장음표시 사용
41쪽
ituruiebat, inter e terat videtur Oilin, re loricitae reputanda, mi L do tore,quioam scriptit, diei ros it . Vos estis sit terrae', tum quia & Petrus Rogerius, q ui postea fuit Carditialis, Et Clenaens VI. Doctor Parisiensis&ipse, eodem serEtempore in quodam sermone ite laudibus eiusdem Angelici Prseeptoris inei
piente, ecce plus quam Salomon his , habito coram Cardinalibus, ut idem Aluae fatetur pagina 3q7. aiebat ; audacter dico quod iste praeesitsapientia omnes, Di, Iuerunt ante kum,immo ae post eum in Universitate Parisiensi se, est enim huius rict ris diatrina mera sine contagio falsitatis Ipsam certe sequens, non deuiar, sto uitans, non erras cte; praeter Urbanum V. in priori Bulla ad Tolosanos treser
tiata cum alia posteriori et iisdem Pontificis Tolosae, ut fatetur ipse Alua nodo 3. pagina a oo in ordine ad parisienses anno I 377. subiungentein; ad dreas , s decor m totiusfluay Parisiensis, in qua idemgloriosus sanctussus facuud fata diaris Vtis irrigui eraria influente scripturarum aenigmata reseravit, soluit nodor, obscura dilucidauit, dubiaque victarauit, ut i non minora his habet de steph mus Epistopus seeundus Parisiensis in Epistola reuocatoria anno i 324. de qua in se
Ad primum igitur respondebant eodem tempore, post damnationem adhue non retractatam , Herulus de Ioannes de Neapoli quos postea alij nostri s quuti sunt ubi supra λ negando minorem, quia ille articulus reprobatus expetebat ad multiplicationem numericam speciei ipsam materiam ut partem intrinsecam totius, ut in homine, εc non solum ut connotatum extrinsecum, ut in anima hominis, ει idcirco ille articulus ut error Averrois recte damnatus est, ut constat ex errore Ii 7 damnato ibidem, quod intoluctus insi est, quia foris hia non multiplicatur, nisi quia educitur depotentia matιriae; di hae de causa etiam
in prologo seu praefatione eiusdem damnationis dicebatur de defensoribus
eorundcin errorum , quou er rex pradictos gentiliumscripturis muniabant. Non sici autem S. Thomas, qui integrum immo opusculum I Q aduersus Averroistas inscripserat, de evulgarat.
Ad secundum distinguo maiorem , ita ut illa particula, eontra Fratrem Thoohiam ι addita sit ad libitum ab aliquo in impressione iam vitiata, ut probatumeli, Concedo, ita ut vere in damnationis epistola vel deereto, illa particula, adesset, nego, tum quia in eadem praelatione litterarum manifestὶ exprimitur damnationem editam suisse, A nonnullos Parisijs Studentes nota, non inquit pro se res sue Doctores in artibus propria facultatis timius trHemdotes, ct qui
quasι tabitabiles in se bini tractare re disputare praesumum, ubi S. Thomas neque nomine dradi hilum poterat comprehendi, neque tunc sane disputare poterat , eum ellet relatus ad superes ι tum quia , si in damnatione hac manifesta parricula adfui siet, certum fuisset doctrinam S.Thomae euasisse damnatam, cum tamen, praeter adductii , etiam ipse Alua fateatur pag. I 8 s. tunc id certum non fuisse, sed solum post praedictos errores damnatos, exiui,eserm-m imιr Docto in Parisiis, set , sinu is rumor in i iter Scholastisar parum asciis io e. quod scilis vel illa damnatio tange et S. Thomae doctrinam. Ad ieitium distinguo maiorem, ita ut ea verba proserat uniuersitas Paria
s μι ibidem Uertiue, nego, utituitu , ut ipsa se loqui profitetur, in senteni
42쪽
U. I. De approbatione Vniuersitatis Parisien'. Art. I. l quorundam, Concedo, ut eadem verba consulenti seu repetenti patebit ; immo & ipse Ocham recitatus ibidem ) & si in S. Thomam & Thom istas inueheretur, adhuc S ipse lib. 2. contra Papam Ioannem XXl I. in parte I. c. p. α .solummodo aiebat, mustor putauisse opiniones S. Thmaelmse damnatas Parisijs non vero id vel ipse asserebat. Unde singulae adhue S. Thomae propolitiones in obiectione relatae communiter defenduntur, non solum a Thominis, sed etiam a quam plurimis alis sy & praesertim ultima, de necessitate inessendo ipsus ereaturae immaterialis, optime explicatur a Caietano p. p. q. II .de necessitate scilicet non Logica sed Physica ex suppositione influxus aete . tis, ut explicauerat etiam idem S. Thomas P. p. q. Io F. ar. I. & hinc posteti Caietantis p. p. q. 9 ar. a. in fine, hac supposita explicatione, concludi: dicere autem quod hoc repugnatfidei, summa ignorantia est, qualis