장음표시 사용
21쪽
deligs, inquit, Arianorum D εμι, Pres, teri, o Clarui, quam Rex, O Vandali sarie.
D. Ecclesia his persecutionibus vexata, dein tot Regnorum pei mutation 1bus, quae quiluo saeculo contigerunt, suscepit ne aliquod incre
M. Haud parvum inerementum suscepit Ecclesia in quinto iaculo per conversionem Ct dum Galliarum Regis, qui post victoriam, quam retulit de Alemannis anno CCCCXCVI. baptizatus fuit die Natali Domini e)usdem anni a S. Remigio Episcopo Remensi, sit testatur Aritas iseopus Viennensis in Epictola ad eumdem Clodoveum scripta, in qua Lechabet: Gaudeat ergo quidem Gracia, habere se Principem legis nostra, Mnon jam, qua tanto muneris dono ma meis reatur illustrari. Siquidem ct occiduis partibus in Rege non υνο, novi jubaris lumen essulgurat, cujus olendore congrue Redemptoris nostri tiνitas inchoaνit, ut consequenter eo die ad salutem
regeuerasi ex unda vos pareat. qua natum Redeminptionis με Cati Dominum Mundus accepit. Tria millia hominum de Exereitu Clodovei Galliarum Regis Baptisnum sit sceptile, ait S. Gregorius Turonensis, sex vero millia Fredegarius in Epitome , quos mcmarus in vita S. Remigii sic conciliat: Baptiaruntuν, inquit, de Exercitu Clodorei tria millia virorum, exceptis parotis o musieribus :Eadem die, qua Clodoveus baptitat est, Alba
sedis ejus soror bapti istas, conνersa est etiam ct
alia seror ejus LotechιIdis nomine, qua in Haeme. sim Arianorum dilapsa fuerat, qua confesa aqua- Iem Filium Patri, ct Spiritum Sanctum, chνι inata es. Anastasius Papa, ubi accepit Godoveum Francorum Regem secro Baptisinatis fonte finisse regeneratum, statim gratulatorias ei litteras pet merium Presbyterum misit, quas Duberius
doctissimus Benedictinus in Spicilegio publicavit, in quibus Summus Pontifex sic ait: Tuum, Gloriose Fili, in Christiana fide cum exorco nostro is Ponti atu contigisse gloriamur. Quippe Sedes Petri in tota occasione non potes non latari, cum plenitudinem Gentium intuerin ad eam retici gradu
concurrere ι Oper temporum θatia expleri Aearum , quain in astu ussus est mittere idem Pisa- ιον hominum, o Carvis murusum nasus Clarigeo cte. Sed hac sumetant de statu Ecclesae inlunio saeculo.
D. 'innam sum Haereses, quae Ecclesiam
in quinto seculo exagitarivate
M. Quatuor praecipuε Haereses in quinto
Ecclesiae saeculo emerserunt, videlicet Pelagianorium, Semipelagianorum, Nestorianorum, &Eutychianorum. Auctor Pelagianorum, Haer sis it Pelagius E Britannia oriundus, Monachus
quidem . sed nullis sacris Ecclesiae dignitatibus insignitus. Unde Zost o Papa in Epistola ad
Aurelium Primatern Carthaginensem, & Afros Epistoposci eum vocat laicum, quia Monachi id temporis ad Sacros Ordines non promoti inter laicos iecerdebatur. Pelagii Haeresi praeluserunt Origenes, Theodorus Musisenus, M Rumnus Aquileiensis Presbyter, qui postremus Romam sito Pontificatu Andhesii, hoc eth sib finem quarti saeculi veniens , Pelagio Romae degentiuios errores affricuit. Constat sit 1idem Pelagium Romae diu moratum esse, eumque, ante
Rufini Aquileientis Presbyteri in hMac Civitatem YPullum, Romae integrum famae , & purum sulpicionis fit ille, inuno Sanebun audiis te, Sea viris pietate eximias Hieronymo, Paulino N Iano aliisque dilectum, tanquam virum non paris profectu Chrisianum, ut inquit S. Augustinus de
peccatoram meritis, O remi ne cap. i. & 3. At Rufilius, teste Mario Mercatore in praefatione lubri subnotationum, pelagium Roma decepit, eumisque ad pradictam apprime imbuit, atque instituis nitatem. l elagius errores , quos imia rat .
aliis instillare volens, edidit Romae brevissimosui S. Pauli Epistolas Commentarios, quos ipsissumos illos elle, qui libris S. Hieronymi vulgo adjungi solent, egregie probat Eminentissimus N.-ri qui in sua Historias lagiana.
D. Quos errores disseminavit Pelagius M. Errores, quos disseminavit Pelagius, ad tres classes revocari politat. Primo, negabat peccatum originale, & parvulos decedentes sine Baptismo aeternae damnationi este obnoxios. Seis eundo, allerebat hominem sine ope gratiae, per solam naturam, ingenitasque liberi arbitrii vires quodcumque bimum opus elicere poste, Ze gra
tiam dari intuitu meritorum. Tertio, docebat,
hominem solis liberi arbitrii viribus ad eum peris sectionis statum aiturgere poste, in quo impe eabilis elles, echaberet απάλ- , seu passonum
impassibilitatem , sicut olim inepth fingebant Philes hi Stoici. Sunt nonnulli Theologi, qui
Pelagii Haeresim in quatuor dividunt status. Priamum vocant Ethnicismum , in quo istum naturam, & meras laberi arbitrii vires admisit Pelagius. Alterum appellant Semiethnuisemam, in quo gratiae nomen, naturae & libero arbitrio timbuit Pelagius , quia ea a Deo beneficia accepimus. Tertium nuncupant rurismum, in quo Pelagius gratiam in lege.&doctrina constituit. Quartum
denique statum appellitant Semichris imum. in qηo Pelagius gratiam voluntatis, di actionis fassus quidem est, sed non sine errore. D. Habuitne Pelasius aliquos ad sitam pro pagandam Haeresim Disc1pulos M. Pelagius vehementibus seis, atque a dentibus adhortationibus, ut ait S. Aisustinus cap. 1 f. libri de Gesis Pelagii, multos, se i CHestiam in primis Auditorialem Scholasticum Romae eo infecit errore, quem ipse Rufino acceperat. Hinc Peletis adb sit Caelestius sinquit
bilis natu quidem. O illius temporis Auditor is Scholasticus , sed natura vitio eunuchus matri Mero editus. Ex quibus Marii Mereatoris verbis colligitur, Coelestium Pelagu discipuluan, cujus patria parum nota est, Enobili genere filisse pro' gnatum, Audatorem Scholasticum, id est, Advocatum publicarum causarum, Ecclesiarum, &Civitatum ; eumque naturae vitio eunuchum
Risse. Cum hoc caelestis Pelagius anno
CCCCVIII. aut CCCCIX. Roma in Siciliam selerecepit, ubi sim sparsit Haeresim, dum Gothillam depopularentur, Romamque semel, &
22쪽
iterum obsidione cingetent. Biennium Syracu- Haereticus gloriabatur 11s in sicilia, aut etiam triennitim serme posue runt Pelagius, de Coelestius. Deinde venerunt in Amram, ubi Pelagius relicto Coelestio, post brevem moram Carthagine solvit in Palaesti ustivi, cuin Carthagine esset, ad Pres
ino xiii lignis PresbΡer, qui ex Hiipania, unia oriundus erat, in Africam, dein in Palaestinam veniens anno CCCCXU. declaravit, Coelestium a Concilia Carthaginensi anno CCCCXII. nusse. damitatum, & Pelagii errores ab Augustino , Zebyteratus Ordinem proinoveri tentavit, 1 ed se Hieronynis profligatos elle. Dones Episcopus stra. Ei quippe obstiterunt fideles Oerici, unusque ominum nomine Polinas Ecclesiae olina
Mediolanensis Diaconus, qui libellum obtulit Aurelio Carti inensi Episcopo, in quo Caele
sim multorum ercorum iniimulavit. rare Aurasius totius Aseleae Primas Concilii im Carilia-ginense anno CCCCXII. convocavit, eui multi interfuereEpiscopi, non tamen S. Augustinus, ut ipsemet testatur lib. a. Retractati um P. Comparuit in hoc Concilio Gelestius, adversus quem stetit Paulinus Diaconus, qui septem erroris Capitula ei obsecit. Primo, quod diceret: Adamum mortalem essefactam . qui stre peccaret, sive nonpeccaret, morat rus fuisset. SMndo , quod
peccatam Aia 'siam solam laest, ct non genus ha-ν --. Tertio, quod parruli, quι nasiuntur, is
statu sunt, in qua Adam fuit ante praevaricari nem. se, quod neque per mortem, vel pra
ricationem Ada omne genas hominum moσιπι- ,
neqM per ResuNectionem CFrim omne hominam tenur resurgat. Quiritis, quod lex se mittis ad Rerum Cauram, quomodo ct E Agelium. Sexto , quod O amte adventam Domini fuerunt hominesi eccasius. Mest, nepeciato. septimis, quod
Vanter, etiamsi non baptirantur, habeant ratam armam. Porro, Causias ad capitulum 1 eeundum, Δ: ad tertium sic respondit, ut ea neque eonfiteri ausus sit, neque etiam inficias ire voluerit, sed uti iodi quaestiones utramque in par rem ventilari polle dixerit. Addidit tamen .se semper alienuste infinies egere Bapti lino. Patres Hierosolymitanus. ad cujus obfriuia, s litationis causa, accesserat in M, Conventum habuit Presbyterorum , in quem non solum introduxit Orosium, sed eciam Pelasium , quem lices, lasecum, & in crimine Haereseos deprehensum inter
