장음표시 사용
81쪽
gicae lacultatis:huic autem simpliciter syllogisini notitia anteire ratq; priorem hac rursum esse simpliciu in orationum cotemplationem quae syllogismsi componunt: li .ilc uero coprehensione praecedere lamplicium nocum per genera,ex quibus simplex oratio costituitur. taque cum in Praedicamentorti libro simplicium nobis tractationem vocum tradiderit Aristoteles hic simplices nos oratione docere instituit,quae ex uocum simplicium absoluuntur cotextu. velutq; in medium Sseruntur ab iis qui in cogressibus syllogismo Pbare quidpia uolunt:quar veteribus Propositiones nominantur. Verum ci species quinque sint orationis. Vocativa, Vt Atride o beate. Imperatiua,ut I celeris perge Iri. Interrogatiua, ut Qui genus:unde domo. Optatiua,ut Iuppiter & naque o utinam pater. praetereaq; Enunciatiua,qua de re quacunq; decernimus,lat Et Dii uero omnia norut: immortalis est omnis Animus, non de simplici nos oratione omni docet hoc tractatu Aristot les .uerti de sola enunciativa.neq; id iniuria:quando capax veritatis falsitatisq; species haec sola est orationis sub eaq; Demonstrationes censenturiquarum causa Logica omnis cocin ala Philo sopho est pertractatio. Porro Enunciatiua oratione Axiomatis hoc est Effati vel Pronunciati nomine vocant Stoici: Optativam Deprecativae: Vocativa Appellativae, adduntq; his quinque orationum species alias: quae ad aliquam earum quas enumerauimus Plane reseruntur. Quandam enim Iurandi nuncupant, ut Hoc scixo nuc Terra. Alia Exponedi,ut Esto recta haec linea. Aliam Supponendi ut Suppositu sit Terra Solis orbis centrum esse. Aliam Pronunciato similem,ut Fortuna quam humanis sibi in rebus placet. Quae omnes cum uerum falsumq; admittant, Enunciat: ue suis biici ualent, Iurandi nimirum illa Dei testimonio.ea uero quae Pronunciato similis est qua intentiui Aduerbii adiectu Enticiationem superanre. Quinta au te praeterea esse Ad dubitativa dictit,ut Dauus uenit:quidnam futuru ut nunciet. quae Interrogatiuae eadem plane est:eo solum differens φ propositiona interrogationi anteponat. Rursum uero cu orationis duae species sint Enunciat tuae, atque altera Praedicativa, Suppositiva altera nominet. significa te quide qd cui insit vel no insit Praedicatiua ut cis,ambulat Socrates,dicimus,Vel Socrates no ambulat: praedicamus enim ambulare uerba de Socrate affirmatiue udoque,negatine non siqua)Suppositiva aute,quo existe te sid sit,aut non sit avel quo ne cri
82쪽
stenta quid no sit aut sit indicante,velut cu dicimus, Si h5 est,est
animal quoque. Si est ho lapis no est. Dies nisi sit nox est. Si dies no sit,no est sol super terra . Praedicativa sola nobis Aristoteles orationis enuclativae specie tradit : ut quae p seipsa plecta absolutaq; sit,atque ad Demonstrationes usum afferat. Suppositiva auteuelut manca,psectioncq; a praedicativa prorsus expectante, nus- qua honore in primis afficienda censuerit.Na suppositivi syllogis ni Transuinptione qua uocant siue Assumptione quandoque, uero & coniunctu disiunctu ve,qd ratione postulet,absque demostratione capientes fide sibi ex oppositione arrogarunt,siquis primas eorti suppositiones admittat. itaque ad suppositiones has cofirmandas si suppositivo alio quis utatur syllogismo,huie alia rursus ad stippositionum eius assertiore P batione opus erit:aliaq3
ad illam: id infinitum prodibit,si suppositiones munire suppositionibus uelit. Quod si perfecta,nec quaqua inops fieri debeat Demonstratio, usus plane exposcitur Praedicatiui syllogismi:qui propositam rem absque ulla suppositione demostrare profitetur. Ea propter Praedicativos quoque simpliciter sic syllogismos,suppositivos autem hoc totum, syllogismos ex suppositione, haud uero etiam simpliciter appellamus: cum & alioquin,suppositivae Enunciationes ortum praedicatiuis acceptum reserant. Nam alterius ad aliam praedicatiuae propositionis vel consequentiam vel aduersionem declarant,quas inter se connectunt uel copulatiua,uel disiunctiva quam uocant coniunctione ut una quae ex ipsis costat oratio esse uideaξ, atq; has ob res Praedicatiuam enunciat tuae speciem orationis pertractat solam Aristoteles. Est ergo huiusce propositum Iibri, ut semel explicem, de prima vocum simplicium