madema tempore rinare idour apud quosdam Parisienses apud quos scilicet falsi huiusmodi rumores iterum spargebantur qui prasitam S. Thome doctrimim it suspectam habent; sedi fies cum sua ignorantia relinquamus . Haec Caietanus. Ad quartum, distinguo maiorem, ita ut illi testes ab Alua congesti atteste. tur aliquos procurasse hanc diffamationem S. Thomae evulgando eius doctrinam fuisse damnatam clicet leuera non esset a S inde alios simplices in hane suspicionem inducendo, Concedo, ita Vt supponant vel dicant vere fui ista damnatam, Nego, ut iam vidimus eorundem verba & caeterorum. Nec mi. rum sand hanc S. Thomae diffamationem salso aliquos tunc procurasse, cu aia
denuo ipsemet Atua longE absurdiorem in S. Thomam diffamationem eis inodere procurarit, nempe in sua prima editione, solio 1 39, & in secunda squ a ipse utor solio 238, sic dicens. Doctrina S. Thomaefuit prius interdicta ab Episco .po Parisiensi, e sub ea communicaticnti perna, quoad datentos iginti duos arti ulos,
et i erronea in fide condemnata ct prohibita, de quo Bulla potes se dubitatio rac. N in . ter istos inquit, solio Iq1. primus error est, quod Deus non est trinus P vn M, Se cundus, quod Dem non potest generare sibi similem, & huiusin odi. Bone Deus iquid expectamus ab Alua amplius assigendum Angelico Praeceptoris ρ Si, quia, Vt Vidimus mox, de aliquo vix articulo inter Scholasticos tunc solita di . putari ,& usque modo pro S. Thoma dessenso, a Parilientibus eo te .upare du-
hitabatur, nunc singulos eos aeta. aliorum errantium articulos, ac inter eos
t etiam blasphae mos, haereticos, immo a plerisque etiam haereticis condemn i tos, viri Angelico Praeceptori attribuere Alua tam salso, tam temere non ve . Tetur, non crubescit EAd quintum, praeter nostros antiquos adductos, distinguo maiorem, ita ut nostri posteriores Thom istae pertranseant & ipsi, fui e damnatam absolute, ει veraciter in sensuUniversitatis,Nego, saltem iuxta sensum priuatorum qu -l xundam vel dubitantium aliorum mox ante adduinum, Concedo. Unde Aluat rea, quena adducebat Alva, notanter sic habet: in 'mersitati Parisiensi, milus il dam referunt, aduorsus d. Doctorem quam plurimi Theologi Parapnses flatim posteιuri alitum insurrexerunt non dixit absoluth aliquam doctrinam S. Thomae ab uniuersitate Pari sensi unquam suisse damnatam. Simit iter Se clarius Doctor Pari sensis Vincentius Dodi in opusculo edito circa annum I ut agnostit& Alu a nodo quinto pag. qaa aiebat: articuli secunaum aliquos non secun-
43쪽
ra. Lib. IILDesolutistu diectio m insingulas cymbaliandis doctrina S.Th. sextiam deniq; distinguo minorem, ricut verh& absoluth sequuta, nego, quatenus aliqui in hoc sensu eani extendere conabantur, Ne vitigabant decipiendo alios, Concedo s unde in eadem epi- sola reuocat otia apposite, ut iam praemisimus, Vniueistas ipsa dicebat;
tum articuloruna nennulli doctrinam eximν Doctoris F. Thom tangere ab Atqui,spos runtur, Se infra se eosdem rei locare subdebat, quantum υ unt , metransere obirontur B. J-doctrinam : & ante eandem editam reuocationem, Gode hi- yiis ipse ubi supra osse nitebat hoc fine fore necessariam reuocationem, quia, inquiebar, en nes isti articulinunt ectasioscandali inter audientes tam Doctores,eraratis Auditores,quia cumbracineter oporteat exponere aliquos depradictis artuulis non quidens contra meritatem nec tentra retentionem, quam hasere deἱuerunt illi, qui pradicras artiaculos ediderunt eae damnauerunt, sed tantum contra id, quod iidetur praetendere superis ficies litteris, aliqui minus periri y I mplices rePurant sic exsonenter excommunicator , o Ai Implices bonos, graues miros tanquam notatos de exco mnunicatione'st errore
cancellario , mel Episcopo deserunt, o plura inconueniantia ς JhUmata ex hoe inter Stud xter ιriuntur. Et infra in speciali descendens ad idoctrinam Diui Thomae Aquinatis, inquit, ct ideo in hoc quod tales articuli tanquam errcnti reprobantur, ta dc trina et tiliss solemnia scilicit B ut rendissimi Exc ltimissimi metaris
I iatris Thoma, thspicra .simplicitus habetur. haec Godest idus &ex his pater. quod pro assertione statuimus. Nunc de Epistola reuocatoria praedicta, Sconsequenter de approbatione Vniueis ratis Parisientis pro doctrina Saa. Thomae in alticulo sequenti dicendum et t.
