장음표시 사용
101쪽
Expositis tum R. doctrina, prout ex illius libris deducitur, tum ipsius virtute reformatrici, prout illam testatur historia, superfluum imo et haud periculi carens videri posset de his agere, quae subjectivo nimis innitunturiundamento, ac proinde praejudicatis opinionibus ansam sacile praebent. Quum tamen, ut Germaniae saeculi XIV Mystici et ipse initationis auctor, ita et . praetenSaeu Besormalionis praecursoris requenter exhibeatur, abs re non erit hanc quaestionem paucis verbis expendere. Simul etiam in unum conjicientes aliqua huic quaestioni connexa, utrum et qua ratione novae propen Si0uis FSticae promoto R. dici possit, aperiemus
Duplici potissimum ex capite, spectat nempe R. momento in morum relarmationem et speetatis ipsius doctrinis, hoc u praecursoris munus geSSiSS R. praetenditur neutrum autem admittendum putamus, OStrasacientes P. Denisse verba rinhenninis honntetur
fuisse R. momentum ast, si omnes qui ante saeculum
XV de morum resormatione locuti sunt. Reformationis praecurSores eSSent agnoscendi, plurimi Sane, inter quos et Summi Pontifices non pauci, inter Lutheri praenuntios eSSent agnoscendi. - Duplicem nempe viam, inde jam a saeculo XII, ingressi sunt qui reformandae cclesiae
studium prae se serebant alii quidem pro potestate sibi tradita, in Ecclesiam agere et ecclesiasticam disciplinam
restaurare, Salvo Semper ips instituto, aggressi sunt; alii vero surrexere viri sectari qui, dum Ecclesiae resor- mandae gelum ostentarent ipsam hierarchiam impugnarunt, brevique auctoritatem Omnem agnoScere regu Sarunt.
Ηos Pseudo- reformationis praenuntios merito dixeris in
priori autem serie R. numerandum SSe patet. R. resormationem laudat, sed eam quae juxta Ecclesiae leges, non extra ejus indolem fiat non in ipsa instituta nec in
auctoritatem invehitur, sed econtra Ecclesiae obedientissimus filius, praelato maxima prosequitur reverentia; in abusus autem, in persona su indignas ossicio vehementer insurgit. Maxima quidem in illis denuntiandis et in his increpandis utitur libertate eo tamen semper fine, ut illos tollat, has vero ad meliorem frugem reducat. Ipsum Summum Pontificem aliquando pungere videtur vel saltem, abusus in pontificali curia inductos vivide describit haec autem ideo agit, ut radicem malorum ostendat, et Ecclesiae miserum Statum, a Summo ad imum describat has tandem querelas ad qua caeterum judicandas ratio habenda est tum serventis R. indignationis, tum etiam convitiorum ab eo contra haereticos prolatorum 2 sequuntur amantissimae ad vitae
1 Non tam II, 3 et IV, 65, ad quae loca irovocat ABNOLDUs, Theol. MνSt. p. 3l2, quam II, 174, 184. et locis similibus. 2 Mirum est R. si Reformationis praecursor dici debeat libertatis eonscientia minime propugnatorem suisse : quod probant, tum ipsius testimonia de unica et integra fido sorvanda, tum ipsius cum haereticis controversiae, in quibus illos ignis poena dignos frequenter denuntiat. Idem de Gerardo Oroo valet, qui licet Resormationis praecursor agnoScatur, elotamon vero inquisitoriali haereticos Ersequebatur, ut probant, tum diversae auctorum narrationes tum epistolae ab illo conscriptae, tum ipsum cognomen ei inditum . Malleus haereticorum. π
102쪽
B Quod ad doetrinam attinet ex declaratione superius tradita, patet B protestantium dogmata nullatenus docere: speciatim autem ipsius cum cclesia catholica ortho-d0xiae praecipua signa, teste vanitierloo l), sunt ipsius do trina eucharistica et devoti erga . . . cultus
Creterum ex ipsius thesibus Lutheri systema nullo modo deduci posse putamus. - Εa, in quibus doctrinae protestanties semina nidam inveniunt, ad haec praecipua reducuntur
P uod . hominem inter et Deum immediatam relationem ubique doceat quin celesiae mediationem
admittat 3ὶ 2 Quod opera sine si de nihil habeat quod Dei
gratiam et peccatorum remissionem cum Vera paeni-ζentia immediate nexam proponat quod operi 0nam intentionem aequiparet quod separationem a mundo ut inutilem ducat quod uno verbo, religionem magis piritualem efficiat, ad interna hominis animum magis
