장음표시 사용
31쪽
docvis, deprauare nituntών,-ipsius fremonis,us meritata pleni ν, o spiritu teria 'ratu instigante scriptis detraiantes. Sie & Henricut de Gandalio, qui in quod 'libeto a. q. s. eorummae strorκm in Theoriis tunc e re eatorum Auper sis a tieulisse unum Misse, testatur, hic ipse, ut obseruat Capreolus ubi supra, idcireb fictetur se non intilligere illos articulos, uti praeter AEgidium mox ante relatum, de haber, & loquitur idem Capreolus, Multi alν dicunt, quod illi articuli fuerunt facti, non cenMocatis emnitus doctoriόus Parisiensibus sed ad requestum quorundam cap tesorum, ut eadem omnino eum Capreolo verba habet etiam Uincentius Dodi Gallus scribens sub Sixto IV. insta Apologia contra Samuelem de Cassinis pagina a 2 vel Alua ipso fatente. Immo hic idem vincentius Dodi scribens ad annum 7o. ut iterum idem Alua fatetur pagina 8 1. hac ratione die bat illud,quod doctrina S.Thomae fuerit improbata φrtiue in sex articulis ab se uersitatι Parisiensi s e, satis respensum enupra,Hostensum Meege mendacium. Sic Dodi. Porro quinam isti diffamationis emisiae in S. Thomam extiterint auctores, praeterea, quae consuli possunt in Ferdinando Castillo libro e. 3I. breuiter attingit etiam noster Grauina de Sacro deposito c. et S. p. recensens Culielmum a Sancto Amore, & complices erroris ciusdem impugnatos a S. Thoma, SVBona uentura, conatos esse adhuc viventes etiam Thomam, Se Bona uenturam ab Vniuersitate Parisiensi exturbare, nisi in suppetias auctoriistas Alexandri lv. accessisset. Sed ad quid ultro immoramur in perquirendis testibus ad hocὸ eum vel ipsa Parisiensis Universitas non semel, sed bis ex
hoe solo tumore industria quorumdam evulgato id prouenisset ei e tur. Aa no siquidem l x q. in Epistola incipit me, adagistra experientia, repetenda inse- iqilenti, sic haberi quorum articulorum nonnulli doctrinam eximj doctoris Mati Thomae tangere ab aliquibus asserunturi,de anno iterum I 38s in epistolis ipsis Auenionem ad pontificem missis aduersus Monte sonum Dominicanum Conclusiionu
. sic scribit: pradicta Sancti Thomae uoctrina secundum quosdam est in De erronea seu in aliqua pui parie αι huius nidi irrcre su recta. Sed non asseritu. , sed solum αιtatiuὰ liquimur. Dicunt enim aliqu3 ste. En ex d stimatione sola, ut apparet, pro cur ta a quibusdam in b. Thomam, haec integra calumnia procreata, constataque fuit.
Quarib, id prine aliter ab obiectis sic vindieatur. In tantum enim aduersi
supponunt ver h Parisijs hanc articulorum damnationem insensu intento a S. I homa contigisse, in quantum de sacto adhuc in fine librorum Magistri Sententiarum articulus damnatus de immultiplicabilitate numerica Angelorum ex defectu materiae deprompta, concludebatur his verbis:contra Frati cm I ho-mam. Sed haec ratio nulla est, ut mox ostendo. Ergo h Hic non obit ante id al-scuetarc non possumus, nec debemus. Ostendo minorem ex ipsomet Atuaccrfitente in pressiones piadictae damnationis iuccessitie evulgatas incong ημhoi ι redi Iostione Icatereque miti's, y corruptionibus, ut ipse loquitur, & quoad hoc ibidem euidenter ostendit, tum quia in aliquibus imprellionibus, extonrtitterae conuemnatoriae De erroribus, in abquιbus errores sine luteris, in aliquibuν cum Ulιι error/bus damnatis Parιινι,errores ιtiam clamnatι alibi in inruerstatibus auliσsaae. ι nullo movi colligi possit, quales errores damnauerat Stephanus , mel a quo Epi sevo s quanaoιππα isti seorsimpositi damnati fuerintvum quia in aliquo D Arzantummo centωm mnurnia errorer,in a03 uuanti tuo in alys ducenti de met
32쪽
L M Approbatione VParisiensis. Art. t. s --, gh tandis inalys ducenti minuti duo di quia tempore Impressimis eone tu
dir) αmii finisque sui dictaminis avrbitrio eviebatur ad subtrahendum, addendum quid clarius haec Alua adiungens & annum damnationis legi r 22 cum I gi debeat I a Zeb quia nec t sic Stephanus Episcopus erat, sed Bartholomaeus Carnotensis, nec tunc interuenire Henricus poterat, ut magister, sicut se in- reis, isse testatus est supra scribens ad annum Iaso; uti etiam supponitur auctor damnationis Stephanus Episcopus huius nominis primus coonominatus de Scentis Sylvanectensis, eum vere fuerit Stephanus Episcopus huius nomianis secundus dictus de Templier Aurelianensis, cum ille sederit ab anno irrhad annum Itqo,hic verb apposite ab anno I 268.ad annum I 28 s,le ideo huic
