장음표시 사용
41쪽
Urbem Rinum venire.sum Legatos elegit Sacra Synodus, tuos itidem Ut ientalis factio misit. Imperator Orientalium Legato , qui a partibus Ioannis Antiocheni stabant, in villa Rufiniana
quinquies audivit, eolue tam benevolh in speciem excepit, ut eertimidiam sibi victoriam pol licerentur. At praeter ipserum expectationem,
paveos post dies usiit Imperator Legatis Conia cilii Ephesini seseConstantinopolim comitari, ut
Episeopuli, in locum depositi Nestorii ordinarent, Orientalabus Legatis interim Chalcedone relictis quibus ad suas redeundi Ecclesias facuutas concessa est. Episcoporum Orientalium haudes eum pei spectas habuisset Imperator ex litoris, quas ad ipsum scripserunt Patres Ephesini, di quae, ne interciperentur, arundine inelusae ad Dalmatium Sanctissimum Archimandritam a quodam mendi eo delatae sunt,confestimNestori. um in Monasterium sancti Euprepit Antiochiae
in exilium misit, in cuius locum Maximianus Onleeratus est Episcopus Constantinopolitanus , Sanctiam Cyrillum Alexandrinum, & Memnonem Ephesii num Episcopos, quos per Dannem
sacrarum largitionum Comitem deponi jusserat, suis Sedibus restititit, & omnia, quae Synodus Ephesina contra Nestorium, Ioannem Antio. cheniim, de alios Episcopos Orientales sanxerant,
rata habeti voluit. critia, & soluto Concilio Ephelino, IMMO fias iunior paci Ecclesiae totus
intentus litteras seripsit ad Ioannem Antioche. num, ut simultates cum Cyrillo deponeret, &Nestorium damnaret. Obtemperavit Joannes,&assensus est damnationi Nestorii. de Ordinationi Maximiani, utque eum Cyrillo parem initet, duos e suis Diaconis una eum Aristolis Tribuno, & Paula Emisieno Episcopo ad ipsummisit, eique significavit, se Doctrinae Nestorii Anathema dicere, illius depositionem ratam h bete, & in locum Nestorii ordiniationem approbare. subscripsit etiam Ioannes Antioehenus professioni fidei,in qua ultro agnovit unieam in Christo Personam, S: Beata navi
ginem Mariam esse verὶ Dei param, damnavit que pravaNestorii DDgniata, & peregrinas ex plosit voces. quas ille Haetesiarcha invexerat.
Hane fidei professionem a Ioanne Antiocheno, aliisque Episcopis Orientalibus subieri tans
SanctusCytallus tanquim omnino Catholicam inseruit in s uis litteris,quas dedit ad Ioannem Antiochenum, quarum initium Catio derra. Sic pax inter Cyrillum Alexandrinum , & Ioannem Antiochenum , alio que Orientales Antistites summo omniumFidelium plausu de gaudio composta est sub finem anni CCCCXXXVII. Verum, vix pax nuntiata seerat, eam in variis Orientis partibus tumultuatum est. Andreas quippe Samosatenus Episto pus, Atiletius Episcopus Mopsilesteirus, Alexander Hieropolitantis, Haltadrus Tarsensis, Euth νIM Thyanensis Metropolitae. Theodoritus Cy rensis Episcopus, aliique non pauci orientales histopi ab inita pace abho1 ruerunt , nolentes damnare Nestorium, nec communionem habere cum Cyrillo Alexandrino, & Ioanne Antioche. no. Ad hanc Episcoporum discordiam sedandam, ex qua gravissima mala in Ecclesiam redunda
bant,Imperator omnem suam operam contulit,&adIoannis Antiocheni postulationem Suram deis diu qua jussit,ut omneSOrientales Episcopi cum Ioanne Antiocheno communi eatent, aut a suis Melesiis ejicerentur. Hae Sacra Imperatoris haud partim conturbati Theodoreius Cyrensis Episcopus,& alii Isauriae de Ciliciae Antistites, qui hactenus ad nullas pacis conditiones accedere volue i, tandem aliquando initae paci consenserunt. Multi tamen Episeopi obstinati,dcin suscepto proposito perseverantes Sedibus suis fuerunt pulli, quos inter numerantur Meletis Episeopus Moplite enus, & .AlexanderHieroP litanus. Complures etiam sueruntEpiscopi, quo rum Catalogum texit Iraneus TyriorumEpitc us capite CXC. Synodiei, qui aiit sugere, Meelesias suas deserere maluerunt, quamNestorudepositioni eonsentire,vel eum Cyrillo Alexandrino, & Ioanne Antiocheno communicare.D
nique, an ino CCCCXXX v. estorius funestae illius tragoediae auctor a Monasterio Sancti Elis prepit, in quo per quadriennium jam exul permanserat, in sim Edicto Theodosii Imperatoris altero exilio amandatus est,& libri ab ipso conscripti ultricibus flammis fuerunt addicti. D. Hae Imperialistix reddiditne Ecel
sae pacem a in M. Episcopi AEgypti eum Orientalibus
perpetua aluerunt discordiae semina. Alii s. quidem Anathematismos xl I. Sancti Cyrilliconistra Nestorium tanquam Haereseos Apollinarii labe insectos penitus repudiabant. Alii, versa vice, illos ut Orth doxos propugnabant. Alii communicabant quidem cum Ioanne Antiocheno. sed Nestorium anathematizare nolebant.
AliiNestorio Anathema dicebant, sed non ejus doctrinae. Alii denique, Nest ,r13 libris lege impetiali prohibitis. eceperuiit Diodori Mopsueste.
ni eircumferre volumina.dictitantes. Nestorium nova non sapitisse, sed antiqui ,rum Patrum Prointulisse doctrinam, eademque volumina in Syrorum Linguam, S: Atmenorum, atque Persatum transtulerunt. Qiiod statim agnoverunt in caci
us Melitiensis, & Rabutis Edessenus Episcopi, seripserunt Armeniae Episcopis, ne Tlieodoti Mopsuestent, utpotὶ Haereti ei, α Alictoris N stoiiani Dogmatis, libros susciperent. Comavetb Epistos Ciliciae accusarunt Rabaiam de
sacrum, quod hoc non ex charitate, sed ex aemulatione, atque contentione fecisserit. DL scopi Armeni in unum congregati miserunt d os Presbyteros Leontium deisque m ad Proetum Constantinopolitanum Episcopum, ut scirent ab eo, cui doctiinae standum estes. Prosus itaque
annuens eorum votis tomum seripsit, in quod
ctrinam Theodori Mopsi testim Episcopi tan- qi .am Haereticam reprobavit, eumque misit ad Ioannem Antiochenum, qui eoacto Coneilio
subsei ipsi praedicto Horii tomo una cum Episcopis eum ip o congregatis. Porro, quamvis Joannes Antiochenus sunscripserit tomo Ptocli. deTheodoro tamenMopsuesteno.cujus magnumerat per totum Orientem nomen, consultistac
it, ut faei litis excitati tumultus in optatam diu tranquillitatem verti pollent, quam IoannisAntiocheni dispensationem,tit pote ad revocandam, vel eonservandam Ecclesiae pacem proratis nocellariam probavit ipsemet Cyrillus in Epistola, quam seripsit ad Proclum his verbis. νer. in his es res optima ac sapiens. Si enim ad
42쪽
qua scrinit 'se, Anathema etiam inpropria persena isset, quomam vero ad Deum abiit, susscit, ut tu puto, ea qua assurde ab eo scripta sint, refici abus, qui recte sentisint . D Pueruntiae tandem per hane Oeconomiam compressi omne tumultus M. Nequaquam. Quidam enim Episeopiorientales Nestorianae Haereseos tautoles, hanc Oeconomiam suscipere tenuerunt, & Theodoti Mopsiaesteni blasphemias tanquam consonas doctrinae SS. Patrum praeis ste defendere ausi sunt. Quamobrem Cyrillus Alexandrinus coactus est libros conscribere adversusTheodorum Mopsumstenum, eumque etiam post mortem tanquam Haereticum, & impium anathematizare. Inde
tamen finita non estTheodoti Mopsiaestent causa, ex qua originem postea duxerunt gravissimi tumultus, qui usque ad Synodum Chalcedonensem, immo usque ad quintam synodum Generalem sub vigilio Papa, & Iustiniano Imperatore1n sexto Meletiae saeculo celebratam perdurarunt, ut expendemus in nostris Colloquiis in sextum Beelesiae saeculum. Dum se inoliente occulte adhuc serperet Nestoriana lues. contigit, ut Eutyches Presbyter,di Archimandrita eujusdam Moirasterii Constam tinopolitani, qui in Concilio Ephesino contra
Nestorium strenue decetiaverat, in contrarium
plane errorem delapsus fuerit, allerens duas in Christo naturas ante unionem fuisse, sed post
unionem, sive post Incarnationem. unicam tam
