장음표시 사용
41쪽
νι Nieaenis Patribus adeo abominatum errorem , Augusto dei ab ioae expositaeis confirmatae tenacissimo , adridere unquam e probari non potui me adeoque nihil recitatis verbis contineri , quod rianorum insaniae consentaneum sit,' eam , quae diversas in Divinitate naturas perperam comminiscitur, impietatem praeseserat Platonem igitur ille tanquam Sapientem commenda , quod ejus de Summa Trinitate doctrinam orthodoxis dogmatibus consonam fuisse praejudicet mei ne illud ορδοδοξο --τον , tamquam Platonicum dissertissim enuntiat et aia ἀσαι - α εο-
Cum una fit utriusque perfecti , et secund De subsant a ex primo pνοβι-
Daiis Deo . Et ei insuper advertendum est , quum certum exploratumiaque sit, ConstantInum cum Orthodoxis omnino consensisse Nicaenam Fidem amplexum atque exostulatum is in exponenda Platoni sententias ut simul' veritatem insinuet ' loquendi rationem a Philosophi styis
omnino non abhorrentem ineat quibusdam locutionibus verbisque uti, quae minus proprid sortassis ad υ --, indicandum usurpentur , quae que tamen in Scriptis Patrum qui ante Nicaenam Synhodum vixere passim occurrunt minime consectarium deduci posse , eos Theologos qui memoratae Synhodo aetate praestiterunt,in non dissimili ratione, di- ver fisque phrasibus de Verbo Dei locuti sunt , male de Sancta Trinitate sensisse, &-rianis praeivisse aliquatenus esse censendos. XIV. Sed affirmet Adversarius, saltem numeralem divinarum υτος--ν unitatem ab oratore ugusto excludi , digitumque ad illud intendae Κω P. ομίαι, διωλε : Et duas substantias numero disi v cili tamen negotio rectam sanamque Consantis sententiam tueri est , hujusmodi dissicultatem di mare milum enim manifestum habeamus Ia- σκι - ὀμωυσέου Patrisis Filii notitiam ab eodem vendieari , non est cur dubitemus, quin isnmeralti unitatis cognitionem adseruerit, ex eo quod duas umero subflant a Patremis Filium edixerit .moris enim fuit anti
quis σών interdum Hrλυπ-ασεπι usurpare, quod latet exequimur ac comprobamus Cap. XXXII IGI III. IV. Et id sorte fecit Constantinus , utili milium verborum usu is quae inanime Platonis sententiae congruunt nec ab orthodoxis omnino rejiciuntur, utriusque Theologiae similitudinem concentum facilius insinuaret . Quod quidem passim fieri ab his videmus, qui hujusmodi Provincias suscipiunt . Quod si nos puncti te ser pulus, quod primum, & secundum Deum nominat, atque adeo duos Deos inducere videtur , aliquo sensu recte quoque id dici compertum habemus
Tretullianus adversas Praxean S Filium notant seeundum a Patre reputa-ν , ne secundus duos fac/at μοι ut , sexvimus et a duos Deos noeν piaua relatos, duos Dominosci, tamen ne deciso seandalizenturi, rationem
reddimus , qua Dei non duo dieantu nec Domin , SED GUA PgTER ET FILIUI DUO . Faciunt quae adposite habet vir adprime doctus Diovs Pe-aavius Liba II de Trinitar Cap. VIII. g. IX. ubi notat eatenus tres dicere omnipotentes, tresve aeteruos nefas esse , quatenus sorte cum Arianis convenire videremur quemadmodum Qtres Deos praedicando , nescio quid Ethnici sonaremus. a Gentilium sententia non longe distare re de reinvr e quo quidem periculo, facili cert ex dubrico , remoto N
42쪽
redargu . Praeclara viri multis nominibus suspiciendi verba adposui r aens , inquit , a quod vix metuendum esse ab Ariana professione , poterantaeon minus enunt ariosa fieri res sunt aeterni , tres omnipotentes e ficut coaeternae In eodem lambolo Ἀκ es Athana nora personae dicuntur . Ad hun en m sensum lia revocantuν Tres sunt habentes aeternitatem Womnipotentiam. Deos porr tres usu par sim uter nefas arbitror quod non δε-
um adversus Ariano , sed et am contra Gent/les ea nos cautione ser plura sareae praemuniunt, ut ne plures adpellemus Deos, eum ita seriptum fit Deu-ειν--I sexto: Audi Israel : Dominus Deus tuus, Deus unus est . vo AugusInus animaeaevertit Lib I de Trinitate Cap.IV. Possent amen non ιι tres, sed trer ιvint, des, iure lare die praedit i usus ra ferret essae, sanctorumque Patram ex quo non modo sent endi tantis de rebus , sed etiam loquendi regula , ae disciplina per debet em Heinc facilis est responso ad ea , quae habet Clericus in sua historia Ecclesiastica ad Λnnum Christi CXL num XI dc obvia usin Μανονι defensio , qui ut eidem Historiographo videtur, in Dialogo cum Triphone Filium alterum Deum
