장음표시 사용
11쪽
ri nominat, cum iis iam dicendum est, eosque tum inducit perinde ac si iam pridem omnibus noti essent, uno Verbo significant addito de E Λαμπρ α ὁ δελφος, ἱκανδρος ὁ ἱερε, neque plura), ef ὁ εγαρευς di γακλεω . . . Fηγαναπηδησας ὁ κυνικις Δ δυμος aut tantum: in ὁ Συλλας. ὁ ἐμ ωυ ὁ Πατρογλεας. Quin etiam eo familiaritatis procedit, ut talia addat qualia: ισθα τα δὴ Θεωνα ον ταιρον de E 386m, cf. Col 1107 F). Sed non modo propter familiaritatem viri non initio nominantur, sed etiam ex compositione fabularum vel historiarum id petitum esso Videtur, quibuscum permultum similitudinis lutarchidialogis est p. 56 sqq.). Ut in fabula homines non priuSinducuntur quam rebus interesse incipiant, ita Plutarchus eos nominat, ubi sermonis participes fiunt, neque aliter agit in libris ea et onu, ubi fabula plurimum valet. Ubi alii viri post alios adveniunt, lutarchus Si complures Sunt n0n semper eodem modo agit. Omnes qui adveniunt enumerat sol 965 C, nuntiantur ab Autobulo non aliter atque in tragoediis cf. ei 582 D), sed cum hic dialogus dramaticus sit, auctor eos advenire alio modo significare vix p0tuit, et cur omnes hic numerat causa aperta est statim duas partes discernere voluit. Non eos nominat des 412 D sqq. sed Heracleonem solum Didymus autem et hilippus cum eo sunt). Sed nunquam Plutarchus omnes viros qui adsunt enumerat in), sed eos solos quibus aliquid dicendum est cf. Plato symp.)y).
1 praeter p. 965 C soli, cf. iapra, et p. 575 E sen, s. p. 17).2 Minim igitii est, ito am 749 B Lysander qitidam nominatur qui nihil colloquitur et quod emptides inter viros enumeratos deest,
cuius nomen non lacile insereres. Hubert, de m. p. 49. - Lysandri nomen esse eiciendum cum Huberto p. 81 iam prius consentiebam quam illius libellima cognoveram. p. 752 D autem Λαφυαῖ , o 69Q. . . κα τουτο ου λοχλεῖ et Auzάυορας κύλλος, ἀλλα συυ0tα κεχαυμ.έ, i χα τέ-μO Tt ζυγος . . . πλησtu ua . . . varitμπλαταt haec verba non de Lysandrae venustate κάλλος dicta puto, sed de patre ipso pater amat, Daphnaeiis semper cum Lysandra est Daphnaei amor augetur atque excitatur quod Phitarcho familiariter utitur. Itaque pater Daphnaeo quem Pisias aggressus erat, auxilio veniebat quem impetum istas ita
HOminum autem numerus qui lutarchi sermonibus
intersunt, non est certus, sed infinitus velut de H des, sen), cum Plato non plus tres inter se diutius colloquentes introducere soleat Hirgo I 208).2 Do xordiis dialogorum. Dialogos iam ab antiquis e specie externa distributosesso Diogonis Laertii locus illo nos eortiores facit III
Iure Diogenes ραItκως dicit, cum hanc distributionem ab arte poetica ad dialogos esse translatam appareat ). Nos quoque haec tria genera dramaticum dico et di egematicum et miXtum, Secernamus, nam hanc diversitatem cum alibitum in exordiis summi momenti esse mox apparebit. Quibus causis scriptores in universum adducantur, ut dialogum dramaticum aut diegematicum condant, Hirgel I 211 iam xplicavit. In dramatico auctor Sermonem et argumentum ante oculos posuisse satis habet in die gematico non solum referre Sermonem interest, sed cum auctori ipsi verba et vitae morumque nota praeter sersonarum dialogi verba inserere liceat, vita et consuetudo Virorum et temporum melius illustratur. Itaque huic generi semper aliquid fabulae inest, adhibetur autem maXime cum certae personae non ignobiles et certae aetates describendae sunt Mixtus autem it dialogus,
repellit, ut magii illudat quam redarguat, irridet Daphnaeum. illudit Phitarcho arbitros Offendit Sic locum recte intellegi puto. 1 Omitto eam distributionem quam Diogenes apud latonem adhibori mavult discernit enim *ηIriettκob et i r etrieti κους horumque generum multas species III 49ὶ sed ea distributio e latonis operibus
solis petita nos nihil adiuvat, cum magis ad argumenta tractata quam ad sormam pertineat.
2 cf. Menagii adnot. ad Diog. a. III 50.