iuniori verius attribuit hanc damnationem, non solum Gerson tom. r. in epistola ad si atrem Minorem dicens : hune damnaui se illor a I s. articulor fimatiores
antis i a 75 scilluet per duos annos post felices obitur SS. Thomae, , Bonaventura, verum & Auctor Galliae Christianae romo I. solio q p. cum alijs. Ex hac igitur tam varia, & tam gratuita ad libitum impressione praedictae damnationis iam
eoastasini I obstare, quin ex priuato alicuius arbitrio de illa particula adiuncta sitico traserat rem Thιmam,cum ut Alua ruetur, nusquisque sui arbitry dictamine 'Iutrahendum, mel addendum in impressisut micretur. Confirmo, nam praeter istam particulam ali j etiam in quibusdam impressionibus non erubuerunt, vel formidarunt hunc adiungere titulum damnationi: Liber cominens articulos r probator a facultare Parisiensi contra doctrinam Sancti Thame, ut notat noster Grais
uina in suo Cherubin Paradisi lib. q. cap. 1, ideoque, ut subiungit eodem loco Glauina, iussu sancti tribunalis Inquisitionis iustis de eauris Ν:re clausulae similein interdictae, est proscriptae, uti εἰ Montagnotus ad hoc in I .P. q. O. ar. q. maxime inquit, animaduerundum est,quod in indice reformationis librorum prohibita sunt Aeti cuti Parisienses contra Sanctum Thomam ingeripti, sed, ut repetit Baronius nollar lib. q. Apologet leo sect .a .prohibitus legitur: tu indice librorum prohibitorum cou-ιάν Tradentius littera Lἰber continens articulos reprobatos . facultate Parisiensi contea ducarinam D. Thama. Ergo iam ex praedicta vitiata impressione, ideoque iuste Proscripta, non licet amplius arguere, vel inferre aliquam doctrinam S. Tho. mae Patisijs fuisse prohibitam, ex eo quod etiam ibi illa particula contra FGreen Themam subiuncta alicubi perlegatur. into demum probatur, nam verisimile non est doctores Parisieses statim post duos annos a morte D. Thomae intendisse damnare sensum illius doctrinae,quam immo mox ante, 6c eodem sermo tempore Universitas simul, Sc Pariis sientes Doctores immensis laudibus cumulabant. Sed ita prosequebatur Ange. lim Piaeceptoris doctrinam, tum S. Thoma vivente, tum statim postmodueodem serme tempore, qu baccidit ista damnatio; ergo verisimile non est in hac cadem damnatione dictorum articulorum sensum doctrinae S. Thomae prostri . bere voluisse. Minorem Ostendo, tum quia vivente adhuc, delegea te Parisii
S. Thouia, ut scribit D. Antoninus 3. p. Chronicae tit. 13. cap. 7. Omulum ibidem ιono sau re senuntia , quidquιd frater Thomas doctor determinrret, re desinitiae 'serrat, Li communis schola inconco se teucrat,expertι namque erant in alys de eouem, Iuubtitius ιn omnι genere meritatem anmgeres , o eam clari.s edoceret; tua
quia eodem Anno sequuta damnationit post duos annus ab obitu S. Thomae
33쪽
inuistebar, inter taeteras mi detur tibor, re Ludabilior reputa da, me des do tortiqui eam scriν it, diei roseit. Vorestis sal terra ste, tum quia& Petrus Rcioerius, qui
postea fuit Cardinalis, S Clemens VI. Doctor Parisientis& ipse, eodem serEtempore in quodam sermone de laudibus eiusdem Angelici Prseeptoris incipiente, ecce plusquam Sasamon his , habito coram Cardinalibus, ut idem Alua fatetur pagina 3 7. aiebat ι audacter dico quodiae praecessit sapientia o si , qui , Drrunt ante/um,immi 'post eum in Universitate Parisiensi cte, est mim huius ris doctrina mera sine contatio falsitatis die. Ipsam certe sequens , nras deuiar, sto aioritans, non errus praeter Urbanum V. in priori Bulla ad Tolosanos freseruata cum alia posteriori et iisdem Pontificis Tolosae, ut fatetur ipse Alua nodo 3. pagina 27 o. in ordine ad Parisienses anno I 377. subiungentem; ad duas , s derer m totius fluὰν Parisiensis,in quo idem gloriabus sanctussua facuud μι audia talestis irrigui eratia influente scripturarum aenigmata reseravit, solvit nodos, obscura dilucidauit , dubiaque declarauιt , uti non minora his habet S Steph anus Episcopus secundus Parisiensis in Epistola reuocatoria anno i 32 . de qua insequenti.