tu Deus, Iterum esse ab Ilo Deo , qui omnIa feeI , numero dico , non sen- rearia in iter Deus scilicet non qua Deus, sed qua Filius, ut egregie p. portuneque reposuit retullianus. Insuper animadvertendum nec ab hodierinno quidem loquendi usu recessirige inisum quum non duos deos simpliciter dieat, sed intimet Filium, qui Deus diciturin scribitur, ut nos etiam cum universa Dei Ecclesia profitemur, alterum esse a Patre, qui est Deus universitatis conditor , quod qui negat cum sabeluo facit in alterum quidem non sententia , utpote quia mirusis omnijugis inter eos intercedit consensus , sed numero , nam persona Filii numero differt a Persona Patris, quamquam unum numero cum Patre sit quoad essentiam Divinitatem . Et haec disputata sint, ut omnimodis adgredienti adversario occurramus e monitum tandem hei lectorem velim, concessisse me hactenus liberaliter Platonem rianum , ut ita dicam , fuisse , non quod in ea sententia sim , haereo enim , sed ut Cler et opinionem funditus everterem
nec stirpem relinquerem unde iterum sorte repullularet. Nam quum video Albanasium Libro de Decretis sanhori Ieaenae, Platon Icorum adversas ipsos Arianos auctoritate fungi inque orationibus , quibus illos haereticos insectatur atque concidit , eos Philosophis istis magis caecutire serio judicatoque adfirmare , ltibet adsensum in re non liquid substinere interim cc disceptationem an Doctrina Platonisistianorum deliramentis praei verit in alvi tempus disserre.
43쪽
uos conve νιι I. CE iam et diverticulis in Iegiam iterum viam revertentes , ut qua iis Capite II disserendo leviter diligimus , latius expediamus . ni mad vertemus , etsi nullum suppeteret e Platonicorum , aliorumque Philosophorum scriptis φxemplum in is συσio eo sensa accepti , quo nunc uti mur, non tamen jure quem miraturum, quod Nicaena Synhodus aliter diactionem acceperit , aliaque aeain intellectu extulerit , quam profanorum Scriptorum usu receptum fuit se . Nam is de re exponenda enuntiandamque agebatur, omnibu Graecorum Sapientum scholis inaudita & incognita , quaeque tantum ab eorum philosophandi more placitisque distabat ἔσαν άμνήι ' a'. Hoc in alias quoque non a castigat illima Ecclesiae diis stiplina alienum injores nostri existimaverunt, vocea ab ipsa vulgaris serismonis consuetudine mutuo acceptas, in alium sensum , quam communisi quendi atque inveterata licentia serret , scitet prudenterque deflectere. II. ccedit insuper Nicaenam Synhodum antiquissimorum Patrum e sigiis institiise ne noviter , dc insolenter nullo exempla , quidquideontra haereticorum loquacitas contentiosa blateraret, potuisse Ἀμάσιον. sed imitatione uomum , qui illud eodem sensu anteactis temporibus usurispantes , de inenarrabili Filii Dei generatione significantius consignantius. que loeuti fuerant . Eleganter explicateque eruditissimu Eusebis mem rata Epistola ad Caesarienses παλαιῶν , inquit, τινὰ λογίου μι- νανώ E ισκωσι ε συγγναεέαι ἐν tuta ἐπὶ - ω Π τό ἔχιο θεο γέαι οδ εῶ αουσίου συγγ σμένον Ο ματι ou nullo etiam ex veteribus infirma Ueορο , o diserto fres orer, n exputanda Patris e F II mu/nuate, εο voenbuis Crin substantias casea esse cognovιmus. Nee secius άπαν alba nafius in Epistola ad Afros scribit: - ποι , inquit , ἐσαν αρχαιοι, ἐγγύ σου ἐκα- τιακον- . nis του μεγάλη Iraisos CG ἀωτέρα πολεως ω',τιασαντο - π ιη uae λέγον a iuοωσιον, Πατὶ 'ν se Episcopi, qua ante annos fere rerum e tru'nta , quum In magna urbe Roma, tum in ora CivItare sederunt, eo , qu F Dum Dei facturam esse a
cerent, non autem Patr conlubstantialem reprehenderunt
Illi Et quidem auctor et idem Albana a cum Libro de sanoadis tum commentatio de semoria Diens Alexandria , istum ipsum Dionsum in Epistola ad cognominem Dion m Romanum dixisse, Christum esse μούσιον τε Θεῶ , quod Romana Synhodus sub hoc eodem Pontifice anno , ut Caes Baronio videtur quamquam ali i interio habent CCLXIll congregata maxime probavit . sed exstat etiam hodie Ion I. Alexandrini Epitiola , in qua vox illa reperitur . Rufinus quoque qui lejensis Ec- insita Presbyter disertissimus , eo volumine , quod de Adusteratione a.
