장음표시 사용
101쪽
ta a petitis Cinicis adducta, que rem plane con- misso ad SanctumAIoustinum Alisorum Aposte. ficiunt , qui et edibile est , Sanctum Gregorium tum Pallio, praecepit ei, ut Metropoles duas iusti. orare voluille pro liberatione Trajani, quem sicie- tueret, unam , alteram Eboracii & Lbbat in infi elita emortuum , adeoque aeternis unaquaque duodecim Episcopos consecraret . ut fiammis addict im . eum ipsemet lib.4. Dialogo videre est in ejus Epistola xv. lib. vii t. Atritum cap & b 3 . Moralium eap. ro. Bam Regnis Christiani, novi non instituebantur Ερi univetis Ecelesia doceat, poenas litterni ei leater- scopatus absque Metropolitanorum eonsensu. nas, nullamque in Insero redemptionem, ex quo Occasione Schismatis Episeoporum Hriae , oesinfeli S. ille licclesiae Doctor, iustos Orare nec de- trium Capitulorum damnationi subselibere misbete, nee polle pro hominibus in infidelitate, vel luerunt, Aquileiensis Metropolita ab Episcopi, impietate defunctis, aut si pro illis oraverint, irri- schismataeis, qui quatuor Patriarchalium Sediu citas planh esse eorum orationes. Legi potest super iurisdictioni patere tenuebant,Patria retia fuit in hae te eaput decimum libri tertii de vita Sancti stitutus. Seu exuncto schismate, nudum Patii. Gregorii Magni, quam tomo quar o recentis illiu1 archae nomen re inuit Aquilejensis Episeopus. Opetum edit cinis inseruerunt doctissimi Patres Progressu tamen temporis Patriarchatus hono Benedictitii Congregationis Sancti Mauri, ubi rem, & primum locum supta omnes Italia Me. hanc , quae vulgo jactatur , narratiunculam B- tropolitanos ei concesserunt Leo VlII. Clementi Llidis momentis ex iustum. Habetur quidem &Alexander II. De Patriarchitu Aquil ejensi te. illius nactatiunculae de liberatione animae Trajani ab Inseris precibus Sancti Gregocii Magni aliqua
mentio In oratione,quae adlcribitur Sancto Joanni Damasceno. de su quι an sida obdoramertint I sed hane orationem geliumuiri non esse Sancti Ioannis Damascem istum aperth demonstrant petiti Cime Belgarmanis, Leo Ailatius.& noster doctissmus P. Michael te uuieu in Dissertatione quinta inter Damascenicas, quas praefixit tomo I. recenistis Editionis operum Sancti Damasceni, quam eruditis ae pulehetrimis Notis 1llustratam nuper. rimὶ publieavit. Addo etiam cum Sancto Thoma in supplemento quae ib73. artis. d s . quod, positaveritate illium Hilhotiae de liberatione Traiani ab Inseris oblenta preeibus Sancti Glegorii . diei tantum posset, Traiano no. Dis tu Infernosiua ιιι er deputatum, But inquit Angelicus ille Ductor.
ratio de .liberatione Trajani ab Inset D precibus S.Gresorii impetrata vera, vel falsa sit hiulianos sexti laeculi credidiisse , sicut & nos in platentia credimus. nefas omnino esse preces iande te pro his, qui in impietate vel infidelitate mortui, deis
etet otio D EI iudicio in Inserno sunt finaliter depillati . quod perpetuo ab ipsis Melesiae pii- mordiis nit Christianae Fidei dogma. D. Maximo siue rubore Heretici , nisi
omnem frontem exuillent,suffundi deberent,dum ea tanto ardote oppugnant fidei Dogmata, quae tamen omni Ecclesiae aevo unanimi Catholieorum eonsensione firmata di approbata fuerunt. Sed
expenda Tus modb ea, quae spectant Diteiplinam tam Ecclesiasticam , quam Monasticam , quae viguit sexto saeculo M. Diseiplinam Eeeletastieam sexti laeuli expressam habemus in Canonibus Conciliorum, quae eodem saeculo celebrata sunt, de quibus iam irpetiuidisseruimus. Niblios itis pauca, qtiae ad . Disciplinam erga Epileopos oc Cleri eos in texto
