장음표시 사용
21쪽
vinitatem explieari aut contrahi dieimus , ita ea verba acti pienda sunt, ut errorem, qui Sirmi anno CCCLI. reprobatus est ' de quo videndus Hilarius Libro de Synhodis ,
Albanasius orat.V. Omra Arianos an XIII XIII rimctum exculcatumque intelligamus . Non enim cum Marceri Consentimus , ut nec unitati Personarum τριας Uriat ullate.
nus, nec πο .εων τρtate ιν unitatem e regione contrahatur .
O- quidem ita intelligendum est , eluti in sublimi spe la
constitur , unde omnes nos exauaire pos t proclamamus isteos, qui litem nobis intendentes, treis exsistere divina Naturas ac substantia , tuae unius tantum ejusdemque formae aequalita.
t Jungantiu , boni mo fuisse praesumuοι toro coelo aberrare: θ quam longis e ab illius sententia fere , --νων intrepideque pronuntiemus incis a rasare dubitamus, Nisen, Patres rect ae sapienter, non stein atque proximioribus sareulis Ecelesta docuit, M aeterna Verbi distri generatisne senNe smi, ut eremn sis undique puri in Lbata emicet sminus id profess, altem Dre nata luculente δε--nstrabimus . Inter eos; qui vis quaestionem movent, o vis eruditissmus, ct multi nominis apud Belgas Ioh Clerieus, qui,s rei urejurando transigenda esset, quid oesandu jurare non vereretur , ni aliud complacitum esse Nicaenis Patribus, qui Ario inexandrino , quum caussa cecidisset, pinsenis veritatem afudisarunt, quam non in treis puersae speciei naturas , ut ille contendebat, aesinitatis gradus diduci ; verum tribus ejusdem formae ct aequalis Misis essentiis nisisersam imus distributionem contineri . Quibus se suam caustam adminiculis DLciat, quae exhibeat distrumenta quoi opes, qua probationes adducat, seduuis genter inspiciamur.
22쪽
De Recta Patrum Nicaenorum Fide
tum T eμομιον In Symbolam Paeno qui Juxta Clericum ace plandum . Mirum In loquendo obscuritas , ambiguitas Lealliditas item, fraus , ex ejusdem fententia . Quae requirantur, ut quis vetustam confirmatamque op monem de medio tollat. I. Tristi m 6 Igitur Cler eus Parte IL ArtIs CritIea Secta Cap.XV . num. XUI.& XXI iis innititur, quae Epistola II pari. III ejusdem Λrtis, alii tamen argumento inserviens, opportune praeiecerat, eam idelicet λομοισίν vim ac potestatem subjici, ut per illud significetur status, si Tertulliani verbo uti licet, substantiae aequalitas aut naturae similitudo quaedam, adfinita . Id ut probet , Incerti seriptor/s, Libro De Itionibus, qui est tomo II. Athanasi inter ea , quae falso ei adscri-huntur , testimonio Mauctoritate sun itur . Hine enim , postquam si VI.'definiit ὀμοήσω , quod est ejusdem substantiae atque e eae a me discrimine
23쪽
durus . sunt autem consubstantiales , Oe est , unius subsitntIae . Es quoque lignum Palm.1e, d lignum Ebent; similiter ear cameli, e caro Iscis . Hareeon substantialia dicuntur is quod sint eiusdem subsantIae . Quemadmodum omnes quIdem homines sunt unius substantiae diserunt vero eo quὸd fit alius procerus , alius brevi , alius potens is alius miser . Verumtamen unius sunt subsantiae, σηimi, inquam , et corporis . In vita vero Eusebii Caesarientis, quae exstat tomo X. Bibliothecae Universalis Idem confirmare contendit Melaborat , duobus locis ambura de Mysteriis arcanisque gentium disserentis in medium positis, quorum alterra a nobis proseretur inserius, is examen revocabitur . t hujusmodi exemplorum affatim jam ex antiquis Graecorum scriptorum libris collegerat vir longe doctissimus, de orthodoxa Religione optime utcumque meritus Gere Bullus in sua D
