장음표시 사용
561쪽
ressetia, emn altero conjugum defuncto traiasit superstes ad alias nuptias. Nullum extat in sacris literis exemplum, quod eadem mulier pluribus viris nupserit, idque iuri naturae repugnare, apud omnes exploratum esse , ait Bellarminus de Matr. c. io. Plura sunt autem ibi exempla Lamechi, Abrahanai, Iacobi&e. qui plures duxerunt . mulieres. Hos peccasse contra ius natum amrmarunt Sadducaei, & novatores plurimi, Calvinus, Junius, Bera &c. repugnantibus tamen non solum catholicis, sed Glasusio, Brentio, Cuneo, & Lutheranis universis. Vera & eommunior lententia est, polygarniam muliebrem primario coniu-
pii fini, qui est prolis susceptio, non adversari, licet repugnet fini secundario, idest persectae societati: adeoque ad propagationem Hebraici populi cum patriarchis suisse in polyp mia di iapensatum . Christus autem matrimonium ad priorem instituti nem reduxit; adeoque in lege Evangelica vetita omnino est polygamia. Polygam iam successivam, seu secun nuptias , damnarunt Montanime, & Novatiani, Catholici autem eam non improbant, ut filso scribit Xemnitius. His notatis sit PRopos imo I. Polygamia virilis scelus seret turpissimum,& iuri natu e contrarium. Prob. I. Ex Aug. qui l. de Bono coni. c. I 7. ex quo vir sit caput mulieris, ostendit non perverti naturae ordinem, si uni viro uxores multae jungantur : Non scut uni vim etiam plures habere Iicebat uxores, ita uni ominae plures viros. occulta enim naturae lege amant squiaritatem, quae principantur . Subjectavem, se ratis forialis admittit, etiam plura uni non fine decore subduntur. Neque enim se habet tinus servus plures Dominos , quemadmodum plures seris unum Dominiam. II. Idem probat S. D. quia pluribus maritis vivis nullam legimus semi e samesarum, plures autem foeminas uni vim legimus: neque enim eo tra naturam nuptiarum es. III. Addit S. D. ib. Auresfaemianae ab uno viro stari possunt, una vero a pluribus non potes. IV. Si eadem mulier pluribus viris nuberet, haberet hoc comiugium idololatriae symbolum, ut enim ait S. P. ibi: Sicut multae animae uni Deo recte subdunttir, ideoque non est verus f. Deus animarum, nis tinus, una vero anima per multos falsos Deos fornicari potes, non fecundari; ergo &c. P Ropos ITIO II. Polygamia mulitais finibus matrimonii s . cundarii, ac persectioni adversatur. - Prob. I. Ex sacris literis . Deus enim unicum masculum tantum creavit, eique unam sceminam , non plures iunxit . II. Ex PP De Lamecho enim, qui primus accepit uxores duas , ait Tertuli. de Exhori. cais . Duabus maritatus tres in unam i carnem esserit, di Hieronymus ep. 8s. ad Salvinam: Unam
stam diυisit in duas. III. Ex historia constat ab ea polygamia
562쪽
s11 DE THEOLOGICIS DIsCIPLINI s
pura dissidia ortum hemisse. ut inter Saram & Agar, interiam & Rachelem. Hinc Euripides, qui ex Agellio L is .
