De Plutarchi ratione dialogorum componendorum [microform]

21쪽

Via Saepe Suam Sententiam opponit neque refellit, ut in proximo capite videbimus. Cuius principatus Varia genera distinguere licet. 1. In nonnullis lutarchi dialogis princeps tantopere excollit, ut dempto exordio principis verba totum librum obtineant coh, Coi, an '). Fundanus, lutarchus Zeuxippus ab amicis rogantur, ut argumentum docantoni imprimis Aristodemus id ab initio spectat, ut oratione perpetua disseratur Col 1107 F ιυα obet o μα-χ06 1ευον υ taetαμεν ). Ceteri nihil iam asserunt, ne interpellant quidem principem. Itaque lutarchus magis Orationem quam dialogum composuit. Et cum orationis forma etiam convenit, quod auct0 saepius principem de se ipso

loquentem inducit nunquam autem alterum collocutorem

1118Ε, 1119A, 1120 C, 1123 A, alloquitur discipulos

1 san: hitarchiis militos sermones praeter necessitatem molitiis est et inter se conitinxit. Res ita se habere videtur Phitarchus scholima de sanitate tuenda habuerat o εταιρος est Phitarchiis, p. 164); scholani eum habuisse Volhmann Phil. v. Chaerone I 65 recte iudicat, non Semnonem, nam verbo tαλεIEI; et 122 C auctor scholam vel orationem habitam saepe significat, Iit ind. lui. s. v. Quod Glaucus medicus cum comperisset, ad illos venit et procul iam increpans δο o TF0Imi ευ)Ρlutarchi amicos, qui schola finita colloquiintur Plutarchus non iam aderat; nam si adfuisset, ipse ut magister Glaucum reppulisset, non ZeuXippus, ου ἀπετρε bc cap. 1 in. valde reprehendebat, quod fines philosophiae et medicinae confiidissent et nonnulla praecepta quae iam acceperat otὰ στυμ ατος εχυ, ἐσπύραetτε 122 hπαtοαὶ ortae appellat. Tum plura neqtie illi Glauco enarrare volunt neque is audire t 24 I ). ertium Moschion audire cupit quae sodalis dixerit. Sed cur tandem tot sermones impeditos et confusos proposuit lutarchus ' Expediri res non potest, nisi ille sermones habitos describit; ita hiucum cuius mores optime illustravit, repellit iu sus atque paululum irridet.

ZeuXippus autem postea sodalis oblitus ipso aliquid addit 136 Ε γ κουσα ποτε . 2 10 ειργ ad It 0κει; lutar huSVero e progeditur, ut Coloten et Epicureos nominatim alloquatur atque opprobria dicat Coloten 1113 ω io-

1123 A;

quin etiam sibi ipso rationes contrarias fingit, ipse refutat 1111 D, 1121 Νη Δια, φησει τις, ἀλλ' I ...

hic auctor in diatribae modum, qui non ab eo alienus erat '), delapSuS St. Η libri qui vix pro dialogis haberi possunt, simplicissimam principatus formam exhibent. Dialogi natura non iam valebat, sed quamlibet materiam ille c0mpleeti

cogebatur. Ita factum est, ut maxima libri pars orationem nudam eontineret, sermo in Xordium solum reicersetur. Quod enim dialogis his non plus sermonum lacritatis inest, multo magis argumentis ipsis effectum est quam uetoris socordia. Nam praecepta illa quomodo in sermonis formam redigi poterant aut Colotis liber numper Sermones iustos refutari poterat Plutarchus hos libros in dialogi formam redegit, quia Fundanum honore afficere, quia prooemio, materiam dialogo dignam huc reiecit - medicinam cum philosophia sociatam defendere volebat, quia tum quoque dialogus forma maximo digna esse videbatur, qua libri philosophorum conderentur. 2 Non multo minores partes gunt principes in libris nos, vinii, Si avi ac princeps argumentum decantat, sed amici aliquid afferre student, aut adiuvant aut interpellant saltem aut adversariorum argumentnobiciunt. - rincipatum in una quaestione unus habere Solet, quem suam causam solum defendere oportet ceteris non multa adiuvantibus; sed si a Theon et Aristodemus

1 I. Seidet, vestigia diatribae qualia reperiuntur in aliquot bitarchi scriptis moralibus. Dissert Breglau 1906.

22쪽

I9 una Epicur00 impugnant. Theonis esse principatum apparet: eum ceteri cohortantur 1087 A, ipse quaestionem desinit, loquitur per capita 3-19, 25-31; Aristodemus viam impugnandi ostendi 1087 C, sed reicitur a Theono; postea Theonis verba iam prius laudatus 1097 Α oxeipit et complet cap. 20-23, paulo post autem plura dicero recusat, quia modes de madem re lutarchum dicentem audiverit ut ipso dicit, quia principem Theonem, qui tum pergith postrema verba facere oportet ut nos dicimus.