fensione Fide Nicaenae Sest II Cap. I. p. II. Nec dissicile quidem isthuc ipsum demonstratu fuisset ex aliis quoque Ecclesiasti eorum Patrum scriptis quando vel ipse prae ceteris a filius Epistola XXXXIII. quae inter Gregoriι
Nyssent opera πεε διαφορat 'σία σύποζάσεως inscribitur , quum homines in exemplum adduxisset , subjicit si, αλλήλοις hae σιοι , σι τω μω- ουσιαι πογρα eola o . Consubstantiales invicem sunt, qui eadem essen-rιae ratione describuntur . Sedin eo sensu ο μοούσιον aliquando accipi consuevisse , ut aliquid ex alio ortum, non tamen aequalis praestantiae , nec ejusdem omnino naturae, significet, quod originem suam aliquatenus reserrae existimetur, se evicturum sperat auctoritate Plor a , qui Enneade IRLib. VII. Cap. X. demente humana loquens ita scribit ανα- μον --ωὐων - δώων μετον ἀυτο - συγγ έαν , ὀριούσιον . Necesse es divι-
nam ego rem ejusmodi, qu ne quae facultat bus divinis referta ua est, prσμpter cognatisnem θ' substantiae communionem. Igitur, inquit Clericu , quum Platonici , sussantiam mentiam humanarum millime aequarent Deo; attamen aliquando eas ομοουσίους II esse dictitabanta quod ab iis ortas originem suam aliquatenui referre exis marent. Sed, pace dixerim iri eruditi ut id obiter notem quamquam ut ni locum non tantum a Dion Petauio LibIR De Trinitate Cap. U. g. XVII. versurim alio in Deo , occupatum , verum etiam declaratum aliquatenus, protulerit tamen a se non satis intellectum fuisse manifeste prodit, quando non ait Plotinus Animam esse Deo ὀμοέσιον ased prudentia eis virtuti, divinis rebus . Quum enim probandum suscepi λ- δεδῶχ M . Cognatam esse didIn ον 9 Ite aeque naturae simam, ex eo
patet , μὴ non sit Corpor, ut nobis demonstratum es Deinde, quod quum prudentiain virtus vera, res divinae sint, eae in vili mortalique re mei te non possint quare necesse est, divinum esse id , in quo iniunt adeoque , Animam. Nonnisi enim propter cognationem' unitatem substantiae, aliquid divinis rebus plenum me potest. δενσι γαρ έ ρεα αλ ηοης ,
tus vera , quum vivin e res sint , non possunt re viti mortalique inesse de necesse est divinam esse rem ejusmodi, quippe quae fueuitaribus divinis effert4 ipsa es , propter cognationem e subsantiae communIonem . Haud libenter exagitaverim eundem Chrstum falso quoque opinantem Deum Deosque ea Di ilia i Cooste
24쪽
dem inter se forma, Maequali praestantia iuxta Platonicorum placita censeri, ne longius a proposito per istiusmodi diverticula aberremus. II. Secundo animadversum vult Cler cus , in sermone quotidiano , de apud Philosophos etiam , unum diei , quae specie conveniunt ut liquet sunt ipsissima viri eruditi verba, ves ex Aristotele, cujus observationes saepe uuar sermone nituntur, qui etaphys, Lib. IV. Cap. VI. Aeet λέγidia
ἔνυν λουσία via , μία δὲ . σανε χεια λογω . Dic unum , quorum essentia una est , una autem continuitate , aut specie , aut ratione
Hisce praestructis, aliisque , quae huc transferri instituti operis ratio non poscit, ita ad suam sententiam proserendam confidenter aggreditur suum vox μούσres, inquit, ex Platonicorum usu significaret ejusdem speciei, hosus Chalcedonensis, QD smbois, flatuerit Filium esse nobis μουσιον κατ