D-s simul uxoris habuer- , in Andromiua aiebat: Numquam gominoe lictos laudabo, ne- binas matres habenus liberos, rixam idem domorum. Eandem damnarunt leges complures. C
crops enim Athenis unicam uni viro iunxit muliergin, hinc Socrati objectum est a Callisthene, eo quod binas duxisset. Apud Romanos l. Eum polygamos comitabatur infamia. Imo Constantinus polygamiam rub Pna capitali proscripsit; ergo M. PRO sirio III. Antiqui Patriarchae uxores plutes inculpate
Prob. I. Ex Tertuli. qui c. q. de Cast. ait : Nobis quoque Iirebit innumerum nubere , si adhuc tνpi futuri Hicuius Saram, menta supersunt, vel si etiam nune ιoeus es voris tuitis: in seire est mMItiplicamini. Chrysostomus hom. 36. in g6. Genes. ait: Tunc enim, quia principia erant, permissum fuit cum is
hias, υA tribus uxoribus misceri, ut humanum gema propagar
tur. Ambrosius i. I. de Abr. c. q. Mus Polygmalam excψsat, quia ex stadio mopagandae sobolis , non ardore vagae Iibidinis, isse ancillae permiscuit. Idem docet S. P. l. 16. de Civ. Deicisas. Nuuo modo, ait, inurendum de hae concubina, Agar, erimen Agrahae; usus est ea quippe ad generandam prolem, non ad explendam tibiariem, Et l. 22. contr. Faust. c. ῖo. de J cob ait et Quid tand/m criminis es, quod is pluribus ui h bitis uxoribus objicitur sanesis viro Iacob λ Si naturam consulat , non laseiυiendi, sed gignendi causa tuis mulieribus utebatur. Si morem, illo tempore hoc fastitabatur : si praeceptum, nulla lege μrohibebatur. Nec te moveat ab Aug. Tertulliano , ac Lmne M. Agar Abrahae concubinam appellari, hoc enim v cabulum secundariis uxoribus non inepte tribuebatur, quod non essent ea dignitate praeditae, ac uxor prima, nec filios gignerent paternorum bonorum haeredes, atque ad prolis genesim, non in familiae regimen ducerentur m. Sadducaei, α Calviniani: Levit. i8. habetur : Muli
rem unam ad alteram ne assumito. Et Deuter. II. Non muti
plicabit uxorae ; er 3 8M. 1 I. Polyaamia repugnat substantiae conjugii; eandem enim potestatem habet vir supra corpus m lieris , ac ista supra corpus viri ex Aug. l. I. de Adult. conjug. c. 8. Unde insere Estius, polygam iam illicitam esse s Aato iure conjugali, utrique enim conjugi fit injuria, si alteri tradatur alterius corpus. . neg. cons. Nam Vulgata hebraicum In nre recte reddit e Sorarem ejus, ut habent etiam Chaldaica, damaritana, SPriaca , Graeca, Arabica, exigitque, fitentibus etiam Grotio, isto, Fagio dic. hebraicae linguae proprietas. Da secundo a
563쪽
tem loco vetatur solum nimius uxorum numerus , unde vitusata habet: Non hiauit uxores plurimas, & Hebraicae Non multiplicobis valde. Nam teste Plutarcho ex nimio uxorum ni mero enervatur gignendi vis . Idque exemplo Salomonis confirmatur, qui ex o. uxoribus & concubinis p . unicum Roboamum, & duas tamellas Evaphet & Basemat legitur sese pisse. Ad Il. vide notu & prop. I. hujus cap. Quoad potest rem vero unius coniugis in corpusralterius, dici potest supremum Dominum Patriarchis potestatem feeisse disponendi de suo corpore per novum contractum, non dissoluto priori, ut docet cl. Auctor tom. 4. pag. 26. Hinc cap. Gaudemus De divortiis v lvgamia Patriarcharum a crimine adulterii excusatur, quod me- iit divina revelatione concessa, eo modo, quo excusantur Ista
liue a serto, & Sampson ab homicidio. Quid plurat Abraham, Iacob, David, Elcana, aliique polygami commendantur in sacris literis, nunquam ea de re reprehenduntur; ergo M. PRO'osirio IV. In lege Evangelica polygamia vetita est. De fide est ex Trid. definitione sess. 24. Et prob. I. ex Matth. ip. ubi Christus ait: Quicumque dimiserit uxorem suam , nisi Ob fornicatisnem , oe aliam duxerit, mychatur. Ex quibus Innoc. III. cap. Gaudemus De divortiis ait: Si ergo Axore dia missa duri alia de Dre non potes, fortius oe tua retenta. II.