presbyteros taere justiti Orosius LatinE, Io-nes Episeopus Hieroselymitanus Graece luctu
bantur, sic ut uterque Interprete opus haberet, neuter neutrum intelligeret. Iustitit tamen hones inolio . ut Meret accusatorem, sit luetune Iudicem acturum. Λt Orosius nolens, ut
Ioannes, qui Pelagio haud parum fluebat, Iudex de Arbitet in hac causa sederet, palam proselliis est Ioannein Iudicem minus idoneum videri, Pelagium Latinum elle, di se itidem Latinum, ae stibinde Pelagii Haeresim Latinis partibus m sis noram, e videmque linguae Iudicibus esse re servandam. Quibus permotus Damines huc pus Hieroselymitanus, sicut testatur Ulemet Orosius in sua Apolcinia, novissimam seMentia
protulit, cox rinos postulationem, intentionemquana ram, ut ad Beatum Innocentium Papam
manum Fratres, O Epistola mitterentur, anires quod iti decerneret, secuturi. Sed at Haereticus Pelagius impositosi eatenus flentio conticesceret, O ut nostri ab insatiarisne conrictι Dannas co fusique temperarent. Unins in hanc sententiam consensimus, gratiarum actisne celebrata, pace fa cta, ct consummasa aspacis testimoniam orationadisicesimas. Non mula post hune Conventum Hieric
Concilii Carihaginensis, ubi Coelestium audivit' mitanum Pelagius Haereseos nomine apud Palae sent, eum damnaverunt, Λ anathemate per ' stinos Antistites denunciatus filii. Dus Meus terunt; Ipse tamen ad Sedem Apostolicam appet i tores seerum ueros Aresalensis , 5e La crus lavit, ut latam contra se sententiam declitraret,& ne, uti Haereticus, palam traduceretur. ve rum, chira sitae cause dissideret le/M, appellatione neglecti, Ephesuin Asiae Urbem mox contendit, ibique ausis est per obrestionem to cum Presbyteri spetere, Multos Epheii suam ed euit Haeresim, quorum ope vicinas Insulas infecit, sed maxim , heut scribit S. Hiemi
Aquensis Epis opi, qui suis Sedibus pulsi in Pa
laethinam secellerant. Hi duo Episcopi errores ex
Pelagii de Goelesti libris colleetias in libellum re
tulerunt, hisque adfecerunt tum illos articulos, quorum causa damnatus fuerat Caelestius a Co ei lio Carthaginensi, tum etiam illos articulos,
quos murias Syracusanus Iaicus ad S. Augustitium miserat, ut legere est in Epistola ejusdem mus lib. 4. in Hieremiam. Cum igitur Caelestius Hilarii reci alias 88. &in Epissiti Augustim ad
Pelagianam Haeresim latissime propagaret, hujus Sectae homines dicti sunt etiam Caelesti L Intrrim Pelagius Palaestinam, sit diximus, prosectus, sibi Hieroselymae, perinde ae in aliis Palamae Ioeis Distipulos adscivit, gratiamque aucupari coepit si aenis Hierosolymitari Episcopi. qui illum benigne exeepit, quod adversus S. Hieronymum, quo eum simultates gerebat, opportuno
traesidio sibi futurus videretur. Calestias, concrutata sibi Ioannis Hierosislymitani Episcopi benevolentia, cristas erexit, eoque temer lacu pro
rupit, ut Sanctia in Hieronymum, cujus Commentarios in Epistolam S. I ili ad Ephesios earpere ausiis est, ad certamen provoearit. Sed ei matheessit Mariis alea ; nam s. Hieronymus, &s. Augustinus in illum ealamum strinxerunt, elinque errores tam selidὶ consutarunt, ut vidius .ae prostratus suerit Pelagius. Patrocinium quoque honis Episcopi. Hieroselymitani, quo ille
' R. P.Macinthi Hist. Ecri. Tom. N. Hilarium tr7. alias 8'. Seriotum idiomate Lati no libellum obtulerunt hi duo Epiumpi Eaugis Caesariensi iscopo totius Palaestinae Metropoli tano. At huius causae iudicium remissum est ad Synodum Diospolitanam , quae mense Decembri eius4em anni CCCCXV. coacta fulti Huic Syn do interfuerunt quatuordecim Episcopi, sed ab ea absuerunt Heras, de Lattarus Episcopi, de Orasias Presbyter, ita ut nullus in hae Di o adestet. qui partes Actoris obiret in Pelagium. Perlectius est libellus, in quo Heras, & Latinas Episcopi sententias, seu potius virulenta Pelagii dogmata perscripserant, Δ Interpretis opera usi sunt Iudi
ως Latinae dictionis ignari. Ast Pelio ad sibi objeω responsiones eloquio Graeco reddidit. Quasdam propositiones a se die exposuit, de adstasium Catholicum inflem re studuit, alias pro postiones a se nunquam fuisse assertas confidenter asseveravit. Quin, de ab Articulis in Conci-
23쪽
tio Carthaginensi proscriptis, & a quibusdain
Caele semelviis se abhorrere professus est, si que per chebra mendacia, ct ementitam fidei professionein Pelagius damnationis sententiam Heclinavit, & innocens ab hac synodo declaratus est his virbis: μης quaniam satisfactum est nobis prosecutionibus prastentu Pelagii Monacbi. εκα qui. piis doctrinis consentat, contraria verbiacusa ei reprobat, O anathematiain, Communionis his cis si eum ust,in rhalua confitemur. Hinc exultans Pelagius, mi 1 Iis in Provinciam Epistolis, sua dogmata approbata sutile non paucis persuasit; sed perpetia: nam S. Augustinus pluribus in locis allerit, tantum abesse, ut in hac Synodo Dio . spolitano abibliitus fuerit Pelagius, ut suo semetore damnaverit. Certum tamen est, Pelagium mentalium restrictionum peritum tanta verilitia
accusantuam, di iudicantium diligentiam elusille, ut Patribus Synodi Diospolitanae fucum fecerit,
eisque accusatores suos calumniatores, se vero
Catholicum persuaserit. Undὶ non mirum, si Patres Dios litani, licet Pelagii Haeresim execrarentur, eum tamen Catholicum se fingentem dineepti errore sam abselverim. Qua de causa S.
Hieronymus in Epistola 2o a. alias a . ad Al tumge Augustinum, quae inter Augustinianas legitur, appella Synodum Dio politariam miserabilem,
non quod errores Pelagii approbaverit, sed quod errore saeti absist verit. initio anni CCCCXvI. e Palaestinae in
Africam navigavit,&literas ab Herote, S: Ladaro
Episcopis Gallis serimas , quae gesta in Synodo
Dios litana declaranant, secum detulit, easque Africae Proconsularis Episcopis , qai tum tempo tis solemnem Synodum Carthagine agebant, ex hibuit. Convenerunt ad hane Synodum Carthaginensem Episcopi 68. qui lectis iis,qtiae contra Coelestium anno CCCCXII. in priori Synodo Catinastinensi statuta fuerant, &Sestis iii Syn
do Dini politana attente etiam consideratas, Pela gii, & Coelestii errores denuo anathemate confixerunt. Eodem anno Haeresim Pelagianam Symodus Episcoporum Numidiae. quae Mileri celebrataeu, cuique intersuit S. Augustinus, damnovit . Utraque tamen nodus, live Carthagmen
sis, sive Mileuitana secunda discuit. negotio relationem misit ad Innocentium L Summum Pon tificem, ut ipse, m. quo residebat Sedis Apostolicae Principatus, sui firmaret auctolitate, quidquid i lcopi censuit lent de damnando Pelagio, de Coelestio, eorumque Haeres. Quinque etiam Africani Praesules, scilices Aurelias, At pius, Augustinas, Eνοδus, ac Possidias, praeter Syn dicas Conciliorum Carthaginensis, &Milevitanae secundae literas , aliam communi nomine familiarem Epistolam eidem Irmocentio Pa pae se ipserrant , qua totam Pelagii causam uberius apud illum exposuerunt. Ad literas synodicas Conciliorum Carthaginensis, de Mileuitani serendi,
sieut ad Epistolam similiarem quinque Episcoporum rescripsit Iim entilis Papa die et . men
si, Ianuarii anni CCCCXVII. ac primunt quiadem nesarium Pelagii dogma condemnavit, ut Regulae Fidei contrarium, de dei δ, auctores Haereseos Pelagium, de Coelestium a Communione Melesiasti ea separavit, donec resipist erent. Hine s. Prosper in Carmine de Diratis Romanae Sedi primam Pelagianae Haereseus damnationem acceptam resert his versibus: Psem subeuntem ρνima retidit Sedes Rama Petri, qua Pastoratis bonaris Facta caput Mundi , qui aid nonpossidet armis,
D. Concilium Carthaginense vivio CCCCXII. celebratum Haerelim Pelagianam, ut iam obser vasti, condemnavit. Idem factitarunt Coiicilia Carthaginense, de Mileuitanum secundum habita anno CCCCXVI. Quare igitur S. Prosperserabit Innocentium I. Papam, qui solium anno
CCCCXVII. Haeresim Pelffimam proscripsit, dc Pelagium, di Coelestium a Communione Ecclesiae separavit, suille primum, qui Pelagianam Haeresim condemnavit
