Specimen literarium inaugurale exhibens Prosopographiac Juvenalis partem priorem ...

151쪽

d uior Crispo, ad nostrum VIBIUM CRISPVM spectare potest. Dubium vero est, an in eundem conveniant quae legimus Libr. V, p. XXXII: Quadrantem Crispus, tabulis, Faustine, supremis non dedit uxori heu dedit ergo γ' Sibi. Item CRIsPUs quidam avarus notatur Libr. X, p.

XIV, quum Libr. X, p. II et Libr. XII ep. XXXVI

de anteriorum temporum CRISPIS agatur. De VIBII RasP vita ceteroquin non constat, nisi sorte idem proconsul sticae ali INI memoratur iri. NM. Libr. IX s. 1. EINRIoΗIus denique in sua JuVENALI editione adnotat eum iterum consulem fuisse

jam . U. 794 p. Chr. 4Ι primo imperii anno CLAUDII,

non addito tamen sonte unde hoc hauserit. Multorum praeterea in Satiris virorum mentio fit, qui sub DOMITIANO vixerint, quorum plerique serviles adulatores et viles delatores essent, nonnulli etiam obscuro loco nati, sed vitiis et adulatione principis favorem adepti, de quibus jam singulis videamus. Αο1L1us inducitur Sat. IV, vs. 94 sqq.: Proximus ejusdem properabat Acilius aevi eum juvene indigno, quem mors tam saeVa maneret et domini gladiis tam sestinata cet. De duobus oti iis, patre et filio, loquitur poeta, quorum hunc a DOMITIAN exsilio multatum esse legimus apud SUETONIUM in ulla Domitiani cap. X OComoplures senatores, in his aliquot consulares, interemit: nex quibus CIVICAM CEREALEM in ipso Asiae procon-νsulatu, SALUIDIENUM ORFITUM, ACILIUM GLABRIO-

152쪽

ONEM exsilio, quasi molitores novarum rerum cet. Consulem autem suisse narrat Dio AasIus cum ULPIO TRAaΑΝ Α. U. 44 p. D. I), quo anno idem prodigium GLABRIONI mortem imminentem, TRAIANO imperium suturum portendisse dicitur. Qui quum consulatum gereret a DOMITIAN in Albano suo arcessitus rat, quumque venisset imperator eum coegit pugnare adversus ingentem serocemque leonem, e quo certamine victor discessit. Quam ob rem iratus DOMITIANUS eum exsilio multavit, scia rerum novarum accusatione; eundemque postea, A. U. 848 p. Chr. 5 ut videtur, intersciendum curavit Patrem vero AOILIUM in Scholiis legimus ideo servatum esse a NERONE t. e. a D MITΙΛΝo, ut miserias sentiret orbitatis, quae sane narratio moribus saevissimi tyranni optime convenire Videtur.

DOΜΙΤIU CALDERINus, nullis tamen additis argumentis, adnotat hunc ACILIUM GLABRIONEM eundem esse, quem LINIUS E ει Libr. Ι ep. XIV qii. M LIUM Vocet et gravitate, prudentia, fide prope singulari fuisse dicat. Unius autem JuVENALI testimonio docemur ACILIUM GLABRIΟΝΕΜ, filium, insaniam Simulasse, ut tyranni crudelitatem effugeret legimus enim s. 9 sqq. Profuit ergo nihil misero, quod comminus ursos 1 figebat Numidas Albana nudus harena Venator Quis enim jam non intellegat artes patricias quis priscum illud miratur acumen, Brute, tuum 2 facile est barbat imponere regi.

i Ad h. l. in Scholiis legimus: et iste juvenis in lusorio Caesaris ursos saepe quasi venator occidit. AEt recte EiNaIcsius adnotare mihi videtur: E erlegio liren ei de venationiluis, die Bouili, aut dem Albanum aliust ranstellie Bio agi: ersoch mitisinem OKen. mas stieitet nichi das L6Wengelach War ei leigies . . .'

153쪽

Plura de A cILII illis nota non sunt, sed multos ejusdem nominis Romae vixisse satis cognitum est a 8ΕΝEo in aliis c1L1us HOLA, in epistolis lini ni Ac1L1us uvus, apud alios scriptores alii memorantur.