limmodo naturam, seu divinam, permansisse, M subinde Carnem Christi nobis non elle consubstantialem. Haec male sana Eutychetis dogmata , quae, ut jam diximus in Ciaoquio de Haeresibus,qiue in quinto Ecclesiae saeculo eme serunt, a filo a Constantinopolitano Episcopo in Concilio. quod Constantinopoli celebravit. uerunt proscripta. nihilosecius in Conciliabulo Ephesino, vulgo latrariarii dicto, Theodosio iuniore Imperatore anno CCCCXLIX. indicto approbata sunt, Eutyches absolutus. Legati Sancti Leonis Summi Pontificus injuriis affecti, Flavianus Episcopus Constant nopolitanus, qui Eutychem damnaverat,& Eum ias Doratius Αnustes damnati, ae depositi sunt, atque Anatolius in locum Episeopus Constantinopolita
nus mi secratus est. Omnia denique a Dioscoro
Episcopo Alexandrino hui a Conciliabuli Praeib. de, militari Satellitio stipato, per vim defraudem ad stibiliendam Eutychianam Haerelim per acta sunt. vivente Theodosio iuniore Iinpera. inre, nullum remedium tot glisciatibus malis adhibere potuit S. Leo Papa, nec ab ipso impetrare unquam potuit. ut Generale convocaretur
Concilium, in quo latrocinii Ephesini Acta te- scinderentur. At mortuo Theodosio in paties Eutychetis inclinato, Summus Pontifex ficile a Minciam Theodotii sueeessere, cui Putiberia
Augusta suum conjugium una eum Sceptro deis tulerat, obtinuit convocationem Concilii Chalin Cedonensis, in quo omnia latrocinii Ephesini Acta suetum rescisti, & Eutychiana Haeresia, quae jam multotum pervaserat animos, fuit omnino profligat D. Quandonam celebratum est Concilium
Chalcedonense, & quid in eo gestum est M. Concilium Generale Chaleedonense inest tum est in Eccletia Sanctae Euphemiae Martyris VIII. Idus Octobris anni CCUCLL & Κ
lendis mensis Novembris ejusdem anni absoluatum est. Huie Concilio interfuerunt sexeenti,& triginta Episeopi, quamvis minori numero subseripti reperiantur. Praefuerunt Legati Sum
mi Pontificis Leonis Paschastas Lilibaei in Sicilia Episeopus, Lucretius Aseu lairus Episcopus. M. ni facius, ct Basilius Presbyteri, quibus fasianas Coeniis Episcopus adjuninus est. Aderant etiam amplissimus S atus, & Palatii Proceres, Iudices, & Moderatores ab Imperatote Marciano
constituti. Septemdecim Almones, seu sessio. nes in hocConeilio habitas sutile asserit Baronius, sed seeundum illius Concilii Acta, quae nune habemus, fuerunt tant sim sexdecim. In prima Actione, lectis Actis lati inii Ephesini, Dissi rus Alexandrinus, iuvenatis Hierosolymitanus, Thalaifus Caesareae Cappadociae, Eusetius Anc ranus, Berytentis. &Baslius Seleuia etensii Episcopi. & Conciliabuli Ephesini Prin ei pes suis sedibus fuerunt dejecti. In seeunda Actione lecta fuit celeberrima S. Leonis Papae ad Flavianum de Incarnatione verbi Divini contra Haeresim Eutyehetis Epistola,& unanimi Patrum leonsensu approbata est. In tertia Actione veniati lata est Causa Dio ori Alexandrini, qui ad
Synodum ter vocatus, & comparere detrectans,
depositus est. Omnisque ei adempta spes suam Sedem recuperandi. In quarta Actione. Dνenatis Hierosolymitanus, Thalassus Caesariensis. Eusebius Aneyranus. Eusta nisu Belytensis, &Bafilius Seleuetentas, qui a Synodo depositi su rant, dolentes, quod Iudicio contra Flavianum si ibseripsitient, & damnantes Eutychem S Di scorum, ad suas Sedes admissi sunt. In eadem Actione agitata estCausaPntiumTyriorum Episeopum inter & Eustathium Beryti Antistitem. qui jus Meti liticum sibi arrogabat; contra quem statuit Sancta Synodus, jus Metropoliti eum Episcopo Tyriorum servandum esse,etiamsi Imperator Civitatem Beryti in Metropolim n per erexisset. In quinta Actione conicripta, deierepta suit fidei dennitio, qua declaratur, unum, eumdemque Christum, Filium. Dominum, Unia genitum, in duabus naturu inconfit se. immu
. tabiliter, indivise & inseparabiliter esie agnoscendum. Iii sexta Actione, cui Marcinus imperator intersuit, sed non Palaberia Augusta. sicut quidam perperam asserunt relecta est definitio Fines, & omnium Episcoporum eonsensi ne eo robata. In septima Actione, iis, quae
Maximum Antiochiae inter Hier selymorum Antistites mea sitatum Uioeceseon limites oborta fuerat, mutuo consensu dirempta est;nempe ut Antiochenus Episcopus duas Plice nicias, & Arabiam, Hierosolymitanus vero Antistes tres Palaestinas sua sub potestate&iurisdiactione haberet, quod & toti iis synodi iudicio
firmatum est. In octava Actioile, Theodoratus
Cytensis Episcopus , postquam iussu Concilii
Nestorio, de omnibus idem eum eo sentientibus Anathema dixisset, Synodali judicio mox in E clesiam, ex qua latrociiiii Ephesina decreto su rat expulsus, restit litus e dc Catholieus judicatus. In nona,&decima Actionibus diseussa est eausa Iba Edesseni Episcopi, qui, dicto paritet iii Nestorium. & Eutychem Anathemate, a synodo Chaleedonensi receptus, ae suae testatutus est. In Actionibus undeeimadcdu
43쪽
decima plenissime tractata est eausa ct Stephani, qui post mortem Balilii de Episcopatu
Ephesino certatim contendebant. Decrevit autem Sancta Synodus, ut neuter sederet, sed tertius ordinaretur Episcopus Ephesinus, ita tamen Bassianus, & Stephanus alerentur sumptibus ex aerario Ecclesiae Ephesinae, solidis videlicet ducentis aureis quovis anno persolvendis. Ex quo piostuxit Oligo Pensionum Ecelesiasticartim, de quibus ameliae in monumentis Ecelesiasticis nulla prorsus habetur mentio. In Actione decima tertia composita est contentio orta inter Eunomium Nicomediensem, oceamum Epitcopos. Conquestias erat Eunomius Epistopus Nicomedientis, iura sua Metropolitio ab Anastasio Antistite Nicano fuisse in vasa. Hanc controversiam diremit Sancta Synodus juxta Canonem sextum Concilii Nicami,nempe, Nieaenum Episcopum, servato et Metropoli tani honorario titulo . Nicomedienti Episcopo tanquam Metropolitano subjici debere, in Λctione decima quarta statutum est, nam recte ordinatum fuisse Perrhenotum Episcopum,& amovendum este Athoasium, quem Perrhenorum AntistitemDioscortis ordinaverat. In Actione decinis quinta Patres Coneilii Chalia donentas plures Canones , absentibus Legatis Summi Ilamificis, condiderunt. Graeci C direx habent XXX. Canones, Latini, tantum viginti ccto. Ex quibus ultimus, seu vigesimus octavus confirmat Patriarchica Privilegia, quae Concilium primum Generale Constantin
pyllianum anno ccc Lxxx I. celebratum coro
cellerat Episcopo Constantiliopolitano, ut scili-eet post Episcopum Romanum Plimatus honore fruetetur, Iusque ac potestatem haberet in Thraciae. Ponti, & Aliae Dicecesses, earumque λletropoluas, & insuper Episeopos Barbarorum
D. Consenserunt ne Legati Summi Pontificishule Canoni vicesimo octavo. quo post Romanum Pontificem Primatus honi ris, S iura Patriarchica adjudicantur Episeopo Constantinopolitano M. Immd potius reclamariant Legui Summi Ihmtificis in Actione decima sexta. 6 ultima illius Conei lii, quae Kalendis Novembiis habita est. In ea quippe postulariam Legati, ut relegeretur Canon ille de sede consantinoi olitana1e ipsis absent.bus conditus. Relectus itaque est hic Canon cum unanium ferme Patrum subseriptionabus, eui palam intercesserunt Legati ;Pa.
tres tamen eumdem Canonem, non obstante Legatoi um reclamatione, sita auctoritate firma.riint, acclamantes et Hac justa sinientia. attines duimus. verum , nic Canon vicesimus octavus Coitellii Chaleedon sis a S. Leone Papa fuit reprυbatus, &ab ipsismet Graecis expunctus . numero Canomim. Caeteros autem ejusdem Concilii Canones approbavit tacito saltem con sensu sanctissimus ille Pontifex. eosque universa recepit Ecclesia.
