장음표시 사용
51쪽
De ordine , seu de proidentia liari duo.
Soliisquiorum sim duo. De Immemsitate Anima liber unus. De quantitare Anima libre unus.
De Musica libri . De Magistra ad formam Diauri latrese ossium'
suum Adeodatum libre unus. De liber. A binis libri tres. De moribus Ecclesia Critillae, o de moribas μ
In liae secunda parie continentur sibri quatan iac seresu Evangeli Fum. De Sermonem monte Domini libri duo. uuastionum Evangelicarumlibri duo. ψastionum Im. in Marabaeam libre unus.
Nactatus in haram CXXIV. In Epistolam Ioannis Tractatus decem. Expositio quarumdam proporioum ex Epimia ad
Distata ad Romanas inchoata expositio. Ex Urionis Epistola ad Gaiaras libo unus. Supposititia opera s. Aligustini ad Appendicem primi rejeri, sunt istae
De Garamarica libo. 'incipia Dialectica. Categoria decem. Principia RhoWica. X gula cieritis dasa fragmentui Regulis pecunia. De Vlia Gemitica a rorem.
Comprehendit narrationes in Psalmos, inquinbus S. Augustinus de variis disserit argumentis,& varios sensus Mysticos di Morales Humo nexplanat.
Exhibet Sermones CCCXIV. S. Augustini adpopulum, &ad ejusdem Tomi Appendicem re3ieiuntur Sermones CCCXVII. qui falso tribuuntutS. Augustino. Complectitur Epistolas S. Augustini numero CCLXX. qua ordine Chronologico juxta temporis, quo scriptae sunt, rationem, disponiintur. Ex xliis Sancti Augustini Epiliolis hauriri pollunt emissimae regulae citra Domata fidei, Diseiplinam Ecelesue, & Ethicam Christianani, necnon fialuberrima pnecepta ad bene beat que
Supposititia opera S. Augustini ad Appendicem. Toma secundi re a, sunt istaris Pon fiscium , O . contra Distin Deriores XUI.'stola ad Demetriadem , quae Pelagio aludi
Ad filum, O ὸ contra de laudibus uinamymi.
In duas partes divisus est, & omnes libros, quos s. Augusturus in sacram Scripturam lucubravit, quique anteliac in iis Tomis erant dispersi, at que dissipati, in unum collectos exhibet.
In hae prima parte Tomi tertii operum S. A gustini extant libri quatuom da Dinrina tam si a De Gn s ad literaru liber imperfectus. De Genes ad literam libridusdecismLocutionum libri octo. Heptaseuchara libri fleptem
Supposititia s. Augustini opera ad Appendicem hujus primae partis rejecta . sunt ista: De mirabilibus Smptura se Iibri tres.
Continet opera Moralia s. Augustini isto ordine disposita: Ex dirus quastionibus LXXXIII. Iibreanus. Ex diversis quastionibus ad Simplicianam libri rim octo butiitii questionibus Iure unus. De Fide est Gmbolo liber unus. D Fid. ct operibus libreunar. Enchiridion ad Laumrium, seu δε Dde, θι
Charitare Iibo anas. De Agone ciri os libre unus. De echiatandis rudibus libre unas: De C tinentia libreunur.
De bono Coniugali liber unat. De fracta Virginitare liber anas. De bon. Viduitatis adfusianum. De civi iis Adultrainis ad Postentiam sibisi ἐά ζDe Undacio liber unus. Contra Mendaciam ad Consentium liber unam Deopere nactoriam libra n u. . De Disinarisne Damonum liberimus.
De sura gerenda pro mortuir ad Paulino his
De Patientia liber umus. De S mbalo ad Catechumenos. De Symbolo alii tres libri, qui tamen doctisvinis pistribus Benedictinis Augustini ingenium, emitistionem, de stylum praeferre non videntur. domo de Disciplina Christiama. De Cantica πονο ad carectumenon Sermones de quarta Feria. Somanes de Cataci mo . Ode tempore Parbarice, qui tamen iisdem erudius editoribus dubii, in potius spurii videntur. Somo de Mitiuate jejundi. omo de Urbis Excisio.
In Appendire hujus Tomi serti doctissmi P
tres Mnedicti ni reposuerunt opera Moralia supposititia, quae S. Augustinum Parentem non agnoscunt. ' O
52쪽
Continet excellentissimum opus Sancti Augustini in viginti duos libros divisunt De Gνitate DEI. Decem primos istius insigitis operis libros conscripsit S. Augustinus adversus falserum Deorum Cultores, qui dictitabant, ideo Romam tuis te eaptam, & ferro flamminue a Gothis vast eam, quod abolitus suillet suorum Numinum Cultus, &invecta esstet Cli istiana Religio. In aliis duodecim ejusdem operis libris texuit S. Augustinus Historiam ortus, progressus, ct finis duarum Civitatum , stilicet DEI de Mandi. H S. Augustini opus jucundum , ae perspicuum est,
tamque rerum tum divinarum, cum prophan rum affluentia rediuidam , tantaque ingenii er dicione elaboratum, ut omnium lector una sibi admirationem conciliet.
Exhibet libros Polemicos, seu quos S. Augiisti nus scripsi contra Haereticos , exceptis 'tamen illis Oiaeribus, quae Sanctus ille Doctor edidit concia Donatistas, de Pelagianos. Haec autem Opera S. Augustuli Polemica isto ordine dispo
Tractarus contra Judor. Tractatus de utilitate credendi. Laber unus de duabus Animabus. incta, seu dissutatio,.quam habuit S. Augustina
contra Fortinaram Manichaeam. Liber unus contra Adimantum Mamichaum.
Contra Di iam Fundamenti libo xnus. Contra Faustum Manichom dissaturiones, seu libri Xam. De Actis, scia Diosuasione, quam habuit S. Aa ausimus cum Felice Manichas libri duo. De natura boni aserias Aianuhaos libeν u C tra Epimiam Secundini Munichai liber unas. Contra a resariam Legit 9 Prophetarum libri ΔαContra Priscilliaristas, ct Origenistas tiber unus.
Contra Sermonem Arianarum tiberumus. Collario cum Maximino Arianorum Disicopo. Contra eumdem Maximinum libri tres.
De Trinisate libri XV. In Appendice hujus Tomi octavi inseruerimi Patres Benedicti ni multa supposuitia opera Polemica, quae perperam tribuuntur s. Augustin ἄ
Complectitur opera, quae s. Augustinus Iucubravit contra Haereticos Donatisas, istoque ordine disponuntur. Viarias contra D natistas. Contra Epistolam Pammentani Gri tres. De Rurimo cinna Donatistas libri septem contra titteras Petiliani libri tres. Ad Catholisos Distola contra Donatistra, vaeo murate Eccis,adbreanas. C tra Crocomum Grammarisum partis Donariai
bra quatuor. De unis. Baptismo contra Petilianam ad Constantia um liber unus. Brericulus Collationum contra Donatistus Iibri
Ad Donatistas post Collatianem Carthaginensem liber
Sermo ad Goreensis Ecclesia pubιm Emeritopraesente habitus.
G1mo Iuper gestis cum Emerito Donatim tibis
Contra Gaudentiam Donatistam libri duo. In Appendice Lusus Tomi noni extant quaedam era contra Donatastas, quae sinat supposititia &S. Augusinum Patentem non agri scunt.
Comprehendit omnes libros, quos S. Augustinus edidit contra Pelagianos, & Semipelagianos, in quibus Peccati Originalis ad omnes omnino Adami posteros propagationem, S Sratiae victricis, seu teipsa inicacis ad omnes de tingulos pietatis actus necessitatem invictis argumentia demonstrat. Hoc autem ordine disponiantur: De meritis , o remigione peccatorum, deparmis lorum Raptismo, ad Marcellinum libri tres. De stiritu ct liura ad Acarcessinum mertinus. De Natura ct Gratia ad Timasiam O lacobum contra Pelagium liber unus.
Ad Discopos raropirum , O Paulam Diuola, seu tibὸν de Perfectione ustitia hominis. D. Gestis Pelagii ad Aurelium Epis opam libre
De Gratia Christi, o de peccato Originali libra
solutanterium Comitem. De Nuptiis O Concupiscentia ad Uerium Comitem libri dast. De Anima ct ejus origine libri quatuor. Epistola ad Clodium Episcopum. Contra duas Epistolas Pelagi grum ad Bonifaciam Papam libri quatuor. Contra fulianum libri sex. De Gratia OIAero Arbitrio adnontinum, O --
nubas Adrumetinos liber anus. De Correptione o Gratia ad eosdem liber unus. De Prad inatione Santiorum ad Proserum, Hilariam liber unus. De Dono Hrseverantia ad eosdem liber inas.
