장음표시 사용
431쪽
lem, vitam sustentant. Ne quis hare ad usuras defendendas trahat, cavit Pontifex M. s, adquiescens in Ecclesiae Romanae de Usera iudicio. . Hisce praemissis, succedit Tractatio ipsa,
quae libros tres comprehendit. Libro primo, argumenta esiciis litteris depromta, usurae opponuntur. Libro secundo exhibentur argumenta, eodem tendentia, ex Patribus, Iure Par. Io3. Canonieo, & scriptoribus recenti Isimis. Libro tertio removentur argumenta, iti utramque partem adserri solita, ut ea. quae usuram profligant, triumphent. Sub operis exordium 32. definitionem Uurae exponit, negans, hanc esse exactionem 3 s. inconvenientem, licitaque imiorem. Restituit definitionem Christianorum veterem, per quam usura se lucrum ex mutuo
exactum vel speratum. Confugit, ut hane stabiliendam suseipiat, ad loea Εx. XXII, 23. 2. Esdr. V, 4. Deut. XXIII, . XV, 6. Lue. VI, 34. Lev. XXV, 3 6. Licuit tamen Ebraeis recipere usuras a gentibus non ebraeis. Deut. XV, 6. Unde intelligitur. usuram per se haud adversam esse iuri naturae. Ostendenda igitur est aequalitas familiae ct civitatis Ebraeorumae Christianorum, aut adserenda est ex N. T. lex pytiva, christianis universis usuram interdicens. Usuram damnarunt Lactantius Insit. UI, I 8, Basilius Hom. in Ps. XIV. nostris XU.), Tertullianus contra Marcionem, IU, II, Ambrosius in L. Tobiae c. I 4, 2I. Hietonymus in EZech. XVIII, Augustinus Scrin. III, n. 6, in Ps. XXXVI, Serm. CCXXXIX, n. 43. s. Anno 397. Synodus Cartilaginensis can. XUl. Clericis . usuram omnem interdixit. Synodus Agathensis ad a. scis. usuram ita definivit: Usura etsi ubi amplius requiritur, quam quod datur, v. g. s solidos decem dederis, re amplius quaeseris, νευ dederis frumenti modium unum, re su er aliquid exegeris. Legitur id apud Gratianum Caus. Iq. quaes. 4 ea Usura. Urbani III. sunt haec de usurario homine: qui non alias mutuo traditurax, eo proposito mutuam pemniam creest, ut, luet omni conventione cessante, plus tamen sorte recipiat. Et post pauca: Iudieandi sunt male agere, re ad ea, quae taliter sunt acre a. 47. resiluenda usurarii. Auctor operis imperfecti in Matthaeum Hom. XII. in c. U. iubet nos Christin mutuam dare pecuniam,
432쪽
SUPPLEMENTA. Tom. VIII. Sest IX. . 423
non tamen sub inuris. Paulus ICtus: Mutuum damus, recepturi non ea indem eciem, quam dedimus, scilioquin commodatum erit Pag.
aut depossum,)sed idem genus. Idem: mutui datio confisit in his
rebuΤ, quae pondere, numero, mensura, consssunt. Ex his aliisque sententiis Auctori visum est stabilire veterem de mutuo definitionem. Ut doceat, peccato infectam esse usuram, memorat loca, Amos. VIII, 4. Neh. II, 3. Zach UII, Io. Ex.