D. Haee sunt igitur Concilia, quae in quinto Ecclesiae saeculo ad proscribendas Haereses
M. Praeter haec Concilia, quae hactenus reis
nisi mus, aliae synodi contra errores Origentiastarum anno ccce I. suerunt celebratae, vide
po,&Alexandrina, in qua Theopkilus patriar.eha Alexandrinus Dioscorum. Q&Euthymum Agypti Monach υs, qui Fratres t racognominabantur. damnavit, quod nollem sis selibere damnationi Origenis. At isti Anaeho-teiae gravissimis a Theophilo calamitatibus v
xati, & e suis Monasteriis extorres vivere coacti, Constantinopolim anno cccc II. venerunt, &ad pedes salicti Ioannis Chrysostomi hujus Civitatis Episcopi sese abjecerunt. ejus praesidium
implorantes: pietate motus, hos Mona. chos vitae austeritate consectos, aetate provectos. caimie venerabiles, benigne exceptos fovit
hospitio, illos tamen, inconsulio rheophilo, ad communionem Ecesesiasticam admittere noluit. Areadius Imperator de justia querelis horumce Monachotum, S de eorum accusationibus ad versiis Theophilum per i luna supplicem eeritot factus, iussit Theophilum, etiam invitum, Constantinopolim adduci. Ea tes Theophilum vehementer commovit in Ioannem Girysostomuni , eumque perdendi inivit eonsiliuini quamvis Ioannes ipsi per litteras contesta ius isset, se omni cunatis his Anachoretarum aeiaeuiationibus penitus abstinuis te. Ustophilo in hae causa Ioannem Chrysostomum criminanti sese adji uixerunt x fpjbanius Salaminae in Cy oro Episcopus, ct S. Hieroumus, qui aegre serebant, quod ioannes his Anachoretis faveret quos Theophilus tanquam Origenissas dan nais verat. Qitin,& ipse Epiphanius non dubitavit Constantinopolim accedere. & licet a Ioannepet honorifice futilet exceptus. &omni ossicio
ad pacem in Vitatus, Omnzm tamen eum illoeommunionem abrupit. voluitque in Monachoadictos res Iregsts, ei que a ohaeientes velut Origenis saut Dies palam in Ecclesia exeon mu- meationis ferre sententiam, sed, ne id attenta ret, a Serapione Diaconu tempestive admonitiis
propNoque ipsemet deterritus conatu abstitit ic inpiis, tacitusque Constantinopoli abseesse in suam reversurus Eccles ana. Sunt nonnulli, qui seribunt, yω em Epiphanio Constantino-Wili proficiscenta P dixisse mi stem, antequam Cyprum attingeret;&vicissim Ep*haniumDan-m Chrysostomo imminem exit: um fuisse vatici Chrysost inii, ut fabulosas. & plane commmitiistias iure optimo iii idet Baroluus, quippe a noti solum si Mais hominibus indienae prorsus videmur, sed etiam . Socrate in sua Historiari.
clesiastica non res ei untur pro verisae certis
Postquam S Epipianius Constantin poll
ata illv, R. Ioannes c hrys. lomus oratirenem ii huit ad I pulum,quae omnium generaliter mi herum vitra carpebat, re Augustae aninium in S. Chrysoston una exasperavit. Putans
liquidem Eudoxia illatam sibi hae Chrysostomi
Oiatione contumeliam. curavit, ut Theoplitius Patriarcha Alexandrinus, qui Constantinopolim eum multis Episcopis AEgypri vel erat. Suno
dum in Suburbio Chalcedonis ad Quinam nno
dam Asiae Episcopi a Chrysostomo juste depositi,& hae de causa ea maxime infensi. Ad istud Ctinciliabulum citatur Ioannes, qui tamen com parete noluit coram Episcopis, qui spretis aequita u. t lembus in elus
44쪽
pseudo Synod Chrysostomum damnavit, in- deleti, ejusque loco Chrysostomi nomen subro
que Arcinitus Imperator suo decreto exular gari cont en iit. Tunc per universum Orientem
iussit. Paruit Chrysostomus, &ineunte nocte Festus dies Sancto Joanni Chrysostomo saeeestivit. portu nauis , quae sanctissim lim illum publico cultu coepit celebrari, quae festivitas Antistitem in exilium deserebat, populo in lit- majori cultu aucta est , quando sub meistote vehementer indoleote. Ueriun ingenti ter Episci p. Constantinopolitano. anno videlictitae motu nilo, quo concutia est tota Civitas, ac CCCCXXXVIII. Reliqui eSanctJoanni, is plebe ad seditionem urgente, coactus est sostomi magnificentissima pompa Constantino dias ab exilio quamprimum revocare Chrysosto' polim advectae sunt, di adeas Theodosiu, tu mum, qui tam sestivis totius populi acclamatio nior imperator Arcadii filius genibus provolutus nibus eaeceptus est, ut non ab exilio, sed potiti. veniam supplex pro suis parentibus oravit, &ex victoria tedite videretur, sed ecce paulo Post . Sanctissimo Pontifici se suumque eommendakie novus intonuit turbo, qui conceptam populi Imperium. Sed satis hactenus dictum sit de oti laetitiam in acet m luctum convertit. At enim gine & progressu Celebris illius contio etsiae, eameelebratenqui ludi ad Ecclesiam ob argent quam non solum Theophilus Alexandrinus, sed .m Eudoxiae Augustae statuam, quae supra cois' etiam Sancti Epiphanius, Hiet ymus h mnam purpuream erecta,Chrysostomusquλο- buerunt eum Sancto Chrysostomo in eiusa Ori di ludos n.o animi aestu exagitans, celebrem genistarum. Culpandi tamen non sunt sancti illam habuit orationem, quae adhuc inter φjus illi Patres, quia, ut optime observat Batonius ad Opera legitur, & cujus initium est annum CCCC. n. LXII. Sepe emtigit, Sapien rudias furit . qua oratione, quali in se dict/, tissimos garassu faui, eosdem tamen a Sapientia, sibi amplius temperare haud potuit Eudoxi , sed tonita probitate non excidere, cum m miram ad
muliebri mole ita supra modum excandes DF agunt, recto Mceroque mentis feruntar in- dedit operam, ut altera e vestigio Constantino- tuitu. cum igitur de Sancti oram mirorum Di- . 'poli ha retur Synodus, ad quam Vocatu Thς - phanti, Hieronymi ut de Theophilo dicere ρν philus Alexandrinus consulto adesse noluit, Ve- termittamus) atque Donis ch, O mi optimatitiis ne facta populi commotione Vi m sum in mente dubitare religio sit , quacumque ab eis acta diserimen adduceret. Misit tamen LU-to ,qui sunt, in meliorempartem accipias necesse est. Hane eum illi, Episcopis in Joannem Chry iustumum' sapientissimam in factis hominum metiendis Ba mile assectis depositionis sententiam, im ipsum ronii regulam semper prae oculis habere debes, Theophilo Alexandrino insynodo ad Quς cum ut ea, quae a SS. Patribus, vel a Catholieis Setiatim litim. eonficinarunt. Sic Cb sust mus pioribus lincere acta, vel tradita sunt, nunquam I suis adseriariis iniuste iteram opprelluri in in sinistrum sensum interpretetis. exilium iussu Arcadii Imperatoris abductia, est, D. De Conciliis, quae in quinto Eeelesiae quod illi fuit gravissimum, non solum ob pe i saeculo contra Pelagianos, Ne tianos, Euty eulum itineris ab Isauris latronIbus infestati,& ctianos,& Origenistas habita sunt, fatis hacte- ob labies, & dolotes stomachi, quibu3 f ςquςn' nus disseruisti. Superest nunc, ut paucis te seia .ret totquebatur, sed etiam Db ἔς um Umnium ras Concilia, quae eodem Ecclesiae taeulo ad penuriam quam per triennium, & qu/tuor cir sanciendam Ecclesiae Disciplinam fuerunt eel olet menta, usque ad mortem in suo exilio blata.