Ar mere Stet anus Fari censis Episcopur, huius nominis tertius, retraetaris damna:knim editam frius ab altoro olephano huius nominis secunio, quatenus tangere asestibatur decimnam S. Tumae, i mo eandem doctrinam cum Vnitiersitate Parisiensi approbarit.
V Idetur negandum Aluae nodo a. pagina a Is . Primo quia ab anno I 3 1 quo expedita supponitur haec retractationis Epistola a nunquam fuit visa, vel audita praedicta littera in V niuersitate Parisiensi, nisi usque ad annum 138 , quando Ioannes de Monte sono eam in sui defensionem, di doctrinae S. Thomae, exhibuit, stupraesentauit Universitati. Sed non est verisimile perranium alitercurrentis temporis spatium has litteras in Parisiensi Universitate latui se, si vere extitissent. Igitur euidens signum est eas potius veras non
fuisse, sed solum a Montesono suisse confictas. Secundo, ut praemiserat etiam pag. Is , quia veris milius suisset in Unia
versitate Parisiens latere potu ille litteras condemnatorias longh anteriores, scilicet editas anno I 277, quam has litteras longh posteriores editas annor 3 et q. Sed ex opposito illarum certa notitia reperitur adhuc aetate nostra, &t impore rursus ea ortae Contio uel saecum Monte sono reperiebatur inquamplurimis libris manu reti pristi impressis; istarum vero nulla tunc reperiebatur, v cque nunc repetitur mcmoria in Archiuijs Vniuersi ratis, aut in Scriptori. Ius allii s is rotas, praeterquam ex iracta copia deinde ex quodam simplisiti an sun ploret 63 annos retento apud Patres Praedicatores, te a Montesono
44쪽
I. De Approbatisne Vulaesitatis rata irensis. Art. II. t 3 tune temporIs controuersiae prs sentato. Ergo signum euidens est a Moa: e. no Dominieano has litteras iterum suis se conscias . Tettid, eatenus saltem transumpto illi exhibito tunc a Montesono fi Jen- dum videretur, quatenus saltem transuoaptum hoc, tanquam authenticumis, extitisset manu alicuius publici notati j subscriptii m. Sed immo in Archi imVniuersitatis Parisiensis, ubi prς tacta controuersia Monte soni cu .n Parisiensi Lus enarratur, smul haec verba leguntur, Araeser de Monte ora tenens in uiri manibus quasdam litteras signo sublisi notaij non insignitas'; scilicci illas Stephani, ut ibi subiungitur, de quibus nunc Veiba facillius, ut inquit Alua pag. Is s. se transcripssse haec ea dein verba cum aliis infla reserendis ex eodem Richi uo die et C. Augusti hora quinta post meridiem apud Dominiim Philip-Puin Beuvot. Ergo nec illi transumpto exhibito a Monte Ibno fidendum veniris
Quarto, quia hinc eodem tempore, quo Monte sonus has litteras praesentati it antea incognitas Universitati, duo Doctorcs Parisienses tunc temporis scribentes aduersus Theses expostas a Monte sono , scilicet Ioan lics Vitalis, E loannes Alanus, ille quidem cap. 6. hic vero Collat. I a. in hoc dicto con-t crerunt, mne et crisimile Patres Dominica nos has remeram litteram Domi-m di Ihcni Episcopi Parisiensis , quia se comi ni nauit plures articular eitis a sinIum Sotii 1 honae o c. id .ncm. lilii dicin i, suod littera eis, quam obtrud 1 .ct, Uelsubreptilia est, et a re tritate ali na, ut verba tim transcribit Alua pag. 216. Ergo cum centra hec dictum istorum ab eo timpcre, que nunc, llurn productum sit testim utum,
si ec extet adhuc in Vniui statis Arahivo, mel in Parisiensibus Bibliothecis, posti n ιι artam rvarare imas litteras subreptilias Iut se, ut Alua concludit. Quinto, quia Dalmes I hinnas parit ιν Dominicanus Irator Imminus eius i m JI Goseni in Ina raucratisne sola istia in Conuentiu Fratrum Minoram, declarauit ta 'iii litterar Em notitiam nνllam sui se apud Patres sui ordinis, ut se infra daturum eius dem verba promittit Alua nimirum pag. 27s, ubi praedictos eo laena mox ante adductos duos Doctores Parisienses in testes adducit. Sed hoc verisimile non fuisset, si vere istae litterae praeextitissent. Ergo vere non praeextiterunt. Sexto, si verae sui issent hae litterae reuocatoriar, uti verae fuerant condemnator iar, sicut istae condemnatoriae communiter impressae circumseruntur in fine