Ad primum igi rur respondebant eodem tempore, post damnationem adhue non tetractatam , Herulus& Ioannes de Neapoli quos postea ali, nostri se quuti sunt ubi supra λ negando minorem, quia ille articulus reprobatus expetebat ad multiplicationem numericam speciei ipsam materiam ut partem intrinsecam totius, ut in homine, & non solum ut connotatum extrinsecum, ut in an ima hominis, de idcirco ille articulus ut error Averrois recte damnatus est, ut constat ex errore III damnato ibidem, quod intusiectur inas est, quia forisma non multiplicatur, nisi quia educitur de tentia materiae; & hac de causa etiam
in prologo seu praefatione eiusdem damnationis dicebatur de de sensoribus
eorund citi errorum , quod errores praedictos gentitiumscripturis munιε ant. Non sic
autem S. Thomas, qui integrum immo opusculum Issi aduersus Averroistas inscripserat, S evulgarat.
Ad secundum distinguo maiorem, Ita ut illa particula, emtra Fratrem Noohiam , addita sit ad libitum ab aliquo in impressione iam vitiata, ut probatum est , Concedo, ira ut vere in damnationis epistola vel decreto, illa particula, adestet, nego, tum quia in eadem praefatione litterarum manifestε exprimitur damnationem editam fuisse, ob non 'ullos Parisyr Studentes nota, non inquierro se res siue Doctores in artibus propria facultatis limites trὐcendenter, st qui voaam mamfestis σ execrabiles errores, in potius manitates re insaniar σι. φ ua1ι distit ab ius in I istis tractare σ disputare praesumunt, ubi S. Thomas neque nomine diadιhtium poterat comprehendi, neque tunc sane disputare poterat, tum ellat relatus ad superos, tum quia, si in damnatione hac manifesta particula adsui siet, eertum fuisset doctrinam S.Thomae euasisse damnatam, cum tamen, praeter adducta, etiam ipse Alua fateatur pag. 181. tunc id certum non fuisse, sed solum post praedictos errores damnatos, exiuille serminem intir μα-νea Parisisset , O traui e rumorem Bure dcholastior parum asius dic quod scilirect illa damnatio tangeret S. Thomae doctrinam. Ad te ilium disti xguo maiorem, ita ut ea verba proserat uniuersitas Par
Mnsa ibidem assertiue, nego, ut ipsa se loqui profitetur, in sententia
34쪽
I. De approbatione Vniuersitatis Parisiensis Art. I. I rquorundam, Concedo, ut eadem verba consulenti seu repetenti patebit ;immo&ipse Ocham recitatus ibidem & si in S. Thomam &Thom istas inueheretur, adhuc & ipse lib. I. contra Papam Ioannem XXl I. in parte I. cap.: .solummodo aiebar, multor putavisse opiniones S. Thom/ luisse damnat, Parisijs non vero id vel ipse asserebat. Unde singulae adhue S. Thomae propositiones in obiectione relatae communiter defenduntur, non solum a Thomistis, sed etiam a quam plurimis alijsy Se praesertim ultima, de necessitate inessendo ipsius creaturae immaterialis, optim P explicaturi Caietano p. p. q. 3 1 .de necessitate scilicet non Logica sed Physica ex suppositione influxus age .lis, ut explicauerat etiam idem S. Thomas p. p. q. Io .ar. ν. & hinc post eti latamis p. p. q. y ar. 2. in fine, hac supposita explicatione, concludi: diser autem quia tic repugnat fidei , summa ignot antia est , qualism dema tempore r nare
Oid iurapad quosdam Parisienses apud quos scilicet falsi huiusmodi rumores iterum spargebantur qui prafatam S. Thome doctrinam it suspectam habent ; sed
hos cum sua ignorantia resnquamur. Haec Caietanus.
Ad quartum, distinguo maiorem, ita ut illi testes ab Alua congesti attestetur aliquos procurasse hanc diffamationem S. Thomae evulgando eius docti inam fuisse damnatam clicet reuera non esset εἰ inde alios simplices in hane suspicionem inducendo, Concedo, ita Vt supponant vel dicant vere suillo damnatam, Nego, ut iam vidimus eorundem verba & caeterorum. Nec mi isaeum sant hanc S. Thomae diffamationem falso aliquos tune procurasse, cu aia denuo ipsemet Atua longh absurdiorem in S. Thomam diffamationem effundere procurarit, nempi in sua prima editione, solio et 39, S: in secunda squaipse utor solio et 38, sic dicens. Doctrina S. Thomae fuit prius interdicta ab Episco .po Parisiensi sub excommunicatienti perna, quoad darentos iginti duos articulas,