XX, Is, ubi furtum vetatur, Lactantii Insit. divin. UI, I 8, Ambrosi de bono mortis c. I 2. Augustini in Ps CXXVIII, Ex. XXII, 2 s, Cyrilli Alexandrini ad Amosum VIII, Ioannis
Damascent Sac parall. tit. 9. Tobiae I. as. Detit. XXIII, I9. Lev. XXV, 36. Ps. XIV, s. LIU, Ia. LXXI, I 4. Εχ. XUIII, IO. Esdr. R 7, II. Matth. V. 43. II. Lue. VI, 27. Postremum 74. locum ad usuram prohibitam transferunt Tertulsantis l. e. &Bernardinus Sem. 36. de Usuris art. 3. ca . q. Bonaventinra ad Luci VI, 27, Thomasius in IlI. Disinct. 37, gra. I. an. 6. sed contra dc I. a. q. IO8, art. 3 ad a, Concilium Melo: dunense. ac Rhemense, a Gregorio III. confirmatum Is 83. c. I , atque Burdegalense a. Is 83, c. 29. Adde Tirinum in Lucie locum , Merbesium To. I. p. 3as. Respondet ad Matth. XXV, 27. ac Luc. XIX. 33, parabolam ibi adferri, ab , homine austero desumtam, usuris inhiante, haud exponen- . dam convenienter sensui primo litterati, siquidem littera oeci- 9α dat. Augustinus Quas. Gang. L. II. n. a. ita: Quod servi,
rhddentes rationem ex eo quod acceFerant, Audantur, qui lucrati junt, signiscat, eos bonam reddere rationem, qui bene usi fiunt eo, quod acceperunt ad auondas divitias Domini. Christus parabolice laudavit iudicem iniquum, ac villicum iniquitatis. Remittit Auctor patronos usurae ad IO. II, 14, ad trapezitas, 9 a. templo eiectos. Augustini L. I. de Sem. Dom. in monte c. 2I. sngula'is est sententia, hoee edentis : Neque quod in lige dictum es, oderis inimicum tuum, vox tulentis iusto accipienda es, sed Fermittentis infrino. Sic quoque Thomasius D. 2. qu. 78. art. I ad 2 : Quod Iudaei ab extraneis usuram acciperent, non fuit 97.
eis toncessum quo licitum, sed perm fim ad malum maius visandum, nescilicet a Iudaeis Deum cesentibuI usuras accipirent propter
433쪽
str avaritiam. eui dediti erant. At sallitur Augustinus. Uerba enim, Oderis inimisum tuum, haud leguntur in Mose. sed ea ala sunt inter homines ebrieos recentiores. a doctorum traditiunculis pendentes. An I homasii similis Augustinianae expositio, sit omnium optima, contendere haud licet. Nam permittenda non sunt hominibus mala, ut inde eveniant bona. Rom. III, 8. Libro II. Auctor loca, e . Patribus graecis decerpta, usuram damnantibus, exhibuit satura lance. No. bis iam haud vacat ea repetere, vel examine critico adhibito 2Oo. collustrare. Libro tandem III. argumenta, ut, usuram esse peccatum, doceat, conquirit. Secus sentiunt Hugo Grotius de Iure belli re pacis II, II, Gerardus Noodi de Menore fr uris I, 4, L H. Boehmerus ad Fleurat In tutiones Iuris ecclesiastri P. III, c. I 3. de Usuris. En argumentum primum. omne mutuum debet ellis gratuitum. Innocentius XI. pro-2O4. pterea damnavit tontra Ium in tra. En argumentum secundum. Deus iussit, ut ne furemur. Horatius illum praedi- eavit beatum, qui sit omni foenore solutus. En argumentum tertium. Pecunia per se est res sterilis, nee ad gignem dum apta. Id physice capiendum. Pecunia enim gignit d mos, naves, pileos, urbes & terras, aestimatione morali, quae
facit, ut dive s. sibi possint invieem substitui. Hieronymus
ad Ε1. XVIII. monet, Omηem stinum, ex agro natum, non
iure feminis, sed iure soli percipi. At soli pretium substitui
potest iuri pecuniis. Sic alii. Nec tamen omnem usuram suisse olini damnatam, intelligitur ex L. 7. Dig. de admiritu cuius est titulus, Is tutor pecuniam pupillarem otiosam relinquit, i 239. netur eius pecuniae inuras praestare. Adde Synodi Mediolanensis primae e. 68. de usuris, ita statuentis: Ex mutuo - - nihil praeter fortem a quovis homine percipi ex convento vel principat, tersperari possit, ta-s pecuniae i ae Int pupillorum, aut viduarum, aut is tim piorum, vel etiam dotales, nis quasenus id jure nominatim permittatur. At peceatum permitti numquam debet. Iam canones synodi Melinensis, Burdegalensis, Came-raeensis, usuras quascunque in peccato deputant. Qui seeus sentiunt sactinitis, eis Concilium Viennense sententiam ex
434쪽