hae voce significatum fuisse , esse unicam numero essent am PatrIs e FIm filis teste, μοουσιαζας vocitantes 'id et/am Bubamur ru Eceles L b. I. p.ri XII apud quem auctor peris imperfecti in S. Μatthaeum, qui sub nomine Chrysostom circumfertur nos express verbis voeat Haeresin H mousianorum; Serapion, Homousio nates, quod suadere possit Da n e controversiam Arianam tam fuisse , nisi κο Ariani essentiam HII pare-
non esse euentiae Patrι eonten erent et consubstantialistae veν essentiarum paritatem propugnarenta quos Vir doctissim copior ostenderunt , ne unis ν potes , quin eadem per de Isimae tenebrae offundantur Ueterum ae de re scripta cientibusu in quibus contra omnia funt clara , si memorata teneamus , ut jam diximus apite super/or si XVIII s qui quaerat eis In rerant moment tot amb1 I isquendi generibus ut sub nueris Veterer ς'
sponsum aceυιat Iam apud Phil onoos inlata eas ambigu tates fuisse, quaei sermonem Theolaeorum, ut ' sunt transfusae r quemadmodum Meis Iam ostendimus . Praeterea nolebant Molae fateri ex eor- sentent a , fi cum vulgo loquerentur, tres esse pares Deo ς,ο, μι m. quam unum esse passm do.
ceat scriptura Sacra . uare ne a scriptura discedere viderentur, neve πολυ- δεο πτο insimularentur, Ita ut ostendimus secuti sunt uod non omnIno ιρ
uti Augustinus De Civitate Dei Lib X. Cap.XXHI. Liberis , ηεαι , verbis loquuntur Philosophi , nec in rebus ad intelligendum diffieillimis
ot sensionem piarum aurium pertimescunt. Nobis autem ad certam regulam loqui fas est, ne verborum licentia etiam in rebus, quae in his signiti cantur , impiam gignat opinionem. Nos itaque non dicimus duo , vel tria principia , quum de Deo loquimurn sicut nec duos Deos , vel tres nobis licitum est diceres quamvis de unoquoque loquentes , vel de Patre , vel de Filio, vel de Spiritu Sancto , etiam singulum quemque Deum esse fateamur nec dicemus tamen, quod Haeretici Sabelliani, eundem esse Patrem , qua est Filius racia eundem Spiritum Sanctum, qui est Pater re Filius; sed Patrem esse Filii Patrem , & Filium Patris Filium QPatris & Filii Spistum Sanctum, nee Patrem esse , nec Filium. Ita loqu/tur Augustinus, quod pris anima errendum, postquam erIt de doctrina PI toniea, de trIbus PrIMUID, aut Principalibus ti bstantiis, prout a Porphyrio, Plotino κρομ fuerat . tque ita quidem ille, qui Win vita Grex a goriι Diqitiae by Orale
25쪽
sori Nazianzeni probatum Augusta locum suam de callido fraudulent,
que Patrum silentio opinionem mirifice confirmare, crambem ingerens repetitam, pariter jactat. III. Veterum dicta AE testimonia, quae ad suam firmandam adstruenis damque sententiam adducit, expendit quae Cler cus, hei seriat in ordinateque digerere omnia , mihi properanti non vacat immis nee perae esse duco, ne supervacue importuna eorumdem congerie Lectorem in ipso hujus commentarii limine obruam; quando ista ipsa iterum proferre in voluminis progressu compellere , ut ad rectae saniorisque censurae regulas exacta, verum sensum, justamque interpretationem reciperent . Ob hanc rem animum induxi nullam moram interponere, qui ad manus cum streis nuo quidem, sed bono jure destituto Adversario venirem is de palma in hac arena contenderem . Quae igitur ChrIeus , tamquam suae opinionis munimenta , castellaque expugnatu difficillima , praestruat alias objiciatque