auctor h. ius eatechismi vero non est Meletius Syrtius, neque Nectamus. sed Petrus Mogitas. Rioviensis Metropolita. Hine emendandus est error in praefatione, Normannianae quondam editi ni praemissa, ubi haec consessio Nectario, ut auctori, falso adseribitur. Petrus ille Mogitas a patriarcha Hierosolymitano Tum ane electus atque creatus erat metropolim Rioviensis, illumi ex sanguine. stirpe nimirum ducum Moldaviae Valachiaeque. prognatus. Hic catechisirium nostrum componens, tres epilaopos sibi subiectos. ct a Constantinopolitano Patriarcha consecratos, in consilium adhibuit, deque singulis fidei eapitibus eum iis suam sententiam contulit, θnodum in urbem metropolitanam congregavit, & eelebribus dioeceseos viris libellum suum proposuit diiudicandum. eumque ab omnibus probatus estet, cum ecclesia constantinopolitana, huiusque lynodo, tandem eum communicavit. Misit itaque in Moldaviam Isaiam Trophimum, Connoritium, & Xenoviarium, Rusios: quo etiam venerant Porptimus, metropolitaNi- ea , ct Meletius Syrigus, patriarchae Constantinopolitani destnodi personam partesque tune in Moldavia agentes. Hi communi eonsilio εκθεω hane auxerunt, emendarunt, mutarunt, tandemque quatuor patriarchis confirmandam exhibum runt, atque deinde confirmationem ac substriptionem retulerunt. Facta est haec approbatio publica. teste patriarcha Parthenio, anno post Christum natum MDCXLIII. die umdecimo mensis Martii. Patet exinde omnino, multam dilbgentiam Petrum Mogitam adhibuisse, ut eeelesiae suae mentem rite ac plene adsequeretur. S accurate exprimeret, quod ipsi. viro erudito atque assiduo, non male cessisse, unanimis applausus ecclesiae Graecae satis superque docuit. Oetasionem conseribendi hune libellum, sine dubio, Petro Moguae dederant turbae sectariorum quorundam, qui, Cyrillo Lumre sorte auctore, novas quasdam Gene venuum opiniones in ecclesiam Graecam introducere studebanti Primo graece ct latine eom
464쪽
seribebatur catechismus hie Rusiorum. Postea vero, ubi approbatus a quatuor patriarchis fuerat, in linguam Rusileam transserebatur, in qua typis exseriptus, a Russis assidue legebatur atque tractabatur. Extant nune etiam Stavonicae versio nes, diversis formis, S diversis locis impressae, quod inter
omnes constat. Notissimum etiam est, latinam versionem, a Lauri Normanno editam, non esse illam a Patriarchis
perlectam, sed aliam, ct ab ipso Normanno, uti praefatio docet, consectam. Prima eat hismi huius Graeca editio, cura atque impensis Pammotae, interpretis quondam orientalium atque occidentalium linguarum in aula Constam tinopolitana, Amstelaedata MDCLXII. aerae Dionysianae suit edita, & gratis divulgata. Poterit ex his emendari error Caroli si Frisia, ubi de Panaglata tradidit, ae si ille catechis
mi Russorum versionem in linguam Graecam vulgarem composuerit; cum Nectarius patriarcha clare domat, Panaglatam ομολογίαν tantummodo edidisse, non vertisse. . Hac occa
sone Arnoldus refert, Pana oram pecuniam quidem misisse, sed ordines Foederati Belgii eam remisisse, & suis impensis o uoλ ιαν exprimi curasse, ut Pana otae, inte
pretis aulici, favorem sibi conciliarent. De auctoritate catechismi Rusiorum, in coetibus eorum, vix aene vix quidem dubitare licet; eri nonnulli, minus quidem recte, de ea dubia tare voluerint. ordo rerum pertractatarum, a Petro Mogita electus, totum opus in tres partes,sdem, spem, S charitatem dividit. Ad primam partem reseruntur duodeeim fidei aditieuli, *mboli nempe Nicaeni & Constantinopolitani I. & --que Phares, neque pauciores credendos esse, quaesione quintaeontendit catechismus. Ad secundam partem reiicitur expositio orationis dominicie, & novem beatitudiniun. In tertia parte divina praecepta decalogi explicantur, praemisia specialiori institutione de ieiunio ci elemosynis, de prudentia, iustitia, fortitudine, & temperantia. Methodus cum sit eatechetiea, responsones subinde volunt confirmare testimoniis S. scripturae, Synodorum, ac Patrum, tanquam tribus principiis theologiae cognostendae, in ecclesia Rusileam Ptis. 6unt oro multae iusto prolixiores, di nimis dis
465쪽
