장음표시 사용
61쪽
Sed omnes putaverant quoque genios isses immortales αθανατο και ἐμπαθεις); lutarchus igitur si eorum mortem nuntiat, pugnat cum omnibus disciplinis ) Itaque Horacleonis interpellatio non modo erat iusta, sed necessaria. Demonstrare autem auctor illud non potest nisi per mythos et fabulas ei satis est pro demonstratione quod nil impedit quominus sic res se habeat, quamquam Stoici et Epicurei acriter contra dicebant cap. 19-20) Argumentorum infirmitatem celat llutarchus morumque sim augere Studet, cum ab inanibus viris illis qui per totam terram profecti erant it quorum unicuique magna fides habenda orat, aliquid addi faciat. adulescens, qui nondum multa cognoverit, rem in dubitationem vocat Heracleo ὁ εανια c. 16) viri adulti ab initio tonsentiunt. Cleombrotu per genios iracula defectumque offici dixerat c. 15), sed id ante credi non potest quam demonStratum est quomodo genii vim vaticinandi Pythiasi iniciant. Itaque nune Cleombrotus hanc quoque enuSRm postremam sua ratione absolvere debuit, cum Demetrius
eam institui pr0bae cupiat 38 43l Ay et illo principis
modo in hac re se gerere coeperit. Sed mirum in modum a Cleombroto momo ciam Ῥxplicationem postulat, immo eum OV quaeStione omnino novus sermo instituitur cf. 431B τερος λογος) Nam verba quae antea dicta irant nullo modo respiciuntur neque Cleombrotus quicquam Dfert sed ammonio postquam ipse quaestionem paucis illustravit, tum subit, in montem venit Lampriam paulo
ante de hac ipsa re Lebadeae multa collocutum esses . Deinde Lamprias ut princeps solus rem absolvere studet c. 39-52).
AmmoniuS SSe genio animas circumvagantes dixerat quae nostris animis futura indicarent' c. 3S). Qua re con-
CeSS Lamprias, quamquam ab eadem re proficiscitur 431 E), tamen paulo post ad eam explicationem redit, quam initio c. 9 afferre coeperat in et rerum naturae spiritibusque divinationi servientibus iterum totam culpam attribuit.
Ammonius tandem haec non consentire animadvertit et demonstrat quantae res si Lampriae ratio sola valeret inde concludendae fuerint c. 46, cf. c. 4, 11 A). Tum Lamprias id agit, ut ambas rationes inter se coniungat
inter viros aetate provectos e. 47 in παρ' 'λιχ αυ loquitur, Omnes eius auctoritatem comprobant '). Sed curavit lutarchus, ne Ammonii magistri auctoritas nimis Obscuraretur Ammonius Cleombroti sententiam rorallit
et principatum quendam habet initio c. ); Ammonius bis repugnantias detegit c. 33, 46 quas Lamprias nondum
animadvertisse videbatur, sic maiorem et acriorem ingenii vim praestat. Mirum illud est, nam lutarchus in nullo alio dialogo in principis verbis, ubi se continua oratio habenda sit, aut tam Saepe repugnantias aut tantas demonstrari sinit. Profecto autem dialogum hoc modo compOSuit, ne Lamprias iuvenis inter maiores natu nimis excelleret neve aliorum auctoritati detrectaret. Accedit, quod sic argumentorum dispositio facillime ostendi poterat. Nam sicut Lamprias in sermone quem de mundis habent primo suam ipsius sententiam explicat . 24-30, postea per Ρhilippum et Ammonium commovetur, utilaionem interpretari conetur ipse duas partes esse distinguendas significat, cum in sermone subsistat et taceat ετο, με ouu
I Lamprias . , ut p. 4 exposui, rationem suam non totam explicaverat, sed pauca indicaverat. Itaque ei licebat . 38 sqq. rem paulo aliter explicare atque antea. 2 c. 9 414 C: Demetrius c. 23 423 Brit 1 et συ'seret: Ammonius c. 38, 431 σε po et συ λέγεta ἔτερου 'κ s et i, I 0 . . .