laeulo observatam attinent, hie subnectere non erit 1 proposito nostro alienum. In ptimis, Episcopatus in Regionibus recens ad Christianam Fidem conversis Romanorum Pontificum authori. tate instituebamur. Sic S. Gregorius Magnus, gendus est doctissimus Card. Norasius cap. o. Di lea. de quinta 'nodo, ubi sus E ae docth de eo agiti Electiones Episcolorum fiebant a Coepiscopii, iclero, & Populo , non tamen eodem jure , nee eodem semper modo ; summa amem eligendi potestas erat penta Clerum , Episcnpos&Meti politanum. In his Episeoporum electionibus, qdae sexto Ecelesiae saesulo fiebant, coepit Ecclesiamultum Imperatoribus oe Regibus indulgere, ut eorum patrocinium promereretur ad comprimetiados Haereti os, ad executionem Canonum, ad Ee-elesiae bona satia tecta conservanda maxime ne-eellitium. Ttanslationes Episeoporum, nisi postulante Eeclesiae utilitate, non permittebantur. Coadiutores eum futura taeeessione sibi designi binthiseopi, si id necessitas, aut Ecclesiae cor
modum exigerem. Si e S. AEugu .m Anglortam Apostolus sibi sueeessorem ordinavit Laaerentis ;&S. Sacerdos Lugdunensis Episcopus S. Nicetiam
nepotem saum 1 Childeberto Galliarum Regeo, tinuit. Cessiones Episcoporum, nisi gravissimis
ob eausas, non admittebantur. Episeopos tamen, qui propter continuam aegritudinem obeundo. mu ueri impares erant, cedere polis Episcopatu,&ad eessionem consiliis indueendos ede, non ta
men compellendos, docet S. Gregorius Magnm, ut videre est in pluribus ejus Epistolis, praesertim, iuxta veterem editionem, o. s I. st. lib. . Quin diviti sinctissimi ducti solitudinis amore Epist patum quandoque abdicarunt. Sic in Oeeidente
di Leodegarim Augustodunensem Eeelesias dimuserunt , alii vero Episcopatus honorem totis vl. tibus fugiendum, de solo charitatis de obedientiae motu suseipiendum elle, exemplo te scriptis do. euerunt, quos inter potissimum een tur Sc larius , Fulgentius & Gregorius Magnus , quot sacram dignitatem eoactos suscepisse . testant ut hi, qui Vita itIorum scripserunt. vide lieEt , Ferran Diacon G, & Danuci Discouus
Episto, i ad residentiam in suis Ecelesiis tam luxti statuta Ecclesiae, quani juxta leges ab Imperatore
Iustiniano promulgatas obstringebantur. A te dentiae tamen lege censebantur legitimε disipe sati, qui a seis Ecclesiis ideo aberant, ut Syn dis interessent, vel ut nomine Principum Legatio nes maximi momenti ad alios 'rincipes obirent, ut multis exemplis constat, potissim im S. Leandri Episcopi Hispalensis , qui V isigothcitium Hi-lpaniae Regum nomine Legationem obiit Constantinopoli , &Danus, atque Sunim
102쪽
nim Pontificium, qui Gotho m in Italia tegnam utim Legatione apud Imperatorem Ometriis ivilaeti sunt. Epitaporum surisdietio i,culo sexto elatamplissima, ipsiaque de omnibus Monachorum, & Monialium causis iudicare voluit Imperator Iustinianus , earum cognitione Iudicibus civilibus interdicta, ut videre est in eius Novella cap. I. & a. dianorum Eccletiasti rumi upr ina admiaustrario penes Epi1copos erat, qui tamen Oeconomos instituebant, qui bona Ecclesiae diligenter curarem, & deinde Episcopis administrationis suae curam redderent. Ecclesiae bona quatuor in partes erant distributa, quarum una Episcopo; altera Clericis tertia Pauperibus; quam Fabricae Ecclesue erat destinata. Non lIcebat Episcopis post consecrationem bona acquisita transimittere ad haeredes, sed totum bona, quae ante Episcopatum pos lederant, vel quae ipsis
postea ex contaiguine uiri usque ad quarium gradum haereditate obvenerant. Ilaterant tamen Episcopi bonorum, quae propria comparaverantandustria, non verbex oblationabus fideli mi, vel ex reddi tibus Ecclesiasticis congregaverant, quem vellent, scii re haeredem. Demum, sexto
Ecelesiae saeculo Epilcoporum iudicia & depolitiones fiebant in Synodis Provincialibus, ita tamen, ut possent Episcopi his in Synodis damnati vel depositi provocate ad Romanum Pontifi cem, ad quem de Iure spectabat delegare Iudices, qui ejusdem negotii examen in P vulcra instaurarent, vel, si mallet, sententiam definitam pronunciare; quod jus Romano Pontifici ratione Ptimatus, quem in universa obtinet Ecclesia, alterium est, &in Concilio Sarrieensi vindieatum. Sed de his plura legesis apud Clarissinum