Magistri sententiarum , &in aliis libris, ita impressae sui illant simul di illae ad Ie Icuandos scrupulos, qui ex interpretatione damnationis sub oriebantur, ut supra adductum est. Sed non suerunt alicubi simul impressae, nec ina pretiae leguntur; Ergo sgnum cst veras non extitisse. Scptimo, quia omnes scriptores loquentes de Episcopis Parisiensibus si r--mcntes quidem ad Stephanum secundum ictum de Templier , narrant ab eo euι tami condemnationem, agentes metro de Sichpano tertis dicto de Boreto, nullus ιnumatur, iuι' reuGaIrenis istius mentionem agat. Ergo idem quod prius.' Octauri ex inuerisimilitudine halum litterarum, tum ut reuocantium dam .l nationem, tum ut nimis laudantium S. Thomam, earum fallitas comproba . tur: ea una enim parte inuerisimile cli Vniueisitatem reuocare volui sie concidinatione m factam a suo Episcopo antecestare, N in se doctissimo, & de cae- temnim doctorum consensu: ex alia parte in his litteris dicitur, quos Iur con-IBri,1 s,pιν delibo tiρης xMς Ui- fuit comperium, o relatam, dictum
45쪽
consessorem Thomam, nihil inquam sensisse, docuisse, seu scripsisse, quod a Se in t
dei, et ei bonis moribus aduersaretur. At vero, ut repetebat auctor Apologiae Parisiensis in litteris missis Auenionem ad Pontificem contra Monte num , pratum non potuit constare dicta sicultati Threligicae de omnibus, que S. Thomas sensit, aut merbo decuit; scdsuum de ρis, quae scripsit, ct scripto relisuit, nee adhue de omagus, quae si ripsit, in et 'na ea Congregatione constare potuit, de qua sola sit m ntis in praedicta littera. Igitur, ut coneludebatur ibidem, ista loquutιos multumi rationabilis, excelsiue fauorabilis. Inuerisimiles igitur undequaque har Iitterae sunt. Nono, tandem opponit Attia aliqua adulterata a nostris fuisse in iissident Iitteris Pari sensibus, tum quia in eis , quae Parisiijs extant, aderat ista particuI articulos ipsos ηcn propter hoc approbania, nee etiam reprobando, sed eos in disicusψ-nirscholastica libere resiηquendo , quae tamen particula ab uno tantum Giresdo Reinero recitatur, a reliquis omnibus nostris subiicetur, recognoscentibus inde , inquit Alua, teraliter ruere approbationem doctrina S. Thoma, quam Dominisan a-ιricare intendebant, tum quia ubi in illis S. Thomas dicebatur flos Lirarum, a nostris dictus refertur Fos doctorum, quia, inquit Alua pagina χο 3, Flos so- 'um pulcher et Ua mni tantum millis, quo ad maporis exhalationem , qai m eodemque
die rutilat, re arescit ere; Et infra pagina a os; Et sic depingunt mada antelicum doctorem supra Fentem mittentem rimulos aquae, ex qua, id est ductrina, bibunt omnes doctores Ecclesiae stri tum quia, ut obiicit nodo I. g. r. Anonymus quidam auctor libelli de Conceptione editi in Lombardia I ε 3 praeter dictam Episto-Iam Stephani Parisiensis, addidit, ct finxit aliam nomine Uniuei litatis Pari sens s breuiorem, ut Alua exscribit, in cuius fine de S. Thoma coneludebatur; cum sigillis nostris suis approbarioni appenses intirsummos Ecclesia doctores locumeliistiter habere approbamus, uti& eodem modo eandem epistolam reserebat Raphael de Pornasio in Tractatu de Pirrogatiua Christi apud eundem Alvania nodo a. pag. 2Io, quae verba in alia epistola Stephani, ut vulgo legitur etiam apud nostros, non reperiuntur. Cum igitur falsitas inde detecta sit, &salsas esse easdem Stephani Epistolas non immerito putari potest. In oppositum tamen est, quod ipsemet Petrus de Alua, etsi insensissimus, ut hucusque apparet, tamen sui immemor alibi, & veritate conuictus in hoc e dem libro suo laniculo, tertio, pag IT. post recitatam censuram Parisiensem;
anni 12 7. mox inde subiungit, cum Angelisur Doctorfasiet in Sanctorum num ram relatus, annosquent , scilicet 13am interdictum illud primum pridictorum artiaculorumJuu annullatum. Sed hoc est aperte sateri epistolas reuocatorias Pari senses, uti nos volumus, immo magis, quam ipsi velimus, nimi tum Alua conis cedit absolute annuliatamsuis lituu interdictu nobis autem sussicit te uocatum fuisse praecise quatenm eorum artitulorsm nonnulis doctrinam exire Doctoris Beati Ihoma tangere Matiquiuuls erebantur, uti in eadem reuocatione dieitur. Ergo 'iam constat de reuocatione praedicta ex consessione etiam immemoris adueris
satij non poste amplius dubitari, adeo ut forsan in praesenti repeteret, quod 'olim aiebat Augustinus lib. o. intulianum operis impersecti cap. 21. Verum incis,enescis ,sint caiphm Pomifex perfecutor christi scelera cogitabat , y n fuma
Respondeo non posse utique rationabiliter amplius dubitari de reuocat ' ltia Epistola Parisiensi, seu de Parisiensi approbatione doctrinae Angelici Prae: ceptoris.