62쪽
tocietur εἰπων Satara Lo v 26 E), ita in altero sermone quido duractu ipso instituitur, duae partes aperte Secernuntur naturalem enim explicandi rationsem usque ad caput 44Secutus erat, deinde summam disputationi imponere qcupit c. 46, 434 F βουλομευo coorta et κεφαλαιου Ttθειναι
cogitaVi88 apparet, nam per Ammonium ad hanc rem adducitur. Id est otiam magis mirum quod Lampria eam quam modo dedit explicationem naturalem ab altera, qua Remones oracula emeere dicebantur, discrepare ipso omnino non sensit et ab Ammonio demum admonitus cognovit,
quamquam ut harum rerum peritus nuper de gentis OrR-culisque iam collo utus erat. Et Cur novum Sermon mPlutarchus c. 38 ad priorem adnectit Praetore in illo
priore iam Cleombrotus omnibus persuasit in genios culpam 8Se conferendam, nune autem Lampriam unum rem ad finem perducere volunt. Quamquam simili modo lutarchus etiam 'en , 20 sqq. Pyth 5, 17 sqq. procedit, ut primo omnes cum principe quaestionem absolvant, tumali sermone intermisso unus rem deeantet, tamen ea discrepantia intercedit, quod ibi is qui iam antea principatum habuserit loqui iubetur, hic a Lampria sermo OStulatur, quamquam antea Cleombrotus principis partes egerat. Ac iubetur de geniis dicere, quamquam antea longe aliam explicationem proferro coeperati quas difficultates ut expediamus, duae quaestiones sunt solvendae. rimum Lampriasne erat vero de geniis collocutus sebadesto Aut non locutus erat se haec Scaena ab auctore inventa est, aut vere colloquium habuerat quod referro ille voluit. Id quod verisimilius est, cum auctor plerumque facta tradat cf. qu neque Vero hic habuerit, cur hanc scaenam colloquii loco aperte nominato fingeret itaque libri compositionem depravaret. Sed cum haec do geniis doctrina a viro eripatetico abhorreat, non de geniis, sed de defectu oraculorum locutus esse ibique naturalem explicandi rationem profu-
Iisse putandus est ). Auctorem autem utut res se habet vituperamus quod librum male composuit, cum c. 38 novus sermo do eadem fere re incipiat et Lamprias postea X-plicationem proferat, de qua antea non cogitaverit. Ommemoravit autem lutarchus illam Lebadeae scaenam, ut causam afferret, cur Lamprias inde principatum subiret. Deinde cur tandem repugnantiae exstant Lampriae cum Semper ad naturalem rationem redeat, hanc .eSSe eram perSuRSum fuiSSe apparet, id quod mirum non
est, cum et Lamprias a eripato fuerit ques 2i sit doctrina prolata illam scholam sapiat cf. irgelium'), qui hanc partem ad Dicaearchum refert). lutarchus
ipse plurimam culpam in genios Academicos, cui doctrinae valde deditus erat, conferebat. Fratrem assicere honore hoc libro volebat, sed suam sententiam non mittere itaque ex diversarum sententiarum copulatione dialogi repugnantiae eveniebant. Quicumque viri sermonibus intersunt, Omnes fere doctissimi et peritissimi sunt itaque sermonem alacerrimum fieri oportobat of imprimis c. 16-23, ubi unusquisque
aliquid assert). Quodsi inter eos Lampriae prima parteSattribuit lutarchus, fratris exegit monumentum aere se
11 Do communibus notitiis. Do libri de comm nos forma contenti aeri exortinest, utrum lutarchea sit necne. eissenbergeri enim formam Ρlutarcho alienissimam esse censebat meque
ad daemonum doctrinam spectant.