Patrem Ilioma num in sua νram ct ηου EccusaoFiplina, ex qua haec Dauca excerps ille susticiat. Venio nunc ad Disciplinam, quae sexto Eces sae saeculo circa Clericos fuit observata. Et primo, aetas ad suscipiendum Clericatum necdum hoc saeculo erat praefixa, sed parentes offerebant Deo pueros suos, Geroque devovebant, sicut
patet exemelo S. Caesarii Episcopi Arelatensis, qui inter ipsa infantiae rudimenta Clericus tactus est, teste Cypriano in ejus vita. At Episcopi,&Presbyteri ante annum aetatis trinsimum, Diaco. ni vero ante visesimum quintum 'non ordinaba
tur ex illius saeculi disciplima, ut colligitur ex Concilio Agalliensi Can .is. & r . Arelatensi IV.Caia. I. Aurelianensi III. Can s. In Seminariis instituebaratur juniores Clerici, majores etiam plerisque ira Ecclesiis sub Episcopi disciplina in ii
demαdibus degebant, Scommunibus stipendiis alebantur. Haec sanctissima disciplitia ad bene ii
Arm. indovClericorum mores maxinis necessaria
in Galliis &in His, iniis praesertim viguit Cleriei non ibitina vestibus Laicorum habitu distinctis utebantur , sed etiam tonsura Scorona, quam palam gestabam, ab illi: omni lio secemebatirur. Non limbatClericis ab Ecclesiis, quibus per ordi nationem Episcopi erant addicti, ad alias migrare. Ecclesias,&qui hanc legem violabant, tamquam desertores, vagi &instabiles puniebantur. Non poterant etiam Episcopi Certeos a sitis bene iis ad nutum amovere. Lex Coelibatus sexto dumtaxat saecula Subdiaconis in Ecclesia Latina imp sita est, &ut Gericorum vita omni ex parte, si tui decet, irreprehensibilis esset. antiquis Caimbus quibus Qui credistricth vetitum est, ne in
aedibus suis extraneas mulieres contufernales habe Gnovum robur additum est. Rectae etiam nlulium est distributioni & administrationi b norum Ecclesiasticorum , quorum Clerici Pr prietarii, seu Domini non erant, tanti Oeconomi& Dispensatores, ita ut, detractis his, quae ad honestam vitae sustentationem necessari erant, omne superstuum pauperibus erogare te
neremur. Ocrici multis immunitatibus sino saeculo fruebantur, erantque liberi a seri saevilaris judicio, ct quoties dende, vel turpi vita, vel ob aliud crimen contra sacros Canones admisissem accusabantur, non ad Laici Iudicis Tribonat vocabantur, sed coram Episcopo, vel alio I dire Ecclesiastico tota lis dirimi de bat. Quam Clericorum immunitatem strenub tuitus est S.
Gregorius Magnus, monens Ianuarium Calaritanum Episcopum Epist. 2 lib. 3. ne Sacerdotes
Laicis Iudicibus in Sardinia opprimi pateretur, prolubuitque Clericis, & Monachis Dioecesse Neapolitanae, ne ad aliud quani Episcopi tribunal convenirent. Ad eamdem Clericorum propugnandam immunitatem nitata in Galliis, es in Hiipaniis celebrata Concilia sub poenis gravissimis inhibuerunt, ne Getici quemquam apud eulares Iudices, Episcopo non permittente, pulsarem; & ne Laici, Inconsulto Episcopo,
Geticum ad saeculare tribunal vocarent. Haec
est in summa Ecclesiae Disciplina, quae sexto saeculo erga Episcopos & Clericos fuit obser
D. Viguitne in sexto taclesiae saeculo, praeeipue in Occidente, Monasticum Institutum, quod latitopere Haeretici execrantur M. Monasticum Institutum sexto Eccle
sviso floruisse, & in Occidente praesertim loge latriue filis e propagatum, liquido colligitur
ex Mnh multis Monasteriis, quae eodem saeculo in Italia, Gallia, & Hupania condita sunt, de quibus legendus est doctissimus istas hes a Llonius tona. I. Annalium Benedictinorum, ubi
data opera de tempore, quo isthaec Monasterias data sunt, & de Disciplina Monastica, quae In
illis adamussim observabatur, accurate juxta ac eleganter edisserit.