In senatorum numero, qui in Sat. IV notantur, acerbissime quoque carpitur ΑΤui Lus MESSALINUS

et cum mortiser prudens Vrient Catullo, qui nunquam visae flagrabat amore puellae; grande et conspicuum nostro quoque tempore monstrum, caecus adulator dirusque a ponte satelles, dignus Aricinos qui mendicaret ad axes blandaque devexae jactaret basia redae. Nemo magis rhombum stupuit, nam plurima dixit in laevam conversus, at illi dextra jacebat belua Sic pugnas Citieis laudabat et ictus et pegma et pueros inde ad Velaria raptos. Non immerito quidem hunc caecum delatorem atro carbone a poeta notari, aliorum etiam scriptorum testimoniis confirmari videmus Severum enim de eo judicium legitur apud L1NIu Esiae Libr. IV ep. XXII,

5, qui quum narrasset imperatorem ΝERVAM eum paucis aliquando familiaribus coenasse, sic pergit: nlaci- odit sermo de CATULLO EssALINo, qui luminibus orbantus ingenio saevo mala caecitatis addiderat: non Vereba-ΠtUr non erubescebat, non miserebatur quo saepius a DO-VMITIANO non secus ac tela, quae et ipsa caeca et im- provida feruntur, in optimum quemque contorqueba-νtur. De hujus nequitia sanguinariisque sententiis in commune omnem super cenam loquebantur, cum ipae

154쪽

'imperator πνquid putamus passurum fuisse si viveret ' 'et ΜAURIOUs nonobiscum cenaret.' ' Mortuus igitur esse videtur DOMITIAN adhuc imperante infamis iste CATULLu ΜΕssALINus, quem lectis his PLINII verbis, facile intelligimus a poeta mortiferum esse Vocatum et monatrum, dignum qui mendicaretur . A TACITO quoque culpatur in sua orieolae cap. XLV ne intra AEAlbanam 1 arcem sententia EasALINI strepebatCunde cognoscimus eum inter DOMITIANI amiliares et consiliarios fuisse. Quorum scriptorum judicium de vilissimo isto delatore confirmatur quoque ab AURELIO VICTORE, qui 'silom. cap. XII idem quod LINIus NERVAE convivium memorans, sic de eo loquitur umen- 'tione CATULLI sacta, calumniatoris praecipui,' et brevi post: νHic jurgiorum disceptator 2 et scientissi- 'mus et frequens suit. 'D CATuLLI EssALINI vita plura nota non Sunt, nam CATULLus ille, qui memoratur a FLAVIO JOAEPHomu Itid Libr. VII, cap. X, -- praesectus Libyae Pentapolitanae, sub EsPasIANo morbo exstinctus esse narratur, atque ita diversus sit necesse est a nostr CATULLO, qui sub DOMITiANI etiam imperio vixit. Praeter turpem delationem JuVENALIS sarcastice

etiam ejus caecitatem irridet eiusque libidinem culpat

VS. 11 4: qui nunquam visae flagrabat amore puellae.

Similem irrisionem, de alio tamen, legimus apud A TIALEM Libr. VIII, p. XLIX:

1 Cf. Dio 1ssius Libr. XVII pag. 5s B. I 2 Sunt qui l. l. pro discepιaιore legant dispensaιorem, injuria tamen, ut mihi videtur.

155쪽

Formosam sane, sed caecus diligit Asper. Plus ergo, ut res est, quam Videt Asper amat.

contemtia memoratur, quin etiam monafrum nulla vir-

stilo redemptum dicitur. Apud historicos nullam hujus

mentionem factam inveni, et praeter JUVEΝΑr.EM in soli MARTIALI epigrammatibus nomen ejus legi. Nec tamen sciam personam . . intelligendam esse, sed re-Vera CRISPINU quendam Romae vixisse DOMITIANO imperatori gratum, e Scholiis conficitur. Fuisse autem videtur natione Aeraptius et obscuro loco natus Sat. Ιenim s. 26 a poeta vocatur ara Niliaeae plebis et verna Canopi. MARTIALIS contra eundem laudat, sed animadvertendum est hunc poetam saepius aulicos imperatoribus maxime gratos illiberali quodam modo adulatum esse. Sic Libr. VII, p. XCIXCRIAPINI avo rem sibi conciliare studet, ut apud imperatorem se suaque carmina laudet, cujus epigrammatis initium est: Si placidum videas semper, Crispine, tonantem, nec te Roma minus, quam tua Memphis amet.

De eius origine in Notis Variorum legimus: νΙsteoCRIsPINus fuit de Aegyptiaco patre et Arabica matre.

