장음표시 사용
441쪽
mini mortuo, vetitum est, ossa legi. Quibus tamquam praelibatis, ad singularium rerum enarrationem progreditur; sed implorata prius, votis ac precationibus, diva sua, ut ipsa tutelaris coepti operis prosperos det successus. p. 730 Pleraque, quibus acta illustrae, ex historia ritibusque antiquis du- ' cuntur: idcirco per se sere nota sunt iis, qui aliquem rerum veterum usum habent. Interim tamen quaedam non vulgaria . passim etiam asperguntur, quo reseras, quae de presecto Asricae, p. 8o. de primariis, p. Io9, de iure iurando per l, mina sacra templorum. p. I s6. de elogiis christianorum capitis damnatorum, p. I 62.ὶ & .id genus aliis, erudite disserit. Pag. 2o I. Coronidis loco ex libro Davidis Romaei, qui est de septems Dctis eusodibus ae praefidibus urbis Neapolis, rs Q adiecta sunt. quae ad d. Resituram pertinent, de quibus, quod parum a superibribus discrepant . in praesenti plura dicere
necesse non est. Diuili do by Cooste
442쪽
VINDICIAE EXEGETICO- THEOLOGICAE
de discipulis XII. Ephesinis in Ioannis bapti a baptizatis, ac donis Spiritus Sancti miraculosis exornm tis, Act. XIX, ἔ-7. asQὶνου M. IOANNE A REA, SI IO, recusae Sriora Us :
Torgavis, I7 I. apud Io. Theoph. Peter lium. 4. pl. I 8. D ividit Auctor reverendus opusculum strum exegetirem In
duas inprimis sectiones, quarum prior exegetico-dog-ν matica; postreior exegetico - elenchtiea est. In priori, ante omnis, opera, labor, & studium apostoli Pauli Iaud, rur, α quanta circa ecclesiam Christi instituendam et ampli-fieandam eorum sterit industria, strictim doeerur. Idem factum est in eoelesia Ephesina, ubi secundum Lueae commemoraistionem, circa tempora Iohannis, iam discipuli quidam, ab ipso baptismi, commorati suerunti Dispar est sententia de his hominibus, in Messiam advenientem aqua lustrali initiatis. Proxime tamen veritati aecedere videtur sententia eorum, qui statuunt, Iudaeos fuisse illos, ex Asia Hierosolymam. aer Ili rum
443쪽
rum causa. quondam peregre. euntes S redeuntes, ita tamen, ut ante reditum a Iohanne fuerint baptivitii vel, Iohannis Baptiste tempore in Iudaea illi fuerunt vetiati, ab ipso baptizati, ct deinde ante perpessionem A mortem Salvatoris, incertum quo casu, delati fuerunt in terras peregrinas, ubi rerum a Christo gestarum expertes manserunt. Optimo it oue iure hi dispuli in dispersorum Iudaeorum numerum unt reserendi. Inquiritur hic etiam in significationem spirita intextu occurrentis, de spiritu igneo, MasIL III, II. & de donis extraordinariis aeque, ac ordinariis, larga copia effusis, explicandi; ubi eeleberrimi LightDoti sententiam non improhat Auctor, dicentis, non omnem cognitionem donorum . tr. S. Ephesiis esse denegandam, sed notitiam saltem etasi rus Spiritus S. non habuisse illos. Paulas igitur eum intellexi sed hos advenas Ephesios ignorare statum Gelesiae post Chri. si ascensionem in eoelos, suggerere illis vult. unde fastum sit, quod donis illis illustribus S miraculosis sint destituti Novam hine illis quaestionem proponit, ut eliciat eorum response, organon salutis, quo, fidei participes, eonfirmati sum runt. Quaerit itaque ex illis As τὶ, in quid baptizati estis, in quam doctrinam ct institutionem 3 Nemo enim adultiorum, sine praevia institutione, baptirabatur, quia in iis baptismus erat instrumentum fidei obsignandae, S confirmandae. Hane doctrinam suam ct institutionem nune voeant Iohannis haptisma, a potiori nimirum denominatione facta, & peristiaccdochen, toto Ioannis ministerio, quod doeendo de b pilaeando peragebatur, designato. Hac itaque ratione confitemtur, se Ioannis doctrina atque ministerio ornatos, & eeelesiae in liatos quidem fuisse, ae de Spiritu Sancto audivisse, sed dona eius extraordinaria non percepisse. Quo facto Paullus τραπον παλιας Ioannis Ephesiis indicat, quod ipse videlicet primum fidem in Chrastum docuerit, ac deinde candidatos haptismi de Christo informatos, in nomine Iesu bapti verit. Iohannes, vox clamans, seu clamantis dicitur ideo, quia ver bum Dei de poenitentia ore suo tradebat, legem S Evangelium proponebat, di bac ratione vox praedicantis Dei merito seipsium