notabuntur, in praesens tempus omissa suis locis opportune interim liberaliter cum ipso agentes, alia plura, quae iis opponere supersedet is quae orthodoxae sententiae advertari vider possent , dentidem producemus in medium, ut multa uno eodemque labore atque opera o ficiamus; paucis hostibus jugulandis intentos, spatiosum campum , ubi Innumeras palmas metere sit, nactos nos esse , ανταγωνιοε ille suspiciat IV. Non tamen pro supervacaneo & inutili heic praemonere habendum est , ut eam qui , quae irroboravit jam inveteravitque , sententiam de medici tollat , aliamque substituat , ne insolentiae & audaciae poenas aepetat , onus ei incumbere in primis , certa argumenta firmasque rationes adserendi, quarum momenta communis consensionis, credulitatis et sate robustae pondus, non aequiparent tantum, veram etiam elevent superentque . lioquin si plendis liquid non probat , quod intendit , qui fidem multo assiduoque usu receptam impugnare, & Iabefactare conatur . Advertariique probationes is conjecturae is indicia vim aequam habent ac ae sunt, quae rem dubiam saltem, Wincertam efficiant tum longinqui temporis praescriptione Qurgenti demajorum nostrorum Re- Iigione rect sentiendi necessitate accedentibus , pro hoc praesumendum s& veritatem ei adjudicandam esse quis dubitet λ Gratulor tamen interim Clerico, meae caussae Illi, quod Parte II. ArtID meae Πανσυ Ins. X. ire inficias ausus non sit , eam credulitatem Catholicae Eecbesae re orthodoxae merito vendicari, quae tres Divinas Personas una eademque numero substantia constare censet, adseverat Hule, quod ex A versarii consensu, continens illudis firmamentum, quod est ad judicati nem nobis favorabilem adpositissimum, sortita sit: semper nimirum eam opinionem in Ecclesia obtinuisse , quam in eadem perpetuum vigere de buisse non abnegat όαντι παλοι. Nam Whoe mihi proficit ad victoriam esse ejusmodi hane sententiam agnosci, ut ne ea Eeelesiam Christianam rue Religionem intercidere prorsus atque aboleri necesse sit . Hanc qui em ille hoe doleo bona fides, ab aevi recentioris hominibus Majo
rum suorum sententiam non adsecutis sorte ortuna invectam intrusamque in Christianorum coetum, inolevisse tandem ait, atque invaluisse non im merito , eandem tamen nullo unquam medio errore interruptam , sed in
tegram semper , inlibatamque ab orthodotiis Christiani servatam esse de monstratu est e contra facillimum, quo summopere gaudeo
26쪽
Ex HII σού ὀμουσίου apud profanos scriptores significatibus , quo sensu u.
Iud Nicaea Patres usurpaverint , dijudicare non es . Novam insolentem. que vim e subuecerunt Patres orthodoxi Iae luculenter comprobatur Chr/sianorum Theoisgorum, Platonicorumque mili uocendi ratio. Ea minImὸ fave Clerico . Iisdem ut verbi , re quoque easdem sentir , argumento non es . Cum de Deo loquimu , Uantes evadimus , eo modo profamur, quo Buman sermonis consuetudo patitur monsubstantialitas , quae ex numer unItate est, In Deo auruitur ob Dii, ὀμοφυῖα, ' συμφυ; quId apud Patres Interdum significent . Genus quum de Trinitate agitur naturam designat Iamblichi locus expenduur. 