Isti una principatum obtinent praeter normam: Ructor non Virorum Iermonem prop0nit, Aut Suam Sententiam totam praestant, sed adulescentium exercitationem cap. 2. 15. 20), quorum unus tantum de re proposita pronuntiat quantum ex iis quae didicit memoriam eius non fugit ) quo quam plurima licere Magister llutarchus gaudet sicut Ammonius inaudos Hes E 391 Scholao atquo huic libro simillimus est dialogus de facie, cum Sodalis verba a fratre et discipulis penes Sullam iterentur. Lamprias ipse multa fratri verba narrat cap. 1-5 7-15, 21-25 Luciumque urbane commovet ut maior natu ut ipse quoque ad scholam describendam aliquid asserat, cum

eadem omnia audiverit. iraeter scholam tamen sermonis alacritas augetur cum contra Stoico utpote quorum

unus adsit Pharnaces cum Sulla venit longius disserere necesse fiat. lostremo Sulla mythum addit c. 26-30). Sic principatus quasi dirimitur, quod non fit in alio dialogo ilutarcheos iampria. Sulla Tucius quodammodo

participes sunt Sullae enim mythus cum Lampriae Sententia plane congruit, ut ipse dicit initio: αbet et i τ' a si, μυθ ρ προο ηκε 920 B); quod nisi ita esset, lutarchus eum non addidisset. Principis est peroratio. Princeps ubi quaestionem abs0lvit ultimis verbis ex sermonis more Saepe propOSi-tum amplificat ut ammonius postremo non iam de E

I The0 quoque εος est 1104 A), sed non e Plutarcii disciplina fuisse videtur ill01A 1086 E schola non intererat), amicissimus

autem erat.

ipso dicit, sed sublimia et sexcelsa verba de deo de Apolline addit, ut pater amat 763 F ἡ in hymnum desinit μ,

ita mythus auctoris sententiam verbaque illustrans ex principis et auctoris voluntate epilogum grandem libro affert vinii, fac, eu).3. In dialogis iis quibus complures quae Stione continentur singulam res lem Singulos principe Sabsolvendae sunt Una quaeStio eaque OStrem Summa esse solet, ceterae breviter tractantur. Itaque in prioribus princeps non ita excellere potest multis verbis ut in dialogis qu0s tractavi: paucis adversariorum enuSRS refelli suamquae sententiam saepe ab aliis interpellatus Opponit. In poStrema autem quaestione principis partes paene ea adaequant, qua Supra cognovimus ubi adversarios refutavit resp0nditque ad amicorum interrogationes, iam perpetua oratione magi docere quam persuadere incipit Sic in amatorio P pater cap. in adversarios qui . 7- dixeranth refellit. proximo autem Iermone multo magis principem agit cap. 14-25 solus docet amicos qui initiin saepius, postea autem inde in cap. 20 l, nunquam interrogant. Laudandum autem est artificium quoddam in nonnullis libris adhibitum auctor non eundem per Omnes unius dialogi sermones principem facit sed quoniam alius aliis rebus studet, virorum non imperitorum alii alio sermone hunc honorem tribuit, eum autem, qui postremam et summam quaestionem diiudicat, principem totius dialogi declarat def. primo ammonius Cleombrotum convinci cap. 3-4. Cleombrotui ipse in geniorum doctrina excelli cap. 10-15, Lamprias ceteras atque Summas res diiudicat, quem pro principe esse habendum Sero cognoscimus: 11 D Cleombrotum ad aliam rem traducere studet, 1 C suam de oraculis sententiam pronuntiat adhortant Cleombroto, qui tamen postquam pauci RSSenSuS

cap. 23 Lamprias superiorem se praestare non incipit. Pyth: Theon principatum obtinet in sermone postremo et summo, ridem iam in primo sermone Diogenianum O