Alterius operis , quod es inperfectum, contra I linum tibrifex, a Fixe sunt opera decem Tomis comprehensa, quae edidit S. Augustinus, de quae doctis 1 Patres Monachi Benedictini a spuriis de supposuit iis judicio Cratico , magna cura de dilis
gentia secreveriant , selidis firmisque adia iductis rationibus, quas ex Mn. Codicum, de antiquarum Editionam authoritate, ex S. Augustini stylo , ex illius doctrina, dicendi sermu tis S. Ausustino prcvriis, ex Persenarum, remis porum, locorumque circumstantiis deprompse runt. In rem etiam & utilitarem eorum . qui erum Sancti Augustini sunt studiosi , iidem Paues henedictini unicuique libro, vel Tracta ui
53쪽
tui s. Augustini praemiserunt argumentum, ad monitionem, vel censuram, qua illius libri , vel Trachat rationem candi te reddunt; δ: vel genuinum, vel spurium elle ostendum, subje adimam cujusvis pagurae partem Notis, quibus breviter vel variantes lectiones adnotant, vel l ea dis iciliora illustrant. proprer , C Ve mi apud omnes viros eruditos . hanc postremam
Operum Sancti Augustin Editionem a Ire. Monaehis Benedictinis Reipublicae Ecclesiasticae bono natu adornatam, omnium , quae hactenus prodierunta optimam atque castigatissimam
D. Quam authoritatem & aestimationem intaclesia Latitia habuerunt doctrina de Opera S. Augustin . M. Maximam author statem, & summam omnium fidelium venerationem semper in Ecclesia Latina obtinuit &κctrina Sancti Augustini. Eam siquidem egressis encomtis commendarunt multi I ntifera Romani, Concilia in sitis condendis canonibus aedecretis ipsissima S. Aueus lini verba adhibuerunt. Patres Latini ex libris Sancti illius Doctoris non solum hauserunt prin cipia, quibus passura si sent, sed etiam fie-quenter S. Augustinum seth transeripserimi. P trus iambardus Parisiensis Episcopus, qui seculo duodecimo Theologiam uiuueciam in Epito-mem cogere voluit. nihil sere egit, quam S. Augustini locos & sententias exTerpere. ms omnium Theologorum facile Princeps ad ctrina S. Augustini, quam in purum putumque, uti dici silet, seccum coaverterat, ne latum quidem unguem in sitis operibus descivit, unde jure ac merito istiga tis coηtractus appella tur. Denique , praecinuae totius Orbis Academiae, de Scholae nobilissiinae Sancto Augustino assurgere, ejusque doctilive fasces sit bmittere gloriantur. Fuerunt quidem nonnulli tenebriseones, & ignobiles Scriptores, qui Sanctum Au-ustimum aliquot errorum insimulare, ejusque oetiinam pro viribus arrodere tentarum, sede rum esu itas retuderunt non sit im Sancti Hil,
rius, Prosper, Fulgentius &Remigius, sed etiam peritissimi huius temporis Theologi, Cardinalis risas in sitis Vindicus Augustinianis, & doctis simus noster Hyacinthus Doctor Sorbonicus in libro, cui titulus est : Aueustinus vindicatus. Quid plura s Clemens XI. Pontifex Maximus dientiarai ai ni millesimi septingentesimi quarti publicavit decretum, quo proscripsit, A natali- tiis tenebris damnavit quemdiara naan consarcin tum libellum, qui seb nomine bonis Munati metoris Sorbonici circumferebatur , in quo do ettina S. Augustiis da Gratia ct 'adestinatione, quam semper Ecclesia adoptavit, atrocibus cam
D. Sin tum Patrum Chrysistonii, Hieronymi At Augustini vitam & Opera fatis hactenus expendimus , seperest nunc, ut pauca dicas de aliis Scriptoribus Lesesiasticis , qui in quinto Ecelesiae saeculo floruerunt. M. In Exordio quinti Ecclesiae iseuli floruit Tνmius Ponticus. qui multa opera seriesit, quorum sim fragmenta, tuin citationes h n-tur in Codice Regularum, in Patrum Vitis de Α phtheginatibus , in Catenis, in Thesauro Alcetico , in Scholiis ad Gimachum, necnon apud Palladium, Socratem, Dorothemii Item
que in Damasceno Billii , de in Palladio pit,
ciano. Scripsit Evagrius librum unum demstratisnibus Atum ab Emerico Bigo io ad calcem Vitae S. Chrysinomi a Palladio Compositae. Item, Sermonem dogmaticum vi sanda D-tare ad eos, qui Monasticam vi am degunt in patria , quem sese*bus Maria Mares Episco lavationeniis cum publici juris fecit. Raeterea . Clarisimus CGelerius Tomo 3. Munu- naentorum Ecclesiae Graecae in lucem emisit Epistolam Evagrii ad Anatolium , iusia pet, librum Practicum, de aliud optandum, cui titulus:
Era si Monachi rerum Monachalium rasisaeti, earumqueIuxta retem 'positis. Quibus in itibris multet utili suma ad mores proia informandos habentur documenta.
Sab initium Mustem quinti Ecclesiae saeculi illustres fuerunt Aurelius Prudentius famosus Poeta, Epi pus Ptolemaidas in re, nicia, Soerianas Episcopus Gabalae in istis, Astmus Amaseae in Ponto Episeopus. qtii elaequentissimos ad populum Sermones lia e inticotelerius iu Tomo Monumentorum
Graecae publicavit, & Latino idiomate donarit aliqua opustula Merii Amasensis Episcopi. Supersunt adhue aliqui Sermones Gaudentii Bruxiensis Episcopi, & aliquot Epistolae Paschales de Canonicae Theophili Patriari ae Alexandrini, sed Tractatus, quem edidit ille Alexandrinus Patriarcha contra Anthropomolphitas, omniab periit. Gromtu Episcopi Aquil enia toto in Occidente celeberrimi opera , excepto unico Sermone , nobis fata inviderunt. Theodores Mopluestenus Episcopus plures in Scripturam Sacram Commentarios, & multa opera Pola mica contra Haereticos scripsit, sed postea imgemo plus justo indulsera , & antiquiores semitas sistidiens in abii dissimos errores lapsas, Magister Haereseon evasit, de Pelagianorum , ac Nestorianorum erroribus praelusit. Unde Mus era in quinto Synodo generali , ob errores. quibus statebant, proscripta peruola intercide tumeri ultum Ecclesiae nocuit Theodotus Mos tenus , sed plus ei obfuit mortuus. quam vivens. Quam tu enim sit perstes fuit, unus tantum insertis suis libris erroribus Ecclesiae non modicam perniciem intulit, at mortuus mille doctissimorum Scriptorum dexteras pro ipsius nomine defendendo armavit , & synodos Synodis objecit, ut fili E ostendit Cardinalis No- risius in Dissertatione de quirata Synodo Gera eris. Palladius Origenista, Rufini amicus, 61 Episcopi Heliopolatanus anno quadringentesimo vicesimo Historiam sitam dictam Laoacam de Utta,MPraculis de Gestis Monachorum Orientis scripsit.