1. ' Ton est Igitur cur verear, ne si sors ipse indversarIus aequo Μa 1 te pugnaverimus,' rationum utrinque adductarum pari librami ne momenta pependerint , caussa turpiter cadam, non tantum , quia id illi ad victoriam non sufficit, quantum, quia impossibile paribus telis concurrere, ubi proclive est invictis argumentis, justis ratiocinationibus, scriptorum idoneorum testimoniis luculentissimis , sententiam detrectatione execrationeque totius generἰ humani dignam, manifestariae , ut furem illum Plautinum , fallitatis arguere Sed jam , quam facili nisu conatus Corie , aliorumque ejusdem sursuris hominum repellantur, videndum est. II. Confirmat ille perseveratque primum non unam voci μοουσίν vim subiici oppido haud unquam inscias larim. 'μο υἰ atque ὁμογενὲι apud profanos riptores , apud Patres etiam interdum significare , aio . Quidnam hei ne consectari deducat Num Ἀμοοισιο a Nicaena Synhodo iri u satum fuisse ιντ οὐώμοαυῆς ε' μογμους, prout haec ut plurimum sonant λIon video quomodo illhein hoc desiuat, Plotinus, inquit, &IamblIebustutuntur τῆ μοουσίν etiam ad ea significanda , quae specie inter se differunt. Sed si curae est , quorsum eventurum hoc siit , cum Arianis facere Adversarium crediderim, si rem , qua de agitur , ejusmodi auctoritatibus firmandam arbitraretur . Ex eo igitur, quod plures variasque significationes vo illa μοωσιον sortita fuerit, haud consequenter elicitur illorum all- quo , prout ferebat consuetudo , usum ea esse Nicaenorum Patrum conventum; praesertim si de intellectibus , quibus eam Ethni et scripto res extulerunt , sermo sit . Tunc enim illa , quae vir undequaque doctissimus Athanasius rianis de significatu το ὀμοουσίου quaestionem intendentibus re
estrum egemus quae Ipsi adferunt. Lib. De sonbod.gLL Consulendum inserius Cap.XXXII. g. VIII. 1ii. At novitia is non dudum excogitu Interpretatione Nicaenos Patres id vocabuli pronunciantes , novam itidem serm , ataue insolen tem cunctisque profanis scriptoribus ignotam ei potestatem subjecisse manifest i liquet ex Epistola Meleti , EusebI Samosa tensis , aliorumque An tiochiae coactorum Episcoporum nisi malis auun , ut viris doctis id tur, Antiochenam sedem id temporis occupantis , vel cujusdam ex ejus
27쪽
sequacibus , nihil enim a catholica doctrina discrepans continet in ad a. vianum Imperatorem anno a Christo nato CCCLXIII scripta , quaeque exstat apud socratem Lib. III. Histor Eccles Cap. XXV. - --, in-
busdam visum est CAUTA INTERPRETATION a Patνιbus es e De . tum rata ut significet ex Patri substantia Filium esse genitum , eumque subis fantia Patris esse fimium. Non quas passio quaedam n generatione illa nisgabili intestigatur , neque Us UODAM GRAECI FERΜONI , UmITANTIAE nomen a ParrIPu usurpatu Psecad Iubvesonem illius victa
IV. Omnium tamen clarissime Eusebius Caesariensis, qui Nicaenae Syn-hodo intersuit, & Patrum omnium sententiam probe novit, voce Qόμοοσίου non sine praevia discussione d adcurato eκamine recepta, isthuc ipsum testatur Epistola, quam ad suos Caesarienses dedit,in quae habetur Libro Albanam de Decretis Dabod in caenae,' apud Socratem Lib. I. msor. Eeclis Cap. VIII. De sensu enim agens , quo ad Filii generationem expliscandam in ομούσιον , revoeato prius ad eκamen vocabulo , venerandi illi Patres adhibuerunt, disertet ac perspicue scribit: - μοώσιον ἀνα που Πα- τοι vij Iiον αε γα os o ὀγοι -ίςουσιν , ου κα- τὸ ν σωμά- τράπον, ου- τῶ θνητω ζω ι παραπλησι . . Consubstantialem esse Filium P