eommunicationis irrogat, Lib. V. Clement. de inuris. Inde. seriptorem silentiae eque is ineurrisse proscriptionis ab eccle- Pan sia sententiam, colligit Auctor. Basilius & Augustinus iusserunt singulos homines christianos restituere eis, a quibus aeceperiant, usuras. Addit noster, commercia olim sine usuris floruisse. Repetit illud Iesu, mutuum date, nihil inde eranter. Usurarum cultura & cura in causa est, quod negotia alia magis necesIaria & eulturae possessionum negligantur. Argumentumhoe, Auctori probatum. laudatui ab Alexandro III. ac Innocentio IV, Lib. de Uur. c. I. Solent autem argumenta in Rontrarium desuini ex legibus civilibus. Ad haee Auctori ita visum suit et a. respondere, ut nitatur potissimum illo Augustini proviuntiato,
de lib. arbitr. I. n. I 3. Videtur tibi lex ista, quae regerulis rivi. talibus fertur, multa concedere aitque i unita relinquere, quae a 8α per divinam tamen ossidentiam vindicantur, re recte. Idem Augustinus ep. Is 3. ad Maced. n. 2 s: Quid dicam de Uuris, quas' etiam Usae leges ν Adices reddi iurins y - - Hare at ue huius modi male utique possidentur, re vellem resilueremur; sed nones, quo iussice repetantur. Gerson. To. III. P. II. Propos I rLex citatis, usiuras aliquas tolerans, non ideo semper dicenda es contraria legi divinae vel euissastieae. Legislator agit mora prudentis medici, qui tolerat minora mala, ut peiora visentur. Datum es exemplum de meretricibus,'in antiqua lege de libe A repudii, de .sura data alienis. Pontifex a. I 63. coniseessit Iudaeis privilegium, sumendi ex sorte centum thalerorum quotannis 24 thaleros usurae loco. Gregorius XIII. usuram asa.
hane ad r8. thaleros definiviti Montium pietatis indolem Noster, esse discernendam ab usurarum indole . contenditi Trastitioni succedit Index, atque tum lis est missa. Ill. Seipionis M,Eei librum deir. Implego des danaro, de impendio pecuniae. Veronae editum I74 , 4. quem Auctor impugnat, dudum
in compendiosam enarrationem redegimus. Massies ibrum praeterea refellere aggressus est Anonumus in libro: la taurina delia talesia cattolica circa I Usuro, dichiaratae imUrata comtrolepretes delia novella opera intitolata, dest' Implego des danam. Diximus de hoe libroealias. In praesenti monemus, eundem essesBononiae I 7 7, 4, recusem, Plagulis constantem.
435쪽
ANNALES ECCLES E DANICAE DIPLOMA
trigemi de cursu evangelii promovendo. Pars II. JHEmae, I 744. Apud Christoph. .Georg. Glasing.s Alph. I pl. q. O sedulum hominem S numquam cessantem l Libuit Uiro Uen. ac Celeberrimo, Tomum secundum ordiri in initio Saeculi XIV. ac ad annum usque I 36, quo Dania a superstitionibus suit repurgata, reducere. Adspiret Deus ter optimus ei porro vitam, otium, vires, ut Partem III. veluti colophonem huic monumento addere valeat, historiam scilicet ab a. Is 36. ad aetatis nostrae memoriam. Exhibuit ipse iam a. I 734. omen hisyriae reformationis Dameae, Lubecie editam. Diximus de ea in f plem. ad M. A. haec Eruditorum M. I. Sect. IV. p. I73, s. Nee ulli dubitamus, Auctorem ad illam epitomen intret decennium insignes paralle accessiones. Inseruit idem Tomo secundo chartas, acta, &diplomata passim, quibus fides fieri dictis potest Nee tamen ipse litteris, quotquot reperit, indulgentiarum loeum in illo
esse voluit. ComplecΙitur Tomus lI. librum quintum ae se x- tum historiae eeelesiasticae Danieae. Sequitur hic Uen. Auctor morem sui instituti. Capite primo generatim Seculi cuiusque conspectumexhibet. Secundo capite delineat Regum, Archie. Piscoporum, ac Episcoporum, vitas. Tertio historiam praecipue ecclesiasticam ordine chronologico exponiti Saecu- Io XIU. in Dania fasces regni tenuerunt Ericus Mendeved. Christophorus II. eius frater, Waldemarus III. ae Marga reta, Semiramis Nor vegica vulgo cognominata, nee non Olaus filius eiusdem. Summa rerum, regnante Christophoro, coepit labescere. Ipso mortuo, interregnum septennale Dan iam ad- Pag. a. flixit, malisque dirissimis involvit. Margaretha copulavit tria regna septentrionalia, erga Suecos minus cauta, quibus prae-
436쪽