23쪽

31 adduxerat quo volebat c. 2-q); idem antea curaverat ut sermo differretur c. 7); praeterea primas partes agit in sermon de donis quibusdam se. 14-16). Neque casu accidit, quod initio statim princeps est ab initio eius auctoritas audanda erat, quam ceteri comprobant 397 D, 401B). Theonem ergo per totum dialogum maXima parte agere apertum est. Serapio autem princeps Boethum refellit c. - 11 et hilinus parvas res diiudicat. Omnibus ergo aliquatenus principatus tribuitur xcepto Diogeniano qui adulescens Delphicas res cognoscere Studet, ergo docere non potest, et Boetii qui ut Epicurens aptus non erat, qui re suo modo expediret. - Quod in con-ViVi Sap. nemo ceteros tantopere antecedit ut iure princeps appellari 08Sit mirum non est; nam qui sapientissimorum Virorum quemquam Sapientissimum facere potuit auctor Solonem in autem et Thalem' excellere Voluit, id quod tam ex ipsius studiis quam ex virorum celebritate factum esse verisimile est. 4. Singularem principatus formam sexhibet arbitrium quod in certaminibus ατ δυ invenimus Arbitros enim etsi alios audiunt neque ipsi sententiam rectam ab aliis alienam pronuntiant, tamen quia eorum Verbis rem diiudicantibus summa fides est habenda, in eodem honore putandos esse atque principes aliis locis nostro iure dicimus. Arbitrium invenimus in libris soli, aniat, qu I 2 4 Saepius. Mirum autem in modum arbitri Plutarchei munere funguntur suis enim verbis Saepius hunc laborem suscipiunt, sed iustum arbitrium ubi est dandum non p.nt.

In omnibus his libris simili modo ad arbitros causa defertur id iam ante sermonis initium factum est soli 960 A), mat 750 A), lutarchus arbiter in sermone tatuitur u II. Sed non eodem modo arbitrium ad finem perdueitur amat pater quamquam iam 752 C in Daphnasi parte se per eius adversarios traduci dicit, certamen de causa ipsa institutum tamen diiudicat, sed non tam ar-

I cap. 16. 9. 13. l. 7. 2 cap. 1 sqq. 9.

bitri modo quam ipse factiosus et princepS, nam quam causam probat, eam ipse explicat cap. 9), non Anthemi0, is autem dissertis verbis patri suis partibus odit 53 C. Contra soli adversarii Phaedimus et Aristotimus acriter certantes recte causam dicunt, arbitri se abdicant arbitrio Sociari verbis 98, in sine dialogi): συνθευτες

qua non decertabatur. Plutarchum auctorem fugisse non potest hanc dialogi indolem repugnantiarum plenam SSe. Neque sufficit ponere a Plutarcho unum librum in duas partes esse diremptum Hirg0 II 17S). Etsi rom ita sohabere non est veri dissimile, tamen lutarchum aliis causis adductum esse necesse est, ut arbitrium illo modo formaret. Ut unusquisque auctor in libro quoque certum consilium atque finem persequitur, quem poStrem teneat, ita lutarchus finem assecutus esse debet. Quae si ita sunt, ab initio erat propositum demonstrare bruta esse ratione praedita cf. p. 4). Cum tamen illud certamen instituerit, illo ipso arbitrio quo certamsen non deciditur declarat tum non esse tanti momenti causam illam diiudicare quanti brutorum rationem Stendere contra OS, qui eam negent et tandem convincendi sint setob et ζωαὶ GIGu καὶ GDVSIεως T0Izεγουντας). Certaminis autem formam adhibuit quod in schola ius ubi certamina usitata erant p. 1), fortasse similis scaena acciderat, quod hac forma materies commode disponi poterat, quod certamen exemplis rationis enumerandis formam paulo vividiorem praebebat. In hoc libro una materies distrahitur, quam rem inversam in qu P invenimus Crato et Theo a Plutarcho, qualis esse debeat magister convivii, ostendere iubentur; non certamen instituitur nequo arbitrium illo suscipit, sed uterque eandem causam defendit ut soli sententias

contrarias esse coniungendas indicatur, ita hic una causa

inter duos homines distribuitur. Sod rhi rium maxime mirum est in bella fabula qu Ira pater et Timon frater

24쪽

causam dicunt, lutarchus autem διαιτητης η μην SV0ς υκριτὴς βαδιεισθα δια μεσου dicit pronuntiatque quid sontiat: sed etiam mirabilius res evenit Lamprias frator ut ostpetulans arbitrum ipsum aggreditur νουθετησαι ληροθυτα δικαIτο 617 F), verbisque ipse sui parens convivarum ordinem constituit. Arbiter ergo ab alio improbatur. Factum autem tradit auctor'), non ipse Scaenam invenit. Plutarchus igitur quamquam arbitrium in dialogum infert, tamen nunquam plane ad finem perducit hanc formam. Quae res cum ex Ssensionis retentione ἐποχ h et

ex consilio et findilutarchi vo libelli solli orta esse videtur, tum ex principatusilutarchei natura arbiter cum sit princeps, retineri non potest, quin Suo modo istacultati mederi conetur ita fit, ut saepe plura ad rem asserat quam arbitrum deceat. 4. De reliquis collocutoribus et de sententiarum ordine. Dialogi est sententiarum pugna atque conciliatio. Diversae sententiae de plerisque rebus quae a lutarcho dialogi forma tractabantur, tum exstabant, quas Si praeterisset, quaestionem non satis illustravisset. Itaque complures, saepe multas eiusdem rei explicationes proferre solet. Qua in re vario modo agere potest et agit: aut singulos collocutores Suam quemque Sententiam Oratione perpetua exponentes facit aut unum explicantem rem inducit, cui reliqui quae obstare videantur, modo iii modo illic obiciant.1. rimam rationem facillime nos cognituros esse puto, si luculentum eius exemplum consideraverimus dialogum igitur de E Delphico inspiciamus atque interpretemur.