44쪽
Irerum Oν preti inscripsit, hoe vocabulum apud rueηem reperiri adseverat. Iv sedit probeatas alias quoque voces ab . si tam consuetaque significatione in alienua sensum a Summatibus Christianae Reip. viris haud
IIII deis itine, M la , lud insigne est di celeberrimum ma
gis intellectus opportune suppeditat Tota inquit Hieronymus Damas scri
in serius p xxx si s vi in a mulcis aliis an adversum mota Grego aes N. ritie Libro .am ιανυιει μα- ὐπστάσεως . Nihilo tamen minua
m εν, qui sub is tigno tam anno CCCLXII. Nexandriae αvenerant s.llinis ad personam subsistentem ma
cta Trinitate , indua tres substantias vel natinas cogaare exhorraerunt, signifieandζm usurpire ductasque esse voluerunt Adeatur Iu datus maωna, Tomo ad Antrvehenser, cujus tamen verba Telarunm nam instraus Cap. XVII. uate doctissimus Amrustinus Lib. . e TrIn late Cap.VIII. nisu plerisue nostν . qu haec Graeco tractant eisquI , inerre onsuever- μων Aia . - - is , Laris , unam essentiam tres substan tias . videantur etiam in vacat quae habet Libro VII. IiPm opoeia Cap.IV.- I. Operae quoque esse duxerim elegantia viri doctrina cundia praeeellentis Gregori Nagianzeni verba hue transferre , rem enim allustrant mirabiliter: M.Ia inquit oratione XXXII. . - - α
45쪽
Magis ad sentent Iam quam ad fonum verborum advertendum . LUνη Iah sis acidem eo robans . oritus ac de re
I. TNsuper ne calumniandi ansam statim adripere debent quIdam nimis curiosi peculatores Venatoresque Verborum , si qua .vo Sanctissimis Patribus interdum exciderit, quae minus proprie signateque de Divinitate pronuntiari videatur . Quid enim odiosius , quid Iniquius κeogitati
potest, quam ubi magna prorsus , ut ait Augusinus, invia lumanarum ia- hora eloquium ' dicendi facilitatem ' perspicuitatem sententiae , propria verborum indicia significatusque reuuirere Quanto melius eiusmodi ξιξ. o. homines suis rationibus consultum vellent, si in tanta ver- horum penuria, non quid dictionis corte praeseserat; non quἰ vocis am-higuitas et iminandum male feriatis obtrudat sed in eorum senteritiam qui non ut aliquid diceretur , ut cum Augusim loquar, sed ne taceretur vocabula quaedam usurpaverunt , pudenter is prudenter inquirerent Quanto praestabilius idoneum sensum verbis non invitis adcommodare di rectam majorum nostrorum opinionem a calumniis omnibus vindicatam sarciamin tectam certo foedere , I aequa verborum interpretatione tueri quod monet, exemploque suadet albana a Libro de 33ηMG g.XL IL Tomo ad Antiochenses quam insana rerum novarum cupiditate , nec quiequam pensi moderatique habendo , veritatem oppugnare , Patrum . stupiditaruaquam advertunt in quanto periculo versentur , ne , ubi rem enuntianisam aequare dictis impossibile, quam longissimel a seopo aberrantes , nunquam veram loquentium aut scribentium ententiam adsequantur.