12쪽
ubi auctor verba de sermone eiusque personis addere vult, sed prooemia aut adnotationes interiectas veretur; sua iudicia a prioris sermonis viris edenda curat '). latocis praetor dialogos dramaticos etiam nonnullos legematicos composuit velut Rempublicam atque mixtos velut Ρhaedonem et Euthydemum, tamen nunquam praefationem qua ipse loquitur edidit, sed per altercationem omnia ostendit. Prooemium ab Arist0telo primo inductum postea semper Valde usitatum erat. Nam ut in dramatores ante ramatis actionem ipsam factae quas ad drama intellegendum ipso initio c0gnoscere opus St, primo per sermones primos explicabantur, deinde a res ab Euripide in prologum concludebantur, denique prologus additus est, qui res cum dramatis argumento minime O- haerentes continebat apud Terentium, qui sine dubio Graecos secutus est), ita dialogorum prooemia simili modo variata sunt. Primo in dialogis nihil non per sermones describsebatur deinde ut in dramat prologus ita in dialogo prooemium additum est, ubi exponebatur et quaere ante Sermonem ipsum factae essent et qui esset finis
dialogi, cuius prooemii principia iam initatonis Republica
inveniuntur, ubi fabula paene in prooemium cogi coepta est; multo autem magis postea praefatio usurpata est, quae res ab argument abhorrentes tractabat, qualem
certo inde a Theophrasti et Heraclida Ρontici dialogis
invenimus'); sed cum in praefationis auctor plerumque
1 Theaetetum Plato ilia solum sermonem tradere intererat, non
ut mixtima, sed bis iramaticum composuit cs Cic. Tusc. I , Lael.),2 Proel in arm. . IV 4 Consili. Sed cuiusmodi prooemia Aristotelea fuerint, mihi quidem non tantopere liquet tiam Hirgelio I 2952 et F. Schmidtio De Heraclidae ont et Dicaearchi Mess. dialogis perditis. Diss. restau 1867, p. 29 sq.), qui eadem esse illa atque heophrasti censuerimi. Duo testimonia premuntur; sed Basilius loco illo ep. 135 Migne non prooemia, sed personarum ingenia ab Aristotele et Theophrasto non illustrata spectat Hettg die Vertor. Schriste de Arist. 14 sqq.), Cicero solus ad Att. IV I 6 prooemia Aristotelea singulis libris adiecta ariorum argumentorum plena suiSse dicit At si Aristotelis ipsius de prooemiis verba rhet. III 4h inter-
coniunxit ut in prioris formae pro0emio cum apud antiquo Scriptores praefatio semper esset pars libelli ipsius neque, ut nostri temporibus, per se componeretur dialogi Oxordium adddiditquo statim ea quae do dialogi personis aliisquo rebus dicenda erant velut Cic. in Tusci,sin.). Quae partes in praefatione nonnunquam tam arte cohaerent, ut dirimi vix possint. Etiam Ρlutarchus praefationes addidit, quae quomodo a reliqui recedant, postea
Sed quid nos ab auctor in dialogis dictum iri
non in praefationibus Theophrasteis, sed in exordiis sermonum ipsorum dictum, SperamuS, priuSquam propOSi-
tum ipsum tractetur Nihil desideraretur, nisi sermonem talem revera habitum esse ad vitae speciem fingi vellentii qui legunt. Sed cum res ita se habeat, auctorem describere oportet ubi quando quomodo inter quos Sermo institutus sit, quibus rebus adducti quaestionem propositam ipsam aggressi sint. Quod demonstrari potest aut in dialogo ipso in dramatis modum aut in prooemio Aristoteleo. Exordium autem dialogi eam partem dico quae prima facta et Verba narrat, antequam de certo proposito diligenter colloquantur; quod Summum propO
cap. 1- exordii esse dicemus Iam videamus quomodo
pretabimur, in generis demonstrativi libris licere prooemiis talibus uti videbis, in genere autem iudiciali sicut in carminibus et tragoediis pro
μη κρέμ ητα otαυ0t I4I, 12 . Itaque si generis demonstrativi leges in dialogis secutus est, praelationes scripsit ut Theophrastus; sin poesis leges prooemia quae continebant similia atque prologus Euripideus.
Ιους quam Σωφρουος tu ita ου spo. 1447i , lag. 72 Rose . Et roeliis l. l. nonne ortasse propterea Aristotelis nomen omisit, quia eius prooemia alia erant atque Theophrasti Ciceroni autem facile accidere poterat, ut ambo genera confunderet. In Aristotelis ergo dialogis
13쪽
diegematicis non parvi interest. Dramatici generis sunt dialogi de cohibenda ira , , de Sollertia animalium , de communibus notitiis , Gryllus Optimo lutarchus in libro de coli ira explicari facit in sermone, ubi et qua de causa haec ipsa res tractetur. Cum Sulla et Fundanus amici in itinere longum tempus
una Versarentur, Sulla ex amico quaesivit quomodo fac
tum esset, ut iracundiam et σφοδρου καὶ itini, 6 453 B)deponeret. Res nonnullae quae paucis verbis ille inserit, respieiendae sunt: non deest causa, cur facultas tanti sermonis data sit της δοιποριας χολ iv διδουσης 453 C, cf. lato leg. 625 a Thecr. ), et simul dicit Sulla, quomodo amicum placidiorem factum esse animadverterit 4b3 A). ales parvas res lutarchus indicare solet; et in primis dialogi verbis etiam similitudinem, inter omnes constat lutarchum a similitudine quadam vel ab alterius auctoris sententia proficisci solere, invenimus καλλοῦ 10 δοκουοι rotat Ot ζωγρα pol . . .), quamquam id in sermone cotidiano vix ita fieri solet. Ea omnia per primam Sullae orationem exposita sunt; deinde postquam uterque paucis verbis usus declaravit Sullam do hac animi mutation Fundani non falli, is statim rem XpOnere incipit. Recta ergo via et ambagibus omisSi propositum ingrediuntur. Neque minus bene in libro de sollertia . Incipit dialogus a poetae Tyrtaei sententia ut antea a similitudine, statim in medias res inducimur Autobulus et Soclarus de oratione pridie a sodale Plutarcho γ') habita colloquuntur, diutius iam collocuti esse videntur; uterque eam partem laudat, quae sibi maxime placuerit; deinde Autobulus scrupulos qu0sdam movet contra venationem crudelitatem ea augeri): sic iam nova quaesti orta est cap. 2) ) Sed Autobulus sermonem interrumpit, cum ei
1 Mulit, lut Studien Progr. Augsburg 1885.2 Quae quaestio postea moi ipsa tractatur sed i 964F sqq. respicitur auctor hic venationem iustam praedicat laudationi prioris
- 11 in mentem veniat certamen de simili re esse audiendum et diiudicandum, qua re a Soclaro confirmata iam omnia
explicata sunt, quae dialogi recte intellogendi causa diei oportebat. Certamen ')pridie constitutum erat 960 A), quod neuter nesciebat Soclarus quoque laudationi intreerat, 959 C 960 B), itaque utobulus multis illis verbis non tam Sociarum respicit quam eos qui legunt. Nudis verbis
quae non propter rem et Onexum sed in usum lectoris
esse dicta apparet res proposita indicatur, velut p. 965 viri advenientes nuntiantur et p. 960 B ad sermonem
αυτους ἀναλαβων ευ). Cum lato etiam si non statim a re proposita incipiat, sensim et paulatim sed constanter ad rem accedat, Plutarchus nimis aperte compositionis lineamenta hic ostendit, non erat in eo poetae ingenium, quo praeditus lato dialogos summa cum arte XpOliVit. Magnum aliud discrimen quod inter latonem et Iutarchum est iam hic cognoscere licet quicumque apud ChaeronenSem colloquuntur, non paucis Verbis interrogant et respondent, sed rar interrogati semper pluribus verbis usi Sermonem ad rem propositam adducunt cf. Sullae verba prima coli. 1).