46쪽
L m Ap datisne Vniuersitatis Parisiensis. Art. I Lceptoris. Quis enim credat Ioannem Capreolum Tolostatem non multum postea tempora conscribentem,ad finem scilicet eiusdem Reuli i 3 oo, alioquin ait sera suisse in ipsa media Gallia, nempe Tolosae, suis operibus commendare, ac referre hanc Epistolam Parisiensem certam , si ver dea certo edita non siit L sex, facit que conuinci salsarii crimine valuisset' at hanc&ipse recenset&certum annum etiam editionis adiungens in 1. sententiarum distinc. 1. q. I. ad I . Gregorij dicens: Sententia excommunicationir lata contra tenentes iamnatos
tuos articulis reuocatafuit per Dominum Stephanum Di copum Parisiensem,ntis dicti articuli tangunt diutrinam Sancti Thoma, s hoc anno Domini I s1 . igitur colligere licet, hanc reuocationem editam vert Parisijs fuisse. Quis credat Vincentium Dodi paulo post similiter in eadem Gallia scribetem in sua Apologia aduersus Samuelem de Cassimis ut vel ipse Alua recenset nodo r. pag. 83. post recitatam eandem ipsam litteram Parisiensem, fidenter adeo con clusurum fuisse, quod eaedem adhuc scriptura extarent,nisi vere Parisijs extitiisent at ita apposite ibidem iste concludit sic dicens, h re est Amenta non attestabitur' quisquam, quia scriptulae extant ore. vii & Giraldus Renerius Doctor Parisiensis ad eadem tempora florens in suo tractatu de Uirgine sol. Σ3 ,& q7. constantissime affirmat se easdem praedictas litteras Parisienses pro S. Thomae doctri . legisse; igitur veth extitisse Parisijs scripturas istas reuocatorias concludendum est, adeo ut vel etiam Alua consessus sit pag. ao 7 Renerium praedictum prae caeteris ingenu h dictam epistolam reuocatoriam adduxit se, seu transcripsisse, Ira legaliter, mi neque in Apste discrepet a meritate , neque a transumpto existit grapho Vniu/statis Parisiensis, & mox infra subiungit, se scribιιat contra Fratrem videm Framigcanum ,sed religios. , quia non occultauit meritat . Quis si . spicabitur rursus, nedum Petrum Pergomensem vigetem ad annum Iss o, ScCaietanum , post ipsum , q. s. de ente dc essentia, Ferrariensem lib. 2. contra Gentes cap. 93, caeterosque passim Thom istas, verum etiam B. Pium V. cuius iussis,& approbatione Romae opera D. Thomae iterum cula suere in hac ea isdem relatione conuenisse, nisi cella relatio fuisset at eonuenere de facto, veconsulenti patebit, ne dum loco allegato Thomistarum Proceres,verum etiam qui recognouere ac urat illimam illam B. Pij V. editionem, cum qua per extensum ea de Epistola reuocatoria sub B. Pio V. recognita, Sc approbata, impressaque suit ι igitur irrationabilitet ultro de eadem dubitari videtur. Quis ar. hitrabitur demum, ne dum in alia longh adhue anteriori impressione, simul cum Catena aurea S. Thomae, nunc legi, verum etiam in nostris antiquissimae editionis constitutionibus ordinis allegari, nisi uniuersalis Praedicatorum Re- Iigio reuocationis eiusdem cert a extitisset ρ at nunc legitur adhuc tum ibi ab initio catenae aureae,tum hic dist. 2.c. Is immo in antiqua Chronica ordinis, amxa constitutionibus additur,Hanc littινῶ Domini Stephani Parisijs infesta Sa I Bi Thoma coram Vniuestate post sermonem publicatam iui se cu- ommum gaudio, i Dritia ad laudem Saluatoris. igitur iterum certa censenda est. J Verum euidentioris adhuc roboris ratiocinatio praesto adest. Nemph Ganno I 3 et q. c quo edita haec reuocatio supponitur usque ad annum 1337. quo Monte sonus cum Parisiensibus disputauit vel causam egitu non tantum remporis pertransuit, Vt recens adhuc memoria illius non remaneret, immos perstites adhuc xcsic. Oculates iisdem saperuiuerent, adeo ut si falla rela-
47쪽
is Lib.w.Destitione Arealinum in singultu amoueatim a doctrinae S.Th. tio sitisset, non potuisset Deillime de salsitate conuinei. Sed hoe non obstandie ad eundem annum i 387. Montesonus cum eadem uniuersitate Parisiensi contendens de quibusdam suis Thestius ab eadem Uniuerstate suspensis, in harum defensionem exhibuir, &praesentauit eidem Universitati hanc ipsam Epistolam reuocatoriam,seil. Paris ensem,& falsitatis conuicta non fuit . ut sine dubio, si id potuisset, Vniuersitas ei tune opposita tentavisset. Ergo signum
euidens est, ut veram utique eandem tunc temporis innotuisse. Confirmo, nam tantum abest, quod Universitas tunc Parisiensis hanc sibi exhibitam reuocationem insciari si ausa, quod immo respondens, vel respondere contenis
dens ad istam Monte soni obiectionem c ut legitur adhuc in fine Magistri sententiarum S. I. propositio) non aliam viam inuenerit respondendi, nisi glossandi praedictam epistolam Episcopi Parisiensis in sensu non sibi contrario ab illis