D. Quinam potissimum in Q. Ecclesiae se
lo Monasticum Institutum in Occidente pro- p garunt ZM. Monasticum Institutum sexto Ecclesue saeculo propagarunt in incidente viri sanctissimi, cisurivi Arelatentis Episcopus , Aurelianus ejus dem urbis Episcopus , obmiam, Ferreolus Uceeiensis Episcopus, Benedictus, Donarus,
rus de Fractuosius, de quibus singillatim pauca
hie dicemus. S.C0 ius duplicem, ut jam observavimus,
Regulam scripsit: Unam Sanctimonialibus, inratiam Caesariae seroris suae de Monialium, qui us praeerat in Monasterio Arelatensi ejus sumptibus extruetia de fundat Caesiuin gula, quam docti status ADtillantas essent mismam suisse Regulam oro Morualibus scriptam, legi potest in Codice Regulatum Hessenii, de apud erudirum Cointiam in Annalibus Ecelesiae Franeorum, ubi describitur, de prolixis atque eruditis Notis illustratur. Alteram S. Gesari in pro Monachis scripsit Regulam , quae in plerisque Monasteriis vigebat, praesertim in Gallia NarbonensL Hanc etiam Hol nisi in Codice M Resu
103쪽
Regularum edidit, illamque descripsit Colatius
in annalibus Francorum ad mirum DXXXVI. - & eruditis Commentarus exposivit. Praeter has duas Regulas. S. Gesarius euam exhortationes sanctimonialibus scripto direxit, in quibus si perbiam,invidiam, virorum colloquia,& familiaritatem, vestium elegantiam, splencsidumve colorem, opera manuum vana& superflua prae caeteris cavenda monet, aitque, non tussicere vestent
mutasse de religionis habitum fascepule . nisi
mores mutentur, dicontra malu dulces voluptates
dimicetur. Praeclara fiunt quoque S. G1 uti monita ad Oratoriam Abbatistam, quibus eam actoriatur, ut prior in Ecclesia inveniatur, possiema exeat, prima itidem suscipiat laborem ,
sterior .lvat; communibus utatur in comm ni mensa; non sit vestibus ornatior caeteris, sed moribus; Sorores omnes diligat, ac parem eis
caritatem impertiat; nomen ejus complures noverint, beneneia plurimi sentiant, vestrum rari cognoscam; omnis denique actio sit propter Deum, sermo de Deo, cogitatio in Deum. Hos ira res in Abbatissis Beatus ille Pontifex exigebat. Sanctus Aure taxus duplicem itidem scripsit Regulam, unam Monachis, alteram suris vir, gruibus inscripram. Utramque publicavit 'nivi in Codice Regulatum, & ut iamque pM liter descripsit , notisque illusttiavit in Annalibus Ecclesiae Frmcorum ad annum CXLVIII. R gula Sancti Aureliani in multis concordat eum Regula Sancti Caesarii, in multis cum Regula Sancti Benedicti , quam utinaesari in m prae oculis videtur habuiste Aurelianus, si-
sa, quam in Italia Monasticum Institutum proin pagatum est, relicta Hiberniae insula in Galliam
venit anno DLXXXV. ut ludulenter evincit M
billonius in Vita Maldeberii Abbatis Luxoviensis, quae extat parte II. saeculi III. Benedictini. Regulam, quam Monachi sequerentur, condidit, quae etiamniim extat apud Holstentum in odire veterum R Iutiram. Multa Monasteria extruxit Sanctus Columbanus, quorum praecipua fuere LuxovuUe, Amrat ense, de Fontanense in Gallia, & in Italia , ubi de sepultus suit, ει reliquiae ejus multis pollent virtutabres, sicut narrat Ionas in ejus vita. Clariores SanctiColii m-bani Discipuli fuerunt allus, Eustasus. in urse
Attala, Sancti Columbani in Bobiensis M nasterii regiminis succeilbr, itemque Deicolvi, Leobardus, Sigisbertus Ahbates, Monachos enim
omnes, qui sub Sancti Columbam Regula q1ilitantes Deo servierunt , commem rare nou