I est , p. 339, Ol. 2 Ilai notum est, sesquenter jactant protestantes in quarto tantum itationis libro, duobus locis supra citatis B. . . mentionem fieri. 3 VAN OTTERLoo, O cit. p. 342. 4jubia. - ΑRNOLDus, Theoἰ Mνst , p. 3I2, dicit'. minus ac omnessere allios antiquorum Mysticorum theologorum timorem servilem et inde orientem propriam activitatem ac legatos anxiasque exercitationes intendere, et a contrario ad liberam Evangelii virtutem et essicaciam Novi Foederis
tantummodo ducere eo modo quo haec se per unctionem filialis spiritus unicuique vero credenti s revelat. -- ULLMANN op est. P. 56. quocum UOBIUS, Britrase... p. 2, eodem modo dicunt'. animum fuisse ae stamblen a veroeistisen, an Menschen vo aer Ausaret Rhei ae sotte vereri no abavaiahen una seine Mete aut cli innere et a ricliten.
477 3 Quod bonam vitam ex spe praemii aeterni, Vel X timore cenarum inferni institutam plane deprimat, hominesque hoc molivo ductos mercenarios vocet ij. Haec autem, et similia doctrinae protestanticae semina continere minime videntur. Etenim, 1' Saepe loquitur R. de unione immediata homi niscum Deo medium autem, quod his verbis excludit, non est Ecclesia Praeter fidem, cujus depositum Ecclesiae
competere requenter testatur, agnoscit ipse intimiorem quamdam cum Deo relationem, experientiam c. contem plativam, beneficium quoddam indebitum et extra0rdinarium, quod ex mera largitate Deus electis suis confert. Hanc unionem immediatam, se in fruitions docet esse summum vitae mysticae gradum, non vero singulis eam attingendam proponit nec illam esse fidem ad salutem necessariam indieat. Ulterius R. diserte doce contemplantes, hac unione lauentes, Ecelesiae in omnibus subjici debere, summam etiam contemplationem in concordia cum S. Ecclesia n habendam esse, ill0sque Vehementer V, 35. reprobatu qui unum cum Deo fieri volunt, quin Ecclesiae obediantis.
2 R. docet, et merito quidem, per sine fide ad salutem non susticere; at in iis quae justificationem praecedunt, duplicis principii se gratiae divinae et bonae
voluntatis humanae concordiam describere solet. In sa
sit coram Deo n. per bona ubique R. laudat con-s.ss templatio etiam supernaturalis, sine caritatis peribus, ad nihilum reducituris hinc summa persectio in unione IV, 3
103쪽
I actionis cum contemplatione consistit. - Quae operibus externis minus laventia in ipsius Scriptis occurrunt, tripliciter intelligi possunt is de actibus qui propria voluntate ponuntur H de illis qui recollectionem impediunt, nam si opus externum laudatur in scripturis, sed cordis sollicitudo vituperatur De praecipue de actibus externis fictis, quibus nullus actus internus resp0ndet. In omnibus suis libris, in Pharisaeos et hypocritas invehitur R. eos debellans, vitam internam commendat et
rectam doctrinam tradit Dactus externos nonnisi ex internis valorem suum habere. - Tandem circa Sagramenta, orthodoxam, uti vidimus, doctrinam tenet; remissionem peccatoris cum vera paenitentia nexam exhibet,
sed veram paenitentiam intelligit eam quae statis Secundum christianam legem et S. Ecclesiae ordinationem . In omnibus sere libris, necessitatem proclamat peccata clavibus Ecclesiae submittendi, ubique laudat paenitentis consessario, ut qui Dei vicem gerat, in die tu Coda submissionem: consessionis necessitatem ibi tantummodo tacet, ubi, ut e g. Spiritualium uniarum initio, dispositiones id justificationem mecessarias generali
modo Xponit. 3' R. timorem poenarum inferni non ut malum reprobat, quum si initium sapientiae sit timor Dominio, sed minus persectum esse dicit imo, desiderium praemii caelestis, licet majoris quam prius motivum, non tamentanti facit quum enim vitae etiam activae culmen in eo constet, ut homo Deum supra omnia intendat, imo in Deo supra omnia Ipsius dona quiescat, ab hac persectione multum distant qui non Dei honorem, sed seipsos in omnibus quaerunt. o mercenario Vocat, l 9 sicut et 8. Bonaventura meroenuriam esse caritatem dicit duplex nempe caritatis motivum, ut scite animad
vertit Bossu et vj, R. distingui primarium, quod Deus
in se sit optimus et infimite perfectus secundarium quod erga nos sit summe benevolus ac beneficus: p0sterius hoc caritatis genus minus persectum, im0. sensu a nobis explicato, naturale Vocat. IIaec autem i, omnia catholicae traditionis expressio esse videntur.