Inn . I. e . p. ait: Secundae mulieris couiugium , priori s perstite, nullo mori pο:es use legitimum. Et Nicolaus I. ad Consulta Bulg. n. si . ait: Duas tem ore uno fabere uxores , nec tua origo humavis renditionis admittis, nee lex Christian tilia permittit; ergo &c.
Dices: Valentinianus, Constantius, & Lotharius duas simul uxores habuere; ergo &c. Valentinianum, ut er brum 8 dedecus huiusmodi a se amoveret , legem impiam constituisse, ut cnilibet duas simul uxores habere fas esset ,
ait Socrates l. 4. H. E. c. gr. Constantius Arianus sitit: - thuius denique una cum pellice communione privatus est a'Nic. I. ergo &c. PROPOsreio V. soluto per mortem cum priore uxore comiugio his est secundam, tertiam, & quartam dic. ducere. Prob. Ap. I. Cor. 7. ait: Mulier alligata es legi puanto tempore vir eius υλit: quia si dormierit vir e , cui vult 'ubat, tantum in Domino. Quia es in Domino λ ait Chrysostomus
hom. I9. Cum temperantia , cum honestate. Ambrosius de viaduis c. a. num. Io. ait: Seeundas nuptias Amstolica praeeγωνοu damnant. Hieronymus ep. et . ad Marcellam: δεω δε dar nuptias concedimur, Paula iubente ut viduae adolescentulas 'ubant. Et ep. go. Ego Libera voce proclamo, non damnari in
564쪽
s sexto , or ultra, quomodo oe secundo marito nubere, sint i ν nuptiae solatia miseriae sunt, non laudes continentiae. S. P. A. Lde Bono viduit. c. I a. ait: De tertiis, o de quartis nuptias
solent movere quaestionem , unde nec ullus u 'tias audeo damnare , nec eis verecundiam numerositatis auferre, Accedunt definitiones
Ecclesiae: nempe Nicaenae Synodi can. 8. Urbani III. eap. per alia, Innoc. III. cap. Cum secundum Apostolum 4. Decr. tit. ai. Eustenti l U. Decretum pro Arm. imis asini Diam remtias, quartas, s ulteriores nuptias licite contrahi posse ; ergo&e. opp. Basilius in ep. ad Amphil. can. 4. tertias nuptias appellat: sigatam fornicationem. Auctor Conae l. g. c. 2. eas vocat . Indicium intemporantiae. II. Di Dami sunt irregulares, ex Ap. I. Tim. 3. ex Tertulliano, Epiphanio, Hiero mo &c. III. Secum dae nuptiae sine benedictione sacerdotali celebrantur; ergo &αμ. ad Ι. PP. non laudare secundas nuptias, propter incontinentiam nubentium , non propter inhonestatem nuptiarum . Ad II. H. Innocentius III. cap. Debitum de Bigamis, eos esse imregulares, non propter Sacramenti defectum, sed quia bigamus non est unus unius, ait ibi Innoc. & quia secundae nuptiae non aeque repraesentant, ut primae , Christi cum Ecclesia unionem , quo sensu ait S. P. A. de Bon. conjug. s. 18. bigamum non m eatum aliquod admisisse, sed normam quandam Sacraments amn e , non aci υitae bonae meritum , sed ad ordinationis Ecclesiasticis Anaculum necessarium. Ad IlI. M. Secundas nuptias solemniter non benedici, quia haec solemnis benedictio iterari non debet .