Non ita simpliciter exordium Grylli compositum est;
invenimus enim quasi duo exordia, quorum alterum Ser
monem Ulixis et Circes, alterum Ulixis et Grylli continet. Vivi sermonis hic imago nobis datur, cum saeptu VerbiS Ulixes et Circe alternent quam personae aliis locis apud Ρlutarchum, quare hunc tenorem certis normis includere vix licet. Nam etsi Circes domus descripta non St, Ρlutarchus totam Ulixis fabulam nobis in memoriam revocare studet eoque diligentius, quod paucis verbis omnes de parvis fabulae notis commoneri non ignorabat. Sed tamen mom obliviscebatur propositi sed inde a primis
diei paulidiiij moderans, cum scrupuli illi cim venationis 'audatione locum non haberent.1 Talia certamina inter Plutarchi discipulos usitata fuisse videntur.
14쪽
vorbis id spectabat, ut d brutorum animalium ratione colloquerentur; aperte autem iam p. 986a auctoris consilium cognoscitur. Tum a Circe bestiae loquendi facultas danda est Ulixisque consilium cum Gryllo communicandum. Nimirum Ulixes illum vitam pristinam recusare indignatur, placato autem Gryllus iam persuadere incipit. Recte progreditur prooemium. Nobis non minus ridiculum videtur callidissimo viro a bestia persuaderi quam eum ab illa conviciari vetari sed scaena certe Optime Xpedita est'), quod non idem valet de dialogo qui inscribitur,de Communibus notitiis Ρrimo adulescens quidam, quem iniuria Lampriam appellatum esse irget rectissime monuit ), longa oratione exponit ea quae ante hunc Sermonem facta Sunt, se plane perturbatum esse per amicos Stoicos qui non
tam se ipsum quam Academiae principes accusavissent quod communes notitias confudissent. Diadumenus autem eum id multo magis a Stoicis ipsis factum sesso docet multis ipse verbis et postquam adulescens illo interrogatus audire se malle dixit, quomodo Stoici accusari possent, statim Stoicorum doctrinam aggreditur. Quamquam sic fabulam dilucide eamque longis orationibus explicatam esse plane cum Plutarchi consuetudine consentit, tamen in dialogis quos supra tractavi diligontius id factum est. Neque cognoscimus, ubi et quomodo illi convonerint
neque qui Viri sint, ne nomen quidem alterius scimus. Sed haec omnia Ox auctoris consilio Orta esse identur.
In exordiis tractatis eius plurimum interfuisso vidimus
I Itaque propter abraiptum initium dialogum mutilatum putare non licet cf. P. 15.2 p. II 2231. Accedit quod Lamprias si lutarchus senex uno librum qui liber vel propter argumentiun inter priores habendus non est, scripsit, multis ante annis mortuus erat neque fieri potest, ut hitarchus fratrem, quem in aliis dialogis magna auctoritate et summa doctrina fuisse demonstravit de , Τιλ post mortem eo modo rudem se praebentem laciat. Hirge II 197 Greard de la Morale de Plutarque 5 Heinete, Die Famili des hilarc IV.).
quam celerrime ad rem propositam venire non multa verba initio de variis rebus fiunt, sed ab initio auctor aperte sermonem sic instituit, ut non multum tempus intermittatur, dum Sulla et Fundanus, Autobulus et So- clarus de certa re colloquantur. Simili modo in libro noti medias rescit atque eo celerius quo magis id cum animo adulescentis perturbato congruit. Quod exordium non temere compositum SSe una res docet quod auctor primo aliam causam petere videtur, rhetorice a contrario proficiscitur, nam se id non nescivisse adulescentis verbis doctarat 1000 Α ἐτυ, δοκῶ . . ποικιλος ΙεIOVcVα . ., ἄρτι p .hVIα ὰπ0λ07ἱας δε0μενος . . u δε λεταβαλλ0:1αι Tphi κατηIO-
ριανὶ, qu0d ipsum eum fateri plane lutarcheum est. Dramatici generis dialogi inter Iutarcheos parvum numerum obtinent. Multo enim saepius et maiore cum arte sabula et sermone inter se coniunctis genus die gematicum tractavit. Quod genu quantopere praetulerit, vel inde apparet, quod in I libris quaestionum
ConV. Omne Sermones diegematice conscripti sunt. Multos huius generis dialogos prooemiis ille instruxit, sed eavendum St, ne ambo prooemiorum genera quae supra distinximus confundamUS.