Existimaraim nonnulli, Vitam Sancti Chrysostonii ab isto Palladio Episcopo Heliopolitano non suis te deseriptam, sed ab altero Palladio Scotorum Episcopo. Verum iterdoctus Pastu ad annum Christi quadringentesimum vigesimum nonum recte post Usseriam observat, quidpiam literarum monumentis a Palladio Scotorum Episcopo traditum suis te, nihil esse, quod fidem lat. Λuctorem itaque vitae S.Clura, stomi in serinam Dialogi est e Palladium Episcopum Heliopolit, num, in dubium revocari non potest. Sulpicias rerua Presbyter. S. Martini Turoneissis Episcopi discipulus, Gallias, unde oriundus erat, plurimum illustravit. Fallitur porro Baronuu, di im
54쪽
dum ad annum CCCXCIV. num. XCul. ait , Sulpicium tulit e Ronianum Civem, eumque in Galliis degisle. Constat enim ex ipsemet Sulpicio Dialogo l .cap. et in & exGennadio in lib. de Scriptoribus Eecletiasticis, eum suisse domo Aquitanum, & quidem E Nitiobrigibus , elim lib. a. suae Historiae Ageniti Episcopum, suum Episcopum vocet Sulpicius. Agen- num autem in Nitiobrigibiis situm elisethcon. sello est apud omnes. Cum Paulino Episcopo Nolano summa fuit Sulpicius neeessitudine conjunctus ut liquet ex Paulini ad illum Epistolis,
quae inter eius Opera leguntur. Praerat hunc Sulpicium Severum Aginnensem Presbyterum, si ieiunt alii duo d.'Mι. - Biturigum Episcopi, cum quibus proindE confundi minimEdebet iste Sulpicius, qiii, sit mox diximus, suit
dumtaxat Ptesbyter Aginnensis,&cujus nomen, quod Martyrologio Romano erat inscriptum ,
postea ab his. qui illud Martyrologium sub
Urbano Vlu. recognoverunt ac correxerunt,
expunctum est. )pera Sulpicii Severi sunt ista: Duo libri de Historiasura, caram a mundi eunis
exorsus, perduxit usque ad Stiliconis, de Aure- Ilii Consulatum, hoc est, ad Christi annum quadringente limum. Liber unus de Vita Gncti Murimi Tinnensis Epistopi. Distati tres. Una videlicti ad Eusebium Presbyterum, Ios rirtutum B. Martini; Altera, ad Aurelium Diaconum , de obitu ct apparitione R. Martini ;Tettia, ad socrum suam . Quomodo
R. Martinus ex hac vita ad immortalem transiexit. Denique, Sulpicius severus scripsit tres Dialogos. in quibus Millenariorum errorem needum ab Eeclesia damnatum sequitur. Eius Opetastylo eleganti, terso, polito , facili &elico elaborata Carolus Sigonius, & 'Mines Vo siti, Notis illustrarunt. Osus Tarraconem Hispania ortus, vir fuit in divinis Scripturis eruditus, in saecularibus literis petitillimus, &retum Christianarum Historicus nobilissimus. Consilio de suasus. Augustini septem Historiarum libros composuit, quibus manifesto ostendit, ab orbe condito ad suam usque aetatem ma ' ximas semper atque atrocissimas calamitates
contigisse, ae si ibindὶ falcas elleolumnias Paganorum aliarentium, urbis Romae direptionem in rica Rege factam,& alias clades Romano Imperio illatas, ex neglecto Deorum cultu, &ex Religionis Christianae propagatione originem habuisse. Ad S. Hieronymum anno CCCCXv. missus est Orsus a S. Augustino, ut eum de Animarum origine consuleret. Setipsit etiam Oro-Apo giam contra Pelagium de libertateΑμ
In Eeelesia Graeca sub initium quinti Ecel sae taeuli floruit 'velas patriaCyrenensis,Phiis Io pus Platovicus in lignis, qui, ubi primum se a Ptolem 1identibus ad Episcopale munus eleiactum intellexit, rei novitate perculsus, prolixam
Exoptio, senti suo scripsit Epistolam. causasque
aperuit,in quas oblatum Episcopale munus nequaquim sibi recipiendum putaret; quaeEpistolae a LV. inter eius Epistolas. Primam causam deducit ab uxore sua, quam nullo pacto deserere volebat. Altera causa erat. quod Platonicae
Philosophiae praeceptis imbutus .i praeeipuis fidei
Christianae capitibiis dissentiret. Scilicet Animam prae existere nec corpori ja in Atinato immitti se
sentire ajebat. Praeterea, de aeternitate mundi,
quem aliquando interiturum ut crederet, neutiis
ruina adduci poterat. Denique, murtuorum re- ut rectionem insciabatur. Multi post Batonium censent. has causas, seu rationes a 'nem non vete, sed fiete,&smulate suisse addu as, ut portentos; illis contestationibns Baptismum, dc Epi. seopale munus sibi oblatum deprecaretur,adeo. quem itum non elle, si Theophilus Patriarcha Alexandrinus fictas illas rationes flocci faciens Synesium non soliimpet Bapti simi lavacrum ad fidelium numerum, sed etiam per manuum impositionem ad Ecclesiae regimen admiserit. Alii tamen doctissimi viri post Hosenium iri DisIeriatatione da Synem se fuga Osopatus, quam et ditus Vulsus ad calcem Notarum suarum in
Evagrium integram attexuit, affirmant, Syneis
sitim in his afferendis & inculcandis causis seu rationibus, serio &ex animo suisselocutum. Ex causant nihilominusTheophilum Alexandrinum. quod Synesium adhuc Semipaganum ad baptismum &ad EeeIesae regimen admiserit, quia, inquiunt, Theophilus Alexandrinus probe petia spectum habebat animum Synesii ad Christia nam Religionem properisissimum, experimento etiam didicerat, qu ira facin veritati eederet. Si quam nullo negotio semel haptiaatus . &Episcopus inauguratus ad exactam Christia me
veritatis cognitionem traduceretur. Nec spes
fefellit Theophilum; nam Synesius semel Chri
stianus factus, pristinos errores e vestigio abdicavit, cumque esset perdoctiis Philosophiis de facundissimus Orator, egregiis suis operibus,&Epistolia summarei Ecclesiasticae eruditione r sertis plurimum Ecclesiae profuit, eique m ximum contulit splendorem. InterMonachos 'uinti Ecelesiae seculi,qu tuor praecipvh recensemur, qua illust es Seti plores fuerunt. Nimirum,S Morus Alumia , S. Nilus. restanus 3c Placentius Lerinensis , de quorumOperibus pauea hic subnectere non abs te eri L. S. Isidorus vulgo dictus Pelusota. ebquod Monasterii quae urbs est .. ypti inferioris post Alexandriana primaria, Presbyter de Abbas fuerit, Angelicam in carne vitam degit, &multa scripsit variae & multiplicis et uia ditionis plena. Duo millia Epistolarum ad aedificationem Ecclesiae ab eo scripta suille , testatur Mundus lib. 2. defensionis trium capituis Ioram; sed Midas ter mille Epistolas ab eue
aratas tradit. Nunc tamen extant tantii in bis
mille eentum ac tredecim Isidori Epistolae, quae sueeinctae sunt, de oppido elegantes, in quibus plurima, eaque difficilia scripturae sacrae loca enodantur , praecipua Christianae Religionis mysteria in optimo lumine collocantur . utilesae curiosae in Disciplinam Ecclesiiasticam obser vationes inferuntur, & ad instituendam vitam A seetieam sanctissin a praeceptae & moralia d cumenta traduntur. S. Nilus discipulus Samai Chrysostomi, ex Praesecto ConstantinopolitanoMunaehus factus doctrina di pietate claruit. Eius Epistolas Leo Aliatius Romae edidit anno is 68.eisque editis subiecit accuratam & et ditam Diatribam de Nitis, ct ιεrum sieriptu. Con posuit etiam S. Nilus multa opulcula Αketica, 7uae Iosephus Maria Suares Episeopus Vasionenus publica luce donavit. Monasticae vitae cultor pariter suu Ioannes Casarius.