compositum disserere,quae in Praedicativa specie enunciatiuae fit orationis.Primam uero inquam quoniam facit & compositio simplicium vocum syllogismos:non lainen prima:sed ea quae per orationum complexum in prima factarum compositione perficitur. Quamobrem simplices hasce orationes hoc quidem libro ipsas
er se contemplando,ut Enunciationes duntaxat,nec ut Propo-itiones inspectabit . in Resolutoriis autem, ut partes eas capiens syllogismorum simul quoque ut propositiones iure censebit considerandast Eas enim quasi ab iis prnponantur qui syllogismo quidquam affirmate colloquentibus uolunt sic Propositiones Antiqui nominant. iterum quoto liber hic loco etiam
83쪽
sr c Mocandus,per sese ex iis quae prodidimus nobis perspicusse l. Na simplices orationes si inter uoces simplices mediae sunt ae syllogisnos,tradunt aut e Praedicamenta simplici ἱ uocu cot platione oratione vero simplicium hic qui in manibus liber est, Resolutoria syllogismorum,medius est is inter Praedicamenta & Resolutoria dubio procul statuetidus : ut succedat Praedicamentis: Resolutoriis vero,ac caeteris omnibus facultatis,Logicae cometitationibus antecedat Qu'd autem praetens liber ac Logica hane tractationem utilis,haec vero ad totam sit Philosophia,ex superioribus dilucet. Ad haec igitur tituli causam inspicietes dicamus quid tandem intelligens Aristoteles Interpretationis uocabulo hoc pacto De Interpretatione,librum inscripserit.Haud enim sane vel ipse, perinde atq, Demetrius,qui volumen describedae orationis forma composuit, eiq; sic De Interpretatione titulum in didit,orationis conficiendae ratione,quasi de ea disputaturus hoe volumine sit,interpretationis nomine censet vocalidam.Dicenduitaque est,cu nostra facultatum duplici genere praedita Anima sir, ici cognoscendi,tii vero etia vivendi,quod & concupiscendi nominamus. cognoscendi eas uoco quibus res singulas nouimus urintellectu,Cogitationem, Opinionem imaginationem, ac Sensu.
Concupiscendi vero eas quibus bona quae vel sunt, vel videntur expetimus,ut voluntatem inquam Praeelectione,Ira,Cupidine. species quatuor illas orationis,praeter Enunciatiua,ab animae prodire concupiscendi facultatibus:no agentis p se quide ipsius, sed ad alium se conuertentis qui conducere ad id videtur posse quod illa cupit assequendum:atque vel sermonem ab ipso exigentis, Vc in Interrogatiua quam vocant Oratione,vel rem. Ouod si res fir aut iplum illum indipisci ad quem sermo est exoptantis: ut in Vocatiua,aut aliqua eius opera.eamq; uel a piae stantiore.Vt in Optatione. Vel inferiore,ut in ea qua proprie nominant Iussionem.Solam vero Enuciatiuam a cognoscendi facultatibus emanarer ensiciariq; ab hac inolitam nobis rerum cognitionem veram,Vel uero simile atque eo heri ut sola haea etiam capax veritatis sit, ac fal- statis ,reliquarum nulla .proinde Aristotelem speciem hanc orationis enunciatiuam Interpretationis appellatione nominare,
quasi quid sentiat Animus interpretante, operaeprectu esse duc re. Q iandoquide igitur,ut ipse huiusce libri docebit exordio. sui ct aliae praeter Enunciatiuam orationes nam deprecatio quoque
84쪽
oratio est,inquit: Enunciativa autem praesentis est contemptatonis idcirco de interpretatione librum inscripsit: perinde quali hoc modo,an De Enficiat tua inscribas oratione, nihil intei sit An vero sit legitimus opus Philosophi,nemo in Aristotelis lectione