A Si novus mysticismus dicatur is qui traditioni
catholicae contrarius est, absque dubio novi mysticismi saulo R. non est agnoscendus b). Ut enim explosam pantheismi accusationem mittamus,1 Quietismi reus R. traduci nequit. Ipsius quidem
loquendi modus hyperb0licus Quietistis saeculi XVII
ansam sorsitan praebuit ι), at quae superius disseruimus illum hoc errore insontem esse probant. Quod speciali mattinet ad torrendam illam Quietistarum indisserentiam in negotio salutis, in quidem talia proseruntur tam libenter in insertio quam in caelo esse vellem si hoc potest esse ad Dei laudem , u quod addit ipse, Stim possibilei; verum, haec iterum sicut et x0 .XXXII. 32 et 0M. IX, 3 suerint u dicta per Sperbolen ex
I cis BossuET, Schola in tuto, in intiores. Versatiles, XXIX, 1819 p 248 sqq. qui S. Bonaventurae opinionem discutit. 2 Sehola in tuto, ibia. p. 256 qui provocat ad cap. I a septem ora-ai us amoris in I gradu IV, 55 . cla ibi , p. 279 p. 365 quietismus
reclivivus, ibiu. p. 456. 3 Cis. SPITZEN Th. a K. . ., P. II, 72. 4 CD. BoSSUET, Instruction. .. p. 60, qui tamen illos ex R. doctrina consutat.
104쪽
- l80 vehementia affectus ). ypothesis est impossibilis apta tamen ut gradum conformi latis cum Deo maximum declaret caeterum, potius ad poenam Subeundam, quam ad aversionem a Deo R. alludit. 2 ' Ex iis quae in priori parte disseruimus, pate R. doctrinam catholicam amplecti de peccato originali et de runere Redemptoris Christum quidem requenter uti virtutum exemplar proponit, at praesupp0Sit Semper, non negato, ipsius veri Redemptoris munere. Quum in ordine supernaturali semper versetur, illumque Supponat, nulli bi de gratiae natura e prole83 agit quando autem de illa loquitur, eam semper in relati0ne ponit cum dogmatibus peccati et redemptionis s).3 Planetarius mystieismus qui R. exprobratur a) non fatalismum inducit, sed hominis libertatem apprime
Servat. Mori tribuendus est, tum aevo, tum Mysticis communem. Iuxta notione Suo tempore admissas, ab
Alberto Magno et aliis Scholasticis inductas, diversarum
planetarum in hominum complexiones influxum R. exponit Praeterea, si plurimi attributi essectus planetis et stellis non sunt reales, sed potius essectus earumdem opinatus η ιὶ in mundo nempe materiali, cujus pulchritudinem admiratur Macrocosmo , quaerit . analogias ad mysticam suam theoriam exponendam. B Demonstrari nequit antastonismus R. inter et praecedentes Mysticos et Scholasticos.
1 BossuET, Sehola in tuto, p. 314. - ω. da illis hypothesibus, Instructiori . . pp. 346 sqq. Mistic in tuto, pp. 18 sqq. etc.