constanter, &infracto pectore passus est. Inuo' M. Multa in quinto Melesiae saeculo Cori centii u I. Summus Potiti sex, ad quem chryso' cilia Nationalia di Provincialia fuerunt eoicti stomus injuste damnatus appellaverat, RO ad sanetendam Ecclesiae Dileiplinam, & .d di
synodum coegit, in qua Chrysostomum mnu' timendas Controversas, quae identidem oce eemem declaratum suam in communioncm sione Ecclesiasticae jurisdictionis Oile Muccepit, misitque Legatos ad Di orium, UccidςΠ In Primis, in Concilio Taurinens, quod, juxtaris Imperatorem, ut lcriberet ad stat Iem suum Cl. fugium indictum est anno CCCCl. non veho Arcadium Orientis Imperatorem. ejusque anno CCCXCVIL M autumat Baronius, agita
, ito Synodus celebraretur Thessalonicae, ibique in est controveisia de Primatu inter Episeopo, Chrysostomi eausa, quae Orientem,&Occiden- Ares tensem, & viennensem, decretumque estiem suspensum, distractumque tenebat, in rem Canone secundo, ut qui ex duobuν illis Episto Melesiae dijudiearetur. Sed Legati, accφp In- pis probare pollet, su m Civitatem este Meteo noeenili Papae, & Honorii Imperatoris iiιxe is polim, is totius Provancia honorem Ptimatu, . Constantinopolim profecti, re insecta redi obtineret, & juxta Canonum praeceptum, ordia,cti sunt. Theophilus si quidem Alexandrinus nationum haberet potestatem. Fime, ut obitet impedivit, ne haec Synodus in qua detectis ejus dicam, falsi convincitur quorumdam hujus temia. si iudibus innocentia Chrysostomi patuislς , ς Poris Criticorum opinio, qui origines omnium Ieblatetur. Immo, mortuo etiam Chrysostomo Ecclesiarum Gallicanarum, praeter Lugdunen sese adeo insensum exhibuit TMopbitu , ux sem, & alias paucas, ad medium tertii saeeuli omni Gnatu semper obstiterit, ne ejus numqu detrudunt, affxa ex Gregorio Tutotiensi Graii in Diptyehis inscriberetur. Mortuo Theophilo, Consulatui gesto anno ducentesimo quinquage Cyrillus ejus nepos, & in eadem Sede Ale λu- fmo missione Sancti Trophami in Gallia, Euthiadtina successor, togatus ab Attaco Episcopo veroLpiscopus Arelatensis a Concilio utinensi Constantinopolitano, ut Chrysostomi nomen in ytiis Metropolitici Ecclesiastici honorem sibi Ecelesiae Alexandrinae tabulis constri retur, conservari non alio nixus fundamento postula statim consentite noluit, sed postmodum, re bat, nisi quia ad Urbem Arelatensem primo Eernelii is perspecta, Arsacium, qui, vi Vente dhuc clesiae saeculo S. Trophimus Episcopus mistu, ne
Chrysostomo, Episcopus Constantinopolitanus rat. Quae traditio, situm temporis certa frudfuerat oldinat , e D tychis Al andrinis omnes nim fuisset, praesertim apud Patres Com
45쪽
cilii Taurinensis hujus Controversiae liulices, cirri u prccul dubio Episcopus Arelatentis non C,lum reptiliam tulistit, sed ei iam salsam obtrudendo traditionem sese ininibi is illis Episcopis
antiquitatis Ecclesiasti eae ha. d ignaris dei iden- dum propin Ilet. Id autem non co uigit, quia persuasi m l .bcbant patres Concili Tai iii lensis, S. Tioida imum longe ante Deciana tempora, an numque Cluilii cc x. E clesiam Arelatensem Luadaile, ex qua pollea, vel li ex isonte, ut ait Zosiimus Papa, univeilae Galliae fides rivulos acceperunt.
Con philes Carthagine in quinto Ecclesiaetaeulo celebratae sint Synodi, in quibus ad instautandam Ecclesiae Africanae disciplinam taluberrimi conditi sunt Canones, Sedis Api stulicae consei,su &auctoritate adeo Probati, ut partem deinde fecerint veteris Chelectionis Canimum, quae incipit a tertio Carthaginenti Concilio, alia ex ordine inplectitur Concilia,quae habita suiu ab Aurelio Catili agiliensi Epit copo usque
ad septinuim Cartii iginense Concilium, α piaetere Synodum M dex uanam sube. cum Aurelio habitam. I egendus est super hae re illastrissi nausPι trus d. Marca Palis telisis Archlei licui'us c. q. Differiationis de ivtexibus Com. io ubus Canonum, ubi pluras ei doc 'e ii ut at de Ordine Concili Otum Africae in vetera Cosse chrone. Hic tamen inta iam planet initae re haud
possum dilli cultatem circa Appellationes Episco- p irum ad Sedem Aposti licam, de quibus ac Limest in sexta Synodo Carthaginens, & quas a
Patribu illius Syliodi uminino pro habita, 1 uille, a stirmant mmnulli hujus temporis scriptotes. At si-se litemur originem illius Controversiae de Api ellatii nibus ad Sedem ApDsit,licantia per te hq .eb.t,laanc Syinidum non p. ohibuisse a sol ite Appellati utem Episcopuli im, sed solii msmpliciu in Presb terorum, & alio thim insed i Oxum clericorum ad Sedem Apostolicam. Isui equippe enatae Controversae de Appellitionibus
ad Ri,nianam sedem occasioneni in sextu C Oi:cilio Carthaginensi dedit, piarius Siccei lis Eecles. r Pre. byter, queret Urbanus es isdcm Ecclesiae Episcopus qliorumdana criminum ciali victum iv da . sententia tutaverat anat,veri. Ille vero,
contra Dccipit iram Ecelesiae Africanae,a judieio sui Episcopi ad Zosimum Romanum Pontificem
appellaverat. N Zosimus Legatos in Africam destinarat, iit Apiarii catisam retractarent. Qii
propter Antistites Africani avitae suae Disciplinae
tenac Isimi, ne dem ceps bi Presbyteri, vel Cretici irini uires Apiarii exemptuni sequerentur, pr ,hib. ferunt, ne Presbyteri, Diaconi, & citeri inferior ex Cleliet a Judiciis Episcoponimsuortim ad Romanam Sedem provocarent. Quam pioli bitionem Appellationum Presbyterorum, At aliorum inferiorum Clericorum ad Sedem Apostolicam paulo ante promulgaverat Synodus Milevitana, cui is Canon vicelimus secundus ita decet Dic: Dem placvit, ut Presbyteri, Di coni. τel caeteri inferiores inrisi, in Care r. quas
habue; hir, si de juiciis Di vorum suorum questi fuerint, ruini Episcopi eos audiant, ct inter enquidquid , fuιant, adhibiti ab eis ex consensu I pisoporum suarum. Quod si ab eis proracundum
putarerrari, non provocent 1; si ad Africana Concisa. rei ad Prisnates Provinciarum siuarum. Ad
Iransviama auicin qui putarerit appetiantam, nulla intra Africam in comm iovemsuscipiatur. Viden, Ameanae Ecesesiae Amisti testion prohibete Episcopis, sed tantum Presbyteris. & alus
Clericis inserioribu, transinania asAppellationes. Fatendum tamen est, Iuxta Afra canae Ecclesiae
Disciplinam licitum non fuisse Episcopis irrime diate, litae est, ante examen de Iudicium Goncilii Nationalis, vel plenarii Africani, appellare ad Sedelli Apostolicam. Uerum appellationes Episcoporum id Sedem Apostolicam factae post exa meta N: judicium Concilii Nationalis, vel plena.' rii Ahicani nunquam in Esiclesia Asriciana vetitae fueritiit. Denique, si quis obstinate velit, Africanos Antistites in sexta Synodo Carthaginensi omnino A absolute prchibuiste appellatini s Episcui orum ad Sedem Apostolicam live ante, sive post examen S ita dicium Concilii Nationalis, vel plena iii Africani, huic respondendum est, Antistites Asticanos id fecille et ritie facti deceptos. At enim cum Zosimus Papa ius appellatu num Episcoporum, tanquam a Parta bus Concilii Nicani definitum, siae sedi vindi. caret, nec tamen de eo jure qiliis quam Parres ΛΒicam stabilitum reperirent sive in Canonibus Nicaenis Latinis, qu sis penes sella balit, nec in
Gracis exemplaribus, quae ri gat Zitticata C M
st .int inopi ilitantis, S Cyrillus Alexandrini v ad illos transmiserant , rogarunt Asticani Amistura Zoiimuin, nisi pleniorῖ facta perqi istume constaret. hoc ipstim I Nicaenis Patribus sui ue d cretum, ne Aficanas Ecclesias vellet ad hane obiervantiam adigete. At statim ac Patres Astiis eam intellexerunt, ici juris appellati unum Episcoporum adSedem Apustolicam decretum fit ille, non quidem in Ci,ncilio Nicaeno, iiii assim a iurgo simus Palpa, sed in Concilio Sardicenti Canu. Deseleti mo, non amplius reluctorii sunt, seu nutro adnii seruiit appellationes Episcoporum ad Sedem Apti iti licam, ut liquido constat ex causa Antonii Fi. ualensis Episcopi, qua, teste Sancti, Augustino Epist. is r. a Synodo Africana ex au. tormis ad Calestinum I. Pontificem, non ie. et amantibus Episci pis Africanis, appellavit. Causa autem, cui Zusimus prOSardicenti amne Nicae auim allegaverit Concilium, haec est: quia tametsi duo ista Concilia fuerim generalia, reri 'tae auctoritatis, Nicaenizm tamen notius erati.
illi iisque quasi Appendix dicebatur Concilium
Sardi cense. Det inde, tuta In Collecti . neCanotitiae, quibus Ri mana tuebatur Ecclesi. , piomiscue per mixti erant Cationes Nicaeni, SI Sardi censes sub ea deni Nic.em mali ilia scriptioite sicut Dianis
caenorum Canonum edi lonibu ,. Scit haec bi eri. iee dicta si isticiant de transmaritiarum appella. tiumina controversia, cui in Cuncilio sexto Catinthaginens occasii neni dedit liarius Presbyter Siccensis, cuius causa in eodem Concilio sie Liaita suit, ut ipse in communionem susciperetur, set valet i ue sui gi adus honorem, ea tamen lege, ut ex Civitate Siccensi, cui scandalo fuerat, te.