re , cum adlatti ratDnibus dis sum esset , eonveni NON IUXTA CORPORUM MODO, NE UE NITAR ORTALIUM ANIMANTI WaeeI- ρι debere rapertissim etiam hoc ipsum confirmat laudatus Athanasius acerrimus ille veritatis adsertor , T NIcaenae fidei praeco ἀξιοπίςατο , dum Libro euius est titulus deusnbocs, si XLV i de Paulo Samo tensi verba faciens, qui recepto in μισουσί vocabulo, reis illic in Divinitatdi substantias intelligi adseverabat , docet Nicaenos Antistites recte a s pienter animadvertisse vanam fallacemque Samosatensi calliditatem quum non idem, ομούσιον significet, ubi de rebus sensilibus , corporeisque agitur , ac ubi de incorporeis divinisque sermo esto μου ου- ε , σφι ἀσωμά- , ε μαλις ἐν Θιού, ομοουσιον σημαίνεος . Non Ita de Inis
corporeis, Θ MAXIME DE DEO CONSUBSTANTIALI TATEWaeesIenda,es . Consule, si vaeat, inserius a XVII
V. Merito igitur idem Alexandrinus Praesul commentario de meretis Θηhod Nicaenae si XL lv ne quod consuetae significationis praejudicium
pios castosque homines , quum εὐομο.σιον audirent , per errorum abrupta praecipites ageret , ad eorum fide incolumitatem curam , netvosque Orationis intende , exclamabat: αηρκθω δὲ πάλιν δε- τοις πας λογισμος σω ματικοι φαν σίαν- πάσει a. d. σεω ὐπερβαν- , καθαρῶ ν νοόσει ε μον πρ νῶ νοῶμ- ως ο πατέρα σο νόσια , ε λογου - ἄροι ν Θεὸν δε - ἄπνράλλακτουν -οιο. α - ταυγάσματοι - τi sis. ή γάρ α
28쪽
substantialis audimus , H ANO SENSU NON DEBEMU sEIII
ne divinitatis partitione aut divi ηυ fingendae sunt ulla r sed tamquam de rebus non orporeis cogitaηM , UNAΜ NATURAM ' EAΜDEWL cEM NON DIVIDA Μυ . Cur igitur Clerisus et Guοήσω Trinitatis eum
σν ὀμο- mortalium hominum, ceterarumque rerum conditarum contendere velit Qquo jure sibi licere id arbitretur, ignoro quum adeo peris spieu8, adeo solidei, dc incessanter, cum qui Nicaenae Synhodo interfuere, tum qui non longet post exegere vitam, uno ore prodiament , alitetri μοέσιον accipiendum esse de Deo, aliter de rebus corporeis, atque adspectabilibus mei res eoηsubsant ales , nonnisi invicem discretas , separatasque designare milhei unionem etiam unionem dixi sensu orthodo. xo, non quo illam ratarius in Sabellianis execratur W--ό-- nihil esse divisum, nihil separabile animis audientium ingerere, 'in δὲ inis quiebat Epiphan us in Ancorato si v - μοέσιον λέγη , κ, ότιον - ε
Kγι- ῶ αὐ- Θεό--ς, ου ει Θεού . Porro qui consubstantiale vieit ob eadem IoIn late non alienum facit sed Deum ex Deo Ilium, a Deum SpisItum sanctum eadem Divivitate constantem , NON TRES DEO Ex PRIMIT . Certe post Veterum Patrum pronunciationes adeo manifestas , quum talia audet dversarius, non veritatem inquirere pensi habet , sed funem contentionis, ut cum Tertulliano loquar, ducere, nescio quibus stia mulis agitatus, aut suriis incensus impellitur. VI. Sed ut omnem Cleric conatum eludamus , adgredientique oecurramus undique versum, tempestive advertendum est frustra omnino esse illum, dum in vita Eusebi Caesariensis, o Parte u ArtI CνItDae Seca. Ι.C. XU. totis viribus incumbit in id , ut ostendat inter veteres Patres virosque esse verbis' locutionibus, ubi de explicando Divinae Trinitatis Myilerici actum est . Quod autem nobis molestiorem scrupulum inlecit, est , νυον um a Zianzenum d Aur augustinum mir cum hujus sectae Philosophia consentire ab eo jactari quamobrem nullus dubito, quin id eo tendata ut facilius Tritheismi labe eos insectos fuisse persuadeat