1 uuae in B. operibus occurrunt contra superbiam eorum qui intellectu naturali omnia perscrutari volunt, non Scholasticos pungere videntur, sed viros Sectarios sine gratia ad altissimam contemplationem tendere volentes ubique adversariorum suorum pseudo-mysticorum subtilitatem commemorat. Hei non inveniuntur
verba quibusdam Germanis Mysticis consueta, prolata adversus si magnos illos Parisienses doctores , qui libros quidem doctrina resertos legunt, emendationi Vero
2 Philosophorum paganorum, ut Platonis, Arist0- telis, Senecae, eici effata . nunquam citat, qu0d tamen ipsius coaevis est consuetum. Similiter, paucissima apud eum inveniuntur antiquorum scriptorum ecclesiasticorum testimonia : si enim dubium de duo deeim sim tibus librum exeipias, S. Augustini tantum
II 12, 4. Gregorii II 15J. S. Bernardi V. 62 Vl, 232s Petri comestoris II 16 100 134, 148 verba
nec ad litteram citata, reperies. Non dubium tamen quin illorum et Pseudo-Dionysii, S. ternardi, Hugonis et Richardi de S. Victore doctrinis assuetus fuerit. 0rum doctrinas quarum aliquas in decursu tractationis ostendimus R. nove exprimit et suas acit, quod et de ex-tibus Sacrae Scripturae valet. - Liber de Tabernaculo spirituali, in quo quatuor ab auctore citata, plura vero n0n indicata inveniuntur Petri comestoris testimonia, aucto rem prodit biblicarum interpretationum minime InSolum ex h00 tamen opere aegre argumentari licet, quum gl0SSae multae additae fuisse videantur In h0 etiam pere, mysti ae interpretationi, secundum omnes ab Ilugone de S Victore modos indicatos R. favet, Scholasticorum terminologiam sere integram in suis scriptis Sur-
105쪽
l82 pat, et nandrice, recte saepius, transfert. Illorum disputationibus se non extraneum esse, incisis suis aliquando testatur sic, quoad productionem animae, prudenter dicit me God die siele sev en maeot dat bevelen iV, 53. sinen etene est ijnre aerheit quoad materiam ignis infernalis ter,ede dat vier sitheestello os maleertio,111,254 of beide dae tot bet oi houde, dat beoeelwi Gode, etc. C Quonam sensu novi mystioismi autor fuerit'. 1 Licet non modica ex Sacrae Scripturae et antiqu0rum Mysticorum doctrina hauserit R., ipsius tamen FSticismi sons praecipuus est propria eaeperientia. Animarum directioni magnam vitae suae partem deditus, in sancta
cum illis conversatione vitae mysticae arcana partim edoctus erat illum morum observantissimum SSe probant tum practica admodum consilia ab eo fidelibus data, tum etiam peccatorum descriptiones in ipsius librisidi is ' '' occurrentes. Praecipue vero, vitam mysticam ipsemeteXpertus erat, et in suis libris, status in quibus ipse Versalus est, describit. Hinc methodus ipsius empirica p0tius est quam Scientisca B. sane ordini studet, et merito vocalus est in
gana arehitesttoniseher etsi, dei Thomas non quin)unter de germanischen Mystikeres ij; at dum antiqui Mystici, praecipue vero schola . Victoris, magis Scholastice, juxta divisiones in psychologia undatas Systema
Suum exponunt, . econtra notiones psSchologicas mysticis quaestionibus miscet, nec ad divisiones psSch0- logicas stricte praestitutas, doctrinam suam contrahit. Huic indoli connectitur quod, prae caeteriS, etiam Germanis Mysticis R. maxime contemplativus Si nul-
IM tum est, vel minimum, ipsius opus, in quo divinae unionis beneficia non exponat semper in suis contemplationibus u absorptus perditus . eas VerbO X-primere vix sibi sussicit. Hinc etiam in nullo orsan magis quam in illo, digressiones et repetiti0nes Occurrunt. 2 Ipsum systema mysticum ab antiqu0rum Sstemate paulisper dissert. Vitam olivam intelligit R., sicut et alii, de exercitio virtutum quae bonum proximi respiciunt. Vitam ei-eontemplativam intelligit de sola contemplatione extraordinaria, quae ex privilegio Supra leges ordinariae providentis divinae in ordine supernaturali homini insunditur diversas hujus contemplationis species omnes Mystici expandunt, pauci tamen illam usque ad transitoriam Dei visionem intuitivam extendunt, ut R. docere videtur pauci etiam in metaphysica de ideis divinis speculationes ita incumbunt, quod R. cum Germanis Mysticis commune est. Ultra duplicem illam
vitam R. vitam internum addit, quae vitae contemplativae aliorum Mysticorum aliquo modo re Spondet, utp0 te quae in iis exerceatur virtutibus quae Deum respiciunt. Illam vitam ut totius persectionis christianae centrum R. exhibet; nam vita externa ab interna, vita autem interna Deo totum suum valorem habet in ea voluntatis submissionem et unionem actionis cum 0ntemplatione vita communis' praecipue commendat, Sicque regnantibus malis remedia, dissipationi recollectionem, cupidini mortificationem, incedis, ractivitatem opp0nit; harum virtutum tγpum Christum ostendit.