verbis, hoc dictaralitur in multis clausulis dictarum litteratrum,yrimo quidem quia in prologo duit ιν, Magistra experiantia c. Et prosequitur expendere clirasulas ipsiusmet litterae reuocatoriar, quam hic apposit hexaminamus. Sed hoc nouegisset Universitas Parisiensis, nisi certo nouisset, se negare non posse veritatem earum litterarum; ergo signum euidens est id eam certo sciuisse. Confirmo secundo,nam minus malum fuisset,si id potuisset,negare vetitatem litteratum, quam contra decorem eiusdem Universitatis asserere, tunc in illis litteris Universitatu edidit se clausulam irrationabilem. Sed ibidem , ut se tu ei et tira Monrelono, non timuit dicere hoc secundum his verbis, Exi tuti susula ρ . tet, quod relatio cen hariotim dicti Stephani Episcopisuper meratiove throtiri ae fa- eultatιs fuit multum irrationabilis o c. ut ibi loquitur auctor Apologiae sub Pari. sensuin nomine evulgatae. Ergo euidenter conuincitur Uniuertitatem non- potuisse negare veritatem dictarum litterarum &c. Confirmo iterum, nam ex eo, quod dictus Monte sonus simul allegans aliam Baliam Urbani V. non exhibuerat statim eandem Bullam extensam, ideo Universitas quo ad hoc inistrepide respondebat ibidem renuens admittere veritatem allegationis his vel bis: In dicto Precessa nunquam fuit exhibita aliqua Fusta Papae gyc. super consi matione, mel approbatio ne vita doctrina, ct iueo cum idem indicium sit de his,qIae nomsunt, o ne his, quae non apparent, mi dicunt iura, sequitur, quod hoc non debuit dictun Procesum impedire, haec ibi: ergo a pari, immo a fortiori, si Monte sonus veras uniuersitatis Epistolas non exhibuisset; non fuisset verita uniuersitas nega-re, di patuipendere eandem veluti incertam allegationem, quod cum, ut vidimus, non piaestiterit, concludendum venit, ut veram utique supposuisse prae-duhatum litterarum Stephani allegationem. Haec, me iudice, cuicunque cordato viro lassicerent. At quoniam aliquis forsan posset ulteritis excupere positivam ex ipsb eodem uniuersitatis Pari, sensis Alchivo probationem audiret Idcirco prodeat ipsemet Petrus Alua, qui nobis hanc litem intentat, & qui pag. Is . profitetur se ibi exemplaria collationa se, ut ipse loquitur, coram indurma ignis die assi Augusti hora quintoris Merialem in ipso archivo existote apud Dominum Philippum Fouoth, S ex hoc ipso authenticam, ecpositiuam ab Architio depromptam probationem sic
48쪽
I. De approbatione uersitatis Parisiensis. Au. II. Ir
Boc nobis sufficit, dicam ego quidquid ipse dicat, ut positivh ex Archivo probetur intentum. Ergo sic positive probatum est. Negat ipse minorem, quia inquit pag. r sq, t Ida non sunt, nisi extracta ex copia , seis Originali exhibito a Mou. t sono . Sed quis non videt contradicentis spiritum, & salsitatem P etsi enim
M litterae a Monte sono praesentatae narrentur, non tollitur tamen, quin ut auis thenticae receptae sint, immo Oritinales nominentur ibide, dum dicitur, Exemplar lumarum, non vero dicitur exemplum, vel exemplatum earundem, ut aliter dici propriE debuisset; Ergo nulla responsio. Confirmo, nam uti sit bivncit veritate coactus &ipsemet Atua ibidem, Manuscriptum secuuium extata l. hise in alia magno libro ad sinem f b hoc titulo. Nouerint e iuersi, quod hoc est trauis sumptum, copia, seu exemplum. notetur hic quaeso discrimen in ord me ad praecedentiast exemplum sumptum per me Notarium publicum inserascriptum ex qui istisdam Originatibus notetur hoc iterum Ex ouibusdam Originalibus litteris se
Iitis memoriae Domini Stephani olim Parisiensis Episcopi, necnon idimus eiusdem sit teras sigillo Domini Gulielmi olim Parisiensis Episcopi, eorum sigillatas: quid clarilis e quid euidentius sed hoe susticit, ut dicamus in Universitatis Parisiensis
Archivo extare adhuc publicam attestationem, quod verae, & legitimae Stephani litterae eiusdem sigillo munitae a Montesono praesentatae suerint. Ergo sc veth dicendu na atque admittendum est. Sed ne una haec publici Notari; attestatio parum adhue esse ab aliquo re. Putaretur, succedit ibidem alterum adhuc in Archivo manu scriptum ab eo. lam Alua relatum, quod valde miror attulisse, Sc non attendisse, vel conli clerare noluisse sic habens. Pιr hoc praesens publιcum instrumentum eunctis pateat
euidenter ine. quod Adius Magister de admissono tenens in suis manibus quasdam tie . raras yc. stillo Domini Stephani otim Parisiensis Oscopi, necnon iidimus eiusdem