Prooemia quae dico Aristotelea quae finem τελος)dialogi describant p. Sa), non invenio narratur in dialogorum legematicorum exordiis plerumque, quomodo
Sermo coeperit nonnunquam autem etiam praefati exstat, quales addidit auctor in quaest. OnV. URrum argumΘΠ-
tum non tantopere a dialogi argumento discrepat quam in Ciceronis dialogis, immo una sententia brevitor illustratur quae optime ad rem propositam quadrat, Velut qua-VIII in praefationibus de conviviis agitur et in proxima uniuscuiusque libri quaestione de moribus convivalibus similibusque robus'), in libri non prooemio pauca de Musis dicuntur, quia in Musarum aedibus On- vivantur. it in his libris ad ossium Seneci0nem missis
15쪽
14 cum praefatione dedicatio coniuncta est, ita praefationem etsi brevem semper invenimus cum Iutarchus libros ad amicos misit. Cuius praefationis vel dedicationis sententia optime elaborata est in libro Mo D usque ad verbum ευπ0ρουντων), ubi auctor e plura et meliora verba ab amicis exspectare declarat . medicationem paucis verbis illustratam inabomui in librii Col. des, ibi cillo comparationis
causa de Delphis mundi umbilico dicit cf. p. 20 sq.) Sed
saepe praefatio cum dialogo ipso tam arte conexa est, ut dubitare liceat an non pro praefatione habenda sit velut Suctu, certe non ita abscindi possit salvo dialogo ut in libris ii et de E; nam cum illis praefationis Sententiis cohaeret nequo facit dirimi potest dialogi exordium. Praefationem enim subsequitur scaenae explicatio, quam auctor ipso describit. laucis am illustrat, sed satis diligenter, tum iam in medium sermonem inducimur, cuius Verba prima plerumque oratione obliqua afferuntur. Nelut de E384 F describit, quas difficultates illud Ε praebeat et quomodo ut illis cum amicis mederi conaretur, et tum et multis ante annis adductus sit '); paucissimis scholam habitam
1 Sermonem a lutarcho etiam hospitibiis enarratum esse nihil refert, nam describit deinde eum sermonem quem multis annis ante cum Ammoni habuerat, non quem cum hospitibus. Qui sermo quamquam postea dialogo nil momenti affert, commemoratur, quia Ob hanc rem auctor adductus est, ut librarii scriberet. Errat Wyttenbach cum dicit animadvss. ad 386 B): ουοεic IlIutu κε Δελφῶ nimirum eorum Delphicorum ciViiun, quibuscum antea collocutus erat is, qui haec disserit, paulo supra dictus 'Ετερος δέ tet, unus ipse et u ξευωυ, hospitum p. 385 A memoratorum. Est autem in hoc libro nexus Dialogi aut turbatus aut certe non diseri dechiratus μ. Niminina ui Δειρο sunt perlegetae et sacerdotes Delphici, e quibus unus pro omnibus Nicandor sacerdos colloquitur 386i xiv χ0tυη καὶ ε .lηIηTtκη 00ξα εἰς τυμέσου πρOMOV . . . tuc Πυλαγιδαυουσι Δελ*0 κα τυτε πρυη70ρῶ ελετε t-καυορος): Nicander cum Lampria quem aggreditur et Ammoni colloquitii id quod iam verboriun conexu efficitur: 'Aphiam,t0ς - ετερος νε τις, αυτ μ ε , ξη - ι γε αμ.Tριας cap. 4). Eiusdem sermonis neque diversorum hae personae sunt participes. - Ceterum p. 385 B
conu describi ut in parvis sermonibus mirum non est in).
Quod in convivio VII sapiontium diligentissime et copiose scaena illustratur ), ex libelli indole ipsa factum est, cum magis fabula quam dialogi speciem prae se ferat; sed tamen non multum spatii intermittitur, dum sermo decerta re oriatur 147 A)y). A qua indolorategematica duo dialogi de sera vindicta, de facio tantopere recedunt, ut nisi per se explicari possint, eos non esse incolumes Statuendum sit. Uterque enim dialogus a talibus verbis incipit qualia efficiunt, ut verba antea dicta primo Obtutu desiderentur.
Quid Epicurus dixerat nini 518a et quid ad mythum convenit fu 920 B)3 Sed prioris dialogi initium diligenter inspicientes iam omnia invenimus quae a Plutarcho in sexordiis xplicari soloni Epicuri Epicuroi 3 cuiusdam vorbis irritati ii qui adsunt porro ambulant et inter eos convenit, ut illius verba refutent quasi adsit. Deinde quaeritur quae ex illius Verbis maxime frenderint, i. e. : ad rem accedunt. Scaena diligenter descripta est imprimis id probe comperimus, quomodo ad rem propositam transeant et quid Epicuri verbis effectum sit no similitudo quidem lutarchea desideratur Timone paucis Versibus post initium a Brasida incipionto 548 ). Nihil
omnino deest nisi verba Epicuri, sed paulo post iam comperimus de quibus rebus dixerit cap. 2, p. 518 D sqq.). Si Epicuri verba antea addita essent, multis verbis opus fuit αδ γοα α πολλα και κατα αξt ouδευ 548 ). sed verba illa
1 commentat. Ribb. p. 59 sq. Gra0.