et i erronia in fide condemnata st prohibita, de quo nulla potes se dubitatio Oc. dc in . ter istos inquit, solio Is . primus error est, quod Deus nan est trinus Pin:u, Se cundus, quod Dem non potest generare sibi similem, & huiusmodi. Bone Deus iquid expectamus ab Alua amplius assigendum Angelico Praeceptoris P Si, quia, ut vidimus mox, de aliquo vix articulo inter Scholasticos tunc solito di sputari , 5 usque modo pro S. Thoma dessenso, a Parisiensibus eo tempore du-laitabatur, nunc singulos eos 2 2 a. aliorum errantium articulos, ac inter eos
etiam blasphae mos, haereticos, immo a plerisque etiam haereticis condemn i tos, uni Angelico Praeceptori attribuere Alua tam salso, tam temere non ve . Tetur, non crubescit Ad quintum, praeter nostros antiquos adductos, distinguo maiorem, ita ut nostri posteriores Thom istae pertranseant de ipsi, fui e damnatam absoluth, ει veraciter in sensit Universitatis, Nego, saltem iuxta sensum priuatorum quo-xundam vel dubitantium aliorum mox ante adductum, Concedo. Unde Aluarcet, quem adducebat Alva, notanter sic habet: in Universitati Parisiensi, mi qm Eam reserunt, aduersus S. Doctorem quam plurimi Theologi Parisienses statim post eius olitum insurrexerunt et c. non dixit absoluth aliquam doctrinam S. Thomae ab uniuersitate Parisiensi unquam fuisse damnatam Similiter declarius Doctor
videbamur tangere doctrinam S. TR
35쪽
ra Lib MLmsolutistis obiectionum infinditas curabatim s Δἴbina S.'A d sexti ina denici; distinguo minorem, reuelara est domnatio doctriua s. Thy ut vere S absoluth sequuta, nego, quatenus aliqui in hoc sensu cana ex endere conabantur, de evulgabant deeipiendo alios, Concedo; unde in eadem epiis sola reuocatoria apposite, ut iam praemisimus, Vniuersias ipsa dicebat;
tum articulorum nennulli doctrinam ex V Doctoris F. Thom tangere asos runtur, Se infra se eosdem reuocare subdebat, quantum υ uns , et et tansere ob νων tur F. T omae doBrinam: & ante eandem editam reuocationem, Godesei iseus ipse ubi supra os endebat hoc fine fore necessariam reuocationem, quia, inquiebat, ore nes isti articulinunt ectasti candali intir audientes tam Doctores, gnam Auditore1,quia cum reqveter oporteat exponere aliquor depradictis artuulis non quidem contra meritatem nec tentra inlemionem, quam hastra deluerunt illi, qui pridictor areiaculos ediderunt, sex damnauerunt, sed tantum contra id, quod midetur praetenderesuperficies litterae, aliqui minus periti I mplices repurant sic exsonentes excommunicator , of mplices imor, st graues miros tanquam notatos de excom unicationῖον errore
cancellario , mel Episcopo destruηι, o plura inconuiniιntia o JhUmata ex hoe inter Studretes ιriuntur. Et infra in speciali descendens ad doctrinam Diui Thomae Aquinatis, inquit, o ideo in hoc quod tales articuli tanquam ιrranti reprobantur .dιαι tari trina millis ct solemnis silicit B u rendissimi ExciItintissimi metaris I iatris Thoma, t suspecta . plicibus habetur. haec Godrisidiis, &ex his paret . quod pro assertione statuimus. Nunc de Epistola te uocatoria praediisa, S consequenter de approbatione Vniueis ratis Parisenus pro doctrina San. Thomae in articulo seqtienti dicendum et t.
Ar mere Ster anus Fari ensis Episcopur, sutur nominis tertius, retraetaris damna:-mm editam frius ab alitro otephano huius nominis secun is, quatenus tangere ases rebatur doctrinam S. Thomae , immo eandem doctrinam cum, niversitate Parisiensi a probarit.
V Idetur negandum Aluae nodo 2. pagina II . Primo quia ab anno I 316 quo expedita supponitur haec retractationis Epistola nunquam sui evisa, vel audita praedicta littera in uniuersitate Parisienii, nisi usque ad annum
387, quando Ioannes de Monte sono eam in sui defensionem, de doctrinae S. Thomae, exhibuit, stupraesentauit Universitati. Sed non est verisimile per tantum aiat cicurrentis temporis spatiuna has litteras in Parisens uniuersitate latui se, si vere extitissent. Igitur euidens signum est eas potius veras non fuisse, sed solum a Monte sono fuisse confictas. Secundo, ut praemiserat etiam pag. Ips , quia veris milius suisset in Universitate Parisiensi latere potu ille litteras condemnatorias longh anteriores, scilicet editas anno I 277, quam has litteras longe posteriorcs editas annor 32'. Sed ex opposito tu artim certa notitia reperitur adhuc aetate nostra, &rimpcretur Ius ea o Ilae Controuersiae cum Monte sono reperiebatur inquam
plura mis libris manu scriptis et impressis; ista tum vero nulla tunc reperiebatur,rc γε nunc Ieseri Iurnac moria in Arctii uiss Vniuersitatis, aut in Scriptori. Iusathi s tam solis, piaeterquam extracta copia deinde ex quodam simpliciti an sunt pio rei σ3 Minos ιctento apud Patre, Praedicatores, di a Montesta νι tunc