444쪽
ipsum dicebat, utpote qui non sua inventa protulerit, sed eam quam Deus ipsi suggessit doctrinam proposuerit. Hoe in loco inserit Noster quaedam de Iohannis, primi N. Test inenti doctoris, vocatione at ministerium sacrum, itemque de loeo Bethabara & Aenon, ubi baptismali munere functus legitur. infert inde Auctor. in Ioanne vaticinium Malachiae esse completum, illumque quasi limitem suise V. & N. G. stamenti, quocum illud finitum. hoe vero inchoatum sum riti Legem & Evangelium summam praedicationis Ioannis fuisse, quae non nuda oratione, sed sortasse catechetica etiam informatione, absolvebatur, consessionemque illum exegisse publicam ante baptismum, satis constat; & notiora sunt ista, quam ut his recensendis prolixius admodum inhaereamus. Confessionem quidem hane Iohanneam ita exponit Noster. ut stipulatio quaedam. conventio, & pactum eiusmodi inter Deum & hominem bapinatum intelligatur, quando Deus in baptismo eum baptisando paciscitur, eique ex pacto com
fert bonam conscientiam, a reatu nempe ac poena, per Christum, liberatam. Deus, se ei sore Deum, Patrem, Provis rem, & Protectorem promittit; atque vice versa sidelis homo pollicetur, se Deo patri futurum est e silium obedientem, ae fidelem servum, se novam vitam ingressurum, conscientiam bonam ab eo acceptam conservaturum, usque ad exotremum vitis halitum. Pergit inde Author ad demonstrandam divinam baptismatis Ioannis auctoritatem . ubi praeter reliqua, satis nota, de proselytorum baptismo in U. T. nervose breviterque disputat, eumque prorsus negas, ideo, quia nullum plane eius in tota scriptura extat mandatum; deinde. quia huius taptismi vestigia, ante tempora captivitatis babylonicae, sunt obseurissima; & quia denique, nec apud Iosephum,
nec apud Arseam, nee Philonem, nec Tatitum. ullum huius cerimoniae vestigium deprehendimus. Accedit. quod nemo Patrum primaevae eeclesiae baptismi huius meminerit.
cum tamen ceteroquin de ritibus Iudaeorum non taceant.
Sed redimus ad rem, ubi differentia inter ministerium Ioamnis & Apostolorum explicatur; quod nimirum poenitentes alii a Ioanne
445쪽
Ioanne fuerint edocti eredere in christum, natum quidem, sed nondum publice manifestatum, quod is monstraverit Chri-- stum revelandum, & nunc praesentem: Apostoli vero Me sam passum, mortuum, in vitam revocatum, & sublimia petentem templa coelorum, praedicarunt. . Adeoque re vera si . nis ministerii Ioannei alius non erat, quam ut homines ad
poenitentiam ct fidem in Christum perduceret, ut baptietati
in fide conservarenturi vitaeque spiritualis, ae donorum sanctificantium inermentum caperent, nee non varios ficti seinctus proferrent: cuius doctrinae capita prolixius Auctor exponit. & eorum sententiam subruit, qui eum Gratio & L-borahis, aliisque, putant, per baptismum Iohannis homines tantum ad resipiscentiam obligatos fuisse, non autem illum Christo, eiusque disciplinae, eos consecrasse, ae fidem in adultis obsignasse. Sed perspicue Ioannes, teste Paulo, in nostro loco, huius rei contrarium affirmat, &, quam eurate ad Messsiam populum adducere Hiduerit, doceti Pergit inde Auctor ad versiculum quartum & quinfum, ubi Paulus auditorum Ioannis mentionem facit, ita ut omnes Baptistae dominam de Christo recipientes, ct credentes, bapti timerint Hoe sibi uolunt verba, obscuriora aliis visa: 'Aνιουσαντες A