Ρlutarchus diversissimas sententias attulit, quibus huius E Delphici significatio explicaretur proinde Re Si quaecumque sententiae illis demp0ribus Me χω vigerent

i E. Gras, commentat. Ribbeckianae 59 sqq.

- 33 colligere studeret ). Afferuntur deinceps explicationes Lampriae , grammatisch-historiscli Hirgo II 200), Chaldaei cuiusdam, sacerdotum Delphicorum , orthodox μ), Theonis Stoica, lutarchi si ustrophi mathematica Pythag0reorum), Ammonii. Omnes igitur opiniones ita

distributae sunt, ut unicuique eorum qui loquuntur una sententia explicanda sit excepto Eustropho, qui Plutarchocedit; neque Sententia explicata cuiquam iterum facultas dicondi datur aut so defendendi aut alios aggrediendi. Itaque hic diab,gus non tam communis disceptatio est quam sententiarum ordo in dialogi formam coactus. Ammonius Olus ad argumentum bis verba facit, initio enim cum res paulo ante in quaeStionem Oeata Sit, iam pauca dicit quae in universum ad propositum attineant rem esse dignam in quam diligenter inquiratur, cum deus ipse philosophus rebus obscuratis homines ad phil0sophandum adducere velit itaque non inutile fore de ea re disputare. - osthac iam Lamprias demonstrat quid sentiat. Sic Iutarchus non modo ratione directa progreSSUS ad rem venit; sed etiam ad maiores quaestiones dialogum

ascensurum esse indicat Amici vero verba eius non statim observant, sed Lamprias alii humiles sententias proferunt neque refutantur. Sed cum nemo unquam ratione atque argumenti refutetur, quinam nobis sententiam falsamesso dicero licet Quod etsi non aperte demonstrabat, tamen indicabat auctor idque paucis verbis a proXimo quoque dictis. Qua re simul efiiciebatur, ut omnes colloeutore cum Omnibus pugnent et sententiae optime intorse conexae sint. Velut Lamprias contra Ammonium v. supra statim sibi simplicem quandam rati0nem ad aures pervenisse respondet. Etsi Lamprias quasi testimonia sent0ntia profert 385 FQU. υκ rto ZOTOb αυτ λεISTI ., νοι si τις τυ κ00Gας .), tamen lutarchus id os icit, ne ni-

25쪽

3, --mis multum fidei ei habeatur cum et antea Ammonius humiles eiusmodi sententias probari non posse ostenderit et postea ex amicorum Verbis animorumque motibus cognosci possit, quid de Lampriae sententia iudicent. Ammonius subridet, amicus quidam et Sacerdote redarguunt eum cap. 4). Indo fit, ut ea quae Lamprias per iocum dixit n0 in serium convertantur neque multo pluris Lampriae opinio aestimetur quam Chaldaei sententia quam amicus illo non nominatus aetas cc ic refert, qui ipse et hanc et eam quam protulerat Lamprias, graviter refutat:

duo sontentia ne digna quidem habetur quae postea unquam commemoretur.

Cum Lamprias orbis suis 385 F iam sacerdotum

regionem provinciamque attigerit, fieri non potest quin sacerdotes eum refellant, sed ut Ρlutarchus contentionum QRuSa e medio removere studet, ita Delphicorum verba contra Lampriam dicta paene silentio praeterit insunt in verbis υδεὶς ἐτιτυωσκε Δελφω . . .), ne Lampriam so Sten rursus se defendentem inducere debeat neve progreSSum disputationis interrumpat. Id quod eo facilius assequebatur, quod in dialogo tegematico multa verba in pauca contrahere licebat. Delphici vero Lampriam reicientes