versatus, si tum orationis probabilitatem artificiosumq;& seueruac familiare philosopho praeceptorum genus quae in eo tradunt, tu cii aliis eius libris consensum respiciat,dubitandu existimabit praeter Andronicum Rhodium,qui cum ab Aristotele undecimus fuerit, ipsum aute inter huiusce libri initia conceptus mentis Animi affectus vocantem audiuisset, addentemq; et se de iis in libris de Anima disputatum,quoniam ubi nam locorum in tractatu de Anima conceptus mentis Philosophus animae affectus nominaiaset nequaquam uidebat,necesse esse duorum operti,huius illiusqρ
De Anima falso inscriptum alterum Aristoteli dicere arbitratus est. magisq; hoc quam illud reiici oportere.Caeterum sciendii est Ioca in commentatione De Anima nobis haberi complura in quibus imaginationem passivi intellectus nomine appellet Philosophus: Intellectus quide,velut intra seipsa cognobile re obtinentis et eoque differetis a sensu,qd quae soris posita sensus cognoscit,llo fit, ut circa ipla agat prorsus egens praesentia ,horti simulacra ac solmulas imitata p sensus Imaginati O, ipsa in se habeat, atque externarii rerii ope nequaqua pollulans possit incumbere. Quo etiam fit,ut sensibus seriantibus imaginatione psomnu agamns. Passivi aut e propterea, quod cum partitione quadam hac separatione quodlibet norit: perinde quasi essentia actioneq; a corpore separabile nequaqua obtineat:ac principiu quodda sit sensuv.Aristoteles ergo cu nihil animo nostro intelligi earum quae hic rerum sunt sine passivo hoc intellectu prodat in libris de Anima,nimirum cuinquit. Non meminimus uero,quoniam est haec quidem in patibi Iis,corruptibilis vero passivus intellectus,citra quem nihil intelligit:& deinde:intellectiva itaque sermas intelligit in phantasmatibus praeterea: At coceptus metis primi quid intererit quo minus sint phantasmata An neque alii phantasmata sunt, verumno sine phantasmatis,plane & in illis prae se feci coceptus metis
Animi affectus nominare. Porro extendere affectus uocabulum ad Animae quoque functiones omnes communius videtur.Itaque
esse, in libris, inquit illis, dubitationem, utrum affectus Antinae
85쪽
mae pprius qua solueda difficultate subiungit: Ex plurimis autem
absque corpore neque pati,neque secere ullum uidetur, ut irascia audere,concupiscere,demta sentire. At Intelligere propriti uide tur maxime esse .Quod si quaedam hoc quoque sit imaginatio,vel non sine imaginatione,ne hoc quidem fieri potest ut sit sine corpore.Et ante haec in eiusde ct tractatus exordio. Cotemplari uero inquit ac cognoscere eius naturam atque substantia requirimus. denique circa ea accidunt:quoru alii Pprii esse Animae affectus, alii uel ipsis inesse Animantibus illius causa uident ut comunes.
Ex quibus ipse deprehenditur Animae quoq; Rationalis nostae in.tellectione: neq; vel si absq; imaginatione fieret,iamen quin ipsa affectum nominet deuitare:non lupradicto uidelicet sensu sedeo quod in ipsa,vis ad eam deducens,actioni cuiusque tempore antecedat. quod perinde est ac si persecto impersectum praeire dixeris quo scilicet ab eius intellectus actione differat qui p se absolutus uocatur: miteq; actione habet substatiae. Enimuero intellectum huc nostru uelut impatibile, imp mistsiq; dicit, atque ab omni corpore separabile, quibus ipsu rebus ab eo discernit qui Passivus P Prie uocat:quiq; ab imaginatione,ut dicebamus,neutiqua dii fert
La de re cur nos no meminerimus causa quoque exquirens,parte