II. Illustria hujusce rei memoranda exempla suppedita saepe laudatus Athanasius Tomo ad Antiochenos, ubi diserte perspicueque testatur , in iuria quosdam Arianismi postulatos fuisse , quod tres hyposta se Divinas exsistere palamis adseveranter edicerent . Nam quum rogati essent sententiam, nil aliud se intelligere professi sunt , constanter credere, quam in tres exsistentes personas unam eandemque divinitatem explicari , non quod Arius delirabat , in tres substantias naturarum diversitate secerni equoque , cum aliis e regione dies dicta fuisset , eosque nonnulli reos agerent , quasi Sabelli fabulamentis adhaererent , quod unam esse Divinitatis Hypostasin adfirmarentia Mea lqquendi ratione , nihil aliud se adseverare ingenue protestati essent, quam unam esse Dei naturam , quae tamen in tres exsistentes personas distingueretur , rei minime peracti sunt eodem Athanasi QSynhodo Alexaηdrina Iudicibus, an modo verborum aucupes ac νοματοθ0M, suis grammaticationibus de sophismatis ex unius Voculae criminatione de Sanctorum hominum opinione di credulitate elato supercilio praejudicent.
III. Optimo jure igitur Divus Λlexandrinus apud Athanasium de ententia
46쪽
eentia Dionysi β. XX. benevolum animum Q. ,ωκη ab iis postulabat . ad qdorum aures sua dicta pervenissei, , - δυχι ἐι η χα ε - οὐρροπυν
versa harum quaesioniam diffsivitate , ima pol Iu Incomprehensibilitate , non et rebat scriptor 1 animum Iud/earent , quam ροιν an ana complurimaveram ejus mentem ver ant. Et jure pariter ob curiosiorem in voculis expendendis operam Arianis succenset magnus Iphantur Libro II re resus Ariano sy.XXVII. Uotum igitii illud sep/Im TertuMari δη λῆξεσιν in
mentem revoco contra raorean scribentis Io te ad sensιm re , quam ad Ionam vocabul exerceas. Audiant iterum quod eis vir disertissimus Gregorius Nazlanetenus ratione XXXII. graviter intimat . μηδ' οἱ πι--υ- πιψειαν- α κηε -'-σαν , τελοῦν ὀνοMασι κωμένω ἀιών - ώ σε μαι , ἀλλ' ua ευ ραγμασι . Desuam , qui ab Is In esse contendunt , ineptire peν iudeae si fide nostrae platas Q minitar, non a rebus coxDat Libuit ista prolixilis exequi , varieque contexta pluribus edurere , ut audacia minime ferenda, ne ingularem impudentiam nominem eorum, qui levissimis ducti argumentis , nugisque Grammaticorum fidentes de gravissimo ReIigionis negotio sententiam proferre non erubescunt , in propatulo colloca
Ordo quo 1 5ae Dissertationa progrediendam. I. Uum minas igitur laeeat subtilior atque adcuratiori verborum examii diutius immorari, ad considerandum gradatim progredia- mur , quaenam veri suerit Patrum Nicaenorum de Divina Trinitate sententia , ex aliis eam argumentis conjicientes, aliisque eorum dictis, formulis, aefinitionibus facit lis de plano demonstrantes. Quod quidem . ut sub manus succedat ' voti compotes exficiamur , quae fuerit Patrum qui aetate Synhod Nicaenae praestiterur: t, credulitas, inspiciemus primum quam, deinde se tenere sententiam, qui memorato Concilio inter suere , scriptis in lucem editia, vel alio quocumque modo docuerint , testatumque reliquerint , investigabimus prostremo quae per unum aut alterum saeculum a Synhodi Nicaenae temporibus elapsum opinio dia celesia obtinueris, disquirem -
47쪽
Patres qui ante Nicaenam subodum exstitere non fuerunt Ia barres Ario. . Osore eram de Tris ρσι Divina sentent amorariaeerant . anus e-rtuali Johannis Ena grusiae . Tertullianus ua etate . Recte de risita sensit . Tertulliani locus Q ologetico a examen revocatur effusiue Ureus sensus radIta . Dionysius ραν iter Aleκandrinus is ea starent afuit, quae unIrarem a socta Trinitaete numeralem agnose t. ArIanorum error quοIuplex verb-- v a Patriba aeremum. 