63쪽
postea recessit' ab hac sententia, nam lutarchum sermonis partes inter perSona pariter distribuere solere et dicta et responsa celeriter Variare, in hoc autem dialogo alterum adulescentem exceptis sexordii orbis nihil ad sermonem afferre ἡ dialogischer Charaliter volli ver-wisclit . At olfhau scripsit p. 5 sq.): Sed ut omittam hunc se adulescentem quinquo aliis locis se immiscere sermoni, minime a Plutarcho alienum est, qu0d sermo
Oratione perpetua continuatur exempli causa confer dia-l0gos De tuenda sanitate et D cohibenda ira μ. Diadumenus Solus cum adulescente quodam non Lampria p. 12ἡ colloquitur. Diadumenus totum argumentum decantat; nonnullis autem locis interpellatur. llutarchum n0n dicta et responsa perpetuo variare et mutare solere neque Sermonis partes pariter distribuero et olfhausrocto iudicavit in nos satis cognovimus coh, San, Col, nini), Sed ita potius res se habet, ut princeps nunquam aut raro interpelletur cum dicere coepit. Aliorum verba autem tum potissimum mullo doces intermittuntur. cum unum Rrgumentum unaque sententia do proposito ixplicanda est et cum duo homines colloquuntur coh, san) . Ergo cum horum dialogorum forma quos oli hau quoque comparat, nostrum dialogum Congruere XSpectamus,
praesertim cum adulescens doceri cupiat cap. 1. 3) Sed tum id ipsum nobis Ierupulos inicit. quod sermo interpellatur. Itaque nobis considerandum est quo consilio
cere demonstravit vitiositatem ad multas res utilem esse, ad aliam partem transire vult ἐπ' ἄλλο τρέπεσθαι): aduleSeen eum commovet, ut de simili re plura addat cin-I Beri philolg. oeli. 1909 p. 454 in recensione dissertationis, quam olhau scripsit , Phitarchi de communibus notitiis librum genuinum esse demonstratur arburg 1907. 2 In libro in una sententia profertur Ρlutarchi ipsius , sed phires quam duo sermoni intersunt itaque lutarchi amici saeptuaverba intermittunt.
terrogat enim quomodo Stoici mala bonis et vitia virtutibus prius introducant μ. A Diadumen respondere orat iussus Diadumenus adducitur, ut rem quRm praetermissurus est, diligentius explicet id est plano e lutarchi consuetudine s 5, 2 p. 47). - ostquam Diadumenu Obsequi coepit, adulescens post pauca illius verba statim so illud ex parte ipsum intellegere addit et explicat l066 E); quam rem ex eius ingenio paulo post
2 1068 F c. 22): adulescens ut ad rem plane aliam
transeatur essicere videtur: ταυτα .a Ob αφες η δε πολu-τιlλητος ωφελεια τις attv Diadumenus cap. 21 stultos ut, litatem accipere non posse dixerat adulescens ad rem
contrariam transiri cupit, quam illo iam perstrinxerat et με iupSλει καὶ , ρελεισθα σοφῶν Gett). Ergo etsi adulescens ab altero non admonitus est, tamen id prope accedit ad eas interpellationes quas i, 2 p. 47 descripsimus Est transitus formula. 3 1071 B c. 26): adulescens amicum laudat αυδρικως
laudis additur audis, A. 5, 3 c. 4 1072 B se. 27) Wyttenbach a distinxit, sed iniuria adulescentem quaerentem fecisse mihi videtur Diadumenus Stoicos ad absurdum ducere coepit, qui ignorantes quid bonum sit, bonum assequi studeant. Demonstrationi summam imponere cupit et interrogat quid bonum sit, ipse sibi Stoicorum in modum respondet bonumeSSe prudentiam prudentiam autem esse scientiam bonorum illudit Stoicos. Tum subridens consistit statim adulescens eum intorpellat et se circulum vitiosum iam cognoscere dicit, ille rem amplius ne explicet. Sic interpellatio bella a Diadumeno quodam modo adducta plane expeditur.5 1072 E c. 27): adulescens enuntiatum quoddam non intellegebat, deinde Diadumenus percontando atque interrogando eandem rem illustrat. Erat res dissicillima, ita ut Diadumenus ipso id ινιτμα appellet. Plutarchus
64쪽
demonstrationein, quae de finibus, ergo de Sunim re est,