quando non adeo rontem perfricuit , ut eosdem tamquam rianos tradueere possit . Igitur Capite insequenti hujusmodi calumnias fusius uberi utaque diluemus, ut nullum jam perfugium sit, quo se recipiat Λdversarius, interim notasse contenti, secundum quoque Christianorum temporum Platonicos, τῶ ύποςάσμι, quas δεχιαι lGInus adpellat Divinitati adsertas fuisse; mentem ex primo Deo Immoto -- Plotinus de tribus
29쪽
illius imaginem esse Id. Cap.VII Hanc ego a Genitore τὰ ιγ --σι όνον κευωρί , ceterum Deum οραν η χωρον σα , αλλ τι με αἰών. - ilriis em medium. Quemadmodum nihil est medium inter animam at
siderandam veluti isses ota ηλιουσο - αγο λαμ- , απερ περὶ dra . undique circumfusum ex Hodependent, ex ipso inquam penitus quiescente , ceu fulgorem eirca solem , qu fi circumcurrentem. Ibid. Mentem itidem Praesidem esse intemeratum , ct sapientiam inaestimabilem ris δεη τον νῆν προς-ν,--. χαψ. Cap. IV. Animam vero dixerunt κου - δε-- a III in magianem quamdam essementis Qvelut verbum in prolat one verbi existentis in animo, se προμι--ἰ - χη, M se . λογχε - γita' ipsam es mentis verbum, quod quidem substantia sit --ασα αυ-- LMO .mentem autem animae adesse παρειDQ. His γαρ μεαN, ἐσέροιιών . NIMI IntervenIt medii praeter id quod alterum inter se sunt in alterum. DId. Quae quidem omnia curae truit paulo diligentius recensere ut tandem pateat minime illud consectarium ex hisce existere, duod Clerico, aliisque eisdem adsentientibus videtur. Impraesentiarum uintem liberaliter etiam concessierim, quamquam salsi omnino id argui demonstraturus inserias Platonicorum loquutionibus Q rmulis abusos milias veteres Ecclesiae criptores in explicando Sanctae Trinitatis Sacramento sed non statim id ipsum argumento esse potest , eadem Patres de rein bus quae verbis significantur , sensisse & iudicasse ac Platonicos . Verba sunt uuae a muliis male intellecta, in errorem non ducunt tantum , sed trahunt recto autem sensu usurpata , Veritate in explicantis illi ei at due elucidant. Λdposite quidem Hilariu Libro De Srnhodis . LANA Dinquiebat Male Intelligitur Homo οὐ quid ad me bene intelligentem . Cerintemaiores nostri aliter de Deo loqui non poterant , quam infirmitas at oue infantia humana pateretur prudenterque iis vocabulis usi sunt, quae lecta non multum, specie saltem, a nostris consultis abhorrens , in magna verborum inopia opportune , aptius quam ceterae , suppeditabat Iisdem igitur , aut similibus verbis insistebant , aliam tamen potestatem subiiciebant, atque sententiam, ignoscentes naturae si qui de eo , quoa
1: bas, es, eisjus sufficii ad salutem redidisse , quae De sunt , ut ait
laudatus Hilarius eodem Libro . LXV. Cujus tamen praeclara , mire facientia verba initio Libri IV. De Trin late ei describere operae pretium fuerit : Non ignoramus autem , inquit , ad res divinas expueandas, neque
hominum elocutionem , neque naturae humanae comparationem
Ouod enim inenarrabile es , a significantiae alicullus finem , e modum on ber is quod spirItuale est , a a specie orporalium exemploque diversumta Tamen quum de natuvis eaelestibus sermo est , illa ipsa quae sensu mennom Ontin ntur usu commvnt, oe naturae, e sermonis sunt eisqurna : nonum , iat Dra congrua , sed ueηι nostri imbecillitat necessarIQ;
ris Te Ite i merbisque nurris ea quae, sentimus, e Intelligimus , Acutur .