M. Haec facili negotio conciliari possunt.
Quamvis enim Concilium Cartilaginente anno
CCCCXII. indictun, a Presbyterio & Ecclesiae
Communione Coelestium, ob errores, quos spargebat, repulerit, ham tamen privata tantiam fuit in eum hominem censura, quam oelestius ap-tellatione ad Romanam Sedem sese elusisse puta-at. Idem dicendum est de Episcopis Africanis in Coneiliis Carthastinensi, Silite vitano secun do anno CCCCXVI. congregatis. Hi siquidem Episeopi Africani ad Sedem Apostolicam,
seu ad Innocentium L Summum Pot ficem roserendum este censuerunt, quidquid de damn
tione Pelagii, & Gaelestii sentiebant. Unde ab Innocentio Papa tanquam a Christi Vicario,& Supremo totius Ecclesiae Capite ultimam illius causae definitionem expectabant. Merito igitur S. Prosper Romanae sedi, seu Innocentio I. primam tribuit PGgianae Haereseos damna
D. Post definitionem Sedis Apostoli eae fulse
finita causa, ct extincta Pelagianorum H
M. Post sententiam latam ab Innocentio LRomano Pontifice finita quidem fuit causa, sed non finitus error. Caelesttius quipph vasettim Sycophanta, qui vivio CCCCXII. in Concilio Carthaginensi damnatus, Ephesum se contulerat, &inde Constantinopolim venerat, ubi suam Haeresim disseminans ab hujus Urbis Epi seopo ejectus est, datis ad Episcopos Asiae, Thessalonieae, & Carthaginis adversus illum lit
ris, Coelestius, inquam, audita morte Innocentii Papae, ex Oriente Romam protinus advolevit sub initiuta pontificatus infimi. Huc cum pervenisset calestius, Zesimo Papae Synodum in Baslio S. Clementis celebranti libellum porre xit, quo fidem suam testabatur. Mus professo visa est rasimo Catholica, non quod Coelestii dogmata in hae professione contenta approbaret Summus Pontifex, sed quod Apostolieae Sedis judicium amplecti se pμatissimum exhiberet.
Non putavit tamen Zosimus, Coelestium statim esse aiablvendum, sed interposito du/rmm mensam tempore, detrec resiriberetur ex Africa, resipisce di ei locus sub quadam me Tex iis sententia liniatate concessus est, inquit S. Augustinus lib. a. de Peccato Originali cap. I. suas quoque ad Z
simum literas, & professi rem fidei misit Pel gius , quibus nimis facilla assentiens Pontifex, eum ut Catholicum recepit, duasque hae de rescripsit Epistolas, unam ad Epistoeos Afri , alteram ad Akνelium Carthaginensem Epist pum, quibus Sanctos illos Praesules durius increpuit, dolens Pelagii, oe Glestii vices, qui
24쪽
Catholich cdm saperent, Haereseos damnati suissent. Severis etiam perstrinxit --rotem Arelatensem, &Linarum Epit punx Aquensem, eosque absentes, & Episcopatu, di conamunione trivavit. Verani culpana suam, quana errore imprudens admiserat Zomus, postea correrat, eumque excusat S. Augustinus lita a de Peccato Originali cap. s. his verbis: Sed mustum misericors memarata Sessis Antistes sicilic t Zolimus)ubi eum, Coelestium, ridis ferri tanta praesumptione praecipitem, tangiam furentem, donec, si miser seri, resipisceret, misit eam sensim suis interrogarionibus, ct issius responstanibus ossigere, qu amdi fricta feriendosententia, in illud abruptum, qu
Iamjam propendere videbatur, impellere. Sane, Iratim ae ZAnus a duabus Synodis Africanis accipisset rescripta , & gesta omnia, quae Petreii, de cilestii causam , eorumque damnationem spectabant , ic fraudes utriusque Hatretici de textilet, ad pleniorem audientiam Coelestium
vocavit. Sed elestius male sibi conscius ain tes suas patere, millumque sibi supere ite tergi versandi modum advertens, s e. examini iii diuit, de Roma excessit, evasit, erupit. Cogni ta illius fuga rasimas absque ulla cunctatione tulit in eum , di in Pelagium decretoriam sententiam, universis Mincii Epricopis grandem
illam seripsit Epistolam, quae Tra oria appella
tur, omnia Conciliorum Africanorum adversus
Pelagium, &C Helbum Decreta approbavit, Miatam . meesibret Innocentio I. in Pelagium, de Coelestium sententiam confirmavit, misitque
Tractoriam suam Epistolam, x gesta Synodi
Africame ad Honorium Imperatorent Ravena
Agentem, in qua ab ipso petebat, ut C lestius, omnelque Pelagiani Uria pellerentur, & toto
Christiano Orbe tanquam Haeretici h iberentur, quod Iubenti animo esculus est Honorius ,
ctum Imperiale emittens anno CCCCXVIII. quo iussit, latium , & oelestium ex Urbe
mici, omnes istorum Haeresis convictos faculta tibus spoliari , ae perpetuo nauictari exilio. Aliam adversds Pelagium, & Coelestium Constitutionem edidit Imperator anno CCCCXIX. qua non sistit m priorem renovavit, sed & insit
per sanxit, ut hiseopi, qui Tractoris Zolimi
Papae Epistolie subscribere renuerent, scis sedibus ejicerentur. Obtemperarunt uiiiversi Episcopi, exceptis tamen haramo Pelagianae H. teleos Patrono qui In Apulia natus, Episcopus suit Urbis Gunensis, quae est inter Apuliam,& Campaniam, Benevento distans viginti mi, Iliacibus, & Frigentum nunc vocatur j & aliis octodecim ejusdem Pelagianae factionis E se
pis , qui Zosimi Papae Epistolae subsecibere
detrectantes, non Ibi sim Imperialibus legibus, sed de Saeerdotalibus statutas depositi, atque exauctorati omni Italia deturbati sint. Jalia usis, aliique ejus complices octodecim Epitcopistis sedibus pulsi litillum fidei obtulerunt Augusti, Ptimare Aquile jensi, α Epistolam seripserunt ad Rufum Thellatonicens in Epist tum Sedis Apostolicae Vicarium, in qua pinu ibant audiri in Concilio Oecumenico,
tamen eis concessum non est, utpost ad proscribendos illorum errores ubique terrarum jam damnatos minime necessarium. Pelagiani non ,
tantum Roma, sed etiam Constantinopoli, de Epheso expulsi sunt. E Palaesina. quoque, R. P. H'lauri ras. εια Tm. H. in quam se contulerant, a Theorito Discopo
Antiocheno ejecti sunt. Caelestus tamen sub Otificatu Catulini Romam reversus, in gratiam Summi illius Pontificis irrepere tentavit, sed se strat Nam Cesesinas Papa Decesserum suorum vestigiis insistetis, di avitae de gratia doctrinae, quam . strenue defenderat Augustinus, intrepidas alterior, non solum Coelestium, sed& Iuli num, ea teiosque Sectae Pelagianae homines t
tius Italiae finibus jussit extrudi. saltimus uitaliciam ad Theodorum Mopsuinenum naviga- .vit, e qhia etiam ejectus est post sententiam in Concilio habito in Cilicia, in quo Gaelestius eum sua Haereii damnatus est, ejus ue damnationi Theodorus Mopsuestenus salthm verbo tenus contensit. E Cilicia ejectus Iulianus nihil non egit,
ut 1 uae Sedi restitueretur, sed cum ejus conatus ad nihilum reciderent, in Siciliam successit, ubi mortuus est. Denique Pelagiani, ut res suas Michas utcumque erigerem, foedus eum Nes rimis Haereticis inierunt. Sed una cum illis in
Concilio Generali Ephesino anno CCCCXXXI.