OeenSionem praetermittere non possunt suo modo illud Eexplicandi. Sic vel aliquid ramatica alacritatis quam-Vis pr0cul nobis ostenditur quam desiderari multi lutarcho vitio dederunt sacerdotes enim inter se collocuti et o Lampria verba irritati Nicandrum contra dicere ivbont 386 B). Quodsi aliorum sententias vel paucis Vel pluribus refelli videmus, eo magis miramur quod Nicander nullo modo refutatur. Sed considera auctorem tum ipsum templi Delphici sacerdotem fuisse cum hoc Scrip-Sisset, iam cognOSces noluisse eum cives suos Delphicos offendere. Ne Theon quidem quamvis irritatus Nicandri verbis 386 C τοι δε διαλεκτικοῖς αἱ bat ἔλεI . . ὁ θεις)ipsum aggreditur, sed defendit dialecticam Nicandrum enim si modo particulam εἰ illo E significari vellet, non modo interrogativam et optativam laudare, sed etiam dialecticam vim attingere oportebat. Qua ratione et Sermonis alacritas vigorque augetur et sententiarum ordo ultro flici videtur. Dialecticam autem Theon dilectam multis verbis dolandon ut iam antea a Nicandro repellitur ita postea rolatatur ab Eustropho verbis sane magis

quam ratione atque argumentis. Per iocum enim eius alacritatem irridet Eustrophus ως 116υε προθθμως LOVOVObτη λεοντο ἐπενδυοαμευoc cap. 7), refutationem autem non

dat, sed veriorem explicationem secundum Pythagoreorum doctrinam proforri vult quam lutarchus deindo diligontissime exponit. Qua re commotus sit auctor, ut Eu- strophum praeter se ipsum ythagoreorum partes Suscipientem faceret, postea videbimus ). Pythagoreorum sententia cum ab ipso libelli auctore

pronuntiaretur, periculi 1 erat, ne a multi pro Vera Sententia haberetur, quamquam lutarcho ipsi cum haec scripsit Pythagoreorum disciplina iam pridem relicta Academiae doctrinam omnium gravissimam et praestantissimam S Se perSuRSum erat. Itaque iam priusquam doctrina mathematica proferretur, aliis verbis prohibere debebat, ne nimis multum auctoritatis suis verbis tribueretur et explicare quo iure ipse hanc sententiam defendere poSSet. His de causis verba illa addidit: SPF ταυτα

τα . . . . Sed tamen hae sententia a Plutarcho tanti aestimatur, ut sola digna habeatur quae ab Ammoni argumentis refutetur cap. 17).

I Plutarchus Pythagoreorum nomen non laudat, Sed eorum doctrinam profert, tuo cum efficitur Eustrophi verbis 387 Ε ουτως ο θ'

aret iv Iκαδη λεία Iεv611ευος). Tum igitur nondum sectam Academicam sequebatur, Sed aliam, Pythagoreorum sectam. Nondum Ammoni magistro utebatur neque numerorum disciplinam ab eo acceperat Greard,

de a Morale de Plutarque p. 2). Ammonio magistro uti tum ipsum

26쪽

Omnibus sententiis refutatis postremo una restat Ammonii, qui rinceps longa oratione sermonem ad finem adducit. Haec sententia valet, non refellitur, non ituperatur, non laudatur, neque ipse alia verba adicit quae Sermonem Oneludant neque alius alia exitus verba facit, tamquam si omnes qui aderant tantopere illius verbis permoti sint, ut nihil dicere audeant. Sic in digno argument eius Verba maximam vim habent. Perpetua oratione ergo quicumque c0ll0quuntur et adversarii et princeps suam quisque sententiam explicant in).

Altercationis Platonicae in qua paucis interrogatur paucis respondetur nihil invenimus paucas interrogationes lutarchus latonem sane imitatus informittit 386 D 391 BD, cf. 386 B). ltercati dramatica, quae ut Sermonis semper est, ita dial0gi primo propria erat, periit, etsi initio aliquid eius quasi procul ostenditur 386 ABD 387 C). Nemini unquam occasio sui defendendi datur, perraro

sententia Via ac ratione convincitur irridet lutarchus nonnunquam raro convincit, Sed Sententia refutata esse putatur, cum Verior opponitur. Itaque lutarchi ratio quamquam perpetui orationibus usus Aristotelem sequebatur, non minus quam a latone distat ab Aristotelis ratione qui pro re et contra rem docet p. 4). Argumentum autem magna cum arte inter amicos distributum

esse negandum non St.

Iam maior quaeStio oritur quam rationem secutus ille hoc ipso ordine sententias coniunxerit. Cum principem colloquii postrema verba facere aequum sit atque Verum auctoris sententiam aliis refutatis tum demum diligenter

explicari semper inde ab Aristotele usitatum fuerit Cic. de in II 12), de hac re plura verba facere non OPUS St. Ad totum vero dialogi nostri ordinem interpretandum Plutarchus ipse nos non nihil adiuvat. Ipse enim quaSi dispositionem libelli indicat sane quo dilucidiorem dial0gi

dignam putat) sessi aut qui illud E por se singularem vim habeat aut quia pro nota signoque alterius magnae rei habendum sit αλλ' ' θυαγ.t αυτο κατιδοντας δια καὶ