Ias Ferreoliu Ansberti filius Sancto Pit-mino Episcopo Ucetiae patruo suo successi ali-r no DLIII. ut ex eius vita a se ex veteri MS. publicata colligit Mocax Antonius Dominicius. In hae Urbe Monasteriuin excitavit, quod de suo nomine Feriolaneue nuncupavit. Extat ejus Rogula , quam pro Monachis scripsit apud Holle. nium, cujus Cinitula pleraque conformia sunt Statutis S. Caesarii Episcopi Arelatensis, scutostendit sae' laudatus Cointius in Annalibus Ecclesiae Francorum ad annum DLVIII. num. IX. de sequentibus.1anctus Bene istut Monachorum in Occidente parem, Nursiae in Dioecesi Spoletana natus, stRomae liberalibus disciplinas exculcus, ad emulocum, qui . lacus dicitur, in altissimam speluncam secessit , ub3 per trienniam nemini nutus
delituit, sed sparsa illius Sanctitatis fama, Miamulti Monachi se illi instituendos tradiderunt, quorum mores cum probare non posset, ab illa, non sine perieulo vitae Ibae discessit, ct in solitudinem se recepit, ubi, ob innumeram inultiiudinem discipulorum, qui ad ipsum quotidie coinfluebant, duodecim Monasteria aedi avit; Dein, Montem Cassinuin petiat, quem ex Daemonum, Idololatriae receptaculo illustre sanctitatis sacrarium secit, ibique clarissimi sui ordinis fuimdamenta iecit, condendo Regulam, quae vitam Monasticaan in Italia inibimarit ac propagavit,& postea in Galliam a Sancto Mauro eius inscipulo illata est. Adeo posteris probata est liac Sancti Benedicti Regula, ut Sancto Gregotio
Magno lib. 2. Dialog. cap. GMetione prachpua .sermone taculanta, Patribus vero di Conciliis Sancta, atque eodem spiritu, quo sacra Caiημnes condita haberetur. Nullo dii crimine quo vuadmittit haec Regula, pueros, adoles entes, adul-t , pauperesaequet ac divitas; nobiles S Uo,-les , servos & ingenuos , doctos pariter ac literarum expertes, Laicos & Clericos. Pueri oblati Monasteriis a parentibus, Vitae Monasticae iugum, ubi aetatem adultam attigillent, excutere non poterant. Sed de praestantia & propagatio
ne Regulae Sancti Benedicti in sexto Ecclesiae γculo, Fe de Moliastica disciplina, quae in ea praescribitur, legendus est doctissimus MabiIknius tom. r. Annalium Benedictinorum.
Sanctas Domatus Vesentiensis Episcopus, ita ex ordine Monachorum Sancti Columbam iaEpiscopatum fuisset provectus, Monatarum sub ejus Regula construxit, quod Pausium vaecabatur, &Monasterio puellarum, quod mater
eius iundaverat, Regulia scripsit ex M. Augaestini, Caesarii, Columbam, & Benedicti Regula
mxximam partem defloratam , quam edissit istentus in Codice Regularum. Quantanam in Hispanias invecta laetit lonastica disti lina, non est omnino certum. Multi asserunt, Donatum Monachum coaevum S. Gregorio Turotiensi, qui adjunctis LXX. k-ciis ex Astica Genit in Hispaniam, primum in
hane Regionem imul ille Monasticam disciplinam. Sed doctissimus sae' citatus Mabilitatius
probat Monasticiam duciplinam ania hune Do iratum, qui sexto seculo vixit, in Hispaniis jam viguisse. Ut ut sit, certum est, Sanctum uido
rum Hispalensem Episeopum Regulam Hispa
niensibus Monasteriis ex priorum Patrum Resu lis concinnatam tradidi 1le. S. Leander Episcis itidem Hispalensis, frater Sancti Isidori, libriam ad Florentinam serotem suam de Institutisne Fit amis scripsit, qui sacrariam Virginum Regii merith nuncupatur, &ab Holstento des plus est in Codice Regatarum. Dciatque S. Dissusu Complutentis ADtas, Dumientis deindὶ Episco' pus, de ad Bracarensem Epistopatum
uanslatus, Moli assidum Institutum in
maximὶ propagavit, ac duplicem pro Monachis condidit Regulam. Prior XXIlI. stera XX. dumtaxat colint capitibus. Utraque S. Fructus'
si Regula edita est ab Hessterio in C iee Res
lacum. Hi sint Sancti ni Viti, q4 s,
104쪽
sexto Monasteum Institutum in occidente late propagarunt, & Regulas pro Monachis M Mo
nialibus uiuifica Spiritus Sancti unctione periu-sas condiderim.