Hinc patet praetica ipsius mysticismi ind0les ideo
etiam vernacula ipse lingua usus v gratiam caelestis
suavitatis, quam divinitus accepit, in posteros copiosa largitate distudiis.
106쪽
Henrici Porierit opusculum de origine monasterii Viridisnallis et de gestis patrum et fratrum in primordiali errore ibidem degentium existimamus antiquissimum et purissimum esse sontem unde vera notitia rerum a Rusbrochio gestarum haurienda sit. In hujus secundam partem integra transierit vita quam Joannem coenho-vium scripsisse tradunt auctores. Ex illa tandem suxerunt tum vita. Suri editionibus praefixa, tum omnes narrationes de gestis R., decursu temporum editae.
R. st omnes suos codices materno idiomate scriptitasses certum est hujus autem rei causam non tam in latinae linguae ignorantia quam in temp0rum et rerum adjunctis ponendam esse putamus. Caeterum, quae universim de R. inscitia in opusculo Pomerii et in subsequentibus narrationibus occurrunt, non sunt ad litteram
Contra authentiam libri de duodecim virtutibus haud spernenda, licet non apodictica, proferri p0ssunt argumenta tum extrinseca, tum intrinseca quum tamen doctrina in eo tradita R. doctrinae sit admodum amnis, suspicamur illum saltem a R. discipulo ipso forsan adhuc in vivis agente compilatum suisse Epistolas autem illi adscriptas genuinas esse cenSemus. Tandem, ordinem librorum, prout a Pomerio traditur, chronol0gicum esse, nobis est valde probabile.
107쪽
Putamus R. ex parte fautorem fuisse mysticismi potius speculativi enrici Mande Henrici arphii et Dionysii Carthusiani, tum etiam undamenta iecisse mysticismi magis praeliei, qui in omnium devotorum scriptis invenitur.
Immerito R. inter Besormationis Praecursores n
Licet locutiones, quibus metaphorice R. unionem animae cum Deo extollit pantheismum sapere Videantur. ipsius lamen mentem orthodoxam fuisse cenSemuS.
Revelatio supernaturalis in Sacris ScripturiS, praecipue S1Ρ. XIII, 1-9, et ROM. I, 18 sqq. consignata, perspicue docet existentiam Dei sive nil supremi a quo totus mundus dependet, naturali rationis lumine posse cognosci, ope demonstrationis ex rebus creatis desumptae. VIII. Rationalis cognitio legis naturae, ab Apostolo R0M. Il. 14-16. Gentibus asseria includit ac demonstra rationalem cognitionem Dei supremi legislatoris. ix. Haec S. Scripturae testimonia nullatenus supponunt revelationem positivam tamquam conditionem sine qua QM non possit humana ratio ad Dei cognitionem pervenire nec meram adstruunt recognitionem veritatis fide creditae, ut recentiores quidam interpretantur.