m indistabilitate matrix Musi. Nol. I. Repudium apud incedones, aliosque Graecos o tinuisse scribit Iustinus l. p. . ubi ait Philippum Cleopatrae nupsisse expulsa Alexandri matre Olympiade. Et Demostheire
Or. i. ait, repudium scribi solitum apm Archontem . Romani etiam ob sterilitatem uxores repudiariint . iuxta legem XII Tabularum; Iicet Tertuli. in Apol. 3. scribat, per 5oo. annos apud Romanos nullum contigisse repudium. Neque ad nutum viri, sed tabulis firmata connubia, tabulis tantummodo solvebantur. Judaei etiam, quibus permissum fuisse repudium ex
29. Deuter. constat, repudiare uxorem non poterant, nisi da
do ei libellum, quem Hebraei. appellant ' BD s her eritur, Graeci . ποσὰσi. schedam abscidionis. viris tantum repudiare uxores permissum erat, non vicissim: hinc Salomen, quae libellum repudii misit Costobaro, non fuisse iuxta Iudaeorum leges, ait Iosephus I. Is . Anti c. T. Nol. II. Non conveniunt Theologi, an per libellum repu
565쪽
dii uxore dimissa, tis esset novum inire eonnubium. Affirmat Bellarminus, Sancheet, Ponesus , du-Ηamel, Tomnely , sed ex Bellarmino ipso communiis sententia Magiseri, Bono. R Mardi se. habet, ut illicitum semper fuerit, sed permissum t
men , ut impune neret causa maroris mali vitandi . . Idem se
tiunt Eslius, Sylvius, Gotti, vani oy &e. Quid id sit de ea
lege Judaica, non dimitte Ham uxorem , nisi ou sornicati nem , nec dimissam ad alia vota transire posse 'docet Christus Matth. I9. Hinc Oritur quaestio, an per adulterium , vel per monastica vota, solvantur coniugia ρ sit itaquePRoposiTIo I. Per libellum repudii non solvebatur vinculum
primi conjugii, sed hoc Judaeis ob duritiam cordis permissum
est, ne exotas uxores necarent.
Prob. Matth. I p. Pharisaeis Christum rogantibus, an sis euset dimittere uxorem. suam suacunque ex causa , respondet id repugnare institutioni matrimonii , ejusque vinculo . Nam Dens masculum s foeminam conjungens, Oglandit secunda vita da conjugia , ut ait Hieronymus, & ideo masculum unum, &unam sceminam condidit: in unius coniugis confortia necteren- r. Hinc addit Christus: Quod Deus conitinxit, homo non s paret. Reponentibus autem Judaeis e uid ergo Moses mand
mit dare libeliam rephdii, ει dimittere λ subdit Christus : au
niam Moses ad duritiam eordis υsri permisit -bis dimittere uxores vestras, idest , Moses, eum υ-ret propter desiderium feeundarum coniugum primas interfici , maluit indulgere distam diam , quam odia oe homicidia perseυerare . Similia habet Chrysostomus in catena Corderii pig. 263. ubi ait; Protervia male morati populi , Moysen, eoactum, permisisse bene rem non b nam , , metu maioris mali . Eadem habet Theophylactus .
Item S. P. A. de Bono conjug. cap. 8. num. 7. ait: Cui co
Detudini, Ethnicorum , simile aliquid motis Israelitarum duritiam videtur permisisse Mo ses de libella repudia . Qua in re
exprobratio, quam approbatis dAonii magis apparet.
Hinc patet, sententiam nostram Ss. PP. menti propius ac cedere, quorum nullum adversarii pro se habent: nam auctor Oper. impers hom. 32. in Mari. quem laudat Bellarm. non . est Chrysostomus, sed Arianus, ut norunt omnes. Et D. Thomas l. 3. contri Gent. nobiscum sentit , ut Sylvius ostendit . Accedit rati S . Nulla enim afferri potest causa , ob quam Deus adversus matrimonii institutionem repudium cohonest ret : nam sobolis propagationi satis consultum fuit permissa polygamia'. Adde, quod mulier alteri viro nupta ex Deuter. 24. Polluta , in abominabitis coram Domino, dicitur, qua Phra si Eamh. 33. pollutae dicuntur adulterae. Hinc Ieremias c. repudiatam comparat semicariae' . . I.