Obit Et tamen eum doctissimo Mabillonio
Praelatione ita primum Tomum Annalium Ben dictinorum hic advertere debes, Motrachos sexti iaculi, sicut&in aliis praecedentibus , non uni
peculiari Regulae suille addictos, ted aliquando plures insimul Regulas uno in Monasterio fuit
te observatas. Nam cuini Monasticae Regulae in unum scopum collimareiac , ut scilicet, a Scata rerum omnium proprietate , Monachi vitam coinniunem, laboriosam, abstinentem, &a iaculi tumultu alienam in 1iimmo silentio sibpraepoliti obedientiaciatisigerent, statisque horis ad divimi icia, ad lectionem, ad curandiuncorpus convenirent; in promptu erar, quae moralia sunt in omnibus Resulis proponere Moia steriis: Quae verbad Osticia damna, j umorum, ae laborispensum, aliaque id genus periinent, pro nutu & arbitrio Abbatis, leu Praepoliti, ex illi, Regillis desumeremur. Quapropcer ut tamia Regularum diversitate maxima erat Monachos iriter omnes animorum contensio, una locietas, unumque corpus nulla vestis quantavis diversitate discrαum. Facilis etiam erat ac promuc us ex uno in aliud Monasterium tran11 us, mutuet inque commeatus, non modo Latii orum inter
sese, sed etiam Latinos inter ac Graecos, quibus sat erat stabilitatem in novo Monasterio firma sese. Ratio huyis est, quia intextos Aculo, sicut& in aliis praecedentibus, unus tantum erat Monasticus,do, necdum in varias Classes divisus, sisut in praesentia divisus est in Religiosis,
exempli gratia, Mendicantibus, quorum unive
sae, quamvis last sparsae multae sub uno peculiari capite, eertis, & euique propriis Ostietis ac legibus Deo militant. At iaculo sexto unus
erat in commune onuinam ubique Moluchorum tam Graecorum, quam Latinorum modus & usus
religionis profitendae; nec isti Monasti ei ordinis unitati ossiciebant diverta illae Regulae, quae aliquando in eodem Monasterio Aservabantur, ia, ut inquit Lacar Hopentas in Pra fatione ad Coduem Regularum cap. diversae illae Regillam
commune proponebantur , ut ex has Monachi pro locorum & nationum differentia, vitam uni
ibimi, quoad praecipua, disciplina temperarent. Primaria quippe ει quali iundamentalis Monachohum Regula Evangelium erat; illa scilichi Christi consilia, quae castrare se ipsum propter
Regnum Ccxlorum , quae abnegate ise &crue tollere, quae patrem & matrem, uxorem de agros propter Christum relinquere ; quae vendere ρο- trinionia& date paul eribus, iisque nudos Christum tequi sit adebant. Regulae autem particulares nihil nisi esus priniae ac univerialis Regulae applicationes, aut declarationes locis aut persὀ-nis plerumque aptatae habebantur. Hinc olgini insere Mabillonius, miliani non elle, si Regulae Saneti Benedicti non ibi lim in novis, quae sexto seculo condebantur, Monasteriis fuerit admissa, sed etiam in antiquioribus Caenobiis, quae jam suam habebant Regulam, puerit adoptata, caeri Emiliare esset illis temporibus, ut plures simul Regylae in unoquoque Monasterio receptae es sent, & unitati ordinis Monastici, qui tum
ubique unus erat, dive sitas, variet sve .Regularum lion obstaret. Legesis etiam super hac re dovisum ratorii Gallieani erudi
teret O n. Ecia 1 Dis D. Praescribit ne in his Regulis, quas superius inemorasti, i evera Monasti ea disciplina M. Severa in istis Regulis indicitur Mon chis disciplina, quae ad ista Capita revocari potest. Tenetamur Monachi Abiatibus promise obtemperare, Christum per arωm viam 1equi, abdicationem omnium bonorum temp ralium perpetiam profiteri; jugema earnibus ab
stinentIam, interioris vestatus asperitatem, iden
Laum quocum'ue tempore, sed praesertim horis nocturnis obser are, longa jejunia protrahere , vilibus cibus vesci, lamentis peccara sua plange re, corpus abstinentiis atterere, lectioni & minditationi Sacrarum Scripturarum vacare, bre vena 1bmnum capere, noctu diuque divinas laudes in Ecclesia celebrare, vitam Iblitariam ducere, & quotidie operari manibus suis, ut invaselum vitae necellaria sibi procurarent, sed etiam indigentiae aliorum propriis laboribus co sulereiit. His sinctissimis legibus adstitistiMonachi sisti Deo intenti serviebant, & angelicam vitam in terris agentes cupiebant cum Aliostolossisliavidi esse cum Christo, uti electibus delitias, ad quas continuis anhelabam, aeteritum eo
tiremur. Sed de Monastica sexti saeculi dileis plina saris, pro suscepta operis nostri brevitate. dictum sit, de qua, ii plura scire aveas, lesesis
Hopenium, coimium, e . A bittaniam locas supraestatis, ubi sitim tuam ad satietatem usque explere poterri.