damnati, ad Summas angustias redacti sunt, paucique remansserunt per occidentem hie illae disei persi. D. Quandonam, & quo pacto exorta est Semipelagianorum Haeresis M. Semipelagianorum Haeresi, quae Pel gianae appendix, es infaustus surculus est, ini- tilina dedit enatum dissidiuin in Monasterio Adrumetino in Africa occasiolle Epistolae S. Augustini ad Sactum Presbyterum, qui postea Romanus Pontifex creatus est. Hanc siquidem Epistolam S. Augustini, quam Horm hujus coenobii Morinctus Adrumetum transmisit, cum legissent Mosiachi Adrunietini, in sensus 1 mente s. Augustini penitus alienos distracti sinat. Quod ubi S. Augustinus per Felicem, & cresconiam Monachos Adrumeturos compertum habuillet, scripsit ad Monachos illos instruendos libros de Gratia, O libero Arbitrio, duasque misit Epistolas ad n untinum et obii Adrumetini Praefectum. Aelibi ὀrum is Gratia, ct libero Arbitris lectio no- 'vo errori locum dedit. Cum enim quidam Monachi Adrumetini Iegissent, omnia bona opera esle Dei dona, inde deduxerunt, neminem esse corripiendum, si praecepta Dei non faceret, sed tantia mimodb pro illo orandum Deum, ut, ipso donante, saceret, quod jubebatur. Id S. Augustimo Valentinua per Florum Monachum signis 'cavit. UMES. Augustinus, ut procul ab Adrum tinis omnem errorum caliginem dispelleret. librum de irreptione, O Gratia inscriptum elucubravit. Sub idem tempus, quo in Monasterio Adrumetino jacta sunt Semipelasianae Haereseos se mina, Vis His Carthaginensis tela aperte Semipes gianum prodidit, allerendo non aliter miserum Arbitrium, S: Dei Iustitiam servari, nisi dii r, fidei initium non esse donum Dei, sed elle a nobis, id est, ex propria voluntate, ita ut quisque pro eo, quod ex libertate naturali secerit, praemium, vel sapplicium sit tecept
rus. Ab hoc errore S. Augustinus volens rovocare Hratim, scripsi ad eum Epistolam ar . alias io . in qua hune errorem ex precibus E
clesae confutat, de duodecim Regulas proponit ad Fidem Ecclesiae pertinentes circa quaestionem de Gratia DeL Semipelagiana Haeresis ex Afris
ea penetravit in Gallias, ubi late propagata, E a est,
25쪽
x2M , multosque ira Patrono , praesertim Mn-centium Grinensem, Faustum Episcopum Rejensem , Gennadium. plures Presbyteros Maissisen ses, de Cassianum, qui noli fuit natione Scytha .
iit plerisque visum sed in pesvincia, & sor-MasIdus ortus, sicut Post Holpeniam sus e
probat Cardinalis Aorsus cap. t. lib. a. Historiae Pelagianae. Serpente viaque instar eancri Semi- pelagiana Haeres in taliis, Pressper, Ac Hilarius
anno CCCCXXVIII. ad S. Augustinuim scripserunt, ud enodaret ipsemet quaestiones a Massiliensibus propositas, ad quos S. Augustinus direxit libros de Praedestinatione o de
Dono Permerantia. Verum , ciun in dies augeretur Semipelagianorum iactio, Pros r & 1 Iilarius, qui Augustini doctrinam defendendam susceperant, Romam profecti a Coelestino Papa anno CCCCXXXI. obtinuerunt Epistolam ad
Galliae Episcopos datam, inqua eos acrilis Increpuit, quod permitterent, doctrinam S. Augusti
ui 1 quibusdam Presbyteris impugnari. HuIc Epistoti Coelestini Papae ariecta uini Capitula , quae S. Leoni Magno aliqui tribuunt. Anno CCCCXCIV. Getistus Papa in Synodo Romana libros Castani, ac Fausti damitavit, Sanctorum
vero Augustini, ac Prosperi opera commendavit.
Husdem Favisti Episcopi R ensis libros nullius
in Ecclesia auctoritatis esse declaravit mrmissas
Papa in Epistola ad eos orem Episcopum data
anno DXX. Denique, Concilium Arausicanum anno DXXIX. eclebratum omnes Minipelagia norum errores confixit, ut suliti ostendemus in
Colloquias Sexti Eccletiae Saeculi.
D. Quinam laetum Semipelagianorum errores
M. In primis, semipe ani existimabant,
ad initium hiat, di bonorum operum ii Gessa riam non elie gratiam, sed satis superque siussicere vires liberi arbitrii. Sunt tamen gravissimi Theologi, quia iterunt, hunc errorem non filis.
se omnibus Semipelagianis communem, multos . que extitille inter allos, praesertim casianum,
Faustum, Gennadam m. qui Praevenientis gritiae interioris etiam ad initium haei, & bonorum operum necessitatem admiserunt, idque colligunt ex Epistola S. Prosperi ad S. Augustinum. Meundis, Semipeiqiani docebant, Deum velle indiscriminatim omnium hominum salutem, si tint, eumque non magis velle Hectorum, quam Reproborum tautem. Tertio, inficie bantur, praedestinationem fieri secundum pro- postum ini, essie gratuitam, sed eam pendere volebant ex meritis, quae Deus per scientiam conditionatorum explorabat, eciam in parvulis, qui statim moriuntur post susceptum baptisma. Quarto, gratias sulficientes, praeter quas ad actu agenduhi aliae ex parte Dei non requirebantur, ει qua trantum adestieaciam subditae erant libero hominis arbitrio. omnibus praesto adesse pertendebant. Quinto, dicebant, perseveran tiam non esse singulare Dei donum, sed esse in cujuslibet homiliis potestate, ita ut, s velit, per severet. Denique, S. Augustini doctrinam mi- ciebant tanquam novam, nimis duram, quae sub ipso praedestinationis nomine fatalem necessitatena inducebati D. Praeter Pelagianam, & Semipelagianam Haereses, suitne exorta in quinto Emesiae lacu lo alia Haeresis circa quaestionem de Gratia. M. Multi moderati Auctores afirmant, eru
pille in quinto Ecclesiae saeculo Hamesim Piades
ratisngrum, qui, sublato penitus libero arbitrio, Omnia Gratiae accepta referebanti At de illa Praedestinatianorum Haeresi antiqui Scriptores nullam prorsu. mentionem secerunt, iit multi conte uiat. Immo Scriptores noni saecula P
dentitu Tricassicius, de Remigius Epistratas Lugdunensili contra Scotam Erigeram disputantes, negant linquam in rerum natura exti tale P deuitiatianorum Haerelim. Extat tamen Epistola Fausti in quinto saeculo Episcopi Reiensis
ad quemdam Lacuum Presbyterum nuce P destinatianorum erroribus iniectum, & in duo
bus libris, quos de Gratia, o tibero Arbitreis edidit idem Faustus, testatur, Praedestinatian rum Haeresim, a Conciliis Arelatensi, Δ: Lugdunensi Histe proscriptam, sibique eam in unandi provinciam ab utroque Concilio suille demandatam. Vercin Fausti testimonium hac in re non magni ponderis este videtur, cium cer tum sit, hunc Episcopum intus, de in cute suasi se Semipelagianum , & sub praetextu consutan di Praedestinatianam Haeresim, duos de Gratia,
O lGra Arbitrio scripturi ille libros, in quibus
data opera S. Augustini de gratuita Praedest Milone sententiain totis virabus impugnat, &Massiliensium, seu Semipelagianorum dogmata dudiura a S. Augustino eversa restaurate satagit.
Cum igitur aliisque Semipelagianis il te ire ellet, calumniari discipulos S. Ausustini,
elique nova, de absurda perperam assingere cloyniata, hinc multi viri eruditi adducimtur , ut credant, hanc Praedestinatianam Haeresim imaginariam suille, de sub hoc Praedestinatianorum nomine discimos S. Augustini a Fausto , aliisque
Semipelagianis Haereticis flatile traductos. Utramque itidem Synodum Arelatensem, de Lugdunensem, itemque Lucidi Epistolam, qua suum revocat errorem, fietitias esse, de subduia Fausti arte compositas, ut S. Augustini doctrinani sub nomine Praedestinatianarum a Synodis Gallicanis Arelatensi de Lugdunens damnatam venditareta sentiunt multi hujus temporis viri eruditi. At,
cum dissicile creditu sit, Fatistum Rejensem Episscopum potuisse. universis Gallicanis Episcopis imponere, eisque falsas Epistolas, & fietitiat ere Concilia ; magis mihi probatur sententia Cardinalis Nor ι, qui cap. s. lib. 2. Hist. Pelagianae alserit, quosdati in quinto Ecclesiae saeculo extitille obscuros, de rudioris intelligentiae viros, qui, sublato libero arbitrio, omnia Gratiae tribuebant, de perversita de Praedes in tione, de de morte Christi pro salute hominum opiniones imbiberant, ideoque Praedestinatiani
Upellabantur et eos tamen paucos admodum fuille, nec unquam in istam coaluisse. . Celeth, Faustus unum dumtaxat Lacidum Praedestinatianum apstellat, ad quem Epistolam direxit, ut eum ab errore abduceret, di ad saniorem meritem revocaret. Testatur etiam Faustia, hune Lacidum resipuisse, sia limque enorum palinodiam cecinisse. Nulla ergo tat in quinto Ecclesiae saeculo conflata Praedestinatianorum Secta, de qua apud antiquos Scriptores ne vola quidem,ae ullum vestigium appλret. D. Veniamus nune ad Nestorianorum mistesim, cujus ortum, progressiun, atque interi tum breviter exponas, Velam.