566쪽
ob. I. Repudium jubetur a Domino Deuteron. - Malach. a. & Matth. I p. ergo est honestum & licitum. I c. dist. ant. Jubetur, quoad uxoris dimIssionen , neg. quo ad conscritationem libelli , cone. Recte S. A. l. I p. contra Faustum ait : Uti e nolebat iumitri uxorem a viro , qu hanc interposuit moram , ut ansmus pnecvr Γώγιά conscriptionj ref r Hus obri ret , edi quid mali esset dimittore uxorem cogitares a Malacnias aurem haec habet Uxorem, noli despiceis et cum odio ἡabueris, dimitte e Uerist autem inhvita simentum eius , idest, si permissione legis usus fueris, non tamen culpa vacabis. Hinc Lxx. legunt: Si odio habens dimiseris, oneriet inia quitas super cogitationes tuas. Sequitur Proinde Propneta: C . dite spiritum vestrum, nolite despicere , uxorem, etiamsi pauper sit, aut deformis. . II. Solis sacerdotibus prohibetur eam ducere, quaerem diata est a m ho Lev. ai. Nullibi enim id lex vutat : ims Abraham repudiavit Amr; ergo &c. M. neg. consi Sacerchii hias enim non permittebantur, quae in aliis tolerari poterant , uia erant consecrari Um sto. Ne vero duceretur repudiata, Dqua ratione prohiberi videtur ex c. '. Ieremiae & a. Malacho imo ex Deuter. 24. ubi mulier repudiata dicitur Politita γMominabitis coram Domino. Agar autem divortio, nou repudio sitit ab Abraham eiecta . . . o Dices : post uxoris repudium vIr cum alla licite contrahebat, ergo &c. neg. cons. Id enim maribus concessim est ; non ex solutione matrimonii, sed ex permissione polygam . Inst. Nuptae post viri repudium non lapidabanturi ut adulterae ; ergo &c. neg. consi Nam ob duritiam J udaeorum is rlerabantur earum conjugia ι .PRopositio II. In lege EvangelIca non ditatuitur per multeriunt vinculum matrsmonii. . . .
Prob. L cum Aug. l. I. de Adult. conium ex I. Corinth. I. Praeci is non ego , sed Dominus . uxoriem a viro non disced re si disserit, manere innuptant, aut vim β' reconcia , Hari , s fir uxorem non dimittat. Quae verba accipi debent de discessisne sornicationis causa, alias non iuberet Apost.rnan re innuptam . sed vetaret, ne discederet : nam ob solam se nicationem est uxorem dimittere. Item Luc. I 6. habetur : i dimittit uxorem suam , ω alteram dueit me inur; ergo &c.
Prob. 11. ex PP. Hermas I. g. Mand. μ ait: Si sierit 'ir uxo rem suam deliquisse, in non egeris paenitentiam , Ο nυλit eum
illa, reus erit necati eius :' particem moechaeisuis eius. Quod
FHmiserit, e, aliam duxerit, s ipso minuatur. LOVir . p. 73s. Non audis, ait, qui dimissam duxerit nychmur. L sen , au , pro Gisa dimissa vicit fames vis eius o Nae
567쪽
et ianzenus adulteram vorat : Pestem , quam nuru Iiceat rationes gare. Chrys. Hom. t ' in Matth. ait : Evulsa quoque uxor esse eius , qui eam evulit , mrseverat. Hieron. in c. Io. Mati. ait :Sie priorem dimittere jusetus uxorem, ut secundam prima ἀ- vente non labeat o Et ep. 84. ad Oceanum peccasse air Fabiolam, quod reminato marito, adultero , non innuma permanserit, etsi eam excuset, quod iunior estet, idque civili lege permittet, tur . . Verum deiuncto syundo Viro, ea de causa publicam egit poenitentiam. Innocentius I. ep. ad Ex . c. 6. ait: Qua i remeniente repudis His se matrimonio copularunt, adulteros eo