R , catechumenorum eaptum lape superantes; id quod
etiam Petrum I. commoverat, ut minorem eatechismum. antea commemoratum, conscribi iuberet. Quod ad novam
Hosmanni editionem spectat, sciendum est, triplicem versionem hie exhiberi lectoribus, graecam, latinam, S germanicam, typis Bretthopsianis egregie, & charta maiore, formaque elagantiori, Lipsiae excusam. Graecuq textus idem flle est, quem Puniniores vulgari dialecto composuit, de Normanarus Lipsiae anno Christi MDCXCV. publici iuris secit. Variat lactiones, a Normanrro additie, servatae sunt de in hac editione, textuique subiecte, etsi nondum constet, unde sint petitae aut eoileine. Latina versio est Normanni a illa, satis bona, textum commode exprimens, nec prorsus inelegans. Germanica versio auctorem habet Frifchrum, Berotinensem,' Slavonteae linguae peritissimum, qui ex Stavonica etiam lingua confecit Verisionem, exemplari usus, quod Petroburgi, cum praefati e Seommendatione Patriarchae, Admani, anno aerae Dionysianae MDCCXXII. prodierati Retinuit tenorem literae, ita tamen. ut elegantiae ae perspicuitati vernaculae nostrae linguae nihil
decederet. Multos habuit hic labor applausus, quod & hule trilingui editioni ominabamur cum prodiret, certo conssi, bibliopolam, honestissimum virum, magnam ct Rusiorum Sexterorum gratiam sibi inde esse collecturum.
IO. IAC FREY A. M. COMMENTATIO DE
Munimannis, quas ut, quid Mundetardium fuerit, uberius ostenditur. Noribergae ct Nistiti, sumtibes Laur. Schuselii A. S. R. 749. pl. II. in Φ. Gratulamur taculo nostro, quo res Germaniae priscae
mediisque solliciti is investigantur. Laudandus erit hoc nomine pariter auctor hic noster. qui Noricarum praesertim antiquitatum studiosus, auctoritate iussuque summi viri. b. Heronymi Guillelm Abneri ab Ephenhath, ex illo celebri M. plomate, quod Friderico II. debet Norimbergensium respubliea, selegit sibi de Munimannis argumentum, interpret
466쪽
tionum varietate satis impeditum. Ita tamen id exposuit, ut simul nobis sitim relis queret Schwamianae. ,quam pollicem
huius diplomatis illustrationis. quam primum fieri possit, non sine generali fruini videndae. Noster interim, ad ipsum β. a. voeabulum quod attinet, Goldasti, cingit, me geri, Schw-zii sententias, exponit. Goldasias homines proprios esse putat, eum Mont apud veteres potesatem aut dominationem designarit; vel cum etiam tutelam mundium dixerint, eos qui quidem in tutela sint magistratus, civitatis autem iure careant,
Cl. Mey ad Neumraniana, dudum explosa, in Ebraea lingua principia relabitur, & ad patrium quoque sermonem eadem
accommodat; quasi vero, quae prosere, exemplis, non totidem, aut plura possint in contrariam partem opponi. Uel
hie tamen etiam sunt observationes criticae, non Omnino nullius momenti. Colligit ex iisdem. Munditardium, vel muricturri g. 3. ut in charta Ludovici II. legitur, esse desensionem, patrocinium, tutelam: cuius interpretationis varios testes adpellati .ae secus sentientes resellit. Nominatim autem sententiam
Stadenti, Pol. seri qui Helmst. I a . edidit mundita dio observata historumdiplomatica , & D. Ge. IVaehieri, perquirit. Britateriam praesertim argumenta fusius excutiuntur, & F. modeste, non sine iustis critici nostri laudibus, . confunduntur. Hine per partes itur distinctius. Sic autem in ecclesiis manu I. s. missi krvi fuerunt illarum in mundetardio, licet non semper: in principiam vero, quod violare praecipue nefas, per denarium f. s.
manu missi steterunt, aliique. Mundetardium ergo duplex ierat: regium, S sacrum; cum utroque vero potestas aliqua eoniuncta. Principes habebantur defensores ecclesiae. quod Ἀ- rolin corum exemplis probatur, ut Imperator hodieque dicitur divini coetus advocatus. Inde, singularem mundetardii β. 8. promissionem a principibus ecclesiae petebant; cuiusmodi chartas innumeras dedere principes. Eundo per exempla, probatur istud doeumentis Dagoberti, Theodorisi, cuiuS quidem charta suspecta, Caroli M. Ludovici pii, Pipini R. AEquitaniae, Lotharii, Ludovici II. Caroli calvi, Arnu hi, Hugonis f. 'Italiae Regis, Ottonis M. Otonis II & III. Henrisorum U. M m m III.