ς. .) Totum igitur argumentum bipartito distributum

esse videtur Sed cetera verba similia ion Sideremus. Ρlutarchus quotiens nova Sententia profertur, antecedenteSuno verbo Mefinire solet. Velut in fines cap. 4 386 B)Delphicos proferre dicit vis κοινη καὶ περιηγητικυν δοξαν,

το 'γαμγ.ατος ἔχειν et obis. Θολου Muies littera E nomon τουνον αλ erat apud Graecos ei, t. quae partieula tum aliter explicatur a Nicandro, inliter a Theone qui Nicandrum excipit itaque heon divisioneis illam non iterum pr0 feas, med , onus et Vox ε φθογγος, Lautwert μ, ChaldaeuS) ic quae vox idem vult atque 11ορρη 387 E litterae formam et numerum, quem inter litteras tenet significat Lamprias et Chaldaeus), itaque fere idem atque

ρθοIIo valet, ut Plutarchus eandem rem duobus verbis exprimere olet. 391 F sq. eap. 17 Ammonius dicit obet ob αρ id γ.ιν OutS

ρευGις καὶ zγ0Gἴωνησις. Suo more binis verbis similibus Sententia similes complexus sententiarum ordinem qui in dialogo exstat neglegit quasi lutarchus alium sententiarum ordinem a se institui potuisse velit ostendere. Nam Verbi sueta θυῖεol10 Gυ αλλο 60 ελλιπων ν optio Theoni S c ,υδεσν ος et Nicandri sententia coniungi elucet, et numerus et id la ciet ad proxima ythagoreorum Plutarchi ipsius verba pertinet; αξ t ordinem significat et litterarum et eum ad quem litterarum ordo transfertur; qua ratione ordine usi sunt Lamprias et Chaldaeus cf. 386

27쪽

merus vel ordo illo Dindicatus laudatur Lampriae Chaldaei, Plutarchi) quamquam in libello illae non se exci

παῖος. Formam μορφs idem significare atque Visum ο νις, Lamprias Chaldaeus et verbum ρημα idem atque nomen ονομα, Nicander Theon apparet. Sed quid sibi vult 6-υαμις Id unum reliquum est, ut id verbum omnes Sententias quae ante Eustrophi verba editae sint, complectatur. Illorum unusquisque vim δυναμις laudaverat, quam illud per se ipsum habet Pythagorei autem hune numerum non per Se ipsum ciueto 1ε ετ εαuetou quia numeru Sit, Venerantur, Sed quia signum maximi numeri sit. Quae cum primae dispositionis verbi e Usque consentiunt, Ut eadem fere verba inveniamus: 385 A 8 Alri 144 κατιδουτας δια - ST E lis et Pu in p. ε

Addidit auctor illa bet με his αυeto μὴ et δυναlλει, ut prooemii verbi illi in memoriam revocatis iterum hane differentiam eo ipso loco laudaret, ubi ad maiores Sententia transiret. Nun recte intellegimus, cur Eustrophum induxerit dispositionem totius libri dilucidam proponit antequam ad alteram graviorem partem transeat, Simul

que cum non omnes Sententia uno tenore enumeret, ne

lectorem defatiget, sollerter alacritatem auget. NeScio an praeterea plures eiusdem disciplinae adfuisse laudare voluerit neque satis decernere OSSumu quatenu Sermonem vere habitum depinxerit. Sed diligentius Irimarum sententiarum ordinem indagemus necesse At lrofecto iam gradatio ex eius verbis

elueet, quoniam a Specie externa ad nomen ascendit. Ipse auctor suis verbis curat, ut Lampriae Sententiam magis per iocum quam eri proferri cognoscatur 386 Α). Etiam magis per iocum Chaldaei verba esse narrata utique elucet. Sententia igitur non graves primas explicari facit; fratrem autem priorem induxit, non Chaldaeum, ut fratris lingua petulantis mores Observaret neve omni Sermonis gravitas interiret. Deinde Delphici Lampria verbis irritati sequo rectissimo difficultati mederi putantes diutius contineri non possunt, quin ipsi nodum Xpediant, Sentimusque, quantopere illi se verum videre sibi persuaserint, eum auctor eos compressius loqui inducat quam facere soleat Arte cum ea cohaerebat Stoi ea sententia. Quam Ρlutarchum pluris aestimasse quam Delphicam affirmare licet, quamquam Sacerdos erat ), cum Theoni multo plura verba tribuat quam Nicandro; nam quo quaeque Sententia erat gravior, e longiore oratione eam Xponebat comparanda sunt riter se Chalda ui Nicandri Theonis lutar-0hi orba). Sed ut Stoicorum doctrinae, ita eorum laudibus dialecticae non magnopere favebat η).Ρlus valent eorum verba qui illud E pro signo habendum esse censent, et ipsius et Ammonii verba. Dubitari non potest, quin ythagoreorum parte ipse Su Seepturus non fuerit, si Os tum plane contenipsi SSet. Immo Ver eum semper huic doctrina multum tribuisse ipse et