3. Am CDνIras Pamm vetustissimos in ea haeres fuisse eontendae, quae I reis in Divinitate naturas easdemque diversas atque impares, comminiscitur mittatque ad Dion sum erad , quem injuria Sociniani ad suas partes trahunt , a quo Patrum loca, testimonia cumulater eseruntur , uuibus , fi Deo plaeet , eos Ariomanteis praeivisse demonstrarecbnatur, primo eorum, quae de Trinitate scripsit, volumine cui quoque Pre Dan. meris Abrinea tuorum Praest adstipulatus est . Sed jam orer bria recantassent memorati Scriptores si Georgι Bulli, P. Tloma i , nisus Voluse . Nicola Nouro egregias hanc in rem lucubrationes evolvere aut potuissent, aut voluissem atque ita penitos rectosque non intellectorum Patrum sensus tandem deprehender rasti enim castam integramque Venerabilium Christia hae Sapientiae Antistitum fidem a caluinniis manifestissimis vindicarunt is cornicum oculos configentes , unam eamdemque doctrinam perpetuo in Ecclesia viguisse lard luculenterque con 1-
tot sere animus breviter is orationis compendia sectando rata a - verscis nostrum α--- sermonem instituere . Non it inficias mericis .
Apostolos nil aliud sensisse, a d uisse homines, qui ad Christianam re iligionem convertebantur in dies , quam tria esse diurna λυπήσασα , qu Tum una umero natura substantiaque remissi mei crederetur , ut videre est
Par. III. νιι Cν tre Epist. IX. Hujusmodi domina ab Apostolis tradita
ε quae in Christianorum vulgus jam romanaverat, eorumque animis altius erte adlees infixerat , perdi statim funditus , c radicitus extirpare potuit. Integrum saltem saeculum ab exordio κηρυξά- Euangelicae im titacta inviolataque permanserit . Haud aegre nctanter id concedet , credo, Adversarius . Certum enim exploratumque est Iobamnem Euange εlistam, cujus hane potissimum fuisse sententiam Epistola laudata ille non Idiffitetur, ante annum Christiani nominis centesimum primum diem suum non hi ne sed vel hoc eodem anno concessisse naturae , ut Eusebius re a Hierondimur habent vel quadriennio post ut Chronicon lexandrinum Secundo igitur a Christi ortu saeculo vera rancorrupta de Trinitatis iani iitate credulitas obtinebat.
III. Si minus vero integro hoc saeculo decretum ejusmodi ajoribus rio mstris placuisse ille concesserit , id non erit probat dissicile . sem enim Terouulanus, qui sub severo Principe ' antonia Caraealia sub finem se is Cundi Saeculi, tertiique initium floruit, cujus ortus ab aetate Beati Io ι-nti nec dimidio quidem saeculo distabat , puram atque indelibatam doctri-
48쪽
doctrἰmim postoli in tenuisse manifeste demonstrat , ubi ita adversum Praxea de Divina tanitate disputat sermo ergo , inquit . In Patre semper, Itius victi Ego in Patres. Et apud Deum semper , seu seriptum est Et sermo erat apud Deum. Et nunquam festa arus a Patre , aut LI s a Patre, quia Ego QPater unum sumus . Protulit Deus sermonem suu RADIX FRUTICEM 2 FON FLUVIUM. GO RADI . Nam e sae speeios probotae sunt earum subsantiarum, ex unus prodeunt . Nee dubιtaverim Miam dicere e radicIs fruticem, o fontis fluvivus, o solis adium ; quia omnis Mus parens es s et omne quod ex ore ne profertur proogenies es e mulso magis sermo Dei , qui etiam propri nomen fili aecepit NEC FRUTEX a MEN A RADICE, NEC FLUVIUI A FONTE , NEC RADIUS A OLE DCERN1TUR, SICUT NEC A DEO SERMO IsItur fecundis horum exemplorum FORMAΜ, profitere me duos dicere , Deum ersermonem ejus , Patνem, Filium Mus . Nam ω RADIX ET FRUTEX
DUAE REI UNT E CONIUNCTAE ; ET FON ET FLUMEN DUAE PECIE FUNT, IED INDiUlsar; ET SOL ET RADIPs DUAE
FORΜAE , SED COHAERENTEL. Omne quod proditis at quo, secundum in ejus necesse es , de quo ρ odii, on ideo tamen , separatum secundus autem uia es, via suas . Et tertIus ubi est , tres sunt . Tertius enim est ρ νι- rus a Deser Ilia , ICUT TERTIUS A RADICE FRUCTUS EX FRUTICE ET TERTIU A FONTE RIVUS EX FLUΜΙΝΕ , ET TERTIN FOLE , APEX EX RADIO . Ibi tamen a maίνlce alienatur , a qua 'r pr etares suas dueti. ITA TRINITas PER CONFERTO ET CONNEXos GRADU a vi, decurrens ONA 8CRIAE nihil ob repit , o ol ΚΟ-
ere. Hactenus Carthaginientis Theologus, cujiis disertain lucentissima verba nullum ambigendi licum relinquunt , quin recte' incorrupte de Divmitatis myttvrio sentiret , cum οἰονονίαν etiam dixit eodem libro NLI.