seelos imposuit Danicos, securitatis suae magis conscia, quam Pag. 4.' benevolentiam Suecorum respiciens. Pontificum Romanorum in Danos animum Auctor copiose exponit. Ostenus Episcopus a. I 39s. litteris suis pastoralibus haec inseruit: Curate s. Omnes, ut tributum pendatis, unusquisque, qui Eutharisiam
aecedit, numeratum nummum minimum, qui ex incude regia d
eidit. Hane pecuniam sanctus Petrus, qui Romae es, st Hecideoque tributum Romanum sex denarius Petri vocatur. Archi piseopus Iorunder in Nor vegia cum Rege Hacone se in idem solium collocavit. Ius hospitalitatis seii cathedraticum auxerunt ,
Episcopi. Parochi reditibus suis augendis mirum in modum 7 studuere, ipsi ab Episcopis vicissim tondendi, ni potius deglutiendi. Formula iuristinandi Episcopalis, tu medium adlata, eius rei testis est. Convivia & inventaria perpetua Cano. 9 nicorum erant splendida & sumtuosa. Synodi eoaste fuerunt
terdictum ecclesiasticum regno imperatum impositumque, se quentatum quippe, coepit vilipendi. Pro domo regia publicae preces dici coeptae iussu episcoporum regni I 386 Mos Is 'coepit mittendi unum vel duos iuvenes in academiam Parisiensem, e singulis Canonicorum Capitulis, eorumdemque sumtu. Halaiensis scholae iniicitur mentio ad a. I 34o. Schola cathedralis S. Alariae Re aliensis privilegio Regis suit ornata. Distbpuli scholares gestabant nigras talares, ac stipem ostiatim cOD . rogabant. e qua praeceptores partem percipiebant. COrrogationi huic tamen postea lex obdita. Hemmingus Danus I 3. I 3I2. Rethor crat universitatis disciplinarum Parisiensis. M. Petrus Danus, Cavonicus Ripensis, a. I 326. iterum eiusdem fuit Rector, Wisbyae in Gothlandia natus. Suecis potius adnumerandus, scientia mathematica clarus. Nicolaus, Archiepiscopus Lundensis, seripsit Chrovicon, editum per Ioannem Petrum de Ludewig in Reliquiis Manuscriptorum omnis aevi II TO. IX, P. I 66 I7s. Nicolai Brun, Episcopi Stesvicensis. Chrontem nondum in dias auras protramim est. Oliverius
437쪽
. . seu olaus, Dominicanus Nestwedensis see. XIV. scripsit eommentarium in Lucam, ac sermones de tempore. Martinus Mugni, magister Parisiensis, frustra adgregatur Dominicanis. - Seripsit hie Danus ineunte sareaeo XIV. multa, ae in primis li- Pag. II. brum de modis Aonimandi. Anonymi Dani ex lae. XIV. Chroniton edidit Ilit. de Ludwig T. IX. n. I, nec non alterius euiusdam Monymi aeque n. 6. Rex Ericus Merideved ipse iussit ςolligi acta, diplomata, ae documenta, ad historiam &I7. ius patriae reserenda. Utinam haec superesset alicubi colle. AEoi Bartholdus Schware . qui pro pulveris pyrii inven- . tore habetur, a nonnullis existimatur Danus. Merita operum humanorum & indulgentiae 'Sare. XIV α XV. in Dania zo. summi facta. Festa Euphrosynae, Florentii, Ursulae, &XI. M. Virginum saec. XIV. celebrari coeperunt. Doctrinam de cognatione spirituali in pretio Clerici habu unt. Anniversaria sesta, poenitentiarum moles, fulmina ecclesiastica, per vinationes & deambulationes pompota sacrae, aliique' itus, pluris valuerunt, quam ipsum Dei verbum. Fuerunt. qui panem eueharisticum non consecratum sumere maluerunt. Eschfllus, Episcopus Ripensis, morem praeposterum sustulit. 23. Docuerunt nonnulli damnatos non manere insernalem poenam. Upsaliensi synodo a. I 368. huic opinioni obviam itum. Vita Clericorum conspureata suit vitio ebrietatis, con- cubinatus, caedium, iracundiae, vanitatis, ae ignorantiae rerum optimarum. Eri s VIII. Mendevia Rex a. I 3O2. mitigavit fulmen in se evibratum Pontificium verbis perquam supplicibus, obiitque expers haerede a. I 3I9, 13 Nov. Christoph 3 3. rus II. ei successit, crudelis, perfidus, miser, α coloremtus. Obiit ipse a. I 33 I. Waldemarus III. vicit Reges dissim landi ae simulandi peritia, Hanseatieis urbibus parum savit. . . itineribus crebris intentus, vendidit Ensiserorum Germanie ΑΙ . rum ordini I 8 o. marcis Esthoniam ac Livoniam, ripae Gregorio XI. a. I.37o xenuptiavit per litteras, severe animassivertit in subiectos, concubinas aluit, ae per am Mem furtivum errans, ex Regina Helinige genuitMargaretham, obiit a. I 37s.