liguntur discipuli Ephesini, quos Paulus tune instituebat, sed omnes ii, quos Ioannes Baptista docuerat, & ad baptismum suum praeparaverat. Id evincunt connectendi particulae. S δὲ. quae sibi invicem respondent dc opponuntur, ita, ut
comma quinum compleat sententiam commatis quarti, atque haee duo commata ita cohaereanti ut ambo contineant sermonem Pauli, quo hos Ephesos discipulos plenius erudivit de
Ioannis baptismo. Reliqua hinc verborum connexio & vi eus sine ullo negotio erit explicanda, ubi per se patet, Paulum Ephesios non denuo baptitasse, quia iam obedientes die Ioanneo fuerant antea Ephesii isti. In novum Iesu Christi baptietare vero hoe in loco est, in mandatum, secundum o dinationem Iesu bapinare. Nulla enim est dubitatio, vin Ioannes etiam eadem, quam Christus praescripserat, sermula,1 in
446쪽
SUPPLEMENTA Tom. VIII. ARX. 43
in baptitandis discipulis fuerit usus, de nomen Patris, Filii, &Spiritus S. adhibuerit, eum ex doctrina doctoris illius primi satis liquido appareat, eum perspicuam Nnitatis populum do. euisse notionem. Certissimum inde est, Ephesios discipulos
dona sanctificantia, ut illuminationem, regenerationem, con versionem, iustificationem, & sanctificationem, accepisse, non vero dona administrantia miraculosa & extraordinaria, perimpositionem manuum. Ritus hie est antiquissimus, ct quo ties illius in Scripturis sacris mentio iniicitur,. toties quoque inmemoriam nobis revocandae sunt eius preces, qui alteri ma- trus suas imposuit. Atque his precibus Numen divinum implorabatur, ut per suam omnipotentiam homini id concederet, quod ab illo per suos legatos & prophetas petebatur. facile est iudicatu, quod ardentissimis precibus Paulus in hae . manuum impositione fuerit usus, lieet glae non exprimantur. Hae itaque ratione, discipulis his Ephesiis, dona miraculosa contingebant, ct in numerum eorum isti reserebantur, qui antea non adierant seliolas eruditorum, sed audiendo Apostolum Paulum. eiusque manibus impositis, tot tantisque donas instructi erant extraordinariis, ut non solum vaticinia de Chri sto ipsi intelligerent, sed aliis etiam hominibus, singula per grinis, Evangelium annuntiare potuerint. Quae omnia ex est one Spiritus S. proveniebant bona; atque ista erat obsignatio satis adtionis Christi, & fructus adscen. sionis Christi, ad patrem evecti. Suecedit Sectio poste Hor, quae est negetico Menestiea, ad quam satis est, paucis monere lectores, ut sciant, Auctorem primo, & prolixe etiam, eontra Cl. Remorum insurgere, minus caute statuentem, ite rum hos discipulos suisse baptitatos. Omnia hie dissentienus expenduntur momenta, ut nihil facile addi possit. Reli. qui dissentientes, v. g. Limborchius, Asiarminus. Socinumi, inseri, aliique, in ceteris oppugnantur dicitetationis huius partibus, de qua vere dici potest, Auctorem clarissimum,seeumdum summum probabilitatis gradum, verba Lucat ita exposuisse, ut omnem Theologorum assensum mercatur ἱ dc . . I ii 3'. siect
447쪽
& licti non omnia novit dicta fuerint, nova tamen ra. tione, id est solide & curate, sententiae suae causam orasse.
IOANNIS CHRYSOS MI A SANCTO IOSEPH,
ex aericis reguiaribus Scholarum Harum, Dissere pio de omne sacrorum librorum, constituto a sanctis Patribus in magno Nicaeno Concilio. Differt. II. de Numero Canonum, quos Sancti Patres in magna Syn do Nicaena constituerunt. Dist . III. de S. Athanasii- aueliatione ades Iulium Papam, se perfugis
ad Constantinum Imperatorem. Romae, ex typographia octarii Pueeinelli, Superiorum A.