467쪽
III. IV. VII. & aliorum. Ubi sepius iudieiuna instituitur non S. II. ineptum, ' spuria praesertim diplomata seiunguntur a legitimis.
Plerumque mundeburdio iungebatur immunitas, cuius seu- f. I 2. ilus exstitere varii. Simul autem aderat subiectio, qua sactum est, ut nec ecclesiae prineipum a potestate liberae forent;
qui potius & defensores vicarios dabanti Episcopis singulatim & Abbatibus minora monasteria commendabantur. Ashaee pupilli, viduae, de omnes infirmiores mundetardio principis F. I 3. gaudebant. Occasionem disquisitioni novae praebet, an mum deburdium solis sit ecclesiis datum Τ & cur exempla nulla reis periantur exhibiti ci, itatibus mundeburdii 3 civitatumque distinctione safla, tὰles in imperatorum mund ureis reveras. Iq. stetisse comprobatur. His expeditis, δd Munimannos pedigitur. quibus Murissiones, nundi tuli, Munsingi, Dinami δε-- gi, Hogit te, Vogimanni, similes sui sile putantur, scilicet
advocatum agnoscentes ae defensorem, id quod aevi mediis. I i. quibusdam monumentis corroboratur. Hinc de in Nothero f. I 6. Minimannum esse vaseulum, contra Sehilterum ostenditur. Postea quaeritur: an Mioruni se tutelae commendare prohibitum styagiturque de Romanorum elientibus, Gallorum amfractis, δε- . - votis, solduriis, priscorum Germanorum comitibus. Potissimu in in hisce comitibus principum, vasellorum imaginem, verorum nimirum, & ut ita dicamus fudiarum, sibi eernere visus est Struvius in syntagmata ivr. μα e. I. g. 3. p. 8. Nec mala istixaec sententia apparuit minutio, in Hem. ivr. Germ. I.. l. tit. 3. f. . Noster autem, inter hos comites & va illas studiales luce clarius di
crimen agnoscens, clientum Germanicorum exemplum eos
f. I7. praebere putat. Ad ipsam motam quaestionem quod attinet, negatur, urbium civibus licere, potentioris alicuius principis t telae sese dicare, cum iani habeant dominum, atque Mundi marini tales, in interregni turbis exorti, civitati suae damnum f. I 8. adserant. Id ut uberius confirmetur, Imperatorum Romanorum leges adversus eos excitantur, qui vel spe cause obtinem dae, vel tributorum vitandorum, eligant sibi patronos; Squidstituant leges Gorma escae. O more duos habendi patro,
468쪽
SUPPLEMENTA Tom. VIII. Sest X. 4is
nos, evincitur. Porro talium malus animus probatur, S g. I s. poenae quimannorum Norimbergensium edicuntur; praecupue dum civium Norimbergensium ipse sit Imperator Advocatus. Hac occasione. mentio Munimannorum, in diplomate f. ao a s. Carolino Osnabrugensi, sed suspecto, examinatur. A vasali propriis Munimanni distinguuntur; neque minus a Ualbum geris ac Vsburgeris, ut & a propriis hominibus: cum cives non
homines proprii fuerint isti. Sie S ab randosnvisis dissere.
bant, aliisque. quibuscum iam quidem exoleverunti V lent tamen hodieque leges, quae subiectos aliis in tutelam recipere vetant; sic autem, ut passim exceptio habeat locum. Superest appendis, quam constituunt sermulae Mundetardiu& diploma, quo Ludovisus ius monachos Balneolinfra inmund urdium recipit ad β. VIII. lex Imperatoris Rismundi, contra muni annuos, ad 3. XIV. & exempla civium Argeinis ratensium, in tutelam receptorum, ad s. XVII.