36쪽
I. De Approbatisne Vulaesitatis mi itInsis. Art. II. r 3 tune tempor Iscbntrouersiae prs sentato. Ergo signtim euidens est a Monte. sino Dominicano has litteras iterum suis se confictas . Tertio , eatenus saltem transumpto illi exhibito tunc a Llonte sono si lendum videretur, quatenus saltem transui aptum hoc, tanquam authenticum , extitisset manu alicuius publici notatii subscriptii m. Sed immo in Archilia Uniueisitatis Parisiensis, ubi prstacta controuersia Monte sonicuai Parisiensibus enarratur, simul haec verba leguntur, Araeister de Arretesino tenens in suis moi us litteras signa publies notarj non insignitas ; set Iicet istas Stephani, ut ibi subiungitur, de quibus nunc Veiba facimus, v t inquit Alua pag. as,. se transcripssse haec eadem verba cum alijs infla reserendis ex eodem Rie lituo die 26. Augusi hora quinta postmeridiem apud Dominum Philippum Beu vot. Ergo nec illi transumpto exhibito a Monte sono fidendum venit
Quarto, quia hinc eodem tempore, quo Monte nus has litteras praesentavit antea incognitas Vniuersitati, duo Doctores Paris enses tunc temporis scribentes aduersus Theses expostas Monte sono, scilicet Ioaniles Vitalis, Ecloannes Alanus, ille quidem cap. 6. hic vero Collat. I a. in hoc dicto con- ,
κι Stilbani EIiscopi Parisiensix,'ise con emnauit pi tires articulos eius a sensti m Sotii I h. inae is c. ιδεο ncnnulli dicu= t, quod lutera eius, quam ostend rat,mes subreρ titia est, et ei a re tritate aliena, ut verba tim transcribit Alua pag. 2IG. Ergo cum textra Lee ditium istorum ab eo ti Nere, que nunc, nullum productum M testimonium, κα extarn Vniuisitatis Archivo, mel in Parisiensibus Bibliothecis, posmnsi ιtram alare vos lituras subreptilias Irisse, ut Allia concludit. Qui nib, quia Dalmes I homas pariter Dominicanus fratre ιerinus cis m M Drusoni mIndunctatione Diranni satia in conuentu Fratrum a moram , declara Mi talisi laterar xm notitiam nullamsui se apud Patres sui ordinis, ut se infra daturum eius.
dein verba promittit Alua nimirum pag. 27 s, ubi praedictos eosdem mox ante adductos duos Doctores Parisienses in testes adducit. Sed hoc verisimile non fuisset, si vere istae litterae praeextitissent. Ergo vere non praeertiterunt. Sexto, si verae sui sient hae litterae reuocatoriar, uti verae suerant condemnator iae, sicut istae condemnatoriae communiter impressae circumseruntur ia sine I sagistri sententiarum , & in alijs libris, ita impressae fuissent simul& illae ad releuandos scrupulos, qui ex interpretatione damnationis suboriebantur, vesupra adductum e st. Sed non suerunt alicubi simul impressae, nec in prellae le- Euntur; Ergo signum cst veras non extitisse. Scptimo, quia omnes Scriptores loquentes de Episcopis Parisiensibus per
ementit quirim ad Stephanum secundum dictum de Templier, narrant ab eo editam condimnati σnem, agentes mero de Stchpano tertio dicto de Porero, nullio inuenitur, quiti Metammopius mentionem Mat. Ergo idem quod prius.
Octauo, ex inuetis militudine harum litterarum, tum ut reuocantium dam. rationem, tum ut nimis laudantium S. Thomam, carum sallitas comproba . tur: ex una enim parte inuerisimile est Uni ucisitatem reuocare voluisse con-cimnatione m factam a suo Episcopo antecessore, di in se doctis limo, de de caeter ita doctorum consensu; ex alia parte in his litteris dicitur, quod per Con-
37쪽
dei, mel bonis mensur adu rsaretur. At verδ, ut repetebat alictor Apologiae Parisiensis in litteris missis Auenionem ad Pontificem contrὲ Monte num , proetune non potuit constare dicta facultari Theologicae de omnibus , quae S. Thomas sensit, aut merbo decum, sed forum de ρu, quae scripsit, ct scripta reli ait c adhue de omnibus, quae si ripsi, in una ea contraratione constare potuit, de qua sola sit m ntio in praedicta littera. Igitur, ut concludebatur ibidem, ista loquutio est multem i rationabilis, excelsiue seuerabitis. Inuerisimiles igitur undequaque hae Iitterae sunt. Nono, tandem opponit AIua aliqua adulterata a nostris fuisse in issdem litisteris Parisiensibus, tum quia in cis , quae Parisijsextant, aderat ista particu I articulos ipsos non propter hoc approbando, nec etiam reprobando , sed eosim disicusisqnis scholastica libero relimruendo) , quae tamen particula ab uno tantum Giraldo Reinero recitatur, a reliquis omnibus nostris subiicetur, recognoscentibus inde ,