Historiam ecclesiasticam, artemque criticam, diiudicandis doctrinis theologicis non solum aptam, sed necessariam quoque esse, nemo facile dubitat. Utramque callet D rev. Auctor, eiusque peritiae specimen triplex orbi erudito in hoe opere exhibet luculentum, in opere, quod Pontifici Maximo Benedicto XIV. inseripsit. Dederat ipsi Benedictus XIII. id negotii, ut eonsignaret litteris historiam Synodi, quam ipse in Laterano Romae celebraverat. Scripsit Auctor Synodi decreta, interpositis passim scholiis. quibus lectorem ad decreta superiorum conciliorum deleg bat. Obtulit deinceps Benedigo XIlI historiam illam. Hieram voluit Archiepiscopo Theodosiae, qui nune est Benedictus XIV, inscribi. Interrupit editionem mors Benedim XIII. inopinata, & autographum Auctoris, manus, quas ipse nescit, translatum suit. Ita spes editionis intercidit. Commentatur itaque hoc libro de concilio Oecumenico Ni
caeno, eoque canonicorum librorum seriem numerumque cruo
dit fuisse definitum. implicatur hoe argumentum definitione numeri canonum Nicaenorum, inter quos Auctor refert eos. quos ex Mabiis quodam eodice, Baptista Romanus, Societatis Iesu
448쪽
Iesu presbyteri illico latine reddidit. Canones Nicaeni gra ei aequant numerum XX, non superant. Natalis Alexander negavit, provocata Athanasium ad Iulium Episcopum R
manum, respondens ad primum argumentum, Arabicis N, caenis canonibus accommodatum. Inde subnata fuit Aucto
ri oecasio scribendi tertiam Disibriationem. Ut primam seriaberet Dissertationem, adductus fuit a Cl. Iosepho Blanchino, Patricio Ueronensi, ae Congregationis oratorii Romani Pre bytero, qui, publicaturus nonnullos Italae versionis bibliorum antiquae Codices vetustos, primo volumini generalem praemiationem praefixit, in qua recenset ea, quae ad catalogum bis blieorum librorum pertinent. Uoluit hic ad mentionem Concilii III. Carthaginensis adnotari haec: Canon Scripturarum concilii huius in celebri Codice Hallisellamae bibliothecae inseruptus es Concilio Nicaeno. Neglecta fuit, inter festinationem preti typographici, haec adnotatio. In mentem venit Auctori. rem tanti monenti exponere peculiari Dissertatione. Adnuit Blanchinus, ct instituti meminit p. 36 I. Patres Concilii Carthaginensis teriti memorant, se a Patribus in ecclesia I gendos aecepisse libros. Canon Uallicellanus eis suffiagatur, Lisuli UIII. aut IX. opus. En illum: Ut praeter SeripturaJ Can p. nitas misi in Heissa legesiar. Ca tuli XXlU.' Nicaeni Concilii. Item ut praeter Scripturas Canonicas nihil in Melesia legatur sub
nomine divinarum Scripturarum. Sunt ausem canonisae Scripturae. Sta es, Genois, Exodus, Levitieus, Numeri. Deuter Omium, Hi sus Muci Iuditum, Ruth, Regum Latri IV, Paralipsine non Libri II, Iob, Psalterium, Salomonis Libri V. Libri XILProphetarum, datas, Hieremias. Hiezechies, Daniel, TOhias, Iudith, Epher, Esdrae Libri II, Machariorum Libri II. Novi Tesamenti: Evangeliorum Libri IU, Actuum Apostolorum mer . s. 'solae Pausi XIV, Petri Apostoli II, Rhamniis o si III, Iudae Amsoli una, Iacobi Aposoli una, Apoemlisis Iohannis. Uber unus. me etiam fratri emfacerdotinyro Bonifatio, vel alus earum partium Episcopis, pro cons
Lege Capituli XLVII. Carthagin. consilii.