Quamvis divina essentia ut in se est, in via nobis inaccessa maneat, ex praeintellectis tamen creaturarum persectionibus quadamtenus cognoscitur; quae cognitio per viam causalitatis excellentiae, et remotionis, sit aliquo modo Dei distinctiva et ex multiplicibus aedistinctis notionibus constans imperfecta quidem non
Verbum Dei revelatum in Sacris Scripturis et in praedicatione disertaque declaratione Ecclesiae catholicae propositum manifeste docet intuitivam visionem Dei, ut in se est in praesenti ordine constituere supremam beatitudinem creaturarum rationalium. xl I. Cum intuitiva Dei visio prae quovis intellectu creato sit supernaturalis necessarium est supernaturale adjutorium quo mens creata elevetur ad visionem beatificam. Illud autem adiutorium, quod lumen gloris Vocatur, definiri potest: donum Dei permanens, quo larmatuSintellectus supernaturaliter assimilatur intellectui divino ad immediatam beatificam visionem Dei.
xIII. Errant sine dubio, qui docent ideam mentis, sub qua intelligimus quidquid intellectualiter concipimus, SSe
108쪽
tum esse Deum licet oin directe et nondum reflexec0gnitum. x IV. Ex Sacrarum Scripturarum doctrina demonstratur Deum voluntate antecedente et seria in hoc ordine generis humani lapsi et reparati, n0n 0rum modo qui salvantur, sed aliorum etiam velle Salutem, imo volun talem hanc salutiferam ad omnes homines protendi.
Ex simul collatis variis testimoniis Scripturarum
MATTH. XXVIII, 19; 01NN. I, 1 sqq. X, 30 XVI,
13 - 15 etc. docemur Ssterium sanctissimae Trinitatis, trium scilicet personarum realiter distinctarum unitatem secundum divinam SSentiam. xVI. Solus Deus est hujus universi causa essiciens, et ita quidem ut non modo alia quaevis causa princeps, Sed
instrumentalis quoque excludatur.
xVII. Licet mundus ex nihilo creatus sit, ab aeterno tamen praeexistit in essentia, in intelligentia, et in voluntate Dei omnia possibilia ait essius il continentur in eδδentia divina, tamquam in originali radice et quasi ineaeemplari virtuali et radicali in sapientia, tamquam neaeemplari formali, in qu etiam existunt objective modo
Deum mundum creasse non ex necessitate, sedi ex libero suae voluntatis decreto, tum revelatione tum ratione demonstratur.
xl x. Non minus diserte ratio et revelatio probant divina
conservati0ne indigere omnia creata, ut existere pergant. xx.
Revelatio positiva, etiam mysteriorum, neque sinu, potentiae, sapientiae aut bonitati divinae neque dignitati naturae humanae repugnat. xXI. Humani generi in communi spectat necessaria est revelatio, ut ipsas naturalis religionis veritates facile et absque dubitatione et errore cogn0Scat quae me reVelatione, a paucis tantum, et aegre p0st 0ngum tempus, nec sine erroribus et dubiis plurimis cogn0Scerentur. II.
Ut fidei nostrae, rationabile obsequium n sit, revelatio per Dei legatos proposita iis criteriis insigniatur oportet, quae divinam ejus originem modo omnibus proportionato manifestam faciant hujusm0di autem criteria sunt miracula et prophetiae.
109쪽
- 190 xXIII. Neque ex necessitate antecedente, neque ex neceSSitate consequente, miracula repugnantiam involvunt, et aeque certo constare nobis potest de eorum existentia ac de naturalibus actis constat XXIV. Lex antiqua proprie sumpta non promittebat praemia aeterna, sed temporalia nihilominus, verissimum est homines sub lege constitutos habuisse promissionem vitae aeternae et spiritualium bonorum et idem ac spem eorum, sine qua impossibile est remissionem peccatorum
Divino hoc oraculo : Inimicitias portam inter te et mulierem, et semen tuum et emen illius GLA. III. 6)n docemur u clare aperteque praemonstratum suisse misericordem humani generis Redemptorem, Scilicet unigenitiam Dei Filium Christum Jesum ac designatam beatissimam ejus Matrem Mariam Virginem, ac simul ipsissimas ulriusque contra diabolum inimicitias insigniter expressas 2 n.