inquit Alua, letaliter ruere approbationem doctrina S. Thomae , quam Dominisanisa-ιricare intendebant, tum quia ubi in illis S. Thomas dicebatur flos Artorum, a nostis dictus refertur Fons doctorum, quia, inquit Alua pagina χοῖ, Floroso
lim pulcher Uu mm tantum tilia, quo ad maPoris exhalationem, qui ino eodemiae
die rutilat, re arescit lye ; Et infra pagina a o 5; Et sic depingunt modo antelicum
doctorem supra Fentem mittentem rimulos aquae, ex qua , id est doctrina, bibunt omnis doctores Ecclesiaste; tum quia, ut ob ijcit nodo F. S. l. Anonymus quidam auctor libelli de Conceptione editi in Lombardia I 6 3 praeter dictam Epistolam Stephani Parisiensis, addidit, & finxit aliam nomine Uniuei sitatis Pari sensis breuiorem, ut Alua exscribit, in cuius fine de S.Thoma eone ludebatur; cum sigillis myris huic approbationi appensis intirsummos Ecclesiae doctores Iocumst e riter habere approbamus, uti& eodem modo eandem epistolam reserebat Raphael de Pornasio in Tractatu de Prsrogatiua Christi apud eundem Aluat nodo a. pag. 2Io, quae verba in alia epistola Stephani, ut vulgo legitur etiam apud nostros, non reperiuntur. Cum igitur falsitas inde detecta sit, &falsas esse easdem Stephani Epistolas non immerito putari potest. In oppositum tamen est, quod ipsemet Petrus de Alua, etsi insensissimus, ut hucusque apparer, tamen sui immemor alibi, & veritate conuictus in hoc eodem libro suo iuniculo, tertio, pag T. post recitatam censuram Parisiensem
anni ra . mox inde subiungit, eum angelicus Dinorbusti in Sanctorum meis rum re atus , an sequenti ,θιώcet 13am interdictum illud primum pridictorum articialeium uit annuliatum. Sed hoc est aperte fateri epistolas reuocatorias Parisienses, uti nos Volumus, immo magis, quam ipsi velimus, nimi tum Alua conis cedit absolute ann llatumβιοῖνι uua interdictum,nobis autem sussicit reuocatum fuisse piaci se quatrem eorum articuloram nonnulis doctrinam eximν me oras Beati 7 Hma tangere ab aliquibus operebantur, uti in eadem reuocatione dicitur. Ergo iam constat de reuocatione praedicta ex confessione etiam immemoris aduerissa iij non posse amplius dubitari, adeo ut forsan in praesenti repeteret, quod olim aiebat Augustinus lib. o. intulianum operis impersecti cap. 21. Verum dicis, o nesu , pent caiphas Ponti m persecutor christiscelera cultabat, O n Dens
Respondeo non posse utique rationabiliter amplius dubitati de reuocato
ita Epistyla Patisiens, seu de Parisiensi approbatione doctrinae Angelici Prae-
38쪽
eepturis. Quis enim credat Ioannem Capreolum Tolosatem non multum postea tempora conseribentem,adfinem scilicet eiusdem Reuli I 3oo,alioquinati- sum fuisse in ipsa media Gallia, nempe Tolosae, suis operibus commendare, ac referre hane Epistolam Parisiensem certam , si ver heaeerto edita non sui Dsex, Deil que conuinci salsarii erimine valuisset' at hanc&ipsereeenset&certum annum etiam editionis adiungens in 1. sententiarum distine. a. q. I. ad i. Gregorij dicens : Sententia excommunicationit lata co=ura tenentes damnatortuos articulis reuoemfuit per Dominum Stephanum Episcopum Parisiensem,ntis dicti aurili tangunt doctrinam Sancti Thoma,s hoc anno Domini I si . igitur colligere licet, hanc reuocationem editam ver Parisiis fuisse. Quis credat Vineentium Dodi paulo post similiter in eadem Gallia seribetem in sua Apo- Iogia aduersus Samuelem de Cassinis ut vel ipse Alua recenset nodo r. pag, 83. post recitatam eandem ipsam litteram Parisiensem, fidenter adebeon. cIusiatum Disse, qMd eadem adhuc scriptura extarent,nisi vere Parisijs extitissent at ita apposite ibidem iste concludit se dicens, Lee eserimenta non attestabitur qui uam, quia scriptura extant σα. vii S Giraldus Renerius Doctor Parisiensis ad eadem tempora florens in suo tractatu de Uirgine sol. 23,&47. constantissime assirmat se easdem praedictas litteras Parisienses pro S. Thomae doctri .m legisse; igitur vere extitisse Parisijs scripturas istas reuocatorias concludendum est, adeo ut vel etiam Alua conseisus sit pag. ao 7 Renerium praedictum prae caeteris ingenu h dictam epistolam reuocatoriam adduxisse, seu transcripsisse, Ira legalitir, ανι neque in Apste discrepet ά meritate, neque a transumpto ex Authotrapho Vniuersitatu Parisiessa, & mox infra subiungit, se scri bat contra
Fratrem satiam FrancUcanum, sed rcligio1e, quia non occultauit meritatιm. Quis su .