449쪽
i mando illa Canone. mnotescat: quia a Patribus issa Meepimur 'in eicissa legenda. Bonifacius ille Episcopatum Romanum capessivit anno 4I8. Meminisse iuvat inter haec, Afros, tempore huius Bonifacit, haud habuisse definita per Concilium Nicaenum, eaque genuina, in manibus, sed ea seeum voluisse a Bonifacio communicari transmissa. Vide Codirem Canos
uelsae Africanae Christophori Iul felli, Pariliis editum risis. 8, p. 349, 3 3. 33 . Librorum in ecclesia legi selitorum canon fuit perscriptus svnodo Carthaginensi 397, Bonifieio
nondum Romanae ecclesiae praesidente. In catalogo synodi illius 397. celebratae, emon N. T. sic recensetur: Nom autem
Tisamenti viginti septem. Pauli tredecim, eiusdem ad Hebraeos una -. Differunt hare a codicis Uallicellani modulo. non re ipsa. Auctori visum fuit e re sua fore, si in pnesati ne, Dissertationi priori praemissa, iudiciis Guillelmi Whitaek ri, Angli, Pappo Argentoratens, ct ipsi Ioanni Calvino o . viam iret, ratis, libros V. T. qui a Protestivitibus voeanturn erymi, ante Synodum Teidentinam publieo concilio haud. habitos fuisse pro canonicis. Opponit eis Noster Innocentu λ I. epistolam ad Exuperium e. 7. Augustinum, Gelasi syn dum, euius Acta alii intercidisse putant, Alcimi Carmen, Cassiodori testimonium, nec non Isidori Hispalensis, aue Oritatem synodi Carthaginensis, Toletanae L Lateranensis a3st a. I 2Is. & Florentinae sub Eugenio IV. Illa verba: me etiam finiri re consacerdoti nosm Bonifatio, vel aliis earum
partium eviscopis, pes con mando illo emone, innotescat, dia. suntur vulgo spectare ad synodum Carthaginensem H. Nie enim legitur in mamine To. l. Harduin. col. 968. At in hae synodo nulla iniicitur mentio canonis librorum, in ecclesia legendorum. Indicatur potius Bonifacius aliquis, episcopus Numidiae, qui cum tractus vicini episcopis haud comparuerat in Synodo. Horum desiderabatur subseriptio, qua can
nibus confirmationem adiicere more erat receptum. Canori. biblicorum librorum, quibus doctrinae christianorum superis ruae erant, confundendus haud est cum canone librorum. quasin Gelasia legebantur, quorum nonnulli tantum inservio
450쪽
SUPPLEMENTA Tom. VIII. Sest T. 4 r
bant aedifieationi plebis qualicunque. Praelegebantur etiam publice vitae & aua Martyrum. Canoa biblicus dissert a canone ecclesiastico. Hic enim praeterea complectitur πο- eryma, Sapientiam. Siraciden, Iudith, Tobiam, S unum vel etiam duos Maccabaeorum libros, testibus Radulpho Flavia. eensi in Levit. L. XIV. c. 8. Glossa iuris canonici in c. C nones dist. I 6. in verb. ocrypha, Hugone de S. Victore. Petro Blesensi, Hugone de S. Caro Cardinale in praefat. ad librum Iosuae, & Commentario super Esther circa finem, alii que romano catholicae ecclesiae cultoribus. In Hieronymi Prologo galeato, qui Uulgatae priefixus est, perspicue haec imguntur : Hie prologus in Librum Regum), scripturarum quos galeatum principum, omnibus libris, quos de hebraeo vertimus in latinu/ti convenire potes, ut scire vadeamus. quicquid extra hoses. inter apocrypha esse ponendum. Igitur Suientia, quae
vulgo Salomonis inseribitur, re Iesu flii Sirata liber, re Iudith,
Tobiaι, re Pessor, non sint in canone. ' His adnumerat duos de Maccabaeis libros. Idem in praefatione ad librum Iudith: Hus auctonitas ad roboranda illa, quae in eontentionem veniunt, minus idonea indicatur. Idem in Praefati ad Pr
verbia : Libros Iudith re Tobiae re Machabaeorum legit quid ecclesa, sed eos inter eanonicas scripturas haud recipit; se rehaee duo volumina Sapientiae & Ecclesiastici) legit, ad aedificationem plebis. non ad auctoritatem recte sicorum dogmatum comsrmandam. In canone biblico igitur his libris Hieronymus haud statuit loeum, tantum abest, ut librum Iudith crediderit in eanonem biblicum a concilio Nicaeno suille collocatum. In Praefatione quidem in Iudith ita videtur scripsisse, sed quia Eune librum synodus Nicaena in numerosanctarum scripturarum imgitur computoste, nequievi posuistioni vesrae; attamen nemo unquam comprobabit, concilio Nicaeno canonis biblici S e Eesiastici libros in censum numeri collectos vel computatos fuisse. Graees eanones XX, arabies LXXX, arabici LXXXIV. Αhrahami rihellensis, taeent hic prorsus. Ad Synodum Puricam, vel Meaenam Asrieae, illa spectant, ad synodum Carthaginensem tertiam. . r Eodem reser ex codice Vallicella-