55쪽
q)iem natione necRomanum, nee Scytham. sed Gali Provinetalem fuiste multis argumetuis evincit CariI stus lib. 2. Hist. Pelag. cap. I.
a C leto Constant. nopolitano anno cccc I . missus est Cassianus una cum Germano Pr sbytero ad Innocentium l.Summum Pontificem, ut eum certiorem faceret de injustis persec tionibus. quibus tum temporis exagitabatur
S.Chrysostomus, & de tyrannide, quam pati batiar Constantinopolitana Echlesia. Hac perstinctiis legatione Cassianus in Occidente haesit, de Massiliae suas Sedes fixit, ibiqtie duo tanda.
vii Monasteria, unum pro viris, alterum pro mulieribus, quibus, ut normam benὶ vivendi
praeseriberet, XII. libros de Institutis edidit, quos storι Episcopo Aptensi nuncupavit Septem etiam libros De Incarratione
Verbi adversiis Nestorium scripsit , &oliatisnes viginti quatuor, quarum decima ter tia tota reserta est erroribus Semipelagianorum,& ob id a S. Prospero egregie eonsulatus. Cassiano adjungi meritb debet Vincentius Lerinenis
sis, quippe qui in Commonitorta, quod edidit
adversas prophanas omnium Haereticorum n
vitates, Semipelagianorum factioni impensEpatrocinatur, & S. Augustini doctrinam, ceu novam, te 2E & per cuniculos oppugnat. Hinc
Gard. Norisius lib. 1. His . Pelag. cap. II. multis momentis demolistrat , Vincentium Leri. nensem auctorem Commonitolii non esIe di
versum ab illo Mntemιο Semipelagiano, quem S.Pmsper refellit ad Capitula objectionum k incent ianarum, quae maxima ex parte cuia Gali
tum tibiectionibus, altero libro 1 S. Prospero
D. Qui, est ille Prosper, qui Cassianum,&Vincentium Letinentem confutavit
M. S Piosper, qui Cassianum, Vincentium Lerinensem, & alios Semipelagianos impugnavit, fuit simplex Laacus ex Aquitania oriundus, acerrimus doctrinae S. Augustini propugnator, in scribendo accuratus sve soluta, live ligata oratione scriberet, &cum eximia vitae sanctimonia divinarum S humanarum rerum erudi.
tione pollens. Genuina opera, quae S. Prosperi contra Semipelagianos scripsit, sunt ista: Epi. stola de Grasia ct libero Arbitrio ad Ronum, in qua capitale Pelagianorum dogma refellit, quo
ritu dari. Liber de Gratia Dei contra Collata. rem, seu Cassianum Collationum auctorem. Liber unus Ilistrammatum ex sententiis S. Augustini. Carmen de retratis adversus Pelagianos. Expositio in Pialmum centesimum, & in quin
quaginta alios sequentes. Epistola ad Audisti.
num, in qua Sancti illius Doctoris eontra Semi- pelagianos implorat auxilium. Granison, quod tempore Bari nil desinebat anno CHRiSTI rexiv. sed Andreas Dacheseuius tomo I.
Hi floricorum Franciae, addidit huic Prospeti Chronico alios decem annos, qui in quibuidam MSS. legebantur, ita ut S. Prosper Clitonicon
suum perduxerit usque ad annum cccc Lm
seu usque ad captam a Genserico Vandalorum Rege Uibem Romanam. Opera dubias. Prosperi sunt haee: Dist D ad Demetriadem. Capitula de Gratia Otibero voluntatis arbitrio. Duo libri de Hecatione Gentium, Opera inattribuit S. Leoni Papae. Probabilius tamen doctissimus Antemius haecOpera Sancto Prospero Aquitano vindieat indissertatione de operidus Sanctorum Leonis M. & Ptosperi. Opera spurias. Prosperi sunt ista : Libri tres de pradictionibusqpromissioni bus DEI. Libri tres destita Contemplatira, quosa satiana Pomerio editos fuisse censent periti Cruti ei. Poema de Proridentia Dei , quod quem dam Pelagianum agnoscit authorem. D. P taeter Ioannem Cassianum, & Vim centium Lerinensem, suersintne alii in quinto Eeclesiae taeulo viti eruditi, qui Semipelagianorum partibus adhaeserint λM.Fuerunt alii tres sama celebres, qui in quinto Eeelesiae saeculo a Semipelagianorum partibus steterunt, videlicet Faustus Reiensis Episcopus . Gennadius Presbyter Massiliensis, de Arelatensis Praesul. Faustas primum Monasterii Letinensis Abbas , dein Episcopus Ruensis factus Epistolam ad quendam Lucidum Ptesbyterum scripst, ct duos libros de Gratia& libero Arbitrio,in quibus, stib speeioso ota tentu refellendi quorumdam Praedestinatiano. rum errores, doctrinam s. Augustini de Gratia& Praedestinatione data opera impugnat. Qua de eausa anno DXX. Hormi a Papa a Possessore, uno ex his Episcopis Africanis a Tra Rege in exilium missis,eonsultus, quid de Fausti libris sentiendum esset Respondit, libros Dasi non recipi in Ecclesia Catholici, sed legenda ellis postrema volumina S. Augustini, e quibus, uelut e purissimis sontibus, distina Catholica de libro aibiti io & gratia Dei esses haurienda.
Immerito igitur Sirmondus in sita Historia Pra- desinatiana prolixam concinnavit Apologiam pio Fausto, cujus libri fuerunt etiam damnati a
Gelatio Papa anno ccccxciν. Gennadius . non
Epit copus, tit quidam putant, sed Presbyter tantiam Maruliensis, texuit Catalogum illustrium Scriptorum, qui eum praecellerant. Edidit etiam librum de Eccisasticis Dogmatibus, qui olim falso tribuebatur S. Aligustino. Su, iunxit quoque Gennadius tanquam Appendices
ad librum S.Augustini de quatuorvi .reses, nempe Predesinatianam, storianam, t hianam & Tmotheaniam. ut doceet mnem rus Remensis Episeopus in lib.de Pr destinatione cap.
r. Denique, SHilarius Episcopus Atelatensis, qui, ut in superioribus Colloquiis jam obseris
vavimus, gravem eum S. Leone Papa contemtionem habuit, Semipelagianorum doctrinae adhaesitiquam tamen propediem moriturus penitiis abdi vit, ut colligit .snelius ex ejus Vita in Notis ad Opem S. Leonis tomo II pag yr 3. S. Hilarium Arelatensem Episcopulia, eum este, qui ad S. Augustinum Epistolam contra Semiis pelagianos scripsit, autumavit Raronius. At in hoc halluet natum suisse Eminentissimum illum Λnnalium Parentem fatentur omnes periti Cri. iici, tum quia, ut mox dixi, S. HilariusArelate sis EpitcopusSemipelagianorum doctrinae adstipulatus est, ac subinde abhorret ab omni veri specie, quod ad s. Augustinum contra Semipes gianos scripserit; tum quia etiam Hilarius ille , qui adversus Semipelagianos dedit ad S. Λ stinum Epistolam, se tantum ex ordine Laicoriim suille in fine suaeEpistolae quodammodo indicat, quando profitetur, se parem non elle auctori- tauΛdversatiotum, id est, Se pelagianorum,
56쪽
quibus multi, m & vitae meritis de summo S
cerdotii honore superetur. Appellat etiam S. Augustinum Pa rem, a quo vicissim in lib. de
Pr destinatione Sam orum mp. . filius nunc patur. Hilarium autem non appellasset S. Augu-
si Hilatius, qui ad ipsum contraS mi pelagianos seripsit, Hillet reverit Episcopus.
Hie velim, obiter observes, S. Honoratum , qui
postea fuit Episcopus Arelatensis, landasse in quintoEcclesiae saeculo Monasterium Lermense,
in quo elus tempore, praeter Vincentium Lerine sem, Faustum&Hilarium, de quibus mox sermo nem habuimus, floruerunt , gemimas, Deyus ,
Euebirius , qui Bit Episcopus Lugdunen . dc Operum dualitudineo contempta mandi Scriptor egregius. Idem Coenobium Letinense illustrarant alii releberrimi Monaehi, qui deindE ad Episcopales insulas in divetas Galliarum Ecclesiis asiumpti sunt. Extat etiamnam Letinense Nonastetium aedifieatum in Lecina Insula,quae Provinciae adjacet adversus Antipolim. D. Hi sunt igitur praecipui Scriptores, qui in quinto Ecclesiae seculo floruerunt M. Fuerunt alii insignes Scriptores, quos hie breviter indicasse sussiciet. S Do Papa I. recognomine Magnus Eeclesae multiim splend
xis contulit eruditione, pietate, eloqiiemis,mul,
tisque editis luetibrationibus. quas uires.elius cum variis MM. contulit, ejus Epistolas ordine Chronologico digessit, varias, quae nunquam
Iucem viderant, E tenebris eruit, ae quotquot aliorum Epistolae ad S. Leonem datae sunt, quia demitteris inseruit. Quaedam tamen opera, ut mox observavimus , staresnellus attribuit s.