26쪽
M. Nestorianorum Haeresita parentem habuit xandrime &Conflantinopolitanae Antistites post qui mortuo Si uio Episcopo Con statu insivilitano sub finen, anni CCCCXXVII. in eius locum subrogatus est anno CCCXXVIII. Erat ille Germanicia oriundus oppidulo Syriae, de Monachus inLaura S. Euprepit prope Antiochiam. Nestimus Masistrum habuit Theodorum Mopsue-
'num, a quo tuum liausit errorem de Incarnatione Verbi. Magnam sanctimoniae speciem asseruiat,
ob quasi a Theodosio Imp. Constantinopolim
vocatus , illuc venit cum Anastalio Presbytero, intimo omnium consiliorum suorum socio, sta-
ea exarsit. Nesimus animum Coelestini Papae, ad quem ipsus scripta delata suerant, quique
illotum lectione fiterat maxIme ostensus, occupare tentavit, Sad ipsum dedit Epistolam. rillus etiam Alexandrinus Episcopus per Possa nium Diaconum lueras ad Gustinam Papam scripsit, ut illum de sparsis a Nestorio erroribus certiorem redderet, quibus acceptis, Synodum Romae habuit Summus Pontifex an . CCCCX in qua primo damnatus est δε fortia, justiam
que, ut depositionis 'ma muletaretur, si intratimque suam propalavit Haeresim. At enim non decimum a denunciataone diem non resipiscereta
Secundo, restituti limi in Ecclesia'Ona muni nem hi, qui propter fidem a Nestorio esecti suerant. Tertio, sententia contra Nestorium ex
quenda Cyrillo Alexandrino Episcopo munus dematitatuna est. Denique, septem a Summo Pontifice Coelestino icriptae sunt Epistola, selliscet Cyrillo Episcopo Alexandrino, ut Sedis Apostolicae vice hoc in negotio sungeretur, ut, abieeta errore, ad poenitentiam rediret; νο Con tinopolitans , ut constans in avita fide
permaneret ι loanni Antiocheno. Theti Ionicensi, F is reblippensi, ut strenue fidei causH agerent. C illas Alexandrinus Episcopiis , receptis Coelestini Papae lueris, Concilium Alexandriae coegit, & ad Nestorium misit Epistolam Syn
dicani, in qua tria continebantur: videlicet Fidei expost io, denumiano Sementia a Coelestino Papalatae, & duodecim Anathemaismi, quibus su
scribere debebat Nestorius. inatuor Episcopia Synodo Alexandrima ad Nestorium missi Constantinopolim appulerunt, litterasque Apostoli eas Calestini, & Synodicas Cyristi ejus vicarii doderunt Nestoris, quas, ubi legisl et veri ellis ille
Haeresiarcha, eonfestim intellexit, quanta capitis impenderet procella, ad quam declinandam petiit a Theodosio juniore Imperatore, ut con voearetur Concilium Generale. Quod revera indictum filii, de ex univertis Dic: ubus Epi's copos ad diem Petitecostes anni CCCCXXXIImperator Theodosius Ephesum vocavit, missis ad majorum Sedium Antistites, Crisinum Ro- manae, Cyillum Alexandrinae, Ioannem Anti clienae, Hierolblymitanae, Rufum stlum patienter tulit Nestorius, ut Anastasias ille Presbyter, quem secum duxerat, & Dονσ- theus Episcopus magna voce in Ecclesia inclam rent : Si quis diarium Delvaram esse dixerit , anathema sit ι sed etiam ipse in Ecclesia, in qua frequens erat Populus. sermonem habuit de is carratione Dominica, qui totum continet impietatis virus cum primum ab ipsa prolatae. At tot Nessorii blasphemias cohormiere omnes Fideles, misimaque suit Auditorum IndiMatio , atque
animorum commotio. Nestorius tamen paulo
post priorem Sermonem, alios ad Populum ha- it, in quibus diserth negavit unionem Hyp staticam Velia Divini, ae subinde Deum vere
natum, crucifixum, ae mortuum elle. Praeterea,
asseruit, B. Virginem non es le MMrem Dei, sed tantam Matrem Christi. duosque in Christodistinxit Filios, quorum unus est et Filius Dei ab aeterno genitus, & Consubstantialis Patri, alter vero ex Maria natas, solum gratia. S: adoptione Filius DEI esset. Sic in Christum iurenti Nestorio, & totius Incarnationis Ddminicae oecon miam subvenenti plures magnis animis restite runt. Primus tamen, de unus instar Ommum
Nestoriiun impia pro Concione dicentem ausus est verbo palam arguere Eusebias sin,plex laicus, qui postea propter singularem docti inam , &. eximiam pietatem Donias Episcopus fuit cons crarus. is quim constanti anima suae fidei, &antinosae in ivivam exortam Haeresuia ibrtitudinis praeclarum specimen dedit, obtestationem
sitam publice in Nestorium proponendo, quo laudabili faeta omnium animos in fidei studio
confirmavit, & adversus Episcopum mali Minosteni impia dogmata renovantem mirum in modum innanimavit. Dum Constantinopoli Theslatonicensis, Capreatum Carthaginensis, li-
cuncta sic odiis serverent, & omnes in prava - .
dogmata inveherentur, Nestirim odium & indignationem Populi nihil moratus, atque ad pe stem, quam invexerat, latius spargendam unichintentus, misit per fidos homines in Provincias Tractarum, quem ediderat, de Incarnatione, cum aliquot Homitiis. His Nestorii scriptis in AEgyptun perlatis, eaque, ut fieri ait blet, avide ob novitatem legentibus Monachis, onilur Alexandrinus Episcopus necesIarium omnino duxit Epis stolam 1cribere ad AEgypti Monachos, eosque
praemunire. ne erroribus contentu in Nestorii scriptis, quae in eorum manus venerant, per
imperitam fmplicitatem, a es credulam levit rem infirerentur. Scripsit etiam initiis ad N Morium, ut eum ad poenitentiam, & ad Palinodiam provocaret. .ibus Cyrilli literis reseri- psit quidem Nestorius, sed non sine gravi Cytisi
ac Mone. Hinc contentionis origo, quae inter illos duarum majorum Orientis Sedium Aletetis. In hae Synodo Generali Ephesina damnatus est Nemrius, & sua Sede deiectus. Sed de his, quae gesta sunt in hac Synodo Generali Eptiesina, sicut & de Conciliabulo, quod ioa
'nes Antiochenus, qui Nestorii peribitae, non t men d Marinae plus aequo favebat, una cum suis Episcopis habuit, pacemque universe Ecclesiae perturbavit, commodi iis disseremus in quarto
Colloquio, in quo de Conciliis, quae in quinto
cletiae saeculo fuerunt convocata, sermonem instituemus.
D. Quid continebant, & quibus verbis
erant concepti duodecim illi Arathematismi, quos Cyriavi misit ad Nestorium, ut eis subscri- iacet M. Anathenistisin s primus his erat verebis eonceptus e Si Pis Emma Mutem Fertam Deum,ct obia Sacram Virginem neotocon esse non eo vietur genuit enim ilia inearnatam Dei nisi
27쪽
Anatheniatismus -ndus: Si quis sum, qui D i Patris V. ι Carni fecundum H os in uniatum,ctunum tantum una cum sua Carne Christum
esse, euandem nimirum Deum simul O hominem
non confiteanrur, anathema fit.
Anathematismus tertius: Si quis uni nem H Uases in Christo distinguit, eaque dumtaxat conjunctime eassem inter se nectis,'est mcundum dignitatem. HI auctoritatem, vel potestatem , O non ea patiais, qua est secundum natura- Iem antonem , anarama fit.
Anathematismus quartus e S. quis duabus Persenis, τι IN UUbus eas Mees astribuit, quia in E ageticis , ct Anstatuis Scripturis passim occurrunt , qtare a Stactis de Christo, avit ab ipse christo osus di synt, O alias quidem homi-ki seorsilm a Dei Verba confiderato adscribit, altas νοὲ tanquam in Dirinam Maiestatem crevenienis eos seci Uerbo, quod ex Deo Patre est, Mcommodat , anathemast.