D. Explanatis his, quae ad fidei doct inam.& discietinam tam Ecclesiasticam, quam Mona
sticam texti Ecclesae saeculi spectant, hoc unum tantum impraesentiarum superest, ut doctrinam Moralem ejusdem seculi exponas, atque summatim perstringas praecem oen. vivendi, quae M. Pittes fidelibus tradaderunt. M. Patres sexti Ecclesiae seculi aliorum, qui ipsos praecesi erant, vestigiis insistentes, doctrinam Moralem ilim in operibus Asi elicis, tum in Homitiis, quas ad populum habebant, diligentes juxta ac eruditE expositerunt. In hoc
tamen genere duo praecipa excelluerunt, videlicet Gaulus hannes Climacvi apud Graecos, ZeSanctus Gregorius Acmus Papa aDiad Larisam. In
libris Moralibus Sancti Gregorii Magni, qui habentur Tomo I. recentis Mus Operum Editionis adomatae a Patribus Benedictinis Congregati his Sancti Mauri, extant optam morum prie cepta omni aetati, sexui,.& conditioni consit tanea, ex quibus, velut a totius Evangelieae M talis promptuariis, Verbi Divini Praecones, α animarum Curat oras tutis iani & saluberrimam haurire possunt moralem doctrinam ad dirigmidas animas suae curae concreditas in viam lalutis. Tot inter praecepta moralia non pigebit aliqua ex Sanctissimi illius Pontificis tibus excerpta seligere, Meque subnerure, ut specimen aliquod moralis doctrinae sexti seculi tabere possu.
In primis, lib. XIX. in Caput XXIX. in Iob
n. 3o. docet S. Gregorius Magnus, in Ecclesiae Rectoribus, quod de Confessi iis Draeseriim intelligendum est, nec vigorem debere esse rigidum, nec mansuetardinem disss.lutam. Sunt, M A nan qae
105쪽
iamque, inquit Sanctus ille Doctor, nonnulli Regula datamantur laxi illi animanam Rectores, ita districti, ut omnem mηβetudinem benigni- qui consuetudinariis& inveteratis peccatontiatatis amittant, oesunt nonnulli ita manseri, ut toties tinpendunt absilutionis benehcium, γωρ jdanti icti jura regiminis. Unde cunctis Re ties ipsi, quasi canes ad voiratum reverientes, ambas utraquesummoperesuNι tenenda, ut nec in peccata sua confitentur, etiatris nulla in illux, ciplina rigore benignitatem mansuexuuinis, nec rae poenitetitiae , ac sincerie conversionis stilararsam im mansiuerudine districtionem deserant di- appareant. 'plina; quarenus nec . compassone pietasu G- Tertio, s. Gregorius Magnus Homilia xx dursant, iam e tumacra correant, nec disci. in Evangelia peccatoribus iam ad mestorem smispona vetorem massant, cum infirmorum animos gem conversis modum constantem ac veram pidi consolanto. Regat ergo rigor mansuetisdinem, O nitentiam agendi praescribit his verbist Alliama uetudo ornet rigorem. ct sic alterum commen- namque es paenitentia fructum facere, aliud si, datur ex altero, ut nec vigor sit rigidus, nec man inum ponitentia fructum facere. Ut en sic suetudo i lata. Iuxta hanc sapietatissimam d.m dignas par stentia fractus loquamur sciori S. Gregorii Magni Regulam debent Pastores α est, quia quisquis illistra nulla commisit, huic Iure Meti res animarum a rigidiori, sicut & a mol- conceditur, atticiti, utaris, seque pietatis e ratiori morum disciplina ex aequo abhorrere, & in Daeiat, ut tamen, si noluerit, ea, qua mundisum, medio consistere, ne ad extrema impingentes, non relinquar. Alsiquis in famicationis culpam, auctores lint ruinae de damnationis multorum. νel fortas , quourarius est, in adauterium lapsas Sunt enim nonnulli, ut obiter dicam, qui in est, tant. a se licita deber Ascindere, quant, fleregimine animarum, quod S. Gregorius M.ignus meminit O illicita perpetrasse. Item , S. Doctor Artem araram appellat, seie ingeniosos praebcnd Homilia XXIV. in Evangelia, ait, Aries, quae in evellendis sputis renitentiae, in distipanda vix alisque peccato exerceri pollunt, omnino lege Christi, iii excutiendis conscientiae scru post conversionem este relinquendas: Sunt erum, palis ; silertes in excogitandis lenociniis, de ste' inquit, pleraque negaria, quasne peccatis ea ἐπ-xibilibus quibusdam regulis, quo peccatores bere aut vix aut nullasenus possunt. suis ero ad sarcina licet criminum gravati commodiorem peccatum implicant, ad haec necesse est, ut post cνη-
vitam agese, de in utranavis, ut asinu, aurem versionem unisses non recurrat: Et Homibadormire possint sagaces in praescribendis viven- -IV. in Evangelia docet idem S. Pontifex, indi sermulis, quae ui malis bona, in ambiguis quo sita sit vera poenitentia: Paenitentiam qκ certa, in laborinus otium, indubiis securitatem, pe agere, est O perpetrata mala piangere , c& plo.