Leoni, quae alii petiti Critiei probabilius S. Pro. spero adiudicant. 5: crissus Alexandrinus Ant stes, de quo plura in praeredentibus Colloquiis diximus,rebus pro Ecclesia gestis, praesertim
Contra Nestorii Haeresim in quinto saeculo insurgentem, Seriptor inique multitudine de splendore elarissimus fuit. Areares de Sotimemus suos de Historia Ecclesiastica libros eodem temis Pore scripserunt, seu potius Historiam Ecclesiasticam Eusebii continuarunt usque ad annum ccccxx xxx. Theodoretus Cyra in Palaestina Episcopus preter Historiam Ecclesiasticam , quam
adornavit, & anno ceccxxxx. terminavit, edi
dit etiam Tractatus& eruditos Commentarios in Scripturam sacram. Sama. Isolusu Epse scopus Ravennas in Sermonibus , seu Homitiis ad populum habendis magnum sibi nomen προ-
Q Tit.Quo in genere etiam excesiuerum Maximas Taurinensis Eluscopus, oderisnus Cimmel nissis Praesul. de Botius Episeopus Seleuciensis. Contra Pelagianos, &Nestorianos diariasMe
catin multa edidit Opera, quae anno Mn xur.
Dannes Gararerius Sine. Iesu publici ilitis fecit.
addiditque Annotationes & Dissertationes M. plissimas.quae Marii Mereatoris ictiptis magnam lucem afferunt. Alteram, sed accuratiorem e mmdem Marii Merornris operum Editionem Collatione Codi eis Bellovaeensis cum alicano,
in quibus solis antiqui hujusce Solptoris e-
,ea habentur, concinnavit doctissimus Balaasus. Denique in quinto Ecclesiae saeculo floruerunt Silvianus Presbyter Massiliensis auctor et ganistissimi Tractat inde Propιdentia , di quatuor lia Motum de Larem ae Arnobius junior au tCommentarii in Pialmos: Craiasius Mam se
tanus ansignis Poeta. Geusus C recentis Historiae
Coneilii Nicaeni compilator: Victor Vitensis Episeopus, qui tres libros de Vandalica persecutiane scripsit. Sunt multi periti Critici, qui asinserunt, itoros de Dirinis Nominibus, de lesti,ctri Ecclesiastica Hierarchia, qui sancti Dionysii Areopagi nomine insigniuntur . sub finem
tantum qiaimi Ecclesiae saeculi ab incerto Seriptore editos suisse , eo ire dumtaxat anno Oxxx Irr. in Collatione Constantinopolitana ab Aeephalis, seu Strerianis Haereticis adversas Otthodoxos primit m sub S. Dionysii Areopagitae nomine suisse citatos. Sed de eelebrioribus quinti laeuli scriptoribus, eorumque operiabus haee pauca praelibasse, ae levi brachio attigisse sufficiat.
De Doctrina, Disciplina, Moriai
D. Um sub finem Historiae cujuslibet E elesae saeculi aliquod specimen illius
Doctrinae, Disciplinae&Motalis exhibere soleat, de his in praesentia edi ceti pio, ut nihil e rum, quae ad notitiam Historiae, Doctrinae, Di
sciplinae & Moralis quinti Eeelesiae saeculi attinent. intactum praetermittamus. Expone primbigitur, 'limam fuerit Doctrina quinti tael hae saeculi 3 M. Doctrina Eeelesiae Christo Domino.&abApostolis tradita, elim omnino invariabilis sit, nee ulli sit saepi diximus, temporum vicis
situdine violari. aut mutati possit; certum apud omnes esse debet, eamdem prorsh, in quintoEeelesiae laeulo obtinuisse doctrinam, quae in quarto, in tribus aliis praeredentibus saeeulis jugiter viguit. Quia tamen in quinto saeculo .ut in seeundo Colloquio in Historiam hujusceiaeuli dicebamus, multae grastatae sunt Haeret Pelagianorum videlicet , Semipesagianorum . Nestorianotum, Eutychimorum. Helvidit, I vini ani& Vigilantii, neceste fuit , ut doctrina fidei ab illis Haereticis impetita, clarius& ubeiatius a Conei liis, di a Sanctis Patribus explic retur, novaeque eonsecrarentur fidei sormulae, quibus serpentes errores ficilisis a fidelibus praeis varicari possem. in primis, statutum est contra Pelagium . Peccatum Originala ab Adamo in omnes illius posteros propagati, nec quemquam, nisi Christi gratia posse salvari. Secundo, Baptismum ad' 1alutem e sequendam parvulis este omnino necessarium. Tertio, neminem est e bonum suis viribus, nisi participatione ejus, qni solus h nus est. Quarto, quMnis gratia Dei eominis juvemur, inlidias, seu tentationes Diaboli s perare haud possumus. Quinto, quod pei Christum Servatorem nostrum bene utamur libeto arbitrio. Sextis, quod omnia Sanctorum metiosilit dona Dei. septimo, quod omnis sanctam gitatio,& motus piae voluntatis ex Dis sic Cctavo, quod gratia Dei non solum peccata
dimittat, sed etiam adiuvet, ne committantur.&praestet, ut lex impleatur. non, sicut aiebat
Pelagius, actu, quasi absque gratis Dei dissic lita pinet impler Denique. quod nrano potest
57쪽
mereri gratiam. His Ecclesiae definitionibus iugulata est Pelagiana Haeresis. Ventum est poste ad erroremsemipelagianorum, qui licet peceatum Originale ab Adamo ad omnes illius posteros transusum sitisse ultro
faterentur, praevenientis tamen gratiae interioris nectilitatem ad initium fidei & bonorum operum non admittebant, de perseverantiam finalem in ibono singulare Dei donum esse negabant. Contra illos igitur Sancti patres unanimi consensu docuerunt gratiam praeuenientem necessariam esse ad omnes & singulos pietatis actus, etiam ad initium fidei & bonorum operum, insuper & perseverantiam uIque in silem esse speciale & magnum Dei donum. In hoc conistra Pelagianos, & Semi lagianos custodiendo gratiae Christi deposito, Leelesiae imprimis elia ro, strenuh prae caeteris Patribus per viginti &lius annos adlaboravit S. Augustinui, &omnia, quae ad medicitialem Christi gratiam spe stant, tam dilucidh explanavit, tam nervo Estabilivit, ut Concilia, quae post ipsius obitum celebrata suerunt, suade quaestionibus judieia,& potissimum de gratia Canones ex Sancti D ctoris sententiis ad verbum formanda senserint. Unde Cardinalis Bellat nus lib. 2. de Gratia cap. II. veridieὶ pronuntiavit, S. Augustini de Gratia&praedestinatione sententias , non esse privatas alicujus Doctotis opiniones, sedc ibotica Eicissia dici cibo. Mitum igitur eIIe non debet. si Theologi praedestinationis gratuitae,&gratiae seipsa initaeis defensores S. Augustinum Theologiae principem, Catholici orbis Magistrum,Haereticorum malleum tantoperὶ venerentur, ejusque inconcussae, tutissimaeque doctrinae indivuls E adhaereant. Extite.
tunt quidem proh dolori nonnulli aemuli , qui totis viribus, incredibili conatu, vehementique studio laborarunt, ut doctrinam S. Augustini vellicarent, & invenirent, sicut vulgo dici se, let, pilum in ovo, nodum in scirpo, scopulos in plano, atomos in Sole, maculas in Coelo, sed, ut in se periori Colloquio dicebamus, Cardina. hιδε viis grasitatem hane maledicentiae luem, vindiciis pro Divo Augustino adornatis, veluteisterii ustione eohibuit, di tanti Mapistri doctrinam eb elariorem effecit, quis obleutiorem illam reddete, eique erroris notam in utere ignorantia &malignitas satagebant. Cit ei verbi divimineamationis mysterium confirmata ac magis explicata fuit in quinto E clesiae eulaeontra Nestorianos . & putychianos constans ac perpetua fidei Catholieae doctium, qua semper, ubique , de ab omnibus creditum est, unicam in Christo esse personam, seu
divinam,&duabus eonstantem naturis divina de humana, quarum proptietates per comm
nitati urem idiomatum, ut loquuntur Theologi de Sehola, persenae divinae tribuuntur , ita ut non solum verae sint istae propositiones r u Soristius inmortalis o impas ilis e IENUS
Christus es tus, mortariis, passu: sed etiam vere & Catholich diei debeat di quod Deus es natus; quod Maria δετε est mater DEI: quia Devi passus, o Crati sinaeus es. Proprietatestamen naturae humanae nullo pacto tribui possunt naturae divinae, nee versa vice pioprietates divinae naturae adscribi queunt naturae humana.