manifestum est , secundum illud , quod legimus in Mawlio : uidimiserit se. Idem docet S. P. A. I. I. de Serm. Domini in monte c. 26. de Bono coniugo Can. 7. & alibi. Mitto alios. Prob: III. Ex Conciliis. Mileu. II. cui S. P. A. intersuit anno 4I6. can. Im ait: Piacuit ν tis fecundum Evangelicam , solisam disciplin- , nequae dimissus ab uxore., neque dimissa a marito alteri mutingatur o Triburiense ann. 8ps. ait Maritus , quandiu lasa vivat nempe Multera coniux a se divulsa niari nando alteram Δeat. Eadem habet Florentinum ann. I I p. in Instri Armen. & Trido anno Isεῖ. sesso a can. r. Prob. IV. ex pluribus, quae ex opposita sententia emergunt incommodis. I. Quia improbo viro praeberetur occasio, ut e tumniam fueret lunaremi, G ob se niam copulam nutiaram veteri erimen impingeret se Is. Quia alio inito post sernicati nem matrimonio ν pro matre adhuc viva filiis proponeretur no- Verca , quam Iegem, iniustam , saevamque appellar Ecloga Poeta. Hinc Ambrosius I. R. in Luc. alio Paterone liseros tuos visente te se sub vitrico , aut umere o Pone , si nubat. Necessitatis illivae tuum erimen ess, cir coniugium quod 'taae , aduLorium est. Adde , quod si adulterae natare posset vis alterius amplexus , ex mirato crimine inperet militatem ; ergo &c. Opp. I.. Matth. Ist. ait Christus : Quieum θ' inmiserit uxorem k nisi ο, firmisatione, . . sicur ergo' hornicationis causa sis est fornicariam' uxorem dimittere; ita ea dimissa P aliam d cereia Syc. neg. cnns. Nam, verba illae e tu si M' foem rutarim ad praecedens vertam dimiserit , non ad subsequens duxerit in farri deber, ut sensus sit, Ma esse dimitten m uxorem non
adulteram : illum aut qus dimissis quomodblibet duxerit , cum aliena' pollui, & morenari. Quod S. P. Ostendit L 1. do ulc. Conium significatione illius ver si et Maresa r P quod est: Alienae miseetur uxori. Porro si Hiena est, Ae est eius, a suo dimissa est, etiamsi promis fomisarionis e sam iam aest,
568쪽
318 DE THEOLOGICIS DISCIPLINis
alligata est, quandiu vir eius υλit , nutio modo , nis viro mortuo, soluta dicenda es ab hoc vinculo. . II. Tertullianum l. 4. contra Marc. origenem tr. T. in Matth. Theodoretum l. 4. Haeci M. & Epiphanium haer. IV. ubi ait: Sed cui muttia una non sufficit, cum occasione stupri i c. cum ea diυortium fecerit, is se alteram uxcirem duxerit, sacrariam titerarum auctoritas ab omni eu*a tuos absolvit. Ex dem habet Ambrosius in 7. Corinth. Hinc Caietanus, Cath rinus, Erasmus, Launoius oepositae sententiae adhaesere. R . Tertuli. ibi docere dimittendam uxorem ea conditione , ne quis illam dimittat , ut aliam ducat . Origenes ib. ait :Scis quosdam extra scripturam permisisse aliquos nubere , priori
viro υ ente. Et contra scripturam quidem fecerunt dicenetem rMulier ligata est oec. censet tamen eos esse excusandos, quod minus malum permiserint, ut majus devitaretur . Theodor