I plures RispiNos Romae vixisse CALDERlNus ad Sat l, s. Tadnotat Quatuor Caispisos uisse istoria tradit primum qui eques,dignitate senatoria, CLAuDI imperante, praesectus praetorii, consulariis,bus insigni is donatus, sub NERONE, crimine conjurationis exactus in ,Sardiniam, accepto jussae mortis nunci semet interfecit; acinus aucia,tor Alterum Enosis privignum, qui puer adbuc patris imperio subis,mersus est, ut Ra duILLus scribit. Tereium, qui temporibus oraonis cum ,duobus centurionibus tumultu militari neeatus est. Quartum, qui ex

,servili conditione Aegyptius Bouirias indulgentia ad equestrem censum .pervenit.' Quintum addas RisPINun philosophum, qui ab ollario memoratur Libr. I, Sat. I, s. 12 et Sat. IV s. 14.

156쪽

nSchol. ex vet. s. apud Barth. Adv. XIII, 13.' is catorem cum suisse conficio e Sat. IV, vs. 24 sqq:. hoc tu succinctus patria quondam Crispine, papyro, hoc pretio squamam lad quem locum recte adnotat EINRICHIUS 'Nacho 32 und 33 bot er ansangs in Boi Pische u ausoal Ausruser o dem Schisse, omit e angehommenowar. I ristea autem libertinus Romae vixisse videtur, sed cujus fuerit libertus, non satis liquet; HEINRICHIII suspicatur VETTIUM CR1APINUM BOLANI filium fuisse ejus patronum. aulatim deinde imperatoris gratiam nactus, ut illis temporibus fieri solebat, ad magnos evectus est honores. In M. IV enim inter senatores nominatur et in Scholiis legimus eum fuisse magistrum equitum NERONI i. e. DOMITIANI , cujus gratia usum esse MARTIALI jam supra nos docuit, qui praeterea Libr. VIII, p. XLVIII, s. 1 sqq. sic de eo loquitur: Nesei cui dederit Tyriam Crispinus abollam,

dum mutat cultus induiturque togam. Quisquis habes, humeris sua munera redde, precamur: non hoc Crispinus te sed abolla rogat.

Cum pars Niliacae plebis, cum Verna Canopi Crispinus, Tyrias humero revocante lacernas, ventilet aestivum digitis sudantibus aurum, nec sufferre queat majoris pondera gemmae, dissicile est satiram non scribere.

157쪽

Idem conficitur ex ΜARTIALIS l. l. s. 5 sq: Non quicunque capit saturatas murice vestes, ne nisi deliciis convenit iste color. Sunt etiam qui cognomen eius vellicatorem, quod

legitur in Scholio apud Barth. Adv. XIII, 13 mollitiem et luxuriam indicare suspicentur, quod fortasse de

turpi potius libidine dictum sit.

In Sat. IV magis etiam perstringitur et maximae accusatur foeditatis; us 2 enim moratrum nulla virtute redemptum eum Vocat poeta, cui crimini dat foedissimam libidinem sidua enim tantum vernatur adulter, ει cum sacerdote acuisse narratur i. e. cum Virgine Vestali, ut facile conficitur e verbis additis ferram --

bisura. Ad hoc autem flagitium spectare mihi videntur

verba Scholiastae, a quo vocatur 'unus de consulibusnLICINIAE.' ΟΜΙΤΙUS autem CALDEMNus adnotat: ODOMITIANUA cum incesta virginum Vestalium severencoerceret, tamen CRISPINO adultero notissimo et vi

nonis Vestalis stupratori ignoscebat.' Eundem gulosum deliciisque omnis generis deditum fuisse in Sat. V assimatur, quibus acile indulgere eum potuisse ut divitem apparet e s. 15 sqq. ubi dicitur ingenti pretio, sex scilicet milibus, mullum sibi

emisse, et s. 28 sqq. ejus gulositas hoc modo ace bissime notatur quales tunc epulas ipsum glutisse putamus induperatorem, cum tot sestertia partem exiguam et modicae sumptam de margine cenae purpureus magni ructarit scurra alati, jam princeps equitum, magna qui Voce solebat vendere municipes stacta de merce siluros.