Inde Haereticae sunt istae propositiones t Deitates natis,paga oc. vel e contra: Humamitas cinis sti est immoriatis, aterea mpassibitis M. D. Audivi nuperrime 1 quibusdam viris eruditis, hane propositionem: Unis de Sancta Trinitate palus est, erroris damnatam fuisse in Monacius Sothiae ab Hormista Summo Pontifi-ee. vera igitur esse non potest haec propositio:
Deus passuι est. M. Mane propositionem: Unus de Trinit
repassus es, nunquam, pacὶ tua dixerim,damn
vit Holmistas Papa, sed tantum improbavit
Scytharum Monachorum temeritatem ac pervicaciam, qui praedictam propositionem definiti ni Concilii Chalcedovenss neeessariis adden. dam esse inscite pertendebant; quasi illius Conisellii definitio absque isto loquendi modo maneadi mutila ellet. Caeterum, hane propositionem r us de Trinitate passus est, quae eumdem plan sensum habet ac ista ptopositio: Filius DEI
dissus est in Carne, recepit& approbavit universa Ecclesia, ut patet ex quinta Synodo generali Can. . de s de ex Ioanne II. Romano Pontifice
in Epistola ad 'sinianum ιmperatorem, in qua eum laudat, quὀd fidem hac propositione ex
pressam teneat, & Acametas Monachos contia sentientes eondemnati Sed de hac propositione:
Unus de Trinitate pagri es , plura , auxiliante Deo, dicemus in nostris Colloquiis in sextum Ecclesiae saeculum, ubi ostendemus, Monachus Scythas Eutychiana Haeresi non fuisse insectos, eoque in sensu Catholico asseruille, Unum deSa Trinisate esse pa m. D. Possumsime probare adverses Haereaticos nostri temporis ea fidei dogmata, quae nune tenet Sancta Mater Eeelesia Catholica, & que ab ipsia teprobantur, suisse in quinto feeulo
fidelibus reeepta, atque Conciliorum, & Sanactorum Patrum consensione firmata M. proeli ve esset demonstrare.Christianos
quinti Eeelesiae laeulist a fide omnia illa ct Ndidisse dogmata, quae nune Sancta Romana M. elesia avitae traditionis pervigil custos tenet, &Catholicis et edenda proponiti Verum, quia doctissimi viti Bellarminas, Perronira, Vetoo, I uisnburgenses, aliique egregie hac Provincii contra Haereticos nostri temporis jam defuncti sunt, duo dumtaxat hie obitet observabo, quae ad stabiliendam Catholicae fidei veritatem plurimum e ducere possunt. Primo, constat,
a cinianos hujus aetatis Haereticos, quiPeccatum
Originale ab Adamo in omnes illius potaros pio pagatum esse praefractEn ant, si ille in Pelagio a Sanctis Patribus, & a Conei liis in quinto se- eulo habitis praedananatos. Nam statim ae satisum istud dogma, quo Pelagius Peccatum Oriis
ginale,&illius ad omnes Adami posteros trans. sonem negabat, apertam in lucem erupit ,
Eeelesastiei Doctores, & Episeopi illud palam
impugnarunt,taesesa execrata est, anathemate confixit. & Pelagianos ubique damnavita S cundo, Haeretici Lutherani,&Calvinistae, qui Sacrarum Reliquiarum venerationem, cultum, qui Sanctis deferturi eorumque invocationem neganti qui etiam Coelibatum, virginitatem , Monasticum Ordinem eane peius&angueave santur, velint, nolint, fateri coguntur, haec salsa dogmata, quae ipsi tam aeritet contra E
Elesiam Romanam propugnant, suisse a Patribus quinuEcclesiae saeculi in Vigilantio Haeretiea
58쪽
oktipta , & ab omnibus fideli,ns rejecta. suum talνhivm, qui apud Regem Galliae τυ
Inane autem est,& oppido falsum, quod diistia tisium vi Lutheranorum impudentiam exeutant moderni illi Haeretici, videlicet hujus do- satet, Catholi eorum innocentiam traduxit. ehtinae de Precato originali, de Veneratione Cum enim Luthetanis verissime ac gravissimhReliquiarum, de Cultu Sanctorum &e. nullum objiceretur, quod Patrum essent contemptores, in tribus prioribus Eecles ae saeculis extare vesti- & adversarii: multa, ait Calvinus, ignorarint
pium, eamque dumtaxat fuisse invectam a D, Socti illi viri. saepe inter seca ictantur, inter-ctoribus, & Episeopis quarti vel quinti Ecclesiae dum etiam fletum ipsi pugnant. Tum deincepy,
seculi. Id, inquam, tam salsum est, quam quotquot Patrum errores colligere potuit, falso quod maximE. Nam, praeterquam quod Patres etiam illis affictos, enumerat, quaeritque, cur quinti Eeelesiae seculi ac, confutandos istos Pe. nos item a Patribus visi edamus Sed Calvino lagii, & vigilantu errores, quos nostri tem- Cathesi ei Doctores responderunt: Primo, nos in potis Haeretici postliminio revocaverunt, usi iis, quae ad ipsa fidei pertinetat iandamenta, sunt scriptura Sacra, &Sanctorum Patrum tr. Patribus non discedere , sed tantum in iis, in 'ditione a temporibus Apostes orum ad sitam quibuspatres salva fidei compage non consonant. usque aetatem constanter firmata incredibile Responderunt secundo, nonnullos quidem n omnino est , Christianos omnes , Doctores Ec vox teperiti in operibus Sanctorum Patrum,Hesasti eos, Monachos, & Episcopos, quos quin- qui tamen leviores simi, quam ut illorum autum Melesie saeculum plurimos, eosque do- ctoritatem elevate vel labefactare possint. Ca-ctrina & pietate praestantissimos protulit, ne. tholici igitur reverentet ae modeste oculoς ab scivisse, quaenam ratisset priorum Eeelesiae saecv- illis intrum naevis avertunt, tantum abest, ut Iotum fides h novam & peregit nam induxisse imitentur Haereticos, qui Sanctos Patres aut doctrinam, Seripturam satram alio sensu in. irridendos, aut certe despiciendos propinant. tellexisse, vel eos scientes ae volentes a fide quique, ut eleganter ait vincentius Letinensis, anaiarum suorum deseivisse, nemine interim Sancti rujusqne visi memoriam, tamquam sepuL 'teclamante, immo, eunctis vel consentientibus, res iam cineret, prophana manu ventilant, , qua applaudentibus, vel prosundo Iethargo so- Νεntis operire oportebat, rediri vinione di timo oppressis, & adversus Novatores nequi mant ; sequentes omnino rem a auctoris sui Cham, dem mutire audentibus. Id porro abhorret ab qui nuditarem venerandi Me non modo operire vinni veri speeie, & injuriam irruat Christo neglexit, verum quoque irridendam ceteris enun-Setvatori nostro, qui promisit. Spiritum Sase elavit. Longe aliter fratrer illi Di, qui nudita ctum nunquam defuturum Eeelesiae. Cum rem ipsam reverenter P Iris sui nec temerare ocu- igitur errores, quos sociniani, Lutherani. dc tis, nec alienis patere voluerunt, sed ares, ut Calvinistae tanto ardore propugnant, fuerint scribitis, texerunt eum. Vuod est enatum Samiam in Pelagio, & in vigilantio damnati in cliviri nec approbasse, nec prodidisse. sed nune quinto saeeulo. iure optimo Ecclesia Romana breviter examinemus, an revera in operibus hasce vividas Tertulliani lib. de praescript. Hae- sanctorum Patrum Augustini, Hieronymi, &teticorum eap. 3 . interrogationes in istos, He Chrysostomi reperiantur naevi seu errores, qui in alios hujus ut ris Haereti eos intorquere po- in rebus fidei eorum auctoritatem deprimere test i Vui estis νει quaη , ct de venistisὶ possint, seut allatrat Daltius. In primis, San- quid in meamtis non mi ly quo denique Marcian ctus Augustinus videtur quidem in eam propen.c Sociniane, Lutherane, Calvinista J jure olvam dere sententiam . quae animas ex traduee, seu meam redis qua sicentia fontes meos transeretis per propagationem produci tenebat. At inhoequa potestate limites meos commoreri mea est post non erravit Augustinur, quia tum temporis nees o, quid bis careri ad vesram potantarem strini error. nee haeresis erat id asserere, sed in varias