D. Summa profecto laude ac commendatione digni sunt Africanae Ecclesiae Antistite qtii ad sanciendam Ecclesiae Disciplinam tot Coucilia convocarunt, sed nunquid alii Vibis Chrsestiani Ec teliachim Episcopi ad instaurandani Disci; linam Ecclesiasticam pari zelo, di vigilatitia pallui. li ad laboratumr M. Epi
46쪽
valido Disciplinae Eeel etiameae vigore, M in San etissimis pro externo Ecclesiae re milie condendis legibus, Episcopis Aricinis in quinto Ecclesia laeculo haud liuetio, es fuerunti Postquam enim Ecclesia Asricaaia opprella incursione Uandalorum, qui Ariani erant, S: an. CCCCXXVIII. in Africa don .inati coeperunt, Concilia convo care non potuit , lingulari Divinae Providentiae benesidio factum est, ut Ecclesia Gallicana in quinto saeculo multa celebrarit Concilia, quorum 1aluberrinus Meretis, seu Canonibus, Disciplinae Ecclesiasticae optime fuit consultuna. Haec Gallicana Concilia brevitet indicalle sussicier, quorum pleniorem notitiam si astequi delideres, adire poteras Sirmanduin , qui omnia Gallicana Concilia collegit, de perdoius Annotationibus illustravit.
In primis anno CCCCXXIX. die XU. mensis' Augusti habitum est in Galliis a duodecim Episcopis Concilium Regense, seta Radiense, Gallice Riet, quae est Urbs Epit palis in Provincia sub Archa - Episcopo Aquenti, in quo abrogata, &nulla declarata siti Ebrodunensis Episcopi ordinatio fusta a duobus tantum Erilc Is, citra aliorum Provinciae Episcoporum consenuina, acidium Mepiscopi titulus Armentaris concesi. sus est oeti etiam Canones in rem Ecclesiasti
Disciplinae eonditi sunt. Anno CCCCXLI. in Gallia Narbonensi eoinctum est 1 XVII. Episcopis Concilium Ara --m, Gallich, quae est Urbs in Provincia sub Archi Ducopo Λrelatenti, in quo stitati liant Cationes XXX. ad Disciplitiam Ecclesiasticam si inantes, & a Eumodo . di ab Illustrissimo Agag M. Aurelianensi Episcopo eruditis Nousillustrati. no CCCCXLII. in Comitatu Venascino habitum est Concilium Vasense, seu Vasionense, Gallich Uri , euius de Disciplina Ecclesiastica extant Canones X. quos Sirmondus, Binius, fit Albaspinaeus Notis suis illusti aiunt Denique, alia Conciliam Galliis ad resar eiendam collapLm Ecclesiae Disciplinam fuerunt lebrata, Arelatense videlichi anno CCCCLII.
culus extant Canones LVI. Andegavensie , anno CCCCLIII. cujus extant Canones XII. Arelatense alterum anno CCCCLV. Turonisum anno CCCCLXI. in quo editi sunt Canones XIII. '-ncticum, Gallice in Aren torrea, uve Britanii a minori anno CCCCLXV. in quo confecti sunt XVI nones. Sed de liis Conciliis Gallicanis, sicut Si de Canonibus , qui in illis eo itisunt, plura legesis apud doctissimum Sirmondum, nos autem , qua ς placet brevitas, hute Colloquio finem imponemus.
De Viris inuribus, qui e vitione di pietate Ecclesiae in quiueo secti
D. V N Nnh multos in quinto Eeelesiae sinn euio floruisse viros doctrina di pietate conspicuos facilla admodum colligere possim ex Historia istius saeculi, quam hactentis accurath lascripsisti; optarem tamen, ut in hocce Coli R. P. Hiaunthi Hist. Iem. II. quio merita & opera recenseres , si non singulorum , saltem eorum praecipue , qui in clivmola: culo mira eruditione Eccletiam prae caeteris illustra runt, eamque ab Haereticorum Iuliibus egregia vindicarunia i- φM. Ineunte quinto saecliso mulituri splen- dotis Ecclesiae coiitulerunt limumeri propemo-duin viri undecumque doctissimi, quibus optimo jure Theologia acceptum referre debet, quidquid verum, quidquid habet sublimὶ & augustum. Hi iunt quippe, qui de omnibus Christianae Religionis mysteriis, admota veritatis luce , disseruerunt, qui vocum, ad ea plenius explananda, propriam & nativam significati nem praefixerunt; qui eorum principia selid. firmarunt , omnes consecutiones , quae ex illis elici possunt, studiose investigarunt, de opposi
tos errores immensis non minus mole, quam eru
ditione voluminibus consutarunt. Hi sunt, qui Moralis Christialis integritatem ea ingenii uberintate , dicendi copia, totque acutissimis sententiis propugnarunt, alter uenant, vindicuunt, ut
eloquentis umorum Oratorum faeundiam longo intervallo superasse videantur. Uerbo dicam, hi sunt, ex quorum eruditissimis lucubrationibus Ecclesiastici Scriptores in succedenti faeculorum se-tie suam doctrinam, velut ex purissimo itate , hauserunt, &ab eorum vestigiis ne latum quidem unguem desciscere maximo sibi semper honoris
D. minam sunt celebriores scriptores, qui ineunte quinto Ecclesiae saeculo Minerunt λM. Inter Graecos unus ilistar omni est S. Chrys.stomus. Inter Latinos vel b Principem l cum jure ac metito obtinent S. Hieronymus, &S. Augusin . D. Ut am horumce illustrium Scriptorum, qui in omnium gentium commendatione veris iantur, rogo te, ut breviter describas, &Opera ab illis edita ab Apocryphis accurate secerin
M. Ea , quae sanctus Ioannes Ch λει- mus in Episcopatu gessit, memini me jam in sup riori Colloquio attigisse. Quapropter ne tibi
iteratis repetitionibus fastidium ingeram, his in praeientia referendis supersedebo, eaque dumttaxat perstringam , quae privatam illius vitam spectant, & opera, quibus universam locuple- 'invit Ecclesiam. Ioannes itaque, ob aureum eloquentiae flumen, & admirabilem in dicendo 'sacundialia Graece vulgari eosnomine cir o mus dictus, amis trecentes uno qiradragesimo septimo natus est Antiochiae ex patre di M-cundo, & ex matre Ambusa. Mortuo patre. Ioannem adhuc juvenem Anthusa ipsus mater . incredibili sollicitudine educavit, ct ad persectam virtutem provexit. Adolescens Domi Rhetorieae sub Liamst, Ee Philosophiae sub Aad Maathis viris id aeratis in his artibus lono celebere timis operam navavit. Aliquot annos in Foro versatus est, sed mox ad severiolis vi egenus. &ad Christianam pietatem eonversias . tutum sese obsequio Melesiae mancipavit, di Sacratum se pluratum studio addixit. De in . a Meletio Episcopo Antiocheno baptizatus. & Lector ordin tus Joannes, timem , ne Episcopus consecrate tui, se eessit anno CCCLXXIV. in montes Ati-tiochiae vicinos, ubi pei quadriennium, hoe est,
usque ad annum CCCLXXHII. solitariam vitam E duxi
47쪽
auxit, & postea, teste Palladio in ejus vita, per
biennium in loco secretiori vitam egit Asiata
reticam, at creentibus ejus infirmitatibus , anno
CCCLXXX. ex Eremo ad natale alum reverissius, ab Meletio Piaconus fuit ordinariis , &post mortem Meletii a Flaviano ejus in Sede Aiuioche-ua successiste ad gradum Presbyteri provectus , ut quo gradu per annos duodecim ad populum
Antiochenum tanta omnium acclamatione sermones habuit, ut, mortuo Patriarcha
Constantinopolitano . conspirantibus totius Cleisti, ει fidelium votis in ei locum sussectas fuerit, quamvis ipse pertinacimma reniteretur modestia, quae tantum adhibita vi, & Imperasi in terposita authoritate superari potuit. Epist pus Constantinopolitanus inauguratus Ioannes
Chrysostomus multa gessit, & gravissima patius
est incommoda conspiratione Eudoxia Augustae,
Ibo hiat Alexandrini, & aliorum Episcoporum, quae iam a nobis in superioribus Colloquiis r
lata , hic repetere omnino supervacaneum ellet.