tum accipiendum de solutione , quoad torum non quoad vi culum , contendit d Hamel . Epiphanii locum depravatum censet Petavius. Verum L Nourry ait , Epiphanium loqui de nuptiis post mortem coniugis , ut constat ex illis verbis rCui mortua tina non suscit . Commentaria autem in Ep. Pauli falso adscribi Ambrosio norunt Omnes . Falluntur ergo C etγnus, Erasmus &e. Ob. III. Arelar. I. can. io. statuit: De his , qui coniuges suas in adulterio dorehendunt , or no prohibentur nubere , H euit ut constium eis detur , ne visentibus uxoribus suis . liceta heris, alias accipiant . Ubi male quidam codices habent et Et prohibentur. Sic enim non consilium daretur , sed Praec Ptum. M. Nullum extare codicem, quo Petavit correctio defendi queat. Nam colleiniones Conciliorum Binii, Harduini, Labbaei, & postrema Veneta habent: Et mohibeo ν. Unde retorqueri potest argumentum . Ideo autem id consulit , non praecipit S. Synodus, quia id licebat per leges Imp. quas irritando sibi invidiam conssasset . Aliunde adeo tunc quaestio ista erat obscura , ut nonnulli venialiter sallerentur , ut ait S. P. A. l. de Fid. & Op. cap. Ist. Ob. IV. Leges Imperiales in cod. Justiniani l. s. de Re pud. tit. I7. & l. s. de Adult. t. p. & in cod. Theodosii l.
N. I. neg. cons. Nam Imperialibus legibus . queis repudium
permittitur, non semper permittitur ut aliae ducantur uxores,1ω ubi lex jubet repudium sub certis conditionibus fieri, ni stmiae eorum licentiae modum adhibuit . M. II. ne8. I. Non
enim de civilibus , sed de Evangelicis legibus heic sema
nem instituunus. Nam Chrysostomus Hom. I p. in I. Corinth.
queritur legibus Romanorum mpeliam in υiris fuisse impunitam,
569쪽
LIB. XXXVII. CAP. XII. 329 Et Hieronymus ep. ad Ocean. agens de repndio Fabio :tiae sunt, ait, leges Caesarum, aliae Christi, aliud Papinianus ,
aliud Paulus praeivit . Et S. P. A. serna. Ista. num. 2. ait :Non licet vilis hactere uxores, quorum priores mariti υλκnt .
Adulteria sunt ista conjugia, non iure fori, sed iura meli. Vbde c. 8. de Bon. conjug. n. T.
. U. Saltem gignendorum liberorum causa licebit vitis , dimissa uxore adultera, aliam ducere, quamquam ad .Punie das adulteras id ipsis videatur esse permissum μ. Ad I. neg. cons. Nam causatio ista, ait S. P. A. l. a. de Adult. conjug. etiam non adulteras, sed eastissimas senisus, si forte snt steriles, cogit dimitti, oe alteram duri , quod nemo catholicorum afficinat. Ad II. M. S. D. debere vIros precatricibus praebere misericordiam : Ut e, ipsi pro suis meratis mis
ricordiam consequantur ; mulis magis Me eis faciendum est , qui dimissis uxciribus adulteris cupiant v ere continenter. PRoposiTIO III. Matrimonium ratum, & non consumma
tum, per religiosam professionem selvitur. Prob. I. ex definitione Trid. sess. 24. can. 6. ubi anathema dicit haereticis oppositum amrmantibus . Idem statuit Alex. III. cap. Verum post eonsensum . De Conversione conjug. Ubi ait: Post rensensum ligitimum de pnesenti, si tum es alteri ,
altero ita rem nante eligere monasterium , dummodo Atre res emm Iis commixtis non inte enerit . II. Nec desunt SS. exempla
producta a Bellarmino, Estio, Gomatri M. Ad rem faciunt exemplum Theclae, quae Paulo monente copulam fugit nupti Iem ex Anabr. l. a. de Virg. c. g. & exemplum eorum , qui auditis Antonii gestis ad monaneria convolarunt, relicti, sponsis, quae item Deo virginitatem diearunt ; Gregoriae . item , quam em utis iam nes tias, in Ecclesiam fligisse scribit Gregorius M. l. I. Diat. cap. Iψ. Accedit ratio D. Thomae in o. dist. et . quod religio stquaedam mors spiritalis: unde, sicut matrimonium