hie dodet 387 F et in multris libris. Et hic eam multo

uberius aliis tractat excepta principis Ammonii sententia. Iam dicero licut dialogi structuram SSe non modo dilucidam, sed bene consideratam. Non ea Sententia Sinter se coniunxit quae aut numerum Lamprias, lutarchus aut litterae nomen Nicander, Theon, Ammonius)laudarens, sed illud paene dixi rhetoricum, consi-I Delphicos saepius aggreditur def. 4l7 F, Pyth. cap. 2-5, 13. Hirge II197 Grear l. c. 21.2 Tirones dialecticam decere, non homines vere philoSophos iudicat de ros in viri. SE sqq. de comm. not. 1073 D, de se ipso laud. ix sq.

28쪽

lium persecutus est. Minimum valent verba iocosa, plurimum sententiae ex philosophia depromptae, a verbis absurdis gradatim ad Summa ascenditur. Haec est dispositionis Orma neque vero usque eo valet ut non ab stare cedatur, Sed I Reterea Sermonis consuetudo et hominum

more respiciuntur Lamprias). odi et facetia initio disputationis maximam vim habent; et si eo speetant, ut res de qua disputetur ipsa in rididulum convertatur, initio quam primum asserenda Sunt, postea enim absurda Videntur. Itaque lutarchus iure iis in librorum initiis utitur,

ut sermoni vigorem addant neve sermonem Seriorem perturbent amat 50 A, eonvi 157 D). Prinei pem poStremum dicere oportet cum tamen idem Sit magi Ster, antea dis etfil0s cohortatur 385 BID), eos multa allaturo es Se Sperat, dictisque gaudet 39 E). Quod autem in mediis sententiis distribuendis eadem gradationis norma Plutar-ehUS SUS St, et ultro paene haec gradatio se osse rebat et rhetorum certe praedepta sequebatur. Etenim etiam Si unum perpetua oratione utentem inducit, ita progreditur, ut a minoribus argumentis ad maiora ascendat: Mac

bri ordinem sequi debet, tamen ascendit ad Summam rem, scilicet ad retentionis et legum vim p. 3). Huic ordini et toti dialogo multum similitudinis intercedit cum uno e Platonis libris symposio die O. Perpetua ratione unusquisque sublimem Amoris vim dem On- Strat, ita ut a paucis neque nimis argutis haedri verbis ad Aristophanis bellam eandemque profundam fabulam, tum ad Agathonis dithyrambum ac denique ad SocratiSmySteria lammae Sapientiae ascendamus eandem gnOSeianus gradationi normam. Sed apud lutarchum una Sententia est Vera, in symp0sio etsi viri inter se pugnant, nulla oratio tota abicienda est, sed unicuique multum Ut pulchritudinis ita veritatis inest, coniunctae inter eram Oris vim Summopere illustrant ).

Eadem gradationis n0rma ubique adhibita est: a eum duae sententiae perpetua ratione Sibi Opponuntur, falsa priore loco explicatur: qu I9. II 3. 6.10 III 4 saepius, des cap. 2-4 con cap. 8-9 Pyth cap. 12.b ubi etiam plures sententiae asseruntur, Sque ad Summam Seenditur ques 5. S. con cap. 14-16 de Epimenide), amat cap. - sed hic sermo ad certum finem non venit), Pyth -7 Lyen - 12, 20-23'). fac prima Sententia pervulgata iam initio absurda appellata ατοπος 20 ne auctori quidem nomen praese fert cap. 2); pluribus pronuntiatur atque refellitur Clearchi eripatetica u. -Α); Stoicam autem quamViS multo acerbioribus verbis 92LF sqq. tractatam maioris

momenti esse apparet, nam inde contra Stoicos et contra Academico pugna aeris exoritur. Tum verbi de lunae

natura intermissis Plutarchi ipsius sententia profertur mythoque confirmatur 914 B). Plutarchus igitur multas sententia collegit minimasque iam initio quamquam deinde diu otiam de alia re scilicet de luna ipsa agendum St,

statim refutavit, ne postea Stoicorum Academi eorumque pugnam interpellent Lamprias autem unu eum complures Sententia eXplicat, non Sua profert, Sed ea quae multis ante annis in hominum re erant, tum non iam pro