3 Ciun alter interlocutormicarchus verba non faciat, hic dialogus inter legematicos iri indus est sicut latonis Respublica Charm. Lysis arm. quos imitatus lutarchus icarcho verba non tribuisse laetitu Fortasse autem etiam descriptionem quandam convivii illius priorem secutus est; italem exstitisse iam ex lutarchi verbis cap. 1apparere mihi videtur. Auctor cum illam traditionem se aggressurum et correcturiun esse polliceatur, Ormam imitatus esse potest, ut me
16쪽
cupatio 69et satis clare arguere videatur hinc disputationis initium fiori δ)μ. accedit quod postea verba Epicuri quamquam refellenda sunt, munquam respiciuntur. Itaque non solum non mutilatus est hic dialogus, immo Vero maiore cum arte quam alibi scaena dialogice atque pulcherrime descripta Neque lutarchus primus i abrupto colloquii narrationem orditur, sed principia abrupta iam in latonis Gorgia et in Hippia minore exstant, qui liber Hippia oratione paulo ante finita simillimo incipit, et Iutarchi temporibus etiam magis rasitata fuisse videntur ) Sermonis verba tenorque auctori tam acriter ob oculos versabantur, ut primis sermonis verbis quae non multum valent neglectis statim in medium sermonem ire auderet et tamen de scaena satis multa initi prodero
Similiter ros se habo in altero dialogo de facie ;etsi scaena non ita clare expeditur, tamen res eXplanatur:
Lamprias et Lucius qui scholae de lunae facie habitae
intorfuerunt' a Sulla aliis rogantur ut scholam enarrent. Summa scholae breviter explicata harum rerum aliquid cum mytho Suo convenire Sulla dicit, sed priusquam mythum enarret, audire cupit quae argumenta contra alias sententias allata sint. Intellegimus sane de qua re quO- modo agatur, sed sero aliis locis cognoscimus illos ambulare 93 C), sodalis cuiusdam A verba iteranda esse
I Wyttenbach animadu ad p. 548 A. - De hac dedicationis formula vide etiam p. l). Wyti fortasse non iniuria hunc dialogum alteritis disputationis contra Epicureos scriptae deperditae continuationem
3 Soli ex iis qui adsunt intererant, nam ceteri se nihil iam au divisse ostendunt, cum saepius Lampriam interrogant. 4 6 τα ρος 2PB, 29 BF, qua voce lutarchus ipse indicatur, es an 122 E. Hirete II 1842. Certe hilarchus ut erat modestus in sua schola Otατρt'; 929m verba illa saeta esse consuli sero dicit.
- 17 conveniat ). Sed dialogum non esse mutilatum initio ipso apparet Verba πεμ ob προσωπου της Σεληνης addita non essent, si quid iam de ea re dictum esset. Nil ergo periit ); quin etiam prooemii sententia quaedam Lampriae verbis cap. 1 continetur. Ρrooemii loco sermo ipse fungitur in dialogis mixtis qui dicuntur. In quibus quae lutarchi propria sint facillim intollegemus, cum dialogum de genio Socratis comparabimus cum latonis haedone, utpote quem lutarchus imitatus sit Hirget III 49). Sermo prior de quo solo nunc res est, dilucide com-p0situs est Capheisias et Archidamus compluribus verbis identidem usi colloquuntur, sermo vividus cum altercatione igitur deost. 1 Ab Archidam narraro iussus 2 Capheisias iam obsecuturus quaerit num ceteri qui adsint tantos sermones audire velint; 3 qua re confirmata nominibus nominatis Capheisias 4 interrogat, unde narrationem incipiat; Archidamias 5 paucis verbis ea quae ipse iam c0mperit repetit; tum Capheisias iam in medias res it neque omittit explicare, quom0d tum ipsum Sermones philosophici tyrannorum decipiendorum causa instituti sint 576B). Sio hilarolius simul officit, ut comperiamus quomodo Thobanus ille Caph0isias et Archidamus Atheniensis convenerint' et qui praeter eos sermoni intersint, quamquam
I Initio difficultas augetur, quia eadem vox et beta 20 B ad nil cicari sententiam referenda est, sed B et B ad sententias profligandas. - Ceterum scaena haec est similis libri si an initio ambidant, deinde considunt, in utroque libro schola finita sermonem de scholae argumento habere Pergunt. 2 Eandem sententiam probat Adler Diss. Vindob. X p. 89h: ἡ Ρrimo quod nunc legimus capite proposita res indicatur ... Deinde vorbis p. 20 A ἀλλ oh et πρυς α ξυζας . . . edocemur de eadem re iam antea disputatum esse partemque hic repeti. Tum hoc capite difficultates quaestionis de acie mari proseruntur, quod plerumque in X-ordiis fieri solet. Ostremo, quod grai issimum est, prima dialogi verba ad mythum Stillae spectant in Xtremo libro narratum, quae Verba scriptor sollertissimus non suo loco posuisset nisi in initio libolli. μ3 p. 575 arpezδειας ' ρtIlia 6υς αυεχα κοὰ χ0λη 'r zας Kalile. 2
17쪽
nem eorum Verbum profert plura ergo cognoscimus de huius sermonis causis et personis quam de fabula ipsa enarranda. Ne deos quidem initio similitudo longallutarchea. At Platonis eis ipse quoque haedonem otiosum osso dicit 58 d σχολαζω - lut 575 D χολ ii ατοντας)Echecratemque summam rerum iam comperisse addit 5 ab ωυ 'αλλ ,, Ουδε ... ii 5 D), nihil interest quareo quomodo haedo et Echecrates convenerint; sed quaecumque distuntur, ad Socratis mortem, non ad ips0s illos pertinent. De Echecrate nihil comperimus Plato rem propositam statim in medium profert, lutarchus etiam sermonis dramatici fabulam exponit. Sed quanto min0rilutarchi ars sit, apparebit respicisentibus qu0modo ea descripta sint quae paulo ante res enarrandas ipsas evenerunt. In haedone etiam hic dicta et responsa alternantur 58a sqq.), a Plutarcho perpetua oratione res describuntur 576 A). Deinde cum Phaddo
eo Viros ante enumeret, qui postremis Socratis sermonibus intererant, Archidamus amicos qui tum cum Osunt, nominat id fecit sane lutarchus ne nimis cum Platonis libro consentiret et ut illorum temporum imago clarius ante oculos poneretur. Ostremo lutarchi alter sermo ubi primum narrari coeptus est, nullo loe alterius verbis interrumpitur Archidamum ne alloquitur fluidem
nisi bis 595 BD); neque narratione sinit Archidamus
ulla verba addit. Sed ut in sermone nostro cotidiano is qui fabulam perlongam enarrat saepe interpellatur verbaquo fiunt de fabula docantata ivo laudatur sive interpretatio poscitur, ita Plato Sermonem narratum ab altero interrumpi facit, ut alicuius rei vel m0menti gravitas
laudetur finito illo pauca adduntur Phaed. p. 88 sq. l02, 118. 117 allocutio; f. inter alios Euthyd. 275b, 303a Sq.,
αχρt Ou τας ἀποκρtzεl T05 ηαυ λα Ιωαε . . . legatum fingit esse illiina, ne quis Thebanum quendam Athenis vorsari miretur neque Omittit addere ii legatus otiosus sit. Capheisias Atheniensi, haedo Phliasio narrat.