consummarum distblvitur morte corporis , ita rarum, quo conjugri u niuntur tantum animo & voluntate, ditaruitur morte spirit ii, qua vir religiosus moritur mundo. Hinc sequitur , conjui ctionem, quam emcit matrimonium. ratum , esse spiritalem ;illam vero , quam ficit matrimonium consummatum , esse corpoream, ex cap. Omne 27. q. a. cumque religiosa professio sit mors spiritalis, sequitur per ipsam religiosam professionem matrimonium ratum, & non coruummariim disitavi. Hinc sequitur l. locum Evangelii e Mn Leet Dira uxorem dimittere frae. Atelligendum de his, quorum matrimo nium est cmmnali copuia eoἡsummatum, cap. Ex publieo. Nam Matth. Istis legitur: Iam non sunr duo , sed una caro, nempe ob corporum. Tom. IV. LI commi
570쪽
III. Praecipua divortii eausa est alterius coniugis fornicatio
ex cap. praeced. prop. a. Fornicationi accedit idololatria, apostasia a fide, atque haeresis ex cap. Mololatria 28. M. I.
hi statuitur. ut nisi alia adsit causa dissidii , si vir emr ersus fuerit, mulier ad eum reverti compellatur. Alia est causa, ex c. me is tit. de divort. Si vir conjugem suam ad maleficiumrraxerit , mulier a viro recedere poterit. Sed ei alii nusere non trabis. III. Causa est, si mulier mariti necem machinata est, vel de illo occidendo eum alio inierit eonsilium , & si vir id iuridice demonstraverit cap. Si qua mulier ib. IV. Si maritus uxorem graviter caedat, & huic trepidanti n queat Doriens s curitat provideri, ab eo amovenda, & susscienti securitate pr=misa restituonda est, ut ait Innoc. III. cap. Literas de restit spol. Laxiores in divortiis, repudiisque fuerunt Caesarum leges Nam Constantinus & Theodosiuas ea permisere, ob alia crimina, puta ob pepuria, furta, homicidia &c. Verum, ut ait Hieronymus : Asiae sunt leges Caesarum, aliae Christi. IV. Cum autem Evangelium Matth. I9. solam causam se nicationis commemoret, cur haeresim quoque, machinationem mortis, irritamenta peccati, & viri saevitiam ius Ecclesiastiacum superaddidit M. I. Aug. l. I. de Serm. D. in monte C. I 6. fornicationis nomine apud Matth. significari quaslibet
concupiscentias, quae animam corpore male utentem a Iege Dei aberrare faciunt : at lib. I. Retr. c. I p. ait, quomodo serti,cationis vocabulum loco cit. limitandum sit, vel ampliandum, quaesionem esse latebras limam . Propius ad veritatem accedere videntur , qui aiunt, alias causas divortium inducere, dumtaxat ad tempus, atque ad malum vitandum ; adulterium Vero, quia laedit conjugii fidem , esse per se divortii occasionem. Quod confirmatur ex iis, quae de saevitia mariti, & de ap sda, vel haeresi diximus n. 3. V. Si uterque coniux fidem violavit , debent sibi mutuo parem iniuriam donare, ex cap. Signifieasti De divortiis: hine Antoninus Imp. constituit , ne maritus de adulterii crimine uxorem aecusaret, cui moribus suis non praebuit castitatis exemplum. Quam legem laudat S. P. A. l. a. de Adult. conjug. c. 8. Idem dicendum , si vir ad patrandum adulterium uxorem impulit, aut illius criminis conscius sit, eique conniveat: vel si mulieri vis inseratur e vel si per fraudem aliquis pro vero coniuge se in thorum ingesserit , tandem si vir post crimen
cognitum uxori commisceatur, reconciliatus censetur.