spicabitur rursus, ne dum Petrum Pergomensem vigetem ad annum i q7o, de Caietanum , post ipsum , q. s. de ea te &essentia, Ferrariensem lib. 2. contra Gentes cap. 9 3, caeterosque passim Thom istas, verum etiam B. Pium U. cuius iussu,&approbatione Romae opera D. Thomae iterum cusa suere in hac eadem relatione eonventile, nisi certa relatio fuisset at conuenere de facto, veconsulenti patebit, ne dum loco allegato Thomistarum Proceres,verum etiam qui recognouere acu ratistimam illam B. Pij V. editionem, cum qua perextensum eade Epistola reuocatoria sub B. Pio U. recognita, & approbata, impressaque suit ι igitur irrationabilitet ultro de eadem dubitari videtur. Quis ar. hi trabitur demum, ne dum in alia longe adhuc anteriori impressione, simul cum catena aurea S. Thomae, nunc legi, verum etiam in nostris antiquissimae editionis constitutionibus ordinis allegari, nisi uniuersalis Praedicatorum Religio reuoeationis eiusdem certa extitisset ρ at nunc legitur adhuc tum ibi ab initio catenae aureae,tum hic dist. 2.c. Iq. immo in antiqua chronica Ordinis assixa constitutionibus additur,Hanc littori Domini Suphani Pari s infesto Sau-Bi Thoanis raram Vniuerstare post sermonem publicata Mille c- ommum gaudio,
Mitia ad laudem Saluatoris. Igitur iterum certa censenda est.
velum euidentioris adhuc roboris ratiocinatio praesto adest. Nempὸ abraso I 3a .c quo edita haec reuocatio supponitura usque ad annum 1337. quo Monte sonus cum Parisiensibus disputauit veIcausam egit non tantum
re*ρoris pertransiuir, ut recens adhuc memoria illius non remaneret, immo
superstites adhuc Leuco oculares eiusdem erui reat, adeo ut si falla
39쪽
uis, deprauare nil tur, quaedam ipsius semoniueius meritate ρυών, ' spiritu memratis instiganu constriptis detraiantes. Sie &Henricti de Gandatio, qui in quoslibeto a. q. s. eorum maeistror mm Theologia tune conor eatorum super his intieulisse Unum testatur, hic ipse, ut obseruat Capreolus ubi supra, idcirco scutur se non intilligere illos articulos, uti praeter AEgidium mox ante relatum, dei, aber, & loquitur idem Capreolus, Multi alj dicunt, quod illi articuli fuerunt facti, n cen Mocatis omnitur doctor ἐκι Parisiensibus sed ad rquestum ustruudam capi reserum, ut eadem omnino cum Capreolo verba habet etiam Vincentius Dodi
Gallus scribens sub Sixto IV. in sua Apologiae ontra Samuelem de Cassinis pagina ia vel Alua ipso fatente. Immo hic idem Uincentius Dodi scribens ad annum I 67o. ut iterum idem Alua fatetur pagina 8 hac ratione dic hat: Ad illud,quod doctrina S.Thomae fuerit imprAata Uertiue in sex articulis ab in perstatι Parisiens s e, satis respensum est sepra, ' ostensum Meege mendacium. sic Dodi. Porro quinam isti diffamationis emissae in S. Thomam extiterint avisci ores, prater ea, quae consuli possunt in Ferdinando Castillo libros. c. 3I.hreuiter attingit etiam noster Grauina de Sacro deposito c. 2 S. p. recensens Culielmum a Sancto Amore, S complices erroris ciusdem impugnatos a Thoma, & D. Bona uentura, conatos esse adhuc viventes etiam Thomam, ScBona uenturam ab Vniuersitate Parisiensi exturbare, nisi in stippetias auctoritas Alexandri IU. accessisset. Sed ad quid ultro immoramur in perquirendis testibus ad hoc λ eum vel ipsa Parisiensis Universitas non semel, sed bis ex hoe solo tumore in dii stria quorumdam evulgato id prouenisse telletur. An no siquidem i 32 q. in Epistola incipieme, Magistra experientia, repetenda insequenti, sic habet: quorum articulorum nonnulli doctrinam eximj doctoris Beati TM- nae tangere ab aliquibus a serumum,& anno iterum I 383 in epistolis iplis Alienionem ad pontificem missis aduersus Montcsonum Dominicanum Conriusionu
. sic scribit: pradicta Sancti I bιma doctrina secundum quosdam est in De erranea seu in aliqua sui parie dι huiusmι di crrore I recta. Sed non a sertiue, sed solum recitatiuὸ Iesu imur. Dicunt enim aliquι ste. En ex d ffamatione sola, ut apparer, procurata a quibusdam in b. Thomam, haec integra calumnia procreata, constataque fuit. Quarib, id prine aliter ab obiectis se vindieatur. In tantum enim aduersi supponunt verh Paris ijs hanc articulorum damnationem insensu intento a S. I homa contigisse, in quantum de facto adhue in fine librorum Magistri Sententiarum articulus damnatus de immultiplicabilitate numeri ea Angelorum ex defectu materiae deprompta, concludebatur his