Pariter semen Abrahae in quo ητ α benedicendas
omnes gentes Deus GEN. XlI, 3 coli. XXII, 18, prae dicit, Christum intelligendum SSe propugnamuS. xXVII.
Iisdem in locis, sicut in parallelis GgN. XVIII, 18, XXVI. I, XXVIII, 3. perperam rationalistae Vocem
- 191 henedicentur de mera salutatione intelligunt, qua gentes sibi invicem bona in nomine Abrahae apprecabuntur; econtra intelligenda est de vera benedictione, qua omnes nationes per semen Abrahae bonis, praesertim spiritualibus, cumulabuntur.
XXVIII. Quae de satisfactione vicaria servi Dei Is . LII, 13-15,
et LIII. 1-14, praedicuntur, soli Messiae conveniunt, qui passione sua et morte sponte suscepta homines a peccatis et a paenis peccatorum liberavit. xXIX. Divinitatis Iesu Christi luculentissimum argumentum depromitur ex J01NN. I, 1-18, in quo totius doctrinaede Verbo Incarnat compendium invenitur et astigium. XXX. Beata Maria Filium Dei secundum naturam humanam, operante Spiritu Sancto manen virgo concepit, totumque intemeratae virginitatis in partu et post partum
Servavit ornamentum ac decus, atque in universa Ecclesia virgo, emper virgo virgo mater, merito salutatur. XXXI.
Christus, sicut perfectus est Deus, ita et persectus est homo, ex anima rationali et humana carne subsistens; una est persona, eaque divina, in duabus naturis, divina et humana, inconsusis impermixtis, et integris permanentibus.
XXXII. cum hoc dogmate intime cohaeret ea quae dici solet communicatio idiomatvin. Haec enim in ordine reali seu
110쪽
personae, Sive ea nominetur Deus ex natura divina, sive homo ex natura humana, utraque natura et utriusque
naturae attribula sunt propria. Unde in ordine praedicationis consequitur regula illa generalis : quidquid, unione supposita assirmatur de hypostas nominata secundum unam naturam assirmandum est de hypostasi
nominata secundum alteram naturam, non tamen quod
praedicatur de una, potest praedicari de altera natura. XXXIII. Beata Maria Virgo proprie ac veraciter est Dei genitrix θεοζοκος .XXXIV. Uno eodemque cultu latriae, quo sanctissima Trinitas, hic homo Christus ejusque tum tota humanitas, tum cor sacratissimum adorari debet. XXXV. Divinam Christi legationem probant plurima miracula in missionis suae confirmationem patrata, inter quae eminet gloriosa Ipsius resurrectio. XXXVI. Christus missionem suam continuari voluit per Ecclesiam hanc autem instituit tamquam societatem externam
et indefectibilem atque omnibus imposuit obligationem illam ingrediendi, adeo ut voluntarie extra eam decedentibus nulla speranda sit Salus. XVII. Ecclesia, distinguitur ac disserti societate civilio et quod plurimum interest, societas est genere et jure I93 persecta, cum adjumenta ad incolumitatem actionemque necessaria, voluntate beneficioque condit0ris Sui, omnia in se et per se ipsa possideat liv. xXXVΙΙΙ. Sicut finis quo tendit Ecclesia longe nobilissimus est ita eius potestas est omnium praestanti SSima, neque imperio civili potest haberi inserior aut eidem esse ullo modo obnoxia 2Jη.
XXXIX. Ecclesia est jure divino societas inaequalis. Immerito autem quidam opinati sunt rationem inaequalitatis inter membra Ecclesiae inductam esse tempore nosticorum.
Vera Christi Ecclesia est essentialiter una in fide,
unitate simultanea, integra et juris Pariter est essentialiter una in regimine, non per similitudinem. Sed peridentitatem. XLI. Christus Ecclesiam suam voluit esse columnam et firmamentum veritatis sedem Spiritus Sancti ideo divinitus missi ut eam deduceret in omnem veritatem.
Ecclesia igitur traditam a Christo Domino fidem inte-
oram inviolatamque servat, et nulla p0test esse era
celesia quae sibi in annuntianda et tuenda fide, charisma insallibilitatis non SSerat.