vera duos sermones inter se implicavit, lutarchus sermonem priorem nusquam iterum in mentem revocat.
Quem priorem sermonem dialogo addidit in illo libro ut latonem sequeretur et magis efferret libri indolem dialogicam quae inter fabulam evanescebat multis locis, aliis de causis in aliis mixtis Pyth, an amat). In Pythcolloquuntur de Diogeniano hospite insignis indolis adulescente qui sermonum ansam dederit. Id quod lutarchus eo consilio secisse videtur, ut amico aduleseenti honorem tribueret librumquo Ei dicaret ). Mira autem res est proposita in ceteris libris in an dolandit auctoreos qui medicinam cum philosophia coniungunt, qua artes recto coniungi posse Glaucus medicus acriter negaverat l22 DE), in amat eos ofellit qui latonis haedrum imitati in er0ticis vernum tempus floridum atque viride describunt, suos dialogos potius cum dramate comparari posse p0llicetur Tq9 A). Hae sunt sententiae quibus proferendis alii auctores certe prologis ut Terentius vel praefationibus ut Is0crates in Helena utebantur, filu
tarchus dialogum mixtum ut has maxime Sententias proforret composuisse videtur. Itaque Senen prioris Ser
monis in his libris non ita diligenter expedita est ut in libro 'en paulo diligentius autem exordii scaena describitur otiam Pyth Basiloclos se diu Ρhilini adventum ex
spectavisse dicit, pacto ergo convenerunt eodem die quo alter sermo factus ernt. Sod ut in omnibus his pauca vere lutarchen Osten
dam vel quod identidem et initio et aliis verbis intermissis iterum dicere iubentur, id congruit cum libro en
1 Plato pol. 257 a. De viris insignibus semio prior est in hi-tonis Euthydem et rotagora, sed Plato illis illudit potius cum libro
Pythaheaetetus est comparandus tibi Theaetetes adulescens vulneratus ob indolem et ingeniin laudibus effertur. 2.
18쪽
. - 'th 394 E ' ob βουλε χαριζομενος ἶνιι διελθει . ., 395 A: αλλα ιν αρχην Οχου o λοτοι non ratione directa progreditur Plutarchus, etsi statim ad rem accedere videtur; nam quid interest cognoscere ubi ceteri manserint 39 Esq.), qui antea adfuerant, aut Glaucum vituperavisse illos, si Verba eius postea omnino omittuntur Ut Archidamus in cyen non interrogat cuius generis verba fuerint et de qua re, ita Basilocles in univerSum Omnia quae dicta sunt audire cupit '); san et amat initio verba paulo ante dicta respiciuntur ob δη Γλαυκου - tu igitur ut modo dixisti; E tκ- φης, ω Auz0ἶ00λε . . et Semper
alterum interlocutorem plane cognOSeimus. Quarum notarum cum nullam in libro de defectu Oraculorum inveniam, maxime cum alter collocutor nusquam, ne initi quidem, in scaenam prodeat, nisi quod semel nominatur per allocutionem, equidem credere non pOSsum Sermonem inter Lampriam et Priscum tamquam
in dialogis mixtis ot in convivio VII sapientium y institutum esse, id quod Hirge una causa eaque permagna adductus posuit II 195): Denn es is undent bar, asiΡlutarchonte dem amen seines rudors Lamprias in Schreibe a Terentius riscus habe ausgehen assen.