Reliquit Ioannes Chrysistomus moriens prae clara ingenii sui Monumenta, in primis
in omnes fermὲ libros cium Veteris, tum novi
Testamenti; varios S ermones de variis argumentis Moralibus, Doctrinalibus, de Mysteriis, rede Laudibus Sanctorum. Scripsit etiam S. IO-annes Chrysostomus librum adversus Itidaeos ;alterum adversiis Gentiles ; contra vitae Mona sticae osores & vituperatores libros tres, prae
terea, edidit libros sex de Sacerdotio ι libros duos de Compunctione Cordis ; de Providentia DEI libros tres ; de Virginitate librum , &alis qua alia opera Moralia, pluresque Epistolas. Utaraiam , qim extat inter opera S. Joannis Chrysostomi, sermanum elle Sancti Illius Doctoris sorium amrmant peritiores Catholici Critici. Sed paulo major est disticultas de Epist la ad Cesarium Monachum, quae S. Joannis Chrysostomi nomine insignita est. Hanc liquidem Epistolam sub nomine S. Chrysistamiliadant S. Dannes Damascenus in calce distere tionis contra Iacobitas, Nicephorus Constanti- . nopolitanus in Antirrheticis contra Iconomaiactos, aliique, qui de duabus Christi Domini
naturis dilpurarunt. Immis , antiquam ejus dem Epistolae versionem Latinam Emeriens Mistotius ex Codice Florentino a se descriptam Palladii Dialogo de rit. S. Chusi mi subnexuit, & statim Haeretici Angliae, & Bataviae eamdem Epistolam tanquam a S. Chrysistomo
exaratam multiplici praelo excuderunt , eamque advers is Transubstantiationis dogma Caino licis obiecerunt. Non defuerunt quidem per
eruditi Orthodoxi Theolosi, qui hanc Epistolam ad Caesariam Monacnum sagacissimis observationibus illustrarunt , quibus Heteria xorum ora obstriterent, & S. Chrysostomum, quem auctorem istius Epistolae elle autum tant , Transubstantiationis dogmati minimhadversari demonstrarent; ac felicios prae caeteris
nodum istum disibivit doctissimus noster Pater Michiel Lequiis , qui postremam S: castigatissimam operum S. Ioannis Damasceni Editionem nuper adoravit. Is quippe distertatione tertia Damasceni ea multis momentis evincit,
hane Epistolam ad Caesarium Monachum non esse exaratam a S. Ioanne Chrysostomo , sed a quodam recentiore Scriptore, qui Nestorianae Haereseos patronus erat, &post Synodum Chil
cedonensem scripsit. Certe constat, neminem Damasceno antiquiorem hane Epistolam ad Casurium Monaclium laudaue, cum tamen ex eleuitania habet adversus Eutychianos , alios que unius naturae in Christo , necnon una voluntatis & operationis asteriores. Hanc, imquam . Epistolam non laudarunt Concilium Oecumenicum Chalcedonense, sexta Synodus generalis contra Monothelitas celebrata, nunLateranensis sub Martino I. non Theodoreisis, non Leontius Byrantis , non Anastasitis Si ira, non Maximus Conselibr, non Nestorii vindisces, non caeteri denique, qui alia S.Chos stomi non sic di terra protuleriant testimonia.
Perperam is itur haec Epistola ad Cissarium M nachum tribuitur S. Chrysinomo, ac proin ainjusth eonqueruntur Haeretici, quod cum aliis ejusdem Saneti Doctoris genuinis Epistolis edita
Ad eamdem supposititiorum S. Ioannis Chrysestomi operum crassem ablegari qui uedebent quatuordecim Homiliae in Evangelium Marci, &sex ex Homitiis in Genesim, videlicet Hotniliae prima , secunda, & tertia in Caput . cundum Genesis, & tres aliae Homiliae in Caput tertium ejusdem libri Genesis. Denique, Opus in Matthaeum , quod vulgo dicitur, quia non ad finem usque Evangelii Matthaei, sed ad Caput dumtaxat vicesimum quintum productum est. s. Chrysὀstomum non habet parentem , tum quia nec ejus stylum, nec doctris nam sapit, tum quia etiam plurima continet haeretica dogmata contra Consubstantialiuitem Filii DEI eum Patre aetemo, contra Divinitatem Spiritus Sancti, & adversus validitatem Baptismi ab Haereticis collati. Sunt tamen quidam erui diu viri, quos inter recensentur Sixtaes Senensu , de Sarilias, qui existimant, haee haeretica dogmata, quibus respersum est opus istud imperis
sectam in Matthaeum, suisse ab Haereticis interpolatoribus in illud intrusa, idque probant, primo, quia manuscripta quaedam vetustissima nihil hujusmodi errorum eontineant. sed alia manu praedicti illi errores ad marginem deseripti sint. Secundo, quia iis resecatis&expunctis erroribus , nihil in textu hiulcum Ze mutilum appareat, sed plenius fluat oratior, quod quidem argumento est, haec haeretica dogmata isti Operi esse alluta. Uetam, missis illis conject iis, standum est communi tentiae Theologorum & disciplinae Critices peritorum asseren tium , hoe Opus imperfectum in Matthaeum non esse S. Ioannis Chrysestomi tatum. Plum
de Operibus S. illius Doctoris Iegi possunt apultabisum in disIertatione de Scriptoribus Ecclesiasticis, apud Natalem Alexandrum in quarto Ecclesiae saeculo. D. Qua dote S. Chrysestomus inter eaeteros alios sui saeculi Seriptores praesertim emicuit ZM. Omnes sui saeculi Scriptores S. Ch sostomus eloquentia & petspieuitate seperavit. Habet sividem dictionem nativam , nitidam . puram, splendidam insuper ac fluentem cum admirabili docendi facultate conjunctam, qua lis nulli unquain vel Graecorum eloquentirumo contigit. In explicandis Christianae Religionis dogmatibus sese auribus populi accommodat.& pio quodam juvandi studio ad illius caprum
48쪽
orationis habitum. stianae Moralis quaestiones magna vi, mira erum ditione , de appolitis exemplis uberrimE tractit. Nihil ejus instructionibus cellius, descriptioniblis & narrationibus, quas passim interserit, ohil u uiihς, atque ad persuadendum nihil es- Maei is ejus argumentis, quotvinclaritate, des cedine & ammitate Lemrum animos , quin Cumque vult, ilectit, movet , rapit & delectat.
In exponendis surris Scriptotibus sistit potis an im in sensu sterili ,, M consul tb abstinet a sensibus Mysticis de Allegoricis, quibus plus
quo indulserant interpretes & verbi divini praecones, qui ipsum praecesserant. In Homitiise quas habebat ad populum , post genuinam lex tus Scripturae sacrae interpretationem , solebat in rem suorum auditorum aliquod morale propω vere argumentum , illudque late explanare. Quam methodum siluti anthiarum ntilissimaAin bmnibus suis Homitiis observat sanctiis ille
D. Satis de L Ioannemrysostomos Pau- Iullam nunc disseramus de Patribus Latinis. &inprimis vitam S. Hieronymi, quem omnigena eruditione praeditum suisse cenius audivi, ea is describe, ac varia ejus recense, o
M. Hieronymus anno CCCXXXI. sib Coim, teste P ipero in Chronico, natus est Strid ne. iso in Dalmatiae &Pannoniae finibus oppido. Patrem habuit Esse
Praeeipuas Chri- bres seminae Pastia, Eastiebium 8equas Hieronymus Romae degens ad sanctioris vive propositum duxerat, e vestigio rimias ergo comvolarunt, totque sive viros, sive mulieres ad idem austerae vitae genus suis e emplis perirax runt, ut Paula tria pro mulieribus Monasteria. de unum pro viris ibidem extrui curaverit. Tum Hieronymus votorum suorum compos vitam ita Monasterio egit, corpus suum vigiliis macera
do, & indefessu studiis componendi sis in s
ciam iam ram Commentariis in E intentus. Si e totus liuiis istius tantam sibi rerum divin rum eruditionem comparauli Hieronmus, ut
in obseuris liuetorum voluminum di ultatibu S. Augustinus, Paulinus, Chromatius, Helior dociis, muIuque alii passim per Italiam. Galli. am, Hispaniam, Africam, Pallastinam&Gr eiam eruditissimii Episcopi ipsum per literas conrsilerent. Ihinum meriti splenus obiit Hieronyrmus nonagenarius laboribus, ct senio constetita anno Christi CCXX. Si plura de vita S. Hi ronymi scire deiideres, legetis vitam Sancti illi
Dollaris, quam Gallice deseripsit doctita
pater Dannes Martianox, in chus Benedictis nus Congregationis S. uri.