Artiras sigillo Domini Gululmi olim Parisiensis Episco', eorum sigiltis sigillatas, et tapparebat se. Desint aliqua hie, nec ab Alua relata, incompactum sensu ui ex Parte reddentia, scilicet verbum respondens illi nominatiuo aictus aetatistertemus o c. Se adiectivum respondens illi priori ablativo sigillo, ominissa foristasse ab Alua quia longe magis nostro intento fauebant. Sed Vel haec ipsa, quae ab Alua recitata sunt, nostro intento lassiciunt, ut adaptanti patebit ; ergo iam, quod intendimus, obtinemus. Confirmo tandem, nam unica istis adis uersa ιuspicio poterat remanere, quomodo scilicet a Monte sono exhibitae originales litterae Stephani prius ab uniuersitate prodiit sent, Et tamen nulla tunc antea in V niuersitate suisset earundem reseruata memoria. At hoc esse fallu moliendit apposith vltimum manu scriptum ibidem, neque ab Alua negatum , ergo hoc non obstante de praeadduhis suspicandum non est. Oste do minorem asserendo verba tim eiusdem attestationem Aluae dicentis. ar-
tui. , inqui t,extat in carta expansa pellicea cum alijs instrumentis iam temporis iniuria
en cateias aliud longe aut ulvius est aliquantulum consis, munitum sigillo eii tamen authenticum est , di Autographum uniuersitatis st testimonio Ioannis conoen notas Aristoma, eluvim Vniuersitatis: sed Originale hae nullum habet
49쪽
is Lib.IIIa solui me dissimum morulviania tiones doctrinas.N Hue tandem aduocari nunc poterunt ea, quae Scriptores tune temporis ab ianno nimirum I 324. editionis dictatum litterarii ad hoc institutum suis ops iribus inseruerunt. Sie enim Godest idus sub ipso tempore scribens quo hae ilitterae edendae erant quodlibeto I 2. q. s. adq. hoc ipsum dubium propo isuerat, an Episcopus Parisiensis peccaret, Anm,talem earrectionem omittendocta r uocationem articulorum, S proposito disputat rue argumento pro negatiua , quod non peccaret omittendo reuocationem , eo quia, itad , quod circa dictos aniculis actum erat, factum fuerat de consensu sapientum, mi dicit Dominus Stephanur quan dam Parisiunsis Episcopus; pro assirmativa vero , quodpeccaret, quia mere praedictor articulos eramplures non intelligibiles σe. in consequenter carrigendi erant. Concludebat, quod,quia praeterita damnatio articulorum erat impeditiua profectus sta isHntium, di occasioscandali interfludentes s e. ideo Episcopus Parisiensis eamsen tintiamsui praedeciso, is ad dictos articatis appositam poterat, fine periculo, adparem,st tilitatem plurimorum faciliter amouerer, & rursus addebat non solum fore absoluisthab Episcopo reuocandam sententiam excommunicationis appositam, sed vota liter damnationem articulorum retractandam, seu abrogandam, licet ilia hoc secundo, si omitteretur, non auderem, inquit,damnare Episcopum Paristi ensem, immo concedit excusari aliqualiter pes, quia in hoc indignet con ibo Magistrarum, qui indiciis artisviis non sunt bene concordes. Haec ille, mox ante rempus reuocationis scribens, S non Dominicanus, sed exterus, de doctor simul Parisiensis, S alioquin in plur ibus a S. Thoma recedens, ut eiusdem obiectiones passim in Capreolo reseruntur. Ergo non manet ultra dubitandum de reuocatione praedicta otiam ante tempus Montesoni iam cognita. His, & huiusmodi alitati ne dubio alludebat Ioannes de Neapoli sc ribens ad annum I 3is. Paulo ante i euocationem eandem, & in quaestione sua χ a. pune. q. ad s. dicens, Magni Doctores dicunt, in scribunt, quod Episcopus Parisioris diseret istos Aniculis eorria
gere, multis de causis, rum quia plum o ere ribi inuicem emtradicunt, tum quia aliqui
manifestam comtimnifatiitatem ste. Ad hoc facit, ve alia dimittam,eandem hanc ipsam reuocationem procuratam fuisse a B. Alberto Magno eiusdem D. Thomae Magistro, qui superuiuens post eius obitum, & audiens rumorem hunc sparsumddiaua Angeliei Doctoris doctrina in tunc recenti damnatione prae dicta si vera referuntur in antiquissima vita D.Thomae manuscripta, &extante in Monasterio Sancti Saluatoris vltraiecti,ut idem Alua recenset nodo In pag. 732. Audiens Albertus Magnus, quod scripta San. Thomae quidam vaniloqui impugnarent, licet iam senex, di decrepitus venit Parisios, ubi erat magnae auctoritatis, de conuocata Vniuersitate Cathedram ascendit, te hane auctoritatem in laudem S. Thomae proposuit. Quae laus vivo, si laudetur a mortuis ρ supponendo S. Thomam vere vivere, &alios mortuos esset de post multas, de gloriosas laudes eius dictas, quod paratus erat in examine perito rum scripta eius defendere, tanquam veritati subnixa, de sanctitate fulgentia. Et post multa dicta,&facta in approbationem eorundem Scriptorum, redin
Coloniam, de laph dicebat, quod S. Thomas fuerat decus, & flos Mundi &ca Ad hoc denique facit c ut in praesenti reticeam eneomia alia promerita a Sam1 homa in eadem uniuersitate antea a me recitata superius quyd idem ipse mei Alua nodo I. pag. 613. confitetur se easdem litteras Parisensis uniuersa.