Anathematismus quintus: Si qui, dicere aucti, Christum non est verum Deum, sed hami.
nem tantum miserum, utpotὲ unum naturalemque Hilium, quatenus nimirum Verbum Caro factum ,
carni, ct sanguini perinde ac nos commani arit, anathema sit. Ailathematismus sextus: Si qui, Dei Pa. tris Verbum i Christi Deum, vel Dominum esse dixerit , neque post merbum fecundum Scripturas in . arnatum , unum eumdemque Deum fimul O N.-minem se confessus furrit, anathema sit. Anathemati simus leptimus: quis risum Christum, Hominem tantum, Dirini Verbi vi adum e dixerit, aut illastrem istam Unigeniti glariamici ipsi homini, veluti avera cuipiam ab ipso Verisiann e commentus Derit, anathema fit. Mathematismus octivus: Si quis Hominem
assumptum una cum ipso DEI Heria adorandam.
una cum illo sura avdum, una cum ista ta iam alterum in altero existentem Deum appellandum esse, dicere ausus fuerit oxne enim intellectum Particula, cum, asjecta perpetuo, ac necusaris erre conμνit e, n una patius aderatione Emmanuelem honorat, unamque hactenus isti glorificationem artribuit, quatenus Verbum factum 68 Caro, anathema sit. Anathematismus nonus: Si quis unum Dominam nostrum JESUM christum a Spiritu Sancto
tanquam a virtute ab se aliena sorificatum dixerit, scariamquν, qua contra immundos Spiritus ute-νetur, ordiri inteν homines miracula Neraretin,
ab ipso eadem accepise praediscuris. O Mn pr ptium, naturalemque illias eo , per quem crina sitna edidit, anathema sit. Anathematilinus decimus : Christum 'sum nostra Confessionis natificem, O Apostolum extitisse, eumdemque semeti sum pro nobis in odorem suaυ-tatis Deo Patri situlit. disina Scriptura commemorat. Siquis ergo dixeris, Pont rem, O ..εν tam nostrum non esse ipsum Dei Verbum, postea quam
Caro , homo nobis uis factum est: Md hominem
illum, qui ex mallere narus est, quasi alterum quempiam ab ipso disertum: aurs quis Christum proseispo quoque, o M alumno uuis Saeri iam obtulisse Urmararit ineque enim is oblatione ν pus habebat, quinatim peccatam commiserat) a
thema sic Anathematismus undecimus: Si suis ipsam mmim Carnem νιν AM Verbi, quod ex
patre est, propriam esse maverit, sed alterias e jus iam 's reris secundum dignitatem tantum sta
Iuncti, aut diνmam tantum inhabitatronem sevit sese dixerit: neque νere ruriam vis cam, ut mea meminimus, es quod Verbi. quod omnia vi at,
facta' propria, confessus fuerit, aniabema sit, Anathematismus duodecimus: Si quis is claris DEI Verbam secundam Carnem passum , θ-cundum Carnem cruci um, mortemque secundiιm rnemgustasse, o primogenuum randem eae mεν tuis factum esse, quatenus videlicet risa es, O νi-ν cum, ut Deus, anathema sit.
Hi sunt celeberriini duodecim S. Cyrilli Mathematis ni ab universa Catholi ea Ecclesia approbati, quibus tamen subscribere nunquam voluit Nestorius. Ulaiah in poenain suae pervicuciae coepit in hoc mundo aereinum Impiorum elaperiri stipplicium. Nam Theodosii junioris Imperatoris ipsi olim nimicuri propitii in exilium fidit deportatus in insim, ubi, justo Dei
iudicio, exesa vermibus lingua, qua iri Cht stum, & invii patina virginem Mariam tam horrendas Mesphemias evomuerat, ex hac vita ad aeteriris p ta migravit. In Nestorii H resim sortilis , di antinositis dimicans Eae chra Presbyter Archimandrita, seu Abbas eajuidam
Monasterii Constantinopolitani in extremum do flexit errorem, novamque Haeresura conflavit,
cuius Sectarii dicti iunt Eur hiani. D. Quem errorem docuit iste Eutyches, Aequem exitum habuit invecta ab illo Haeresis M. Eutyches, qui, ut mox diximus, Nestorianae profligandae Haeresi haud mediocrem operam navaverat, tandem anno CCCCXLVIII. in errorem diametro oppositum impegit, Mutiam lite naturam, Dirinam scilicet, Se Huma. nam in Christo post Incarnationem promisces coniundens, unicam in Christo admisit naturam,
seu ανinam, a qua dicebat fiuste absorptuin, quidquid in Clu isto apparebat humanum. Ex
hoe ctychetis errore consequebarur, vel naturam divinam es le in te ipsa nuitationibus, doloribus , mortique obnoxiam, vel ea, quae clari,stus pro nobis passus est, phantastica tuas te, minra commenta, de ludibria. Eusebius Docilaei Episcopus Eutychetem saepius de noc abjiciendo
errore admonuit, sed cum in eo retinendo o, innate perstaret Eutyches, eum apud HaνiammConstantiniνolitanuiri Episcopum accusaviti Hane accusationem aegre admodum tulit Eut ches, de Sancto Leoni Pontifici Romano conquestus est, quia Newrioa Haros quorumdam rursum a s 'udularet. Laudavit eius aelum S. Leo , ac benigne ad illum rescriptae anno CCCCXLIX. interam Furianas Constantinop litanus Episcopus. apud quem fuerat accusatus Aut chras anno CCCCXLVIII. Synodum Con stantinosisti coegit in dirimendam controversiam ortam inter Furentium Sardium Antistitem Lydiae Metroi cilitanuni, de duos Provinciae suae iascopos. Qua finita controversia, actum est in hae Synodo de Eutychete, mi Synodus diem dixit, ut coram se licteret, suaeque doctrinae rationem redderet. Sed Eutyches tergiversatus venire ad Synodum, tandem comparuit, palamque declaravit. le quidem in Christo amamionem, fixi Incarnacionem Verbi, duas asti seere naturas, sed post unionem Verbi, unicam in Christo naturam, seu divinam admittere. Hunc
28쪽
Hune a se propalatum errorem. iubentibus li-cEt Episcopis, cum nollet abjicere Eutyches, nee anathema dicere his, qui post Incaritationem in Christo unicam adstiuunt naturiun, seu divinam,
damnatus est,&Ρresbyteratu, atque Monasteria
adminimatione dejectus. Ab liae Synodi sententia Eutyches ad Leonem Romanum Pontificem appellavit, dictitans, . te ab Episcoporum cum Haeresiarcha Nestorio sentientium factione litae damnatum, & I bellum appellationis ad Sedem Apostoli eam, quem obtulerat, non fuissessiiceptum. At Eutycheti larvam detraxit Flovianus Episcopus Constantinopolitanus in Epistola ad Lesbem Romanum Pontificem, in qua
gestas in latrocinio Ephesino lege lata fit maia
At mortuo anno CCCCL. Theodosio iuniore Imperatore, Marcianus, qui ei in Imperii ad ministratione successit, voluntati summi Pon fieis obsecundare volens, Gncilium Generale Nicaeae in Bithynia telebrandum eonvocavit. Sed quia Attila Hunnorum Rex anno CCCCLI. in Galliis victiis Orientem versus tendebat, Ma cianas Imperator, ne Constantinopolim desere rei, Concilium Nicaea transtulit Chalcedonem,
illucque omnes Epi sedis suis literis aecivit. Coepta est haec Synodus Generalis Chalcedo neniis anno CCCCLI. & in eapri se definitum
est contra Eutychetem I Unum eumdemque illum totius negotii veritatem edocet, onmesque ' Christum, Filium, Dominum, Unigenitum eae arres di staudra Eutychetis detegit. Quare S. Leo Papa ad profligandum Eutychesis errorem scripsit ad Flavianum illam relebratam adeo Epistolam, quae postea in Concilio Chalcedo illi
tantopere fuit laudata. t Patribus approbata, &ad fidem Eceleste de Inearnatione C tristi explicandam retenta, ut per eam, tanquam per Ly
dium lapidem, sincera doctrina ab adulterina
Dum sic S. Leo, &Raνianus bono Ecclesiae consulerent, Gyches libellos supplices porrexit Theodosio iuniori Imperatori, In quibus con querebatur Am Synodi Constantinopolitanae anno CCCCXLVIII. habitae diminuta falsat que ille. Lectis illis libellis , Theodosus Imperator G11sAbii Eunuchi, quem de sacro sol te sus vera: Eutyches, sermonibus deceptus retractari Λω Concilii jussit, de expciadere, aut quid in illis omissum, aut doravatum reperiretiar. Anno itaque CCCCXLIX. iuxta Edictum Theodosi, habita est secunda Syliodus Constantinopolitatis, in qua prioris Synodi Ua ad examen revocata siuit, ni tuique depravatum, aut immutatum repertum est, sed potius omnia, uti
gesta erant, ita seripta esse omites Epitcopi approbarum. Si e spe si a delusiis Eutyches, imploravit patrocinium amiei sui Cliosaphii dubicularii Imperatoris, eoque adnitente, obtinuit.