veris habebantur. des cap. 7-15 Quomodo factum est ut oracula multa exstincta sint Didymus ut homo vere Cynicus culpam in hominum pravitatem confert; sed cum frustra placatus Statim aufugiat, verba eius vi serio accipi OSSunt tamen ab Ammonio refelluntur 413 E) Ammonius dis cul-I Plato oratione quaque finita aliquid sermonis eoinnuinis inserit itaque dialogi naturam servat, Plutarchus inter singulas oratione intraque raro eo qui adsunt colloquentes vel interpellantes inducit. . uodsi nos tamen sermonis similitudinem sentimus, id eo assecutus est quod proximus quisque cum veriorem sententiam profert respondet ad priora, tuo Plutarchus suis verbis saepe aliquid quasi dramatis ostendit, quod sententiae celeriter Se Xcipiunt; nequis minimum valet, quod verba amicorum notis quibusdam morum illustravit Ρ. 9 sqq.). I V. . 80 sqq. paul enim aliter res Se habet.

29쪽

gentis c. 10-15); illi explicationes plane contrarias attulerunt, hic mediam quandam ut ita dicam init rationem 4M F). Hic plurima verba facit, omnes assentiri videntur Ammonius et Lamprias non tam explicare rem conantur quam Significare quaestionem si fortaSSe promOVeri posse, maxime Ammonius dicta circumspicit 13 D: OTω μη G θεο αυα ietto Totωμευ, : arto δ' to εἰ ταbet V λαδιο αγχην αἰη et in Geth. . . . Itaque tamen fieri potest, ut Lamprias postea principatum Suscipiens paulo aliter rem explicet atque antea Lampriae autem Sententia plus ponderis habet quam Ammonii, cum postea c. 39 sqq. ex parte probetur v. p. 107); gradatio ergo certissima non deest. des cap. 22-37 de mundorum numero): viri Aegyptii sententia breviter narrata prima refellitur c. 22); deinde Heracleo et Demetrius Platonis verba diverso modo, sed uterque falso interpretari conantur c. 23). Demetrius Heracleoni iam obloquitur 423 A), sed idem Lampriae auctoritatem probat 423 B): sermo progreditur et ascendit Lamprias suo modo Platonem interpretatur, postremo autem ipse se hane doctrinam pro certo ponere non audere concedit 431 A). Ut hoc loco Lamprias ita lutarchus ipSe Saepe retentionem assensionis Academicam ἐποχὴ summo per laudat in). Id quod nobis semper respiciendum St. Nam illam secutus multas quaestiones diiudicari non vult, sicut arbitri soli neutris victoriam concedunt. In qu Saepe multas de eadem re sententias explicat neque una magi Sceteris laudatur, praesertim si de rebus physicis agitur: ques 3 10. II 2 6 alias.c Neque haec gradationis norma non retinetur in principis oratione, cum ceteri aut nulla aut pauca Verba intermittunt vel asserunt:

1 955 C, 385 A. imprimis 11 22 sqq. , ubi eam acriter a Colotedosendit.

. um

san expressis verbis indicat auctor ipse praeceptorum eorum quae a Glauco vituperata si, παιδαγω) ικα 124 D)Primo loco tractantur, minorem esse vim, cum dicit 122 C: θυα ω ou μετὰ To0δη et t=η λενω ξοπαραττεν Γλαυκος). Suan primum Epicureorum finis convincitur - c. ), deinde explicatur, quam pulchra poesim, musicam doctrina sua illi dimittant -c. 14), quanta gaudia abiciant, quae reliqui capiant ex laudibus, gloria, factis ἀπ=ατμο-οθυη - . 19), porro quod maius est, e religione deorum - c. 23), tum quod summi momenti, ex immortalitatis

2. Altera ratio adversariorum refellendorum est haec duae opiniones opponuntur, Sed non perpetui OrR-tionibus explicantur princeps multis verbis quaestionem traetat, adversarii quorum cauSam unus ut complures Susceperunt, principi obiciunt identidem ea quae iis maximo Scrupulos movent quae a principe statim ratione atque argumentis refelluntur. Quibus refutatis princeps multis verbis solus quaestionem ad finem adducit. Adversarii hic diligentius convincuntur quam illic. Dialogus de sera vindicta totus hunc in modum compositus est Epicureo remoto Plutarchus cum Timone fratre et Patroclea genero et Olympicha collega colloquitur, qui dicere iussi quid verborum Epicurei maxime offenderit μ, contrarias parte una suscipiunt. rimi atrocleas et Olympichus singulos scrupulos asserunt se. 2-3), contra quos lutarchus perpetua oratione disputat s c. 1 l), deinde Timon ultimam dubitationem atque maXimam multis verbis in medium adducit, tutarehu vero non perturbatus' Timoni persuadere incipit eumque concedere cogit