ΜERUM SINE DlVIXlONE PΛTI numerula Trinitatis CONNEXAE IN UNITATE SIMPLICI nominavit.
lv. Nec negotium nobis sacessere credat dversarius , dum In vi Eusebι Caesariensis locum Tertuli an de Capite XL pMutila sumtum adductumque in medium expendit, comparationem exemplumque luminis de lumine accensi mani testimime calumniatus , illum vel tres Divinas
lubstantias aequales credere, vel cum Λria ius facere adfirmat. Verba Ter. sialiani sunt in lumen, inquit de lu-ine aecenae tu , manet Intur. Θ n- Aefecta mater a mitrix , es pli es de traduces qualita:um numeris . Ita
in quod a Deo projactum est , D u e , es De FIoui , et UNUS AMBO Ita de Spiri up Iratus, ct de Deo Deus , modulo sternum, numerum gra Q. non flatu fecit , o matrice NON RECESSIT OED EXCEssIT . Haec tamen, si quis cor habet, ita a s seprimIo proterri animadvertet , ut F lium esse ejusdem cum Patre subrantiae iterum & frequenter inculcet. At sine ulla paternae substantiae abscissone Mimmirrinione generatum , nonia aliquo modo divisum separataim a Patre esse intelligancus, quem m. Pra, nullo interjecto spatio, solis radio a sua origine indiviso comiterat in an ex Deo, inquiebat , proIatum divicimus e prolatio te rara clxςo Filium oe Deum dictum ex unitate substantiae , a m e Dea spretrare'. P. Diam quum radius ex sole parrettur, portio ex summa , sed se retri
49쪽
Filium haudquaquam a Patre generando separari, sed adhue Paternae naturae cohaerere, ut soli radius; at eam regulam professus est, qua inseparatos ab alterutro Patrem , Ditium, QSpiritum testatur, quemadmodum ea conjuncta indivisa sunt , quae in xeni phim adtulisse jam r- d. mus qui regulam praestructam ubique teneri jubet , ne calumniae pateat locus, si quid miniis propite signateque a se pronunciatum esse videatur aliquando quomodo suspicari jure possumus eum brevi verborum ambitu, istu;n a quod a se iuerat sedulo de laboriose conli ructum, puncto temporis vertisse unditus , atque disti pavisse ' Ut TertuIIIana sibi conitet, haud aliter prosecto ejus verba accipienda sunt, quam nos intellexi imis . Eadem luminis a lumine propagati similitudine utuntur' Iusti πειν Μονουν Dialogo cum Triphaaee, o Tatianus in otiose, quorum tamen sen-aentia a recta Tettuli an opini me non dii crepat. V. Sedis ipsa, qua Tmιullianus abutitur , loquendi licentia is minime ad cast gatae censurae regulas exacta sermonis consuetudo , sanam integram e ejus sententiam apertissim et demonstrat . Filium enim negat alium a Patre esse , quod dicere nequivisset , si quod terreo placet , vexum csset . Laudato igitur adversus Praxea volumine scribit. Igitur una pDeus Pater, o absque eo artius ηοη G. o Od 1 e Ueren , non Filium est, sed alium Deum . Ceterum Lim a Patre Filius nos est. Quod sicubi Uium aut Spiritum Sanctum alium a Patre dicit, recessitate id se dicere tellatur in magna inopia verborum , eum eundem Patrem , e Filium o SpIritum contendunι aeversus ia-μίαν monarchiae adulantes, non tamen
diversitate alium Ilium a Patre : ne div fione alium , sed di 'IηPMne . Et ex intervalla r Aldi m autem quomodo eo pree ebea Jam Mofessus fum per-fηae, o sub initiae nomine, AD DIJTINCTIO NEWNON AD DIVISIONE . Cetet .m ub que tene unam Diu riam a tribas COHAERENTIBU , tamen anum dicam oportet ex necesseret sensus. ει Vides erres'ia eiusdem Scriptoris verba , quae Capite XX. . Ill referimus , num ν aletu Trinitatis unitatem mirabiliter comprobantia . item quae habentur Cap.