Concedendum Sane mirum esse quod totus dialogus a Lampria narratur itaque ab eo scriptus esse videtur. Lamprias riscum alloquitur vel cum in priore dialogorum miXtorum Sermone utramque personam cognosci POSSe1 Id ipsiim lutarchus cum complura argumenta tractaturus est, consulto effecit, ut maximum arguanentum in obscuro relinqueret. Ona summum igitur dialogi argiunentum neque ad omnia prooemium accommodabat, sed id spectabat, ut quam primum et facillime ad sermonem rOXimum progrederetur. rooemium non tam ad dialogi argumentum quam ad sabulam bene enarrandam aptatum et compositum
est sten, Pyth, imprimis def).2 Ibi etiam Nicander etsi verba non tacit, satis clare significatur:
- 21 necesse sit, Lamprias illum videtur potius alloqui, nam os ea dedicationis lutarchea formula usitata ad quem mittit libellum, eum in initio libri ipso semel alloquitur, SiVe pauca verba quae amico soli dicuntur addit de , Coi sive non addit de adul et amico). Itaque si ponimus in libro dedicato sermonem exstare inter auctorem et eum qui accipiat, Lamprias cum Prisco colloquitur, neque amplius lutarchus cum Quinto colloquitur in libro,de sera vindicta , ubi res plane eadem est. Non exstat dialogus, immo hic liber des simili modo incipit atque dialogi legematici p. 16 sqq.), incipit a prooemii sententia, a similitudine qua tota lutarchum spirans tot verbis exponitur et ita non apta est ad ea explicanda quae Sequuntur ut in medio sermone quemquam ab illa proficisci vix ferendum fuerit; doinde ut in illis dialogis diogomaticis statim ea describuntur quae ad Sermonem
At Lamprias, non Ρlutarchus totum sermonem narrat. Quae res Platonis dialogis velut dialogo do republica comparatis facile explicatur. Ut Socrates sermonem antea habitum narrat neque quisquam hos libros ab eo scriptos esse putat, eodem modo scripsit Iutarchus ea quae Lampria narrat. Quamquam Socratem in latonis dialogis
narrRre nemo non cognoscit, Lampriam autem narrantem
induci sane mirandum est, tamen suo iureilutarchus latonem imitatus dialogum sic composuit neque dubito quin Platonom illo sic imitari volvoris. Videri possit Lamprias etiam dialogum de facio lunae scripsisse, sed tamen nemo dubitare p0test, quin Plutarchi opus sit, nam Lampria auctor non suum ipsius nomen 937M 940 F, 945 D, cf. des 413 I saopius), sed sodalis 929 BF nominavisset. Nonne lutarcho in ali dialogo Lampriae nomine uti licebat Plutarchus Lampria dicendi partes tribuit, quia hic tali sermoni revera inforfuerat idque fratri ipse narraverat. irge quoque putat non plane fictum esse sermonsim II 196 Recapitulation ines Dii heren resprachs). Dedicatur igitur liber nomine Lampriae praeposito, id
19쪽
quod latonis imitatori licebat Terentio Prisco, non Lampriasi Hirge II 185), sed scriptus est in honorem fratris iam mortui 3 sicut latonis Respublica in Socratis honorem. Praeterea hic liber nonne inter eos habendus est quos lutarchus ipse ad Serapionem et per eum ad alios amicos Athenienses se misisse dicit do
384 πρι σε καὶ δια Iob οις uetod, φιλοις τω llud tκωυλorio avfou . .)ὸ Qui amici Athenienses libris una missis satis clare cognoscebant Ρlutarchum esse auctorem. Ceedunt alia momenta cum narrandi arte coniuncta quibus
auctor commotus est, ut sermones a Lampria enarrari
faciat ' certe fabula vividius et alacrius ante oculo ponitur si qui ipse intererat rem describit, et narrationis fides augetur fidem autem sermonibus facere lutarchi multum intererat, velut clare significatur unde Autobulo notitia tam certa manaverit sumat AS F). Denique hanc rem non nihil fulciri posse spero. In Ρlutarchi dialogis mixtis qui dicuntur rospicientibus nobis
quis sermonem antea habitum referat, animadvertitur eum semper enarrari a Viro qui antea minores aut nullas
partes egerit. Sicut Zeuxippus san antea nihil omnino
dixorat hilino quo Pyth et Capheisiae quoque sen n0n
magna dicendi partes attributa sunt in sermonibus tantis accidere non poterat, ut nihil dicerent Philinus vel Caphoisias legatus. At in dialogis di0gematicis et praefationibus instructis auctor ipse maximas partes agit Coto nisi i des et uo, ubi Lamprias qui auctor esse videtur maximas rationes habet). Quod quoniam in omnibus lutarchi dialogis animadvertitur ), non fortuito factum esse
p. 325 Politeng).2 Aliter res se habere videtii in libris sua et de . Sed in
libro suas etiamsi lutarchiis ipse non multa verba facit, tamen eum hominem qui ut scholae magister sermonem ingenio atque auctoritate regit et recte perficiendum curat, non parvi aestimandum esse dicemus,
et ipse se principatu sua sponte recessisse dicit l087 C ri, iata Metu υμῖ παραοιο olat). Et quod in dialogo de E Ammonio maximas partes
cenSeo, praesertim cum de lat0nicis fero idem statui possit Τ). Neque valde miror rem ita se habere, Sed potius mirarer, si is qui antea magnas dicendi partes suscepisset et perpetua oratione multum tempus contrivisset, paulo post eadem omnia repeteret, si Theon e g. Pyth)eodem die Omnia verba quae antea et ab ipso et ab aliis dicta essent, iterum proferret. Sed si auctor prima Verborum perSona usus dialogum legematicum a se ipso enarrari facit, ipsum maximas partes gere Oportet, esententias ab aliis magis mutuatus esse quam ipsius proferre viduatur. Quod facere Plutarchus ut erat modestus
cf. librum de se ipso laud. noluit.
Ρlutarchus igitur prooemiis usus est, sed cum in iis raro res a proposito abhorrentes tractaret, ad latonem paululum rediit neque prooemia se defendendi aut aggrediendi causa condidit, immo id acriter recusavit tales disputationes in dialogorum mixtorum sermonem dramaticum reiciebat mnat, sau). Cui sermoni cum plerumque aliquid prooemii inest tum apud Plutarchum, quia illae res iractantur et quia nullo loco iterum suScipitur. Nunquam dialogum dramaticum prooemio ornavit velut Cic. Tusci),
tribuit, inde explicatur lio Ammonius magister erat et lutarchus hanc sententiam Academicam tum suam ipsius esse cum profitetur 387 F αχα 'Aκαρην εt IL,6 1ευυς tum iam demonstra erat, Umsermonem antea hospitibus narravisset Itaque ea non pugnant cum opinione nostra.
1 Dici potest de plerisque dialogis, ut in Republica Theaeteto, Phaedone Symposio clarissime cognosci potest, non de Euthydemo in quo libro Socrates sermonem cum sophistis habitum describit, nisi ibi sophistas veriora Socrate proserre putes. Sed utillato ipse dicit Theaet. cap. I, p. 142 cd), Socrates sermones habitos apud amicos enarrabat, id quod aciebat ut etiam hoc modo aliorum et ipsius verbis propositis amicos et discipulos doceret et eorum opinionem de re tractata eliceret. Accedit quod lato in Euthydem demonstrare volebat, quantopere Euthydem et Socratis rationes disputandi distarent, et quo magis Ocraticae rationis virtutes ostenderet, postremum sermonem Socratis et Critonis addebat. Itaque latonem hic cum lutarcho comparare non licet.
20쪽
IL -- ergo simulatque dedicationem aut praefationem cliecit, dialogum fieri legematicum neceSSe erat. Exitum non aliter dialogorum di0gematicorum formavit ille quam mixtorum. Quorum in Xitu cum Scriptori liceat aut de sermone descripto verba addere maxime Ρlato in Euthyd. aut sermonis et dialogi finem saltem suis verbis significare, lato Cicero Tacitus paucis colloquendi finem indicant. Sed lutarchus in dialogis mixtis
eum Sermonem, quem prooemii loco libro praemisit, nusquam iterum in mentem revocat itemque in diogematicis ultima oration longa habita nullo modo significat neque finem esse dialogi neque eos discedere neque laudantes neque Vituperantes eos orationes neque assentientes facit. No in libro in quidem assensionis vel laudis verba adduntur, etsi Olympichus antea hoc pollicitus erat 563 B). Quod non ex illorum tempore aut lutarchimore manavisse aliis locis apparet imprimis ubi unius conVivit complures sermonses narrantur : II 5 ου 't Συουγημὰ ἐπαινεοαντων IIII, 5 saepius, coni 153 Ε, Pyth396 Ααποδεξαν ευω 'μQυ. Dubitari autem vix potest, quin Ρlutarchus ultima orationis vim minuere noluerit idque nonnunquR Optime assecutus sit volui de si gravibus verbis de summo de factis), sed saepe certum finem desideramus vinci, qu II 10). Uno in libro exitus verba
ῖ A Λαμπρια χρ od αι 'OI 0 παρεστ υ ii βουλεσθε): Sullamythum quendam a peregrino acceptum eius maXime Verbis usus refert, fieri ergo non poterat ut illius verba librum finirent, non eius qui mythum referebat. 3. De principatu colloquii. Indo ab Aristololis dialogis auctor ipse principatum obtinere veritus non est. lutarchus quoque quamViSPlatonem imitari studeat, saepe princeps rem diiudicat, bis autem ita serm0ni interest ut principatum ipse non teneat dem Ammonio magistro cedit, cum Sermonem eadulescente habitum esse fingat, usu consulto Se princi-
patu se abdicare addit l087 C et ii ητε 10νιαν μιν ζαγαδιδωμι), Scholam atque exercitationem iuniorum describit. Non fortuito ergo viris principatum attributum esse auctor
Hubert p. 59 do Amatorio dicit: Simillimis auctor
artificiis penes . . viros esse honorem et dialogi principatum significat Nam a sit colori qui adsunt eos ita suspiciunt, ut consulant ut sapientes neque quanti sua quae illi profiteantur comperire intersit, sine urbanitate quadam indicent: Amat 757E 764 At δει 3 9ω δε καὶ ω αλλωυ 760 E, ait in Patrocleae Olympichi Timonis verba 548sqq. 561 B, Pyth 395 D 397 D 39K o, ob εκEλε603.εν κτὶ GDνεχω966-
μευ. cf. praeterea de E 38b BlC, 386 D Theon Ammonium interrogat, des 414 ),ἡ neque unquam' Vel potius raro, cf. p. 46. , quae illi dicant improbent ..., immo saepius diserte aSsentiantur
atque audiendo se gaudere declarent: Amtit 762M num 563 B. b et ipsi praesides sermonis rerum peritiSSimOS, eeterorum quasi magistros Vel patron0 Se praebent. Non enim nominatim admoniti, sed quasi aliter res geri non possit, pater et Theo ipsi consulentibus responsa
dant Am 756 A, Pyth 395 C 397 B), Plutarchus qua de re dubitent interrogat ipse disceptaturus num 548 C), dis
seruntque ceteris pauca ad disputationem conferentibus. μ
Ρorro p. 61 Ηuber dicit: Deinde quod attinet ad effectus et habitum, pater Am 756-763 F pietato et
studio persuadendi commotus non sine vehementia quadam tamquam tutor emptidis . . quasi in hymnum desinit, aliora parto inde ab T64m magis docet ceteros . . ., lutarchus quoque adhortatur et ad suam sententiam traducere studet Timonem commotiore animo, magis tamen per totas orationes illos docet. μΡrinceps per totas oratione docet atque persuadet, nonnunquam argumenta adversariorum refutat ratione ac