D. Cui potissmum studio sese MA, ἐν ronymus suo .in Bethlemiti l solo solitarius hin
M. Hieronymus in sua selitudine degens
Mia -- - -- suum mul Hidit opera Exegetiea, qui 4 ium, a quo primis tenerae adhuc aeruci congruas Mopsu - faciam mirE illustravit, vetari tiraris , L imisque moribus imbutus, RO- e eL scripsit Polemica, quibus mi Mammulta est, ubi sub Domato lateras Giacas & xl xum tu, Ni m res 'avit. & C. Latinas, omnesque saeculares didicia disciplinas, ibidemque per lacrum ruptasna Christo in fide Xenat est. Inde incredibili distandi studio incensis Gilliarum oras, in quibus florebam viti a releberrimi, lustravit, Romamque reverticas, i nem , vadiisque voluminibus locuplingem Bibliothecium sibi par ις, .utper totum vi suae cursum lectioni & orationi incumbere poster. Mitta suam secumBibliothecini deferens , velat alter Bias sua secum omnia portans in inter etem seeesiit, depostquam non mitu temporis An-riochiae matasset, , vastam Syriae solitudineirile se contulit, in qua permania quadriennio, ibi
que Hebraicam didicit linguain, siWit ipsemet testatur in Epistola IV. ad Ru- ' Dein Es stlitudine, ob gravem ab Aria nis in Catholi
excitarum perseeu nem , exire coactius unci chiam rediit, ubi tricesinum jam percurrens aretatis suae annum a Polim Antiocheno Episcopo Presbyter fuit ordinatus. Post Mevem AEnti chiae moram, latim in Mihleemitico solo domi cilium fixit. Exinde tamen, post auditum aliis quandiu Gregorium Narianaenum Constantino--li degentem, quem suum Praeceptorem p iat, Romam ad Ia clum Papam accessit, a quo per mPE exceptus est, dignusque ab eo judicatus , quem ad emergentia fidei, Religioni oue dubia discutienda ci utorem sibi retinere
tholicam Fidem asseruit ac vindicavit. In primis, composuit librum contra Hetrarium , qua
impadocisat, Beatam Mariam CH RIS T U M peperisse Virginem, sed postea eum Iosepho
marito suo congressam alios peperisse filios, sumque virgin tu post partum iacturam Deisse.
Praeterea, calamum suum acuit Hieronymus ini. -- Romanae. Urbis Monachum, qui inis me alia allarebat, primo, Virginitatem non prie sare matrimonio. Secund , eos , qui semeserna baptizati , in peccarum relabi, & aere stam in baptismare justi m amittere non posse. enib, ab entiam a quibusdam cibis inutilem proisti vile praedicabati Postremo, aequalem in omnibus Sanctis fore visionem Beatificam a firmabat. Hos 3 Ioviniani errores samma in olivi, & eruditione profi a duobus libris eo filiavit, ae jugulavit Hieronymus. Scripsit quoque S. ille Doctor librum adversas Vigiloriam 1iatione Gallum, qui cieri Gelibatum improbabat, Martyrum Reliquias colendas esse negabata ad eorum sepiatam vigilare superstitiosum, inutile esse astat, cereos in Blaesus accendi, lucente Sole, ridebat, Monachorum in Alitudia ne vitam vituperabat, di alios id seniis spargin . bat errores, quos S. Hieronymus iust & acriter in e libro refellit. Montanistarum e ores postis ea insemius est in Epistola LIV. ad Mortatam Hie sibi a Sancto Pontifice demandata provise Ad confiitandos Luciferianos unum Dialogum eia Hieronymm summa cum laude de Ecclesiae utilitate periunctiis est. Sed mortuo Damaso, rediit Hieronymus in Orientem, & transiens per AEgyptum di Antiochiam, ad selem in dem sibi se charissima Bethleemitica loca seli, citer appulit. Ad eadem sanctissima loca cel R. P. HM9ηtbi H EuL 2em. II. i. posuiti Adversus Pelagianos tres Dialog tum libros edidit. Aliquas teratias concertati nes habuit cum S. Augustino , ω vehementitis. majorique animi istu cum Done Episcopo Hi Miamitano, de cum Ras his. Me ne tibi rumorigenis, decemvit.
49쪽
D. Potuline 'tonymus in his Polemicis tosolymis permansit variis operibus in publicum
constrabendis operibus occupatus, alios lucubra- edendis intentus. Sed quod Origenis admirator . esset, ejusque scriptis plus aequo tribueret, huc M. I'raeter haec Opera Polemica, quae mox primit m cum Hieronymo ipsum collisit. Haec laudavi, edidit S. Hieronymus multa scripta Cris lis , quae ante Rufini ex Oriente discessionem udi ain libros Scripturae sacrae, Commentarios in eumque composita seerat , acrius recrudui Hophetas , in Erangelium Matthaei, in aliquM postquam Ri ta&--ia Romam teli Oris Epistolas S. Pauli. Duas uisuper sacrorum Bir ente pervenerunt anno CCCXCVII. at enim Rurbliorum versionesesimas concinnavit, unam ad iuvis Romae degens coepit Orioenis Ap iam hinmam textus X. laterre.&steram exactam adornare, simque versionem libri maribostst Hebraici textus veritatem , qua Iersione tan Origenis, seu de Pinui . Romae publicavit, quam authentica & vulgata acincilio Tridenti- cui Praefationeni. Praeficit, in qua Hieronymus no approbata etiaimium utitur Ecclesia Latina. oblique, in b, aperte petebatur. Hanc Ra Antiquam versionem Latinam , 'so Balisam finὶPraefationem cum legisset Hieronymus, acta aprilatam, S. Hieronymus correxit, purgavit, Iiim Epistolam ad &Oceanum odidistisset Graecaeque fidei reddidit. Quam dine LXV. istost, in qua factam a Rufino Inredipitates Epistolas Exegeticas, sue faciarum Scri pretationem libri Periarchon otionis uti nem, pistarum ex litior aes, vel quaestionum, dubio- inosissimam detestatur. Brevem etiam Epist remque resolvit hara, Salsas de variis argui lam ordine in eadem de te ad Rufinumnusi Is exaravit. Chronimia Eusebii, plures Homi Statim ac Hieronymi literae Pammachio a lingias Origenis, libros Didymιdae Spiritu Sancto in sunt , earum exemplar Apron , qui Rutas Unum si onem convertit. Vitas, seu Hi die pimus erat, didi: Pammaclitus Haer ωrias Sanctorem Monachorum Hl m is ci nymi & Rufini communis amicus. easque descripsit, & Catalogum de Viris illu- Apronianus transiriittit ad Rufinum, qui tonis in Mibus e texuit, multaque alia egregia edidit furorem actus, duos E vestigio Discti rum Ilia jam bros, qui inter opera S. Hieronymi leguntur, re Blitione - scripsit, hisque non mododatam ad Pammachium Uirit, doctis Praefationibus&Annotationibus Epitatam Hieronymi coniuravit, sed etiam illius illustravit, atque genium rara ab Apocryphis in Scripturam sacram Commentaria aculeatis cciiratoCriterio secrevat. Hanc itaque novam suris perstrinxit. Romadiscedens Rufinus. qui erum S. Hieronymi consule Mitionem , sed lepim petiturus Grisia ripae illusit; & a candido praee sme tomum V. ad cuius calcem P. Mart- illo Pontifice extorsit illatassismarvi, seu com .su inexit Apreudicem Ibus scr-- numicatorias vulgi dictas. quo eram publicae v
li otuna S. Hieran I iotu curidissimain. lut teilem, quata in longinqua per zinatione D. tot operibus, meridie S. Hi Orthodoxae fidei professeres ostende me. Sed
nymus, facit. conpi eum fuisse Virum erudi- post obitum Siricii illiti, si1 es, inlimi diomm doctrinarum genere absolutic damnavit Interpretationeri, Rufini, qui tamen in q. - ia. g inv ri Minxi in Ecclesia Aquilotasi minitis M. Sic est. S. Hieronymus omnium, qua usque ad annum CCCCIX. quo iam vastinis Alcinois siciliam eum Mesania. eius mssimus. Lurguarum exoticarum tantam ha que familia venit, ibique mortuus est a tauriniam, ut Graecam , He eani, Syram, CCCCX. Gildaeam&tatanam , perinde ac Dalmat Ram D. Praeter illos duos urastisar stibio edi- vernaculam suam linguam calleret. Politiori 1 ditne Rufilius alia era λlueris erat optim exeultus. In Hularia λra, M. Vertit . Graeco sermone in Latinum emin&propha apprimEversitus. Nul- Rufinus era Iosephi Iudaei. Historiam Mes
fidi non delibarit, si iram taebii , reeognitiones sael
nulli Oratores, menti Parae tribuuntur, sententias Sixti Pyth milli Philosophi, tam Graeci, Piam Lacini, quos Diaei , senteruias Evagrii Ponti, librum PeΣ-
E--edigabili stidio nocturna Origenis, libriint primum Apologiae P -
ter talia ima stylus purus ac tersus est. de gula; Meetieas S. Busii PT aliquot alia G2 teste Erasno lib. LEpist. Is cum apso Cicero- Graeca. His versionibus a se adornatis usne ceriareu detur. Inter put Haemo- additi it opera, quae proprio Marte turdi mus Rit vehementas ac p semi ingenii, si se videlicet duos histos , quibus Histo E-que adversarios praetatim Haereticos , acriter siasticam Eusebii Caesariensis tantilitat, exagitavit, de Plautino sese det uita Deitaque, contra s. Hieronymum libros. quos Hieronymus in Moralibus austerus, dein Cri- j- ωemoravimus, insuper suae do. A-ticu pertractaiadis quaestionibus accuratissimus p iam ad Anastasium P , Exstaionem in m. - .n ii .e A is ii, E positionem Beoedictionum patrii, D. Quis es le Rustiis, quo cum S. Hi chae Iacob; Commentarios in Prophetas meam.