ut Concilium Oecumenicum Ephesi cogeretur, cui praeesset turpissimus Dioscrevi Episcopus Alexandrinus, infensissimus Havini inimicus. Haee Ephesina Synodus, .e coepit die VIII mense Augusti anni CCCCXLIX. merito appellatur Vadatoria, seu latrocinium Ephesinam. in ea quippe tumultuaria Synodo Eut ehes stat
innocens declaratus, & ab excommunicationis
vinculo solutus. Legati, quos ad illam Synodum miserat S. Leo Papa, pellime habiti sint. FI ν-us Constantinopolitanus Episcopus Catholicae Fidei vindex damnatus est cum Eusebis Dori- hei his opo, eamdemque damnationa sinite tiam subierunt Episcopi nas Edellenus, Theodo retus Cyretas, & Damnas Antiochenus. Quin, quod maximam sapit crudelitatem, F ianira, ob appellationem interpositam ad Sedem Apostolicam, vinculis constrictus est, & plagis adeo contusus, ut animam exhaluit. - omnia,
ubi eomperis habuisset S. Lo eapa. rescidit aepenitiis damnavit in Synodo Romae habita omnia, quae gesta fia erant in illo latrocinio Ephesio, petiitque a Theodosio Imperatore, ut Concilium Generale in Italia celebraretur. Sed adduethhud potuit Theodosius, ut res semel adventa Flavianum judicatas resticari sineret; immb res
duabus naturis inconsusE, immutabiliter, indivisε, inseparabiliter agnoscendum. Secundo, damnam in priniatoria Synodus Ephesina cum illius Praeside Dioteoro Epistopo Alexandrino, qui etiam depositus est. Tertio, Theodoretur,& nas Episcopi filerunt absiluti. sed tae delat meimo Ephesino; δe de synodo Chiacedone si obiter dicta sint, de his quippe copiosi is di cturi sumus in quarto Colloquio, in quo data
opera agemus de Conciliis, quae habita sunt in quinto Ecclesiae siecillo. D. Hae sunt igitur omnes Haereses, quae grassatae sint in quinto Ecclesiae semio M. Praeter illas, quae hactentis recensui- mus, Haereses, tres aliae, videlicet miridia, riniani, de Vigiloria, quintum Ecclesiae saeculum infestarunt, duae tamen prioresHelνidia, &ieriis uiani sub finem quarti saeculi pullulare coepe-lrunt. In primis Hemdias Romae in nito ore MIerere ausus est, Mariam Dea-param suae post partum virginitatis jaetiiram Reasse, filios excarnali cum Iosepho congressu procreas. I
super, virginitatem &concinentiam aversab tur, di nuptias impensius extollebat. Amidium
mori us, ingenio, & natalibus abjectissimuni fit ille testatur S. Hieronymus in libro, quem ad illius errores conlatandos edidit, & in quo lie
eum alloquitur.' Quis re, oro, ante hanc blaspheia
hriasianus Monachus virginitatem, & eointinentiam non secus ae Helviilius impugnavit, meritorum in hae vita , sicut dc praemiorum, quae Deus pin hanc vitam justis retributurus est, inaequalitatem negavit; ad ervulam de libis dinem homines excitavit his verbis, quae S. Hieronymus refert in libris, quos contra illum stripsit: νan jejunare, crebrias nubite, non enim' testis in ore opera nuptiarum , nisi mineum σe mea, is uacuum δε et Urairis. Haribas opus es ad libidiηem. Cis caro consumpta marcescit.
Ille timere fornicamnem. Qui semeri is ciri bapti eius est, eadere nou po ; balet erim ad
despum andas sibi res solaria a in ragm. Da in tus est Brinianus in Synodo Mediolanensi, &postiea a Sisicis Papa anno CCCXC. S. Augustinus eontra illum δidit librum da bono conjugas,
eumque tanquam barbarum, stupidum, de in sermonibus luis eonfusum perstringit s. Hiero inmus se loquens lib. I. adversa, Iovinianum et
quos eum legissem, id est, Ioviniam Iib s. O
29쪽
In quo exfibetur feries Eris vorum, qui in quinto Eccclesiae faeculo pr-
Puto, te meminisse, has elle praecipuas
Ecclesiae Sedes, Romanam, Alexandrinam, Antioelienam, Hie oselymitanam, SC stantinopolitanam. Cum igitur, nemine refra gante. Sedes Romana caeteris rum dignitate,
tum auctoritate, & jurisdurione lono antecellat, neceste est, ut in primis exhibeamus seriem
m ininὸ non intestigerem, eae ι reMisere trinias non verba modo atque sententiar, sed thuulus en ollabas discutere, volens prius situ, quid diceret. O sic re probare, vel redarguere, quod dixisset. Verum. svriptoram tanta barbaries est, ct tantia
νitii, spurci is sermo confusus, at ne quid m
no CCCCXII. Honorias Imperator dedit Me diolani legem s3. Cod. Theod. de Haretisis in Ioviniatium, qui sam mediolanensi Urbe anno CCCXC. prohagus ad Dioecesim Romanae Urbis se se receperat, ibidemque extra muros ejusdem Urbis conventus agebat; iussitque Ini perator, Iovinianum Haereticum in Insulam . Episcoporum, qui in quinto Ecclesiae saeculo S Boam in Dalmatia sitam, plumbatis prius exsum, iam Romanam tenuerunt. Mortuo Anastasis Romano Pontifiee die XIV. mensis Decembris anni CCCCI. vacavat Sedes Romam dies septem, &die vicesima pii
ma mensis Decembris ejusdem anni festo S. Thomae Ai stoli saera, Innocentias L iratione Asimnensis creatus est Pontifex Romanus, sedisque annos quindecim, menses duos, dies viginti, ac
subindi vita Mustus est die XIL mensis Martilanni CCCCXVII. Sicut invictis momentis contra Batonium evincit Q. Petius ad annum CCCCXvII. Sub Pontificatu Innocentii I. Con ei lia Carthaginense, Be Milevitanum contra P lagianos in Africa celebrata sunt. Damnavit etiam idem Summus Pontifex Pelagium, de Coelestiuin. Suscepit ap-llationem Sancti Chrysostomi Episcopi Constantinopolitani in Synodo ad Quercam iniquE damnati, & in ipsum malὶ gesta auctiuitate sua restidit. Multas Epistolas Decretales scripsit, quarum praecipuae, M ad sanciendani Ecclesiae di iplinam maximE necessariae diriguntur ad Decentium Eugaianum, ad Victricliam Rothomagensem, ad Guperium T losanum, de ad Felicem Nuceriam . . Non nulli asserunt, lima entrum I. anno CCCCVII. seripsisse Epistolam ad Arcassium Imperatorem,
in qua anachemate i erculit Omnes persecutores
s. Chrysostomi. At Epistolam illam supposititiam este docent periti Critici, non solam, quia hae in Epistola sermo fit de Eudoxia Auguila, quam ininen certissimε constat supremum diem obi ille anno CCCCIV. hoc est, triennio ante da
tam illam Epistolam ; sed etiam, quia illius Epistolae innocentii L ad Areadium nee Palladius.
Me Socrates, nec Theodoretus, nee Metomenus, nee ranaras auctores Graeci, nec aliqui ex Latinis mentionem secerunt, sed primus dumtaxat Alexandrinus, qui septimo saeculo vixit, ejus meminerit, ex quo postea Nicephorus, ecclycas Seriptores Graeci eam hauserunti Idemi eliun ferendum esse censent viri eruditi dehinis eiusdem Imperatoris Arcadii ad Innocentium Papam Epistolis, suas refert Glycas, Scri
ptor nec antiquus, nec satis accuratus.
Post mortem Amocentii Papae vacavit Sedes dies tantum VI. & Zosimus natione Graecus die
XVIII. mensis Marati anni CCCCXVII. ordinetus est Romanus Pontifex. Sedit annum unum, menses novem, & dies novem, migravitque ad
Deum die XXVI. Decembris anni CC RVIII. hie Summus Pontifex, ut in praecedenti Collisequio observavimus, errore facti deceptus Pelingium, de Coelestium innocentes putavit, &pro
ipsis seripsit ad Λsritanos Epistapos. veritii rematurius deportari, omnesque illius ministros, acerroris
participes in alias pariter Insulas inter se diverruiti ablegari. mgil tuu natione Gallus, ut petras de Maria in Opustulo posthumo. Dillertatione de
patria migιIantii recte demonstrat, non vero Calaguritanus in Hispania, ut viliam est Cara ali Baronio, Haeretim suam, quam sub Sanctim
niae larva diu occultaverat, coepit evomere an
no CCCCVI. eamque late sparsit per Galliam,
quae, teste S. Hieronymo in libro, quem contra Uigilantiam lucubravit, errorum monstra hacte nus non habuerati Sola Geta, inquit S. Hier
nymus , monina non habuit, sed virιν semper θν-rismis, o eloqaentissmis abundavit. Exortus essurit. Vigilantisi. Feu νerias Dormitantius, qui immundo spiritu pugnat ιontra Corsi spiritum.