- -- ex doloribus podagrici. Successit. ei Olaus VI, Margaretar
438쪽
SUPPLEMENTA. Tom. HIL SM. IX. 6 F
& Haquini Regis: No egomm filius, sub tutela matris, prae
mature exstinctus a. I 387. decimo septimo aetatis anno. Mar gareta mater vixit usque ad annum I ra, virago, animi &consilii plena, vicit a. I 388. die ipso Matthiae, Albertum Su eiae Regem , a. I 398 Calmariensem perfecit Unionem, ae per Pag. 49 naevum politicum prinaipatum Stesvicensem vacuefactum Cinmitibus Hollatiae in seudum eontulit. Conciliavit sibi caro pretio fraternitates complures. Non est, quod repeta mus Archiepiscopos Lundenses, Episcopos Roeshil denses. Odenseenses, Si vicenses, Ripenses, Rarhusanos, Wiburgen ses, Borglumenses, Saeculorum XIU & XU. omittimus chro- nologiam sacram utriusque Sareuli, diplomatibus ac chartis vetustis refertam. Nobilitatis decus in Dania sareulo XU. er vis in immensiim. Nobilium Germanicorum similiae in Da- a M. iam infusae, sibi vindiearunt haud secus ae Daniear, amplis
mas ecclesiasticas dignitates. Commercia per Daniam exeo rebant tune urbes Hanseatica'. quarum caput erat Lubeea.
sed Christianus II. Hala iam mutavit in emporium, ringentibus illis urbibus, ae causam ad peratorem deserentibus. Clerbei ct Canonici eerevisam divendebant Germanieam. Rusticias oci insurgebant in Episcopos & Clerieos, eis pensionem
denegantes. Legatus Pontificis, Martinus Fregenus, die lictis 267. vit, illum omnem ereaturam humanam regere. Episcopi ae plerique antistites saerti erant quidem Nobiles, at rei saerae . imperiti. Quare Protes intibus eum impares essent,Ioannem Eecium evocabant frustra, ac per imprudentiam Episcopatus a mittebant. Uitia eorum copiose exposuit Cel. Auctor. Rectores ecclesiarum rixabantur cum Monachis de reditibus.1llorum vestes non erant definiti coloris. Monacti S. Salva 28O. toris ac sorores c Brigittae, incommunia monasteria congregatis Daniam lac. XU. intrabant, nee non Carmelitae, & sorores S. Theresiae. Franeiscant ad avia prolabebantur , propterea 286. coerciti. Monachi omnes, ingruente Reformatione, dilapsi. 'Hare & alia, ad statum ecclesiasti tum S litterarium referenda, Uen. Auctor solide disquisivit ae eopiose descripsit; iam . ad Episcoporum patriae dignitatem amplissimam evectus.
439쪽
43o AD NOVA Ac ΤΑ ERUDITORUM ACTA DIVAE RESTITUTAE VIRGINIS ET
martyris, eum pbilologicis enarrationibux IACOBI CAESTELLil ad Sunctissimum Dominum nostrum, Mn nedictum XIV. I O. M.