Η . . Rum nomine Commentarius in septua ncin q;unque priores Davidis Halitios . Ll uia
Aquileiensia Eccleta presbyter sint qua virum Commentarium, in quo integrae peri lex z
Monasticam pretius Roma in . in mentarii, S. Aueustitit inpiata, et si M: Orientem protinus in anno CCCLXI. & per tibus S.Gregorii Magni eae et le- I Triginti quinque m s in aedibus Melaniae Illa suo ute optimuihi tui es 4
50쪽
D. Filime Haereticus Rufinuster S. Hieronymum exagitavit, & Origenem animi ardore defendit rM. Quamvis ultio 1 atear , Rufinum justa de caula a S Hieronymo vapulaue , quod nimio erga Origenem. Dusque scripta amore Censuras Romanae Ecclesiae meruerit, Pelagianae Seche iii damenta secerit , de gravissimorum dassidiorum causa fuerit; eum tamen Haereticum si vile non ausim assGere; tum quia Rufilius, etsi inise genem defenderit , errores tamen illi adscriptos Imper repudiavit, tum quia etiam , ut optimhobservat Card. Norsus cap. 3. lib. r. Hist. Pelagianae, si Rufinus suis let Haereticus, neque Pau- sirus religiosis, cum illo coluisset amicitiam, nec Pinianus, & utraque Melania illum in Sici-
Iiana adduxissent, nec ipse Rufimu in suburbano PDuti Monasterio iuxra urbem degere potitillet. Quapropter Veroisimile putat Cardis lis Norilius. Ruianum errorum suspicionem, qua apud Anaharium Papam laboraverat, postea coram Innocentio I. summo Pontifice a se procul amolitum suis te. Quin, doctissimus idem
Cardinalis proseri libellum, quo errores panimale allerios, partim sibi, ut questus est , imputatos, Rufiniis conde lanavit. Gelasius quisdem ripa Rufinum damnavit stmortem, quod de libertate Arbitrii contraria Hieronymo se
iis set, sed, si eut advertit Clarissimus P. 1 ad annum es isti CCCCX. hoe Gelasii Papae d
cretum non pertinet ad persenam, sed ad libros Rufini. Qua ratione damnati sepe sunt', nullo metitatis praejudicio, viri moribus probatissimi. Ut ut est, non audeo Hateseos dicam scribere Rufino, cui, ut nemo diffiteri potest, multam
debet lesia Latina, quod praeci orum Authorum Graecorum notitiam, praeuenim Historiae Melesiasticae ei grat 1 fimius sit. D. Veniamus Modb ad S. Augustinum, qui tanquam Doctorum Aquila, & omnium E clesiae Latina Patrum maximus vulse audire silet. M. Aurelius Numidiae urbe in Africa natus est Idibus Novembris anno
CCCLIV. non veris' ann. CCCLV. ut pi it BPronius. Patrem habuit Patriciam. & matrem S. Momeam. quorum cura de diligentia libera-
Iibu, disii plint, ita imbutus est Augustinus , ut
adolescens factus Grammaticam prius Tapine, secernere. de Rhetoricam postea Carthagine summa gum et
laude docuerit. Manichaeorum Carthagine degens seductas erroribus, ac voluptatum inest ius illerebris Romam venit, clam matre, ut Rhetoricam doceret. Inde a Symmaelio urbis Praesecto Mediolanum ad eamdem ariem ed
cendam missus est, ubi pia mater Moica diutius silute multam sollicita, cum eum fuissetasseeuta, nihil non egit, ut eum Coelo pareret. M a Manichaeorum retratieret errciribus. S. Aint,tolius Mediolanensis Episcopus conversionem Augustini inchoavit, eamque multum prom
vit Simpluianas Presbyter eruditus , qui postia in locum S. Ambrosii iri Sede Mediolanensi susesectus est. Ab hoe Simpliciano Presbytero dis dicit Augustinus Victorini magni cujusdam in
toris conversonem, item duorum Aulicorum ,
Quoriun exemplis incitatus Augustinus, & et testi voce monitus, ut legeret Epistolas s. Pauli, sic repense his perlectis immutatus est, utinum
qui tam acri- donuncium remittem totum sese Deo dederit Magnum sane victricis gratiae, quae tarda moli mina neseit. & quam ipse contra Pelagianos pro aris ac socis defendere debebat, monimentum anno trecentesimo octogesimo septimo Augustis
nus , clim annum aetam suae tricesimum ter an necdum complevisset juxta communem erudit
rum sententiam baptizatus est die vi sima quatia
Aprilis Sabbato sancto. Post ὀbium matris suae
Monteae ad Ostia Tiberina, melioris vitae desiderio accensus, Augustinus ad proprios lares rediit, de
sub finem anni CLXXXuIII. Africam appulit. Meditationi Legis DEI, jejuniis & orationibus
clim per triennium Tagaste una cum suis amicis vacati et Augustinus, Hipponem se transtulit, ubi urgente Ecclesiae necessitate, & flagitante populo , animo tum Hipponensium Episcopo Pre byter est ordinatus anno CCCXCL & paucis abhinc annis, hoc est, anno CCCXCU. Augustinus , ne ab aliis raperetur Ecclesiis, vivente adhue Valerio , consecratus est Episcopus Hipponenssa Astali Malaniensi Ptimate Numidiae cum aliquot Episcopis Catholicis, alientiente Primat totius Atticae Episcopo Carthaginenst inamvis autem haec Augustini ordinatio esses e intra C nones Concilii Nicaeni, nihilosmiis omnium calculo probata est, quoniam his dederat Ecclesae Augustinum. Hac nova dignitate auctus, sive populum docendo, sive Hateticos Manichaeos, Donatistas , Arianos . Priscillianistas , Pelagi nos & Semipelagianos confutando, & cinctistimae vitae sin exemplis, ubique gentium claruit Augustinus, & po tam per quadraginta annos Episcopatum Hipponentem gestis let, tertio mense, quo urbs Hipponensis a Uandalis obsidebatur. atavi febre correptus anno aetatis sitae septuagutimo sexto intra paucos dies finem vivendi fecit anno CCCCXXX. ut scribit in eius vi ta. omnia Sancti Augustini Opera sedulo stodio Patrum Benedictinorum C mgregationis San minuti ad MSS Codices, & antiquiores Ediciones eastigata, οὐ illustrata , di in praeesseram ordinem digesta aedisposita fuerunt. D. Pergratum mihi faceres, si omnia Augustini ολα iuxta serient seu ordinem, quo in postrema Patrum Benedictinorum Corer sationis S. Mauri Editione dispolita sunt, vestes suis imitarum recensere, & ab Apocryphis M. Recans editio operum s. Augustini a doctissimis Monachis Benedictinis adornara decem complectitur Tomos, quorum seriem, S libi
tum, qui in ipsis continentur, ordinem tuis
lis , majoris clariratis ergo, subjiciam.
ta continet opera, quae s. At stinus juvenis Mnondum Presbyter ordinatus contexuit, praemissis Retractarianam , ct Gnfessionum S. Augustini libris, qui praeviae cujusdam Praefactoriis loco te
nere possunt. Isto autem ordine opera L A
gustini in primo Tomo disposita sint.
Retractationum tib id . C. . nam libis tredecim. . Contra Academicos libri tuti