Animae illa qua esse ipso fruimur experte affectuu esse inquit passivii uero intellectu posse corrupi, intelligentiaq; huic nostra quieorruptibilis est coiugata obliuionis caulam habere. quapropter non iure Andronicus salso libru serri acceptu Philosopho suspicatus est. Reliquum nobis fit eorum quae ab initio proposuimus velibri huiusce diuisionem in capita tradamus. Quare cci in quatuor segmeta pspicue diuidatur,primum de principiis est Enunciat iugorationis.Ea principia Enunciatiuae orationis uoco, quae ad eius Praeceptionem faciunt quo modo Geometriae principia dixeris Finitiones:Postulata:& quos Mentis comunes conceptus nominatet quas Delineamentorti,seu Graece Diagram a tu elemeta appellandas censuit in praedicamelis Aristoteles. uandoquide igitur inter docendum De P posit ionibus quiddam nome:quidda ite Vethum Affirmationem, Negationem, Enunciationem, ac Contradictionem uocabit, merito quid singula sibi haec velint nomia prius nos edocet quam de propositionibus quidquam loquatur . Acconsentaneum sane erat ubi ea prius introductitiis cognita reddidisse ad praecipienda ea quae proposuit transire . Hoc ergo
86쪽
Iibri eaput primit est,quod de principiis,quae diximus. Enticiatiue
iusserit orationis. Quae tria deinceps sequuntur,,Dp Osuionis POstea nobis ipsas tradunt. Verum quoniam Propositiones ex voci. bus solis aliae simplicibus duabus efficiuntur contextis, una su biecta,praedicata altera ceu cu dico Socrates ambulat s hic enim subiectus terminus dicit Socrate,ambulat Praedicatus: qin in prς dicatim omni oratione aliud est id de quo sermo h ibe tur: aliud
qd de illo dicit. Ac uocat subiectu id quide de quo fit sermo: quale hoc in ex plo est Socrates:quasi de se praedicationes accipiat qdaute de eo sertur,quale est hoc loco uerbii ambulat. Praedicatinui qd de illo praedicetur celebraturq:. ) Quandoquid c igitur aliae, ut dicebamus ex subiecto solo& praedicato Propositiones
copletur,aliae appraedicatu quoque tertium obtinet, ut cit Socrates inquam iustus est,subiectu est Socrates,praedicatu ustus, ap-
praedicat si aute ipsum est uerbii: aliae praeterea & adiunctii habet Modum qui quonam pacto in lubiecto insit, praedicatu indicat: ut
Necessarium Impossibile sic enim to adynaton, queadmodum &todynalon possibile interpretari toto hoc opere liceat) Contingens, Ben Sapienter, Iuste: urcu Socratem dico musicum esset ccltingit: vel edisserit sapienter Socrates. plures vero his terminos qui inuicem complicentur ad propositionem unam conflandam, ne complecti quidem animo ualeas,caput libri secundum Propostiones tradit nobis simplicissimas. Eritq; de propositione , suae Enunciatione quae ex subiecto a praedicato constituitur.Tertiuineompositiores his: acta appraedicati adiectione,atque de propositione,uel Enunciatione ex subiecto, praedicato,ac tertio appsa dicato erit compacta. Quartum propositiones eas docer quae cum odo Pseruntur. Itaque cum species omnes hoc pacto Persecutus Aristoteles fuerit propositionem .ac fidenter non plures iis contradictiones esse pronuncia uerit,finem breui tractatuj imponit. Ad calcem autem libri quaeda praeter haec exulcerabitur quaestio a prae senti ipsa quoq; contemplatione haud quaqua aliena. Quare his praemissis de caetero tepus est nobis ad Dictionis cxplanationem descendamus.quae contorta cum sit, & plena argu- metis,Vberibusq: reserta sententias,atq; ex breui permutatione rotum quandoq; sensum euaciet, id qd in multis ia accidit exemPlaribus, uniuertam suis locis apponere operae precium esse duxi;
mu ,quo queat dignosci quae na emendatior esse ditio ui Matur . ,
87쪽
AR IST OTELIS LIBR IDE INTERPRETATIONE
latio, atque Oratio .ROPOSITUM, uti diximus, Aristoteli
est praeceptionem tradere Enunciatiuae nobis orationis, Verum quoniam omnis ex nominibus & Vetbis oritur Enunciatio,velut cum i
quam Socrates ambulat prius uero simpliciora iis ubiq; sunt quae ex ipsis constant cognosceniada,decens ob id inaxime operis principium statuit Nominis ac Verbi essentiae contemplationem. Nam uerbum P O N EN-D V Μ pro definiendum acceptum nunc est.quod cum de aliis quoque significatis prodatur,hic id quod monemus, Definitione notat. Enim uero uerbum Ponere pluribus modis appellari conspicuum est, Suppositiones enim seu concessiones saepenumero Positiones nominamus:ut quando Positum sit dicimus vel concedamus Theatrum tantum capere multitudinis:sit sane decem cubitorum magnitudine liceat vel Regem esse, quid tum faciet Positionum item vocabulo nuncupamus Opiniones nobilis suspiam in Philosophia Viri ab aliorum sententiis alienas: ut moveri omnia quieteque ea quae sunt,haudquaquam impertiri: ut Heraclitus affirmabat.vel Id quod est esse unum:vt placebat Parmenidi. Positiones etiam intelligimus consensus Propositiones ve*