ε - Neapoli, Ipψ2. in 8. pl. 13 Quotannis, ἰn magna hominum celebritate, sacra S. Resitutae fiunt Neapoli. Cuius res gestae quum PleroS' que propterea fugiant, quia vetus i allorum codd.MSti in pluteis obsignati latent; maxima autem Bollandorum . volumina, in quae, patrum memoria, suerunt acta relata, in amplis tantum bibliotheeis servantur: Auctor elari ssimus suum esse putavit, illa separatim emittere, neque tantum ad vet.
rum codieum fidem castigare; sed etiam pro virili parte i illustrare; acta quippe suarumque rerum tu Haris. In fronte igitur epistola ad Pontificem M. comparet, quam praefatio ad laetorem, & litterae Benedicti XIV. quibus gratias agit Auct ri, sequuntur. Ipse vero libellus in tres paries deseriptus est, ' quarum , prima Acta S. Restitutae virginis re Martyris. ae, in Aenaria infula primum semitae, deinde Neapolin tran latae, complectitur. Quibus praemittitur Godo idi Hens niti. e. see. Iesu, praefatio, ex Actis Antverpiens. Sanctorum qua tria potissimum loca habitatione, sepultura & translatione
reliquiarum S. Res Uutae celebria haberi indicat: nempe provinciam Africam, in eaque locum Ponizamm, ubi coram iudi-vio Primarii, seu Advocati illius provinciae, utique proconsularis, se eliristianae disciplinae alumnam prosessa sit: deinde insulam Aenae iam, nunc. I uam, ad quam ianus eius delatum tandem Neapolin, in qua urbe Constantinus, quem Magnum usurpamus, in eius honorem templum exstruxisse dieitur. in quo sub altari ante annum I 6IO. reliquiae eius repertae pieereduntur. De actis ipsis idem vir doctus iudicati esse eagrari- Pag. 7. ter satis, nee ineleganter cut es Saecul scri ad apparere tamen longas illas inter mar rem ae iudicem issertationes, re quasisse ad Deum fuisse dimetur preces, at ingenio auctoris rhetoriaco fulse adornatω, quales tali ousions ac tempore credideru
440쪽
. SUPPLEMENTA. Tom. HII. Seest. IX. q3I
.eonnenire. Vtrumn autem, ille Iubiungit, Mili uertare non
t explicata cruciatuum Sanctae adhibitorum genera atque aliae plures eireumfantiae t Quana viri acuti indignatiunculam nemo
poterit non probare, qui quidem acta sese, quae ex duplici Pag. 9.Ms eruta a Carat A dicuntur, & id tria capita descripta sunt, perlegerit. Exponit vero c. I. de professione ficti eorum itidi- α ρο erudita disertatione, c. II. pos prima tormenta re consub I 8. tum a iudice Praefictum, de nova Mei professone, e. III. de 26. poserioribus tormentis, obitu, sepultura. Sed satis de his, quae pridem in actis sanctorum Antve iensibus publiet hiris facta sunt. Sequitur altera libelli pars, Iae. Costati eastigationes 33. complexa, quas e tribus voluminibus scriptissumsisse ait, quorum sormam faciemque ipse satis describit. Sed praeter titu- 34. lum ae divisionem, quae in MS. nulla est, quippe uno & integro excursu scripturae exarato, vix. quidquam invenimus, ad
res quidem verborumque sensus praestans. Quamobrem 49. ad tertiam venimus partem, quae eiusd. philologicas enarratim nes in acta exhibet, in quibus primo de nonnullis rebus in genere disputat, quae ad acta spectent, deinde vero singulos eorum locos illustrat. Ithac quidem pertinent, quae de Auctore disserit, quem nihil commentum esse putat, partim propter virginis divae sagacitatem, quae ideo subtiliter copioseque disputare potuisset; partim propter magistratuum consuetudinem, qui sedentes in foro late disserere quondam eonsueti suissent, partim propter exeeptorum seu notariorum, qui litteris acta consignarent, celeritatem. Eodem reserendum est, quod de tempore martyrii prodit, quod non in Diocletiani. aut Valeriani, sed Numeriani imperium, incidere iudieat. p. 37. Denique ibidem alias suisse Rest itutas commemorat, p. 6s) nec quatuor tantum illas, quod Caraeciolus putavit, sed quinque: tres nempe in Africa, quartam in Sardinia, quintam in Italia. Postremo, si S. Restitutae corpus legatur ex Italia in Galliam translatum esse, id sic intelligendum esse ait, ut Sanctorum eorpora in partes divisa, & ossa translata esse alio, pronuntiet, ubi multus est in defendenda hac consuetudine a lege quadam XII. tabularum, qua, homini