natis. Opa citist mea est posse .plim pustio, hae de re sententias, salva & inculpata fide,
prior possideo, babeo originer frmas ab '' aut bε- abibant Catholici, &integrum unicuique erat. ribus, quarum fuit res. Ego fiam furer se - in suo sensu abundate. Secundo, sanctus Au. Mam, sicat ea runt relamento suo, sicut fidei gustinus Daemonibus tribuit corpora. Sed ei commiserunt, ficut adiurarerunt, ita teneo. Vos dem opinioni multi antiqui Patres citra ullum terre exhoedauerunt semper, ct abricaveru t ut fidei dispendium suffragati sunt. Immo non extranea ct in ιros. desunt etiamnum multi gravissimi Theologi, D. Doctrina Patrum quinti Eeclesiae se ii qui docent, omnimodam Angelorum in torpo praesertim Hieronymi, Augustini,& Chrysost, reitatem esse quidem sanae Theologiae dogma, ami, estne ita ab omni naevo immunis, ut nullus quo nemo ab que temeritate in praetentia receis 1llis Patribus inter seribendum obrepserit error, de te potest, ab Ecelesia tamen necdum esse defiis a quo cavere debeam a . nitum ut fidei dogma. Tertio, Antipodas M. plurimos in libris sanctorum Patrum existere negavit Augusti nux, sed in hae quaesti Hieronymi, Augustini, & Chrysostomi naevox, ne meri facti, eujus nullum in libris sive saetis, erroresque notat, de ea it in suo libro te vereo sive prophanis extat vestigium, & eujus certa Panara Usu Dallaeus Pseud Minister Calvini. notitia, duntaxat ex navigationibus, ac rela. M , tetrieus sane homo. & inciliosus rensor tionibus poliremis hisce temporibus haberi e Sanctorum Patrum,quorum mensura sensuum, pit, errassie Augustinum, quid mirum Dentiat deta locutionum, nervos quaestionum , de que, Sancto Augustino erimini datur, quod lite verborum, ae syllabatum apiees insidiose doceat, Infantes absque Baptismo decedentes meussit, de ventilavit; magnum luctum repu- non solum poena damni, seu privatione visionistam, ii Melesiae Catholicae triminibus naevorum beatificae, sed etiam poena sensus, seu aeterno maeulas, Serrorum caliginem affingere polisti ignis tormento puniri. Verum, tantum abest. otia in te Dialasu secutus est Pseudo. Mallistrum ut haee sententia moris iniimulari debeat, ut
59쪽
gustinianu omni argumentorum genere evincat,
hanc minionem uaditioni Patrum, & definiti nibus cincilior uni esse magis consentaneam,
lidioribus fultam rationibus, & ad doctrinam
de Peceato Originali contra Pelasianorum erro. rem propugnandam magis appositam. Consule itaque doctissimum illum Cardinalem, ciui data opera Sanctiim Augustinum vindicavit ab omnibus naevis, &etra bus, quos non solum Haeretici, sed etiam invidi obtrectatores suis privatorum eommodorum praejudiciis occoecati filis ei impegerunt, misero tamen & irrito suo
Quantum attinet ad opera Sancti Hiet nymi, qui teste Sancto Augustino lib. I. contra Iulianum cap. I. Ab oriente utque in Occidentem ad instar lampadis resplandust, nihil plane in his occurrit, quod censura aliqua perstringi possit, sie ut P. AGrtianaus Congregationis saniacti Mauri Benedictinus, aliique doctissimi virimite demonstratu contra Daltium calvinianae superstitionis Ministrum. Propugnavit quidem Hieronymus, legalia sacramenta, Mosaicaeque Legis ritus mortiferos esse ecepisse statim a Pas. sone Christi Domini, &Apostolos simulatione quadam eaeremonias illas legales observasse, adeoque sanctum Petrum sincere N ex animo non suisse reprehensum a Sancto Paulo. Sed hane sententiam postea abjecit sanctus ille Doctor, cessitque tandem rationibus Sancti Augustini, qui eum hae de re literariam concertationem tribuit Hieronymus, de cujus doctrina plura non dicam, maxime cum jam citatus
tiarauι in sua nova operum Sancti Hieronymi Editione Sanctissimum illumDoctorem vindicet ab illis erroribus, quos ipsi temere impegit Darius perfractae frontis audacia asserens, San. ctum Hieronymum Origenis de damnatorum purgatione di salute delirium secutum. Seiacundo, improperat huic Sancto Doctori, quod seeundas nuptias rebus turpibus dis Misaceen .seat, & Digamos eodem loco habeat, quo Scorritatores. Tettio. assirmat. s. Hieronymum fovisse Aeriano dogmati, quo Episeopum inter &Presbyterum aequalitas summa conuituitur. Ab his, & aliis erroribus, quos Damas impegit S. Hieronymo, prorsus alienum sui se Sanctum illum Doctorem demonstrat non solum Moti naus, sed etiam-Natalis Alexandor in P nopita adversus Haereses lecundi saeculi, Dilleta ratione XVIII. art. I. in Panopita adversus Haereses tertii saeculi art. 1. in singulari Dissertistione, quam edidit contra Elondellum Haeretiis
eum Calvinistam ad probandum Episcopos esse de jure divino Presbyteris Simetiores, & ab hoc fidei dogmate nunquam tereuisse Sanctum Histonymum, denique in articillo trigesimo primo opitis sexti Historiae Ecclesialticae quarti saeculi. Hee loca, si consulas, egregiam pro s. Hier
nymo Apologiam adversus Haereticos concinnaiare poteris.
Denique, aeeuntur L Chrysostomus, quod Consessionis Saetamentalis usum sustulitit, Peccati Originalis propagationem de intuitivae visionis Dei possibilitatem negaverit, & gratiae interioris praevenientis ad initium fides. & b
norum operum necessitatem non admiserit. Sed
sanctum Chrysostomum ab his erroribus sicili negotio purgant Catholici Doctores, qui tamen
post Sanctum Thomam p. q. 27. art. s. ad 3.
in hoe uno solo Sanctum Chrysostomum excessisse dicunt, quod senserit, Beatam Mariam
Virginem ex vana gloria peccasse venialiter.
dum in nuptiis iactis in Cana Galilaea dixit filio
suo : Vinum non habent. Legesis articulum
XXIX. Capitis sexti Historia Ecclesiasti tisae ali talis Auxandri, ubi diserte piobat. s. Chrysostomum intuitivae Visionis Dei possibulitatem , & gratiae interioris praevenientis ad initium fidei eu bonorum operum necessitatem admisisse. Singulatem etiam Distestationem edidit idem Scriptor de Onfessone Sacramentasi contra Heter Oxos, in qua Mnctum Chrysost dium Confessionis Sacramentalis usum numquam sustulisse , vel ejus necessitatem nNasse, validis argumentis ostendit. Postremo, Ita P, noplia adversus Haereses quinti Ecelesiae Geuli disputans idem auctor contra Pelagianos, omnia Sancti Chrysostomi testimoiaia , quae Haeretici SMiniani contra Peccati Originalis propagati
nem objectare solent, ex eorum manibus avet.
hi, & Sanctum Chrysostomum doctrinae Eecle. siae de Peerato Originali, di de elus ad omnes Adami posteros propagarione semper adhaesisse luculent et evincit. Digitum ad sontem intem disse lassiciat. Nee enim patitur suscepti hujua operis brevitas, ut vindicias adornem Sancti Chrysostomi, & aliorum M. Patrum, ad quos dehonestandos Dasios, aliique hujis furiatis
Hetet ori nihil non pertentandum aciendi , fingendum, inveniendum, essiciendumve potarunt. Quod sane nemini mirum videli deis bet, quia, ut Vulgo dicitur, Ivaca. nes, ct eos odio prosequuntur, quia ilios timent.
Nos vero eum Vincentio Lerinensi existimariaus,
necesse est omnibus Catholicis, qui sese Eeele sae legitimos filios probare student, iit Sanct
tum Patium fidei inhaereant, adglutinentur, i moriantur: Prophanas vero novitates detesten
tur, horrescant, persequantur. Id quippe pis. pilum est Christianae modestiae ac gravitatis, non sua posteris tradere, sed a majoribus accepta seris vare. Ducatum squidem nobis praebet Religio, non nos Religioni. Nec Majorum sensi, qua volumus, trahemitu, sed potius qua illa tua.