I rient istitur interdum Patres eadem verba ac Platonici , rebus tamen
P erbis alienis alia sentire, Wintelligere non ambigatur. Sed de his
'huiἱ qui , itur redeamus unde divertimus, quum Nicaeni Antistix: BQR
30쪽
ita, ubi de Summa Trinitate loquuti sunt, ηο μμσιον intellexerint, quemadmodum, ubi de rebus corporeis sensilibusque agitur, accipi consueverat; de ratum firmumque sit apud Graecos Scriptores illam consubsant alitatem, quam ejusdem speciei individua habent , ut plurimum hoc vocabulo significari certet non in deteriorem sensum illud usurpaverunt, quum Trinitatem eonsubsantialem edixere ἰ ergo ut eansubstantialitatem praestantiorem designarent , absolutioremquc, quam illa sit , quae in rebus moris talibus consideratur atque adeo eam , quae ex numer ca , ut vocant divinarum hypostaseon unitate descenderet . Quod eo proclivia fuerit persuadere, quo diligentius advertemus non, μούσιον tantum , quum de divinis sermo est; sed ot d μοφωἰ interdum, quam de rebus ipsis cor- soralibus agitur , ad ea significanda , quae non solum ejusdem naturae unt, sed indivisa etiam sui continuitate connectuntur , adhiberi, ut videre est apud Athanasium Epistola de sententI DIOMsi Alaxavdνιn v. XVIII. ubi Dion sius plantam dicit eis semin via radici μουῆ Wapud Cr riuum Alexandrinum, qui Libro XIV ίesauri Cap. V. digitum esse manu ,ο-
φυ diserte cribit He in recte iregorIus Nazianzenus oratione XXXV. individuam Trinitatis conιunctionem , inseparabilemque naturam μοφια
vocat; quam non ininus adposite magnus Basias Epistola X LIII. - συμ-φυ is adpellaverat. Immo notat doctissimus Iob Damascenus , Ialactices Cap XLI. saepe apud Patres μονυις , --ἐ . Κ μορονις ι pro μοουσὶν usurpari quod quidem fieri dubitandum non est , quando de Sancta Trianitate loquuntur, ex eo, quod eodem intellectu omnes istas voces acceperint is aliquatenus ab usitata tritaque significatione deflexerint . Quare frustra laborat Λdversarius , neque proficit hilum , dum secum conitin-tientem Aur. Prudentium ostendere conatur , quod in Α ἀρτιγανωα Patris Filii commune quoddam genus esse eeinerit, ita quidem prosatus e Nam Deus, atque Deus , Pater es , Filius unum,su ne unum natura facit, quae eonfiat utrique
Una volun/atIs, Iuris , virtutis , an Or/su . . . Non amen de re duo Numina , nec duo rerum
Artifices , quorum GENERI dissensio uulla est,
uod idem es , enarrat Clericus in mi Aur. Prudent ι om. XII. BIMI/theeae Universaliι, ac fi dicat, ea non esse tres , quorum natura ejusdem ge neris est, Graece μογGrais, quod Ido est ae μο-ιοι, - tibi demonstratum est . Quandoquidem Genus hei ab Aur. Prudeatis, pro natara sumi perspicuum est, quod secerat Hilaris Libro UlI. De Tr nitate scribens : a te edi Iliu In militudine GENERIS unum sulci quod, ut videtur, nec ipse Adversarius inficiatur . Naturam vero divinam exigentem , nec sola, ratione confiderandam a vate orthodoxo intelligi, atque adeo divinas hypostases numerali unitate censeri, manifestet liquet etiam ex iis, quae in cadem Λ, σιγ diverse habet, ut quum de Patre lilia agens canit.
tantem, propriamque M , retroque perennem
Et mox Forma Patris ver veνus flat IIIus , ae se Unum Ite probat, dum formam servat eandem.