88쪽
quemadmodum san e& id quod communi lingua apud Gietos Allelogia, hoc est Condictum vocatur,unde& Reponere dicimus, consessionem uel pactionem retractare. Sed & Adverbia quae positiva Graecis perhibentur, Positiones nonnulli appellant:ut ganeteon, pesteuteon, idest ducenda Vxor est fides habenda. Positione praeterea Sc ipsas appellamus Definitiones. quasi ante subiectas Demonstrationibus. Si enim perficiuntur ex iis Demon itrationes quae substantiae nomine rebus inlunt,significant autem Definitiones,eorum quae sunt uniuscuiusq; substantiam,merito antecedere Definitiones ac subiici Demonstrationibus debent. Quin eo communius adhuc Demonstrationum principia absolute omnia que medio carent,atque ex aduerso ab Effatis diuiduntur, Politiones Aristoteles putat uocadas cuiusmodi sunt Definitiones uti commemorauimus,ct Postulata, dicta grece Aetemata, ct suppositiones:quae cum iam exigant Dem 5 stratione ,sunt absqilla desumptae: prout explicatum plane est in primo Demonstratiuarum commentationum .Tot quidem, uel pluribus,etiam modis
dicitur ponere sed pro definire in praesentia id usurpat At istote
les:vtverbis illis QS ID NOMEN ET QUID VER
B V M SIT subiungedis declarauli est pro eo quod nobis
Definitionem apertissime indicat.Caeterum quq si uerit quispiam, cur cum in uniuerso Praedicamentorum volumine de simplicibus egerit Vocibus,hic rursus de Nominibus dicere Verbiq; instituat,quorum utrunque simplicem Vocem esse constant. Ad quod dicenduin sanb est, vocem simplicem,Nomen, Verbum, Dictionem, Terminum esse quidem subiecto inter se eadem solo aute respectu differre:uelut Semen a Fructus:& Ascensus Descensusq;. Naubi simplices Voces ut rerum, quibus inditae sunt,significatius cotεplamur, ipsum hoc solum simplices eas Voces appellam uas: nequaquam hoc casu distinguentes V erbis. Nomina. Quando vero quadam ipsis duplicitate conspecta,nonnullas earum Atticulis constructas inuenimus,alias minime. Vel aliquas quae tepus quoddam adsignificent alias secus,a se mutuo illas distinguimus. Ac iunctas quidem Articulis,nec tempus adsignificantes quodpiam, Nomina vocanda esse arbitramur. Verba autem,eas quae connecti no possunt Articulis,ac secundum tempus quoddam dicuntur. At rurius cum Vocum huiusmodi utranq; non ipsam per se sumimus sed quasi Assimationis partem vel Negationis,tunc Dictione, ipsam
89쪽
pacto docebit nos dilucide suo loco Aristoteles, nuncupanda ex stimamus. Cum vero ut in syllogismo considera inus assumendas. Terminorum in illis nomen statuimus: ut in Resolutorioru prooemiis: explicabitur. Sic porro ct Plato in nono de Legibus simplices Voces Terminos nominauit. Itaque eos inquit ad misce iri inuicem Terminos,quorum expers medii est oppositio:ut calidum & non calidum. Inter limitivin aute obtinere eos quorum est aliquod medium: ut calidum ac frigidum uel libens inuitumq:de quibus eo loco disputatur, utique cu vitium inolesces Animo mei clium habeant.quod nec pure voluntariu est, nec plane voluntati irefragatur. Quadoquidein igitur tametsi idem subiecto sit Nome. vel Veru simplicem dicere. tamen eo quem prodidimus respectui hcc mutuo differunt: predicamelorum aurem liber de simplicibus nos Vocibus duntaxat docuit,nihilq; inter Nomina ac Verba: scrutada differentia laborauit:cuius usus frequens est ad Enunciatiuae orationis meditationem: si quidem huius opera Subiectos in Enunciationibus