verbis. Contra Fravem I M-mam. Sed haec ratio nulla eis, ut mox ostendo. Ergo h ic non obstante id arust uetarc non possumus, nec debemus. Ostendo minorem ex ipso met Atua cor fitente in prestiones praedictae damnationis iucccsii De evulgatas incongrua hos cre dispositione Ieatereque mitνν,-corruptumitas, Ut ipse loquitur, & quoad hoc ibi ec me uidenter ostendit, tum quia in aliquibus impressionibus, eAt m titterae ινηαερnnatoriae De erroribur, in aliquibus errores sine litteris, in aliquibus cum 1s11 erroribus damnam Pariννι,errores etiam clamnatι alibi in edini uerstatιbus Amsi aveo et ι nullo modo colligi possit, quales errores damnauerit Stephanas , mel a quo hvo o qμσηaoιrrores istiseorsimpositι damnat fuerant: tum quia in aliquos/ιgna lanιummovi untum nonaginta errores,in ανι uuanti tres, in abs tumis ut m
40쪽
dit) eis tuisque sui dictaminis arbitrio eviebatur ad subtrahendum, mel addendum i quid clarius' haec Allia adiungens&annum damnationis legi r 21 ; cum I videbeat Ia77, quia nec t sic Stephanus Episcopus erat, sed Bartholomaeus Carnotensis, nec tunc interuenire Henricus poterat , ut magister, sicut se in- rei fuisse testatus est supra scribens ad annum I 29o; uti etiam supponitur auctor damnationis Stephanus Episcopus huius nominis primus cognominatus de Scentis Sylva nectensis, eum ver E suerit Stephanus Episcopus huius nomianis secundus dictus de Templier Aurelianensis, cum ille sederit ab anno irraad annum I rqo,hic vero apposite ab anno ra68.ad annum I 28s,&ideo huic iuniori verius attribuit hanc damnationem, non solum Gerson tom. I. in epistola ad fiatrem Minorem dicens: hune damnaui se illos a I 9. articulos I .imosiores anno I a 75 stillicet per duos annos post bellices obitur Ss. Thomae, o Bonauentura , verum S Auctor Galliae Christianae tomo I. solio q p. cum alijs . Ex hac igitur eam varia, di tam gratuita ad libitum impressione praedictae damnationis, iani constar, nil obstare, quin ex priuato alicuius arbitrio S illa particula adiun cta sit,contra fratrem Thιmam,cum ut Atua latetur, nusquisque sui arbitrν dictam, ad Iatrahendum, mel addendam in impressione iteretur. Confirmo, nam praeter istam particulam alij et iam in quibusdam impressionibus no a erubuerunt, vel formidarunt hune adiungere titulum damnationi: Liber continens articulos reis rebatos a faeustare Parisiensi eontra doctrinam Sancti Thome, ut notat noster Gra-uina in suo Cherubin Paradisi lib. q. cap. l, ideoque, ut subiungit eodem loco Grauina, iussu sancti tribunalis Inquisitimis iustis de eausis fuere clausulae similest interdicta, sproscripta, uti&Montagnotus ad hoc in I .p. q. o. ar. q. maxime, inquit, animaduerundum est,quod in indice reformationis librorum prohibiti sunt Arti caeli Parisienses cantra Sanctum Thomam ingreipti, sed, ut repetit Baronius noster lib. q. Apologeti eo seiff. i.prohibitus legitur: in indice librorum prohibitorum coniacuit Tridentini littera L. liber contin nr articulos reprobatos . facultate Parisiensi contra doctrinami Thama. Ergo iam ex praedicta vitiata impressione, ideoque iuste Proscripta, non licet amplius arguere, vel inferre aliquam doctrinam S. Tlis mae Pati,ijs fuisse prohibitam, ex eo quod etiam ibi illa particula contra Fratrem Thomam si ibi uncta alicubi perlegatur. Quinto demum probatur,nam verisimile non est doctores Parisieses statim Post duos annos a ni orte D. Thomae intendisse damnare sensum illius doctrinae,quam immo mox ante,& eodem ferme tempore Universitas simul,& Pariis frenies Doctores immensis laudibus cumulabant. Sed ita prosequebatur Ange. lici Praeceptoris doctrinam,tum S. Thoma vivente, tum statim postmodu eodem serme tempore, quo accidit ista damnatio; ergo verisimile non est in hac Cadem damnatione dictorum articulorum sensum doctrinae S. Thomae prostri . De re voluisse. Minorem ostendo, tum quia vivente adhuc, Selegea te Parisiijς
S. Thouia, ut scribit D. Antoninus 3. p. Chronicae tit. 13. cap. 7. Omnium ιbidem cono actu resententiae, quidquid frater Thomas doctor determinaret, is desiuitiae proferrat, cecommunis schola inconcusse tenae expertι namque erant in alys de eouem, quam VI Iubistius in omni genere meritatem attingeret eam clarius edoceret Itua
quia eo Velia Anno sequutae damnationis poli duos annus ab obitu S. Thomae in bens Gouefiidus Parisientis Doctor, quodlibeto I a. q. F. ut mer