D. Doctrinam quanta Ecclesiae iacilli sitis nune perspectam habeo. Age ergo. paululummodo expendamus ea, quae ad Politiam. & Di
sciplinam Ecclesiasticam eiusdem saeculi sis ctant 'M. Eadem plane Disciplina Ecclesiasti
quae in qt arto vigebat saeculo, fuit accurate iu-dem observata in quinto Ecclesiae saeculo, si .e in his, quae pertinent ad Sacramentorum administrationem, sive in his, quae spectant regulas morum& observationem Canonum, qui ad praefigendum tempus , modumque peragendae poetinentiae antiquitus suerunt statuti. In his
itaque, cum nihil omnino in quinto Eeelesiae saeculo immutata st Ecclesiae Disciplina, supel- vacaneum esset hic repetere, quae jam diximus de Diseiplina quarti Ecclesiae saeculi. His ergo praetermissis, rauca tantum dicam de Politii& Disciplina, quae erga Episcopos, Clericos, di Monachos suit in quinto Ecclesiae saeculo ob
60쪽
D. Incipe, quaeso,t Polica, &Disciplina, duae erga Episcopos, &Clericos in quinto E
M. In primis, Episcopi eonsensa & votis Clericorum, testimonio plebis, & sitffragiis
Episcoporum Comprovincialium eligebantur. α e Cleto Ecelesiae vacantis assumebantur. Quando tamen nullus Ecclesiae vacantasClericus dignus erat, qui Episcopus ordinaretur,licitiam tunc erat alterum ex altera Ecclesia accersere Clericum, eumque eligere Episcopum, qui ta men consecrari haud poterat absque Metropolitani notitia, mansensu, dc judicio. Antequam aliquis in Episcopum eligeretur, vel consecraret tu, accurast examinari debebat, an ellet prudens, docilis, de moribus temperatus an invita eastus. in victu sobrius, humilis, affabilis& miselleors an suis temper negotiis, & ossiciis intentus, de rebus saeculi liber ρ an in Lege Domini est et versatus, in Seripturarum senu-buet eautus, in dogmatibus Ecclesiae exercitatus.& fidei documenta verbis simplicibus.& ad fidelium captum accommodatis enunciare pollet 'Episcopatus ambitum ae desiderium illicitum esse censebant Patres quinti Ecelesiae saeculi, nee migrationes de translationes Episcopollini de uno Episcopatu ad alterum putiebantur, nisi Melesiae auctoritate, & propter ejus bonum atque utilitatem fierent. Episcoporum a suis Eeeleliis absentiam nisi haec cellaria servitute, seu Ecclesiae utilitatis procurandae gratia contingeret non permittebat quinti Ecclesiae
semii Disciplina. At poteram Episcopi, gravi
ut gente caula sese Episcopali dignitate a leo. xe, ut patet exemplo Samni Gregorii Narian. xeni. qui pro bono Ecclesiasticae pacis, cujus cupidissimus erat, Constantioopolitano cessit Episeopatu, Patribus synodi Constantinopoliis
ranae dicens: Si propter me orra es haec te eissus, mittite me in mre. Hae autem abdita
tionis, seu cessionis rauca debebat, ut mox dixi, esse gravis, alioqui non licebat ob quascumque dissicultates in regimine populor uia emergeri. tes Episcopatu cedere, & is suscepto labore te. cedere, quia, ut ait Sanctus Leo Papa in Epistola ad Rusti vin Narbonensem Episcopum, etspoinuissum sit narim inter fluctus caute non regere, multo periculosius est eam undis istumesentiabas duantem in tempestate retinquere. .amvis in quinto Ecclesiae saeculo Canonibus esset prohibitum, ne Episcopi sibi successbres elige
tent, idque ab Ecclesiae moribus fuerit semper alienum, nihilosecius, postulante Ecclesiae bono, Sanctissimi Antistites, Clero fit plebe, vel comprovincialibus Episcopis consentientibus, sue--slbres suos designarunt, aut adjutores eum
spe fiaturae successionis sibi adsciverunt. Stem Iems Episcopus Hipponensis senio de laboribus stactus Sanctum Augustinum Coadjutorem assumpsit. de Hipponensem Episeopum ordinari
curavit, ut una secum Hipponensem regeret Ecelesiam. Sic etiam Sanctus Augustinus Er
diam suum successorem designavit . de Ciero, populoque Hipponensi consentiente, eidem mutilaticlesiastica obeundi provinciam deman. davit, ea tamen lege, ut nonnis post ipsi iis obiis tum ordinaretur Episcopus. Bona Ecclesiae qua . tvor in partes erant distributa in Ecclesia Oeci dentali, qx rumum Episcopo; alteraClericis
tertia Templorum restaurationi; quarta paupe rum sustentationi cedebat; E isti ipi,&Cletiei bonorum Ecclesiastieorum se non Dominos sed
Dispensatores tantum, O momos, & Administratotes existimabant. Qum in rem luculentet
ait Sanctus Augnstinus in Epistola L. ad Bonifa-eium Papam data: Si otem, qua 1ubis sussiciant, possidemur, ηon sunt ilia nostra, se paveram, quo
rumprocurationem quoc modo geramus, uou proprietatem nobis usurpatione damnabili rin Damus.
Fidelium lites Episcopi dirimebant, Si tam sibi, quam suis Cleticis de ea ducis ac temporaneis hicnis litigare maximo ignominiae loco ducebant. Episeopis prohibitum erat Geratilium libros legere, gubernationem Viduarum, Pupillorum, de Peregrinorum per se ipsos agere, tuitionem testamentorum suseipere, rei familiaris curam ad se rekocare, sine concilio sitorum Cleric rum, ec Civium testimonio Clericos ordinare, bona Ecclesiae vendere, vel alienare. Demum
Episcopi vilem supellectilem, & mensani pauperem habere, suaeque dignitatis auctoritatem non fastu de numeroso satellitio, non Beneficio. rum pluralitate, sed Fide, vitaeque meritis, iuxta saeros Canones, quaerere debebant. Haec est
Disciplina,quam Episcopi quinti Ecclesiae se liadamussim saetatissimorum Canonum observabant. Eadem cura, ae solicitudine Ecclesia in quinto taeulo ad bene informandos Clelieorum mores sanctissimas Leges condidit, quibus Clericis vetitum erat, ne Litham aut comam nutris rem, ne vestibus aut calceamentis decorem qua-rerent, vel affectarent; ne cum extraneis muli
ribus habitarent, ne per plateas nili certa& maxima sui ossietineressitate ambularent; ne tur pia dc scurrilia verba proferrent, ne simoniae,&usurae vitiis sese implicarenti sed potius satag rent. ut professionem suam de in habitu, & in incessu suo probarent. sbique vi stum de vestitum aliquo artificiolo, vel agricultura, absque tamen ossicii sit detrimento, studiose pararent.
Legi potest praesertim super hac re Concilium
Caithaginense quartum Idibus mensis Novembris anni CCCXCVIII. Honorio Augusto IV. de Eutychiano VI. Cossi. celebratum , quod vetetistius Ecelesiastieae Disciplinae Emporium apis pellari potest. cum in eo editi fuerint centum dc quatuor Canones, quibus Disciplinae Eeclesiasticae optime fuit consultum atque provisum. Non me iugit, quosdam esse Criticos, qui istud Concilium quattum Carthaginense suppositiatium esse censent eo potissimum nomine, quod nullibi apud antiquiores Latinos, nec ab auctore Concilii vulgo Grisani appellati. nec 1 Fereranda, ct Dionum, nec ab iis, qui Codirem
Canonum Eeeleliae Africanae in Graecum transistulerunt, ulla fit mentio de Canonibus centum
dc quatuor, qui indein Concilio adsci ibuntur. At istud Coneilium IR Cartilaginense genui innum esse invicte probam Petrus de Murca inveter. Cosse 2. Canonum, Card. Perronius in responsione ad Regem Angliae cap. 48 in Sche
stratius in Dissertatione tertia de Eccle δι Africana cap. 8. ubi plerosque istius Concilii Canones explicat, Notisque suis illustrat. D. Dieebat mihi nuperrime nescio qui antiquos deDisciplina Ecclesiastica Canones non esse amplius in ulli, sed per desuetudinem fuissea,