in periculis promittunt tranquillitatein, quin, genda non perritrare. I iam quisic assa de orat, stipenda rerum mutatione Aciunt, ut dul- ut tamen alia committat, bisue paenitentiameescat, quod Mnarum est, bl.urdiatur, quod Mere aat is uiar, aut ignarat. Ad hane S. horrendum est, formosum fiat de suave, quod Gregorii moralem Do nam, quae sexto E deforme de fumidum est. Sunt vero ex adverso Hesue saeculo obtinebat, si peccatorum converabi nonnulli, qui nimia nioruin asperitate pec- siones, quae nostris temporibus fiunt, exiganeatores adeo terrent, ut in causa sint, cur in Lur, quam paucae, pro dolori inveni madesperationem suae inlutis adducti prorumpant verae, sincerae ae dIuturnael Mitto, brevitatis ad praecipitium, de cum infelice Iuda adiunestum ergo, alia quam plurima utissima morum praeis laqueum coniiugiant. Ab utroque itaque extre- cepta, quae S. Gregorius passim tradit in suismo, saluti animarum perinde noxio, ut tibi cse libris Moralibus, videlicetin libris XXXV. Mimveant Rectores animarum, debent, juxtin hanc ratium in Iob, in duobus libris in Mechielem,
Regulam a S. Gregorio Magno prudentissimh & in duobus libris in Evangelia , in qu,
statutam, esse erga peccatores inansueti aeque ae bus totvi est Sanctissimus Pontifex, ut Chiis severi, ut possint iiifirmos lacte nutrire, ne pe- stianos adhortetur ad amorem Dei super omnia, tisitentur, robustis selidiorem cibum porriger ω ejusque mandatorum observationem, ad di ut in virtute adolescant, alios mansitetudine clionem proximi, ad timorem judiciorum Dei. allicere, alios rigidioris diiplinae virga a vitiis ad dignam celebrationem Festorum, & Mera-
deterrere, licque omnibus omnia ficti omnes mentorum susceptionem, ad tolerantiam malo. Gatores Christo lucinaciant. rum in adversu, ad odium omnium vitiorum, ad
praeterea, S. Gregorius Magnus Homilia exercitium & incrementum Christianarum vitis XXV in Evangelia docet Pastores, &eos, qui-' tutum. Hos itaque S. Gregorii Magni libros bus incumbit cura animarum, quo pacto ligan- Morales mirifica Seiritus Sancti unetione per-di atque solvendi potestate uti debeante riden. iussis , auctor tibi sum, charissime Diseipule . dum s. inquit, qua culpa precessi, aut qua fit ut assiduE pervolvas, puram & integerrimam paenitentia securans culpam, ut quos omnipotens Moralem Christianam ex illis haurias, ad cujus Deus par cona punctionis grariam ν tat, iris Ra- normam tuos mores jugiter componas. Hoc sinis sententia Gm t. Iunc enim vera est aM enim faciens, olei sumsaisu facies, Oeos qausistis mafidentis, cum interni arbitrium sequis te audiunt, Verba sunt Apostoli Pavit r. adiis judicis. altera Sanssissimi Pontincti Timotheum cap. 6. '