VI Sed tertio quoque saeculo haec eadem omiam Eecte fiast is Proceribus , ac proinde reliquae Christianorum munitudini ad risisse , no; ii il- in operaeis laboris erit o. incere. Dυ6M Ate Xandrinus, qui sint figenis adamanti auditor , cire dimidium hujus saeculi claruit is egregia in
Epistolifin Dionysio Romano Pontifici scripsit , in qua Chrili im esse u--σον τω IαT , ut a memoravimus , confitetur is quam congruenterri potioli a doctrinae, eique - παρὰπαν aditi putando id adfirmet, praeclaris luculentiique verbis ostendit, ubi ait: οἴ- μἐν α si ἀιπι--Fιαδα
. O dictum castissimi doctissimi nominis admirabitetis effatum memorandum, quod omnem aereticorum machinam subruit omnem calumniandi ansam praecidit a praefractam θεομάχιμ contumaciam prosternit
calcat,' conterit Mure magnus Alban us, quum illustre dictum d an Plissime commendandim adversus Arianos edis reret, exclamabat: - μὸν
50쪽
ἐναι του ΠωPA άν is . sis autem ill SEPARANT ET DIUIDUNT Uerbum a Deo , d Ille Improbat eum ait , νιηιtatem , quae nec 'Id necm nu potes , In unitatem eontrahi . suod re riun ALIENO. esse Filium a substantia Patris pret respuit , quum dicit, Consub aratalem Pare, esse ιlia, . Ecce duo heic improbantur ' Filium esse a Patre divisum atque ejunctum is esse ab illius subitantia alienum . Aequel igitur erroris ab antiquis Patribus argutuitur is qui Filium non esse Patri consubstantialem adfirmant, ec qii Trinitatem esse divisam in tres aequales substantias, veluti in tria indiyidua contendunt . Liquet in luper ex Albanasti verbis , non tantia in reos erroris di blasphemiae actos Arianos , quod diversa, inaequali Patrem dc Filium, o Spiritum Sanctum natura censerent i vera n etiam quod consequenter unamis individuam Divinitatem numerali discretione separarunt atque diducerent . Quapropter laterem lavat Clericus, dum nihil aliud in Arianis a Synhodo Nicaena, quam divinarum νο ασει, diversitatem in aerialitatemque suisse reprobatum, sata-
fit persuadere, qua de re tamen latius pleniusque liquebit insemus, d prae-ertim Cap. XV. Fastidio Ariani adversam nos deblaterantis verba reseremus sidendum. insuper CapXUII WXXIV li Temere et itanseundum non est aptum adpositumque verbum, quo proprie signateque usus est Dion- illud enim solam numeraunitatem significat , non autem ullo pacto eam, saltem apud Patres, quae ex genere , specie ve colligitur . Id autem luculenter probat Proetus constantinopolitanus firmenis scribens με γαρ inquit , ἡ μονὶ συκών σώου-
duas manadas secari non potes . uae enim ι haec ividitur monas non erit , sed Hos . si quos ηum es exquisito summae unionis genere , nunquam n duo divIditur . Itaque monas , quod perfecte unum dicitur , individuum est , non Tinisci alloqui in pluria distribueretur , quae multo Ierfectius unum esse dieerentur singula, quam illud specie duntaxat unum. quidem observare libuit , quod vehementer in rem nostram esse noverimus , quando frequentissime apud Patres tum Graecos , tum Latinos uo νωι sive Unitar, quum de Sanctae Trinitatis Sacramento verba faciunt, occurritri ut aperi pateat, quoties vocabulum istud apud memoratos Seri.