terminos a Praedicatis dirimimus, ob id nunci speculatione de Nominibus & Verbis tracta da proponat ceu praesenti comentationi colunctissima. Sed qua obre dixerit aliquis cum ollae sint quae a Gramaticis partes orationis vocatur,lias nunc solas edocemur,Nomen ct Verbum: Quoniam solae hae respondebimus semotis aliis omnibus facere Enunciativa possunt Orationem: via cum dicimus,homo valet. Ergo de solis hisce Aristoteles considerat hoc loco:quae in Enuntiativa omni oratione ex necessitate assumuntur, atq; ad simplicem costituendam Enunciationem sufficiunt. Illud autem animaduersione dignum est , ex octo partibus illis uulgo notis Orationis, alias naturarum esse quatudam, simpliciter ve personarii significativa sivel actionsi, uel pas sonum taut cuiusda harum coplexionis: ut Nomen,Pronome , Verbum,Participium: quae solae etiam ad efficiendam satis esse Enunciatiuam orationem possunt:ceu cum dicimus Socrates ambulatet vel Ego ambulo:vel Currens ambulat : Socrates currens est, quo tu alterum ut Sub lectum capitur,alterum in Praedicatum.alias uero non haec, sed quandam prςdicati ad Subiectum cohaerentiam indicare: quod genus plurima sunt Ad verbia . Nam uel quo hisit modo designat Prςdicatum Subiecto uel quando:uel ubi: uel
quoties,siue certo, siue incerto numero: vel quo ad aliud ordine: ut
hic post hunc curritiaut ab hoc seorsum habitativel tuismilitan
90쪽
vel quo magis, minus ueἰvel etiam inesse cum intensione: vel quo nos ipsum pacto inesse aut non inesse,sive ut coniicientes: sive ut assirmantes opinemusta ut etiam quonam modo affecti ad rem fimus de qua enunciamus,vel ut dolentes vel ut admirantes: vel ut Enunciationem quoque praestantioris testimonio confirmates: uel nostra interesse ostedctes praedicatu eligere, ut in positivis vocatis Adverbiis: vel clamore celebrantes Animi habitum supremo ipso Bono insignitum:quemadmodum in diuini furoris Aduerbiis, quae bene se habere Numine afflatos indicant:vel etiam dictam ab aliis Enunciationem per consensuin amplectentes: vel pernegationem, siue inficiationem reticentes. Significare autem quomodo insit indicativa in quam medietatis seu qualitatis Adverbia ut bene disserit Socrates:υMelanthius Ulyssem calcibus, quod Grqci lax adverbialiter dicunt, percussit. Apes racematim uolant.
N quae simul omnibus de quibus sermo eli, uel non simul inesse Praedicatum declarant:ut una grassati sunt hostes, vel hinc inde. nam ct lvec qualitates quaedam sunt: quandoquidem sub Q uale
concretio ac discretio reseruntur. De caeteris eorum quae enumCrauimus nihil praeterea opus est addere: cuin iis in propatulo sint qui uel parum intelligere quid singula indicent pollunt: Haec itaque, id quod dicebamus , csi cohaerentiam quandam praedicati ad subiectu declarent, esserte aliquid ad faciendas huiuli nodi Enunciationes uidetur. Reliqua significant quide Adverbia, non tamen utilia sunt ad Enunciationem : sed ad species quasdam alias Orationis : ut optandi significativa ad Optatiuam orationem dehortandi uel adhortandi ad Imperativam ad Interrogatiuam ue-TO , interrogandi. Quae autem partes praeter has orati nas dicuntur , ipsae per se uel omni in o lignificatione vacant: ux articulus apud Graecos , Propositio ,/Coniunctioq; , Ergo quae naturarum ac, personarum , Vel actionum , vel passionum significatiuae sunt. Aristoteles eas omnes in Nomina ac Verba partitur et Verbaq; illa appellat, quae secundu te pus diculur praedicatur ue in Propositionibus Nomina,quae sine teporis proferuntur lignificatu,vel usum coplet Subiector v. uete aut in neutra ex his loca coserunt, quavis alioquin adiaceat Propositionibus,inesse uel no messe, ut aliquado,aut quo qua modo, vel quoties insit in
subiecto Praedicatu,aliti ue que pia eorsi inter se respectu significutes ne proprie quide cas autumat partes orationis nominanda F,