50쪽
I. De Anta iam Vnia statis Parisiensis. Are. II I s Hii is, & itenim in hoc eodem opere sui immemor modo easdem admittit, ut supra retuIimus, modo impugnat easdem, & consequenter sibimet splendidό contradicit. Ad primum igitur negatur minor, uti ex adductis a nobis probationibus
constare potest, praeterquamquod, etsi pro tunc gratuit d admitteretur, non adfuisse in Archivo Vniuersitatis harum litterarum regestum, id adhuc acti mirationi non esset, quia datae fuerunt apud Gentiliacum anno me. ut in eisdem concluditur , scilicet editat illae fuere, non apud I athurinum, nequo apud Satutum Iulianum pauperem, ubi,& Alua fatente pag. 2I 'congregatio est
solita congregari, sed in meo Gentiliaco, ut idem subiungit ibidem, distante adoriana per duas Guras, ab Episcopo scilicet degente tunc ibi, qua de causa, Poste Teadem uniuersitas anno I 387. in causa Montesoni uti nunc legitur cid finem Magistri Sententiarum, licet ad aliud institutum P de hac earundem
litterarum editione dicebat: Hoc fortὸ contingere potuit ex unorantia, mel inadueriniantia Netarj distam litteram componentis, nam illa littera non fuit data in solemni au- orto ,sed apud Gentiliacum extra Parisior, mi in fine ipsius littera patet. Haec ibi
Ad secundum iterum, licet secunda pars minoris negari possit, & debeat,
adhuc ex mox dicta ratione disparitas colligeretur, quia litterae illae priores condemnatoriae suerunt editae in curia Parisiensi, ut patet in fine, & aduertit Alua pag. I 83, istae verbextra Parisios, ut probatum est . . Ad tertium, transeat non fuisse signo alicuius publici Notary inrenitas eas litteras 1 Montesono exhibitas, quia cum Originales essent, non transumptae,eo signo non indigebant, sed immo erant firmatae sigillo Domini Stephani olim Pa risu sis Epi Icopi, ut ibidem dicitur, qui earum auctor fuerat, quin immo posea etiam ad maius robur earundem firmatae iterum erant, cutibi subiunt iis tur, & adduximus iarn eiisdem littera scilicet Stephani9 Domini Guliu- mi olim Parisioris Episcopi, eorum sigillis rigillatin yc. quid aliud quaeso desiderabatur, ut velut authenticς ree iperentur, sicut re ipsa receptae sunt λAd quartum admisso, ut solus Alua recenset,duos illos Scriptores ea verba scripsi te, quae Universitas non est ausa pronunciare, respondeo, nec magnae in Proposito eos fidei fuit se, utpote in causa Monte soni Dominicam tunc con-rrotici sa prae alijs nobis ipsis infensos, & praecipuos eius causae actores ex Minor uui Ordine, uti non hic, sed alibi idem Alua fatetur pag. ars , & 439; &vltro ijdein in eisdem mei verbis falsitatem manifeste supponunt, scilicet eundem Stephanum fuisse, qui praedamnauerat Articulos, Ecqui postea reuocationem emisit, dum inquiunt uenones erisimile Patres Dominicanos habere meram
Literam Domni copi Parisiensis, quia iste condemnauit lyc. in quo egregie se Produnt allucinatos esse, & demum nec ipsi audent de eisdem litteris dubitare, sed solum hanc suspicionem aliis in nominatis attribuunt, imponunt ques dicentes et tueo nonnulli dicunt, quoa littera eius, mel subreptilia es c en nec suspic io determinata de falsitate, sed vagast mel subreptilia est, mel a meritare aliena, en in quot ijdem ambage S excurrunt. Ad quantum, inde ex eorundem sola relatione depromptum eadem sacilirare , qua ascritur , polosi siue dubi , negari, di eo adhuc gratis admisso indE non si, nati originala4 cas litteras statim ab editionis temporee vulgatas