SOMNIUM PHID OPHICUM DE CAUSSIS PLG
viae, . Auctoris recentioris. Plag. a. tab. aen. I. in 8. In lunam cum amico, ope machinae cuiusdam volantis, dela. tum se somniavit, ibique eum aliquo lunae incolarum, philosophatum Auctor. Ille pluviae caussas explicaturus, primo solares radios graves adserit, idque probat hoe experimento: si libere suspendatur bilanx aecurata, quali aurifabri utuntur, S in sius lancem unam proficiatur radiorum solarium, vitroeaustico unitorum, secus, descendere bilanX observabitur. Expς- rimentum in loco ventis non exposito instituendum, Auctor monet; suumque instrumentum, eo fini adhibitum, quinque pollicum eircumferentia fuisse. Addit, radios solares igneos esse, ignem autem vi repellente praeditum; quod pateat, eum' . Mmm a coss-Diuilired by Cooste
469쪽
eolloeatis rosarum soliis recentibus in vase, cuius fundus per- ratus est, iisque imposita charta spissiore arena tecta, huic autem vase carbonibus pleno, humidum ex rosis per fundi fora. mina per defensum destillet; cum, si attrahens vis inesset igneis Particulis, in arenam migraturum sit. obtendatur loculamento ligneo pannus madefactus, ct situ obliquo soli exponatur, ut vitam siccus obumbret, & post aliquod tempus madefactus hic in umbra positus conspicietur, quod propellentem radiorum solarium vim, lunarita autumante, arguiti Si vero duo vasa aequalia ventricosa, collo angulio longo recto praedita, aequaliter liquore repleantur, alterum vero in umbra collocetur, alterum soli sic exponatur, ut radii solares orificium colli eius seriant, ex hoc minus evapora ste ponderando deprehensum iri, quam ex illo, alleverat lunae incola. - Haec omnia eo tendunt, uiselem attrahere vaporer, qui ex terra ascendunt, refutet: quod sane nos credimus firmioribus multo argumentis a physicis terricolis resutatum diu esse. Adscensum vero vaporum, & casum pluviae sorina, ex legibus gravitatis specificae explicat lunarita, plane ut nostri physiei. Tum reditum parare, tempestate insessa deiectus ex machina, cogitur Auctor, estque subito in lecto suo cum evigilareti Totum opusculum maioris momenti quam somnium aestimare vix po sumus, sed ficti etiam quo placere possit nihil habet, praeter titulum: nam quae lunarita ille disserit, a quovis terricola poterant proferri, praecipue cum Italos Auctores & Gallos peripetuo citeti
ANTIQUI TUS ROMAINES EXPLIQVE ES
ANTIQUITATES ROMANORUM EXPLICATAE
in commentariis Comitis de B ' quae acciderinti, complexis, ut se insignem numerum hisoriarum ct
arcamorum perquam notabilium, pervestigationes item ac novas inventioneae, ad antiquitates Romanae civitatis, seritas
470쪽
sUPPLEMENTA Tom. HIL Sect. X. oratias curiositates Italia pertinentes, in tres partes divisis, ct ultra centum Auris a
Hagae Com. apud Ioannem Neaulmium I so. 4.
i Alph. aal pl. I Alph. fim. aen. Opua istud, ad morem commentariorum eiusmodi Gal
licorum consignatum, potius potitulis illis, ut vulgo dicuntur, hominibus, ct nobilioribus natu, quam seriis elegantiorum litterarum & antiquitatum amatoribus, proderiti Uarietas delectat, opiniones plurimae mixta: iuvant, disserturos magis, quam iudicaturos. Uelut ab initio vitie curriculum & itinerum enarrat Auctor, vel fingiti Pueritiam exponens, de scholis etiam publicis iudieat, inprimisque mollem eorum versandi rationem reprehendit, quibus principum iuventurum & nobiliorum cura, tanto consensu permittitur. Nimirum & hie mundus regitur opinionibus, quique vigilans esse creditur, multam in lucem stertere potest. Intentius multo commendat mortuos doctores, & in iis praesem tim admirabiles meditationes morales Marci Aurelii Antonini, pretiosas vitie regulas Rochesoucaullii ducis, ae Fenelonii Telemachum inimitabilem. Progreditur inde, ut de sermonibus sacris iudicia sileamus, ad principis cuiusdam, Gallis simque ac Germanis eari, quosdam amores cum Adriana Guvreur, virgine comica vere generosa, de qua, quemadmodum aliis de personis alibi, scriptis Romanentibus dignissima memorantur. Carpuntur, hac occalione, praesertim rationes sacerdae tum Pari sinorum, cadavera personarum comicarum,. quibus ordinaria sepultura negatur, tractandi. Sed vel magis adficitur beatillimus ille iniuria, fleet antea perquam iam datus, dum ideo pontificiorum castra sequi noluisse dicitur, quoniam iiti noluerint amicam sepelire. Iunguntur aliae quaedam amatoriae Parisime narrationes, quibus addat quis, vel demat fidem, per nos lieeti iam ad alteram partem progredimur, itinera nostri percensituri. In civitatem Senen-