Vigilantius multos profudit errores, quos nostri tempuris Haeretiei Calvinistae, de Luthetani r . Coxerunt. Impugnavit quippe factarum Reli
quiarum cultum, invocationem Sanctorum, eorumque miracula. Sugillavit vigilias, & pernoctationes in Basilicis Martyrum a fidelibus celebrari selitas. Iepania, Clericorum coeliba tum, virginitatem, & Monasticunt Ordinem improbabat, dc ad suos tutandos errores librum brum Esdrae Apocryphum velut Canonicum laudabat. Hos Vigilantii errores invictissimis
argumentis protrivit S. Hieronymus, eorumque auctorem molantiam appellat Dormitamium, Damoniacum , Cavonem Caleturitanum, Mutum Quintianum, virum tibiainι fraena permittentem, Furiosum, Samaritanam, O iud m, Sacrilegum, Magistrum cerebrosum, Infelicem bominem, Oomm trivmarum fonte piariendum. Has xamen in speciem aeriores objurgationes S. Hieronymo
non ira expressit ν sed aeliis pro DEI gloria. &fidei integritate Iustissime accensus. Unde ipsemet s. Doctor Epistola 3 ad Riparium prestn rerum arte Fatebor idi dolorem meam, Acri - ain tantam Pigilotii patienter audise nεn post sum. Abn es crudelisas pro Deo pietax.
D. Zelum S. Hieronymi in his refellendi,
Haeret iuni erroribus vehementissime laudo. eo potissimiliai nomine. quod nobis validissima suppeditarit arma ad expugnandos itostri temporis Haereticos, qui omnes Vigilantii blasph mias exceperunt, eique etiamnim populis pro nare, ac praedicare non delitam.
30쪽
matutilit erinsiderat , & aeeepti Episeoporum
Africanoram relatione, Coelestium ad audien
Nam vocavit , et mque non comparentem un
eum Pelagio damnavit. Epistolam suam Tractoriam eontra Pelagianos seriptam ad orbis Episeopos direxit, se ab Honorio Imperatore Reseti-ptum obtinuit, quo Pelagiani Roma pellerentur.
Denique. Zolimus papa Beelesiae Areliten si , inhcinorem S. Trophimi primi illius Antistitis, non sol im Metropoliticam dignitatem in Viennen fiProvineia, & ius ordinationum confirmavit sed etiam in Narbonensem utramque , potestatem
ipsi eoneessit amplissimam. vetuitque Procria Massiliensi Episcopo,& Hilariis Narboliensi Antistiti, ne ordinationes Episeoporum. absque
Arelatensi, Epit pi assensita Leere praesumerent. Sed de hae lite viemaensem inter & Arelatenissem Episeopum , de iure ordinationum exorta, de in Synodo Taurinensi composita, iterium redibit sermo in seqtienti Colloquio, in quo disseremus de Conciliis in quinto Eccleuae letaloeelebratis.
Mortuo , duo in Romanum Pontificem allem sunμEOm eius presbyter, & Eulalias Λcehidiaeonus. Et hoe suit tertium Schisma. quod Eeriesiam Romanam afflixit. Primum siquidem Sehisma fuit Aistiani adversus C rse.
lium. Secundum, 'inim rarum sam. Teriatium, Eulalii contra Bontraciam. In tettio isto
Sehismate Clerus penhomnis Bonitatio adhaesit. Smmacbus urbis Romae Plaesectus eum aliis perpauci Eutilis Avit, Honstitumque Imper torem filiis suis relationibus decepit. Sed suppliae, Cleri Romani libello de Bonifatii legitimael ctione eertior factus Imperator utrumque ei ctuin Ravennam aecersivit. Habita est in hane rem Raveimae synodus anno CCCCXIX. Sedra infecta, alia apud Spoletum indicta est Synodus. Interim. utrumque electum urbe Roma abstinet. 1 issit Impetator, fle Achilleum Spoletinum Epit pum, qua Pontifieis vices in sacris gereret Pa- sinatis tempore, Romam direxit. Mandatis
Imperatori non obtemperavit Eulalius, sed morae
impatiens, Romam ingressus Mitioni faees se ministravit. Q a de musa iussit Imperator, ut Eutilius, qui Popti se tum invaserat, Roma pelleretur .fit adSymmachum urbis Praesectum scripsit, ut Bonifacias in urbem restitueretur, sic tan qtiam Pontifex legitimhelemis ab omnibus suseiruperetur. Statim ae Bonifatias , extincto Schismate pacifiee sedit, auctor fuit Imperatori Honorio , ut illud emitteret Edictum. quo tantivit, quod si deinceps duo electi suissent , niillus ex his Pontifex esset, sed soldmille in sede Apostoliea pet-
maneret . quam ex numero Cleri tum nova ordinatione divinum iudieium, de universitatis eo sensus elegisset. Narbonensis Eeelesiae iura ideeelsore suo in gratiam Eeelesiae Atelatensis imminuta restituli Bonifarius. Sedis iste
Pontifex annos tres, menses octo, dies sex. Puit quippEordinatus die vicesima nona mensis D
eem sanni CCCCXUul. de obiit die quarta
Septembris anni CCCC xxis. Post mortem λη acii vaeavit sedes dies sex, Se Coelestinuι. natione Campanus, die decima mensis Septembris anni CCCC ll. Pontifex
tonsecratus est. Sedit annos novem, menses de tem. dies novem, Aemortuus est die xvi xt. Iulii
anni CCCCXXXII. Pelagianss.ltalia expulit R. P. Maonibi Hist. Eccι. Tam. II. Coelestinus, semipelagianos eompressit, Negorium damnavit. praesuit persum Legatos Synodo Genetali Ephesinae eelebratae anno CCCC OcXI. in qua Nestorii Haeresis proscripta fuit. I, oratianis Ecelesias, quas Romae habebant, ademit. Morientibus denegandam non esse menitentiam statuit. Denique. deeelseris sui Bonifaeli deere tum citra Narbonensem, &'At elatentem Eeel
Sixtus Iu die xxiv. Ialii anni CCCCXXXII. in loeum Caelestini Papae subrogatus est, de obiit die undeciaea mensis Aligusti anni CCCCXL. Hiee ille Axtur, ad quem , dum adhue Ecclesiae Romanae Presbyter e Iset, seripsit S. As gustinus
dueis lis Pelagianorum errores Epistolam centeissimam quintam, secundita veterem ordinem.
Sub Sixti Pontificatu pax saneita est Cyrillum
Alexandrinum inter &Ioannem Antiochenum Malios Orientales Episcopos anno CCCCXXXIII. de qua paee, de Nestorii Episcopi Constantino
politani damnatione Sanctus ille Pontifex gratulatorias ad ipsos misit Epistolas. Fertur, hune
Pontifieem eodem anno titisse ab Amrio Exeontiale de stupro Meuiatum, seque ab hoc crimine, Gero. senatu, & Imperatore praesentibus, in
synodo Romae habita purgasse. Sed haec Sixti
Pontifieis aeeusitio fabularum numero aecenseri merito debet. Acta enim, quae circumserum
tui. illius Synodi Romanae de causa, & aecus tione Sixti Pontifieis salsa Consulam nota eonia sanantur, de Anachronismis scatent. Nee ullum illi fabulae robur a edit ex Epistola, quae eidem Sixto Ponti fiet attribuitur, ad Disivssωient
tis; quia illa Epistola suppostilia est. εc mera su-rago contexta ex sententiis Concilii Toletani
vi, Felieis lII. Gregorii M. Hadriani I. C Dei stam Theodosiani, quam Iustinianei. Miant Interpretis , Ae Sixti Pythagoraei. Eiusdem furis sutii sunt Acta de O expudigatione Polychronii Disopi Hierosel inani, quae
sub Pontifieatu Sixti III. Romae dicuntor habuita. Toto enim Sedis Sixti Papae tempore. non Polachranius, sed iurenatis pinuit Ecclesiae Histosolymitanae. Obsessio etiam Hierosolymorum. . quae hac tempestate facta refertur in illis Actis , meta sabula est. Sub nomine Sixti III. Papae prostant quaedam opuscula, nempe liber de Diviariis, aliet de C tate; de Epistola de niuis Doctoribus, quae ipsi a peritis Critieis iure ae merito abiudieantur, Ee viri allevius Pelagiani istas
Surio m. post Interpontificium XLI. dierum . S. Leo , quem alii patria Romanam, alii rima a tum dicunt, successit die vieelim a seeunda mensis Septembris anni CCCCXL. sedit
annos viginti unum , mensem unum, de dies tr
decim,migravitq; ad Deum die quarta mensisN vembris an . CCCCLX l. ut evincit ad hunc amnum doctissimus Parius in sua Clitiea Batonii. Λvariis eonsaltus Episcopi S. GoPapa. cognomento Acgnas rescripsit Epistolas sapientia, eluditione, &studio in diseiplinam Eeelesiastieam conspi- euas. Plebem sibi eommissam non vitae solum exemplo exeitare. sed etiam piis Si eloquentibus Homitiis erudire aggressus est'. Manichaeos in is
sectatus est, sed praesertim Eutye hianae Haeteli acerrimum bellum indixit, ad quam penitus pro fligandam seripsi ad Furianum Constantinopo- C litanum