158쪽

Tum ita eum carpit s. I 08 sq: et matutino sudans Crispinus amomo, quantum vix redolent duo lanem cet. Ex omnibus his locis apparet CRISPINUM fuisse hominem turpissimum dignissimumque, quem JUVENALIS culparet quod autem a MARTIALE laudatur, vereor ne

ipsi poetae vitio dandum sit. erit igitur JuvENALis exclamare mihi videtur s. 13 sq: Nam quod turpe bonis, Titi 86οque decebat

Crispinum, quid agas, cum dira et foedior omni crimine persona est pMARIus RIsolis notatur Sat. VIII, s. 117 m: parce et messoribus illis qui saturant urbem circo scenaeque Vacantem. Quanta autem inde seres tam dirae praemia culpae, cum tenues nuper Marius discinxerit Astos pPoeta his versibus indignatur facinus MARII PRIscI, non quod aliquam provinciam, sed quia Africam depilasset, unde plurimum frumenti Romam mitti soleret. Nec tamen impune istum spoliasse cognoscimus ex epistolis linianis, quamquam idem nos docet miserrimum illum spoliatorem non punitum esse pro magnitudine

criminis legimus enim Libr. VI, p. XXIX,

oAccusavi MARIUM PRISCUM, qui lege repetundarum udamnatus, utebatur clementia legis, cujus severitatemnimmanitate criminum excesserat; relegatus est.' Eadem

etiam est opinio JUVENALI Sat. I s. 7 sqq. --bentis:

159쪽

et hic damnatus inani judicio quid enim salvis infamia nummis p)exsul ab octava Marius bibit et ruitur distratis, at tu victrix provincia plorast Ad quos versus recte HEINRICHIUs adnotat nDiese

cum publice, tum privatim repetundarum accusatus est; nec tamen a tota provincia accusatum esse confici po

nCLASSICUΗ, homo foedus et aperte malus, proconsu-nlatum in ea si e in Baetica non minus violenter quamosordide gesserat eodem anno quo in Africa Avius ΟΡRIscus. Erat autem Bascus ex Baetica, ex AhicanCLAssicus. Inde dictum Baeticorum, ut plerumquendolor etiam venustos iacit, non inlepidum serebatur. nodedi malum et accepi.''' Sed ARIucuna civitas opublice multique privati reum peregerunt in I AssIocu tota provincia incubuit.' Provinciales autem p tronum causae contra ΜΛRIUM PRISCUM legerunt PLINIu SEouNDUM I), qui hujus muneris ab imperatore veniam petiit impetravitque g); consul autem designa-

1 Iid. LiAius ad D anum p. III. 2 Cur hoc secerit, scribit epist. l. initio: Ut primum me, domine, .indulgentia vestra promovit ad praelaeturam aerarii Saturni omnibus

160쪽

tus 1 ei persuasit ut causam excusatione quamvis recepta susciperet. Hanc ille causam, quae per triduum in senatu acta est, accuratissime describit Libr. II ep.

XI, unde cognoscimus omnium animo eam commovisse Legimus enim DI: 'Accipe ergo quod per hos Mdie actum est, personae claritate famosum, severitate nexempli salubre, rei magnitudine aeternum;' et 10:νpraeterea causae amplitudo auctaque dilatione exspe aetatio et ama insitumque mortalibus studium magna et adnusitata noscendi omnes undique exciverat.' Ipsum autem PRISCUM parum suae causae habuisse fiduciae inde

apparet, quod omissa desensione judicibus supplicasse atque illi, qui in senatu pro eo locuti sunt, ad preces

potius quam ad defensionem se convertisse narrantur. Quomodo LINIus et CORNELIUS ACITUS, qui provincialibus adesse jussi sunt, de causa et de eo judicaverint, legimus nexistimavimus fidei nostrae con-νVenire notum senatui sacere excessisse RISCUM im-nmanitate et saevitia crimina quibus dari judices pos-nsent, cum ob innocentes condemnandos, interficiendosnetiam, pecunias accepisset.' His respondisse legimus FRONTONEM CAΤΙΠΜ, qui dicitur 'vir movendarum la-ocrimarum peritissimus.' et deprecatum esse nne quid nestra repetundarum legem quaereretur.' Dissentienti-obus hac de re senatoribus, praevaluit sententi JuLII FARocis, consulis designati, quem censuisse legimus ν 5 ΜΑΗ1 quidem judices dandos evocandos autem,oquibus diceretur innocentium poenas vendidisse. ' Mi

,advocationibus, quibus alioqui nunquam eram promiscue iunctus, renun-,tiavi, ut toto animo delegato mihi officio vacarem.'

rius inni consules designatos fuisse egimus Lihr. II, p. Xl