effert, cum eam iterum explicari facit. Nullo loco sic res iterum profertur, sed similiter res se habet atque ubi repugnantiae premuntur, eum ab altero proferuntur' 5,1).6 1073 B c. Si Diadumenus Stoicos de amore contra communes notitias docere dicit adulescens cum ita interpollat ut definitionem Stoicam quid sit amor a ferat, inde iam sequi censet id voce τά exprimitur ut Stoici contra notitias peccent. Diadumenus assentitur et rem pluribus circumscribit. Non habebat adulescens, cur definitionem adderet. 7 1079 B c. 38): adulescens id unum interrogat:
repugnantias inciderunt refutatio eo magis premitur quo difficilior sest, sed simile quicquam non XStat. Apparet igitur interpellationum rationem modo Consentire cum ceteris dialogis modo dissentire. Sed haec causa non sufficit, ut formam a Plutarcho esse alienam dicamus, si aliter explicari res potest. Et pauca sunt respicienda. Plutarchum in thopoeia magnam Operam
collocavisse vidimus. In libro de quo agitur describit adulescentem, qui a Stoicis vexatus porturbabatur l059 A), sed vividi ingonii ost l066E 1072 B et optimo eruditus nam ipso diu cum Stoicis pugnavit dum aufugit 1059B), et verbis eis quae intermittit, ostendit se doctrinam Stoicam non ignorare cap. 3. 16 26. T. S); haec adulescentis descriptio ex consilio auctoris est, nam Stoicos pleno e88 repugnantiarum intellegere non potest nisi is qui doctrinam eorum cognovit. Qualem eum Sse ut ostenderet, lutarchus aduleseentem nonnulla verba dicientsem socii cap. 16. 22. 27. 28 i. Praeterea auctoris consilium Stoicorum refellendorum adiuVatur. Nam si adulescens paucis verbis prolatis iam Stoicos ecum ipsos pugnare sentit, repugnantia tam est
manifesta, ut eo magis mirandum sit Stoicos illa docere 1066 Ε, 1068 F, 1072 B). Sin autem adulescens primo obtutu Stoicorum vitia nondum intollegebat. Stoicos non
facile esse reiciendos declaratur; quod si auctor tamen eos refellere valet, laudat suum ingenium et id gloriatur 1072 E 1079 B). Interpellationes igitur partim cum Ρlutarchi ratione consentiunt, partim ex auctoris consilio facillime expediuntur. Itaque non iam est, cur huius dialogi formam miremur auctori libertatem concedamuS, nam non aequum est postulare, ut eandem normam Sempersequatur. Sed utrum dialogus sit vere Iutarcheus necne, id ex argumento, non ex forma est demonstrandum, id quod non est huius peris.
65쪽
1I. D dialogis in universum disputatur: 1. De scaena dialogorum Ρηg. 2. De exordiis 3 D principatu colloquii n4. De reliquis collocutoribus et de sententiarum ordine
5. De interpellationum ratione .... 6. De schola. de argumentis sociatis, de fabula T. Do hominibuS
Agitur de singulis dial igis, qui inseribuntur:
Cor rigenda: S. 5 eit 6 0 oben prooemium fit proemium. S.
multis fur ultris., ordine fit ordini. oben ad fili ab.
Natus sum Carolus Hermannus ahi Stadae in oppido HannOVerano a. d. V. Non. Iun. anni 188 patre er- manno matre Margaretha e gente Och, qui nunc prope Stadam in oppidulo cui nomen est Hornebur habitant. Inde ab anno 1899 gymnasium regium Stadens frequentavi, unde anno 190 maturitatis examino absoluto Gottingam me contuli, ut in hac clara phil0logorum edo litteris Graecis atque Latinis me dederem Gottingae per unum annum, deinde ubingae per idem tempus, Berotinae per sex menSes versatus iterum imam matrem Gottingensem petivi, ubi studiis summam imponerem et mense Novembri proximi anni 191 examen pro facultate docendi absolvi. Docuerunt me praeter alios viri doctissimi Brandi, Busolt, olbmich, Dieis, Gundormann Harnach, Orte, Kehul v. tradonitκ, lethorn M. Lehmann Lehmann-Ηaupt, Leo Mewaldt, Norden, oblong Schmid, Schwabe, Schwartκ Vierfel, achernagel, ellhausen, endland, v. Wilamowitz-Moellendorss. Seminarii rogii philologici Gottingensis sodalis fui per ter sex menses, ante Tubingensis per bis ex menses admiserunt me exercitationibus historicis usol et Lehmann-Ηaupt, archaeologicis ehule v. tradonii et Schwabo. Quibus viris quid debeam nunquam Obliviscar maximas autem gratias ohlengio semper habebo qui me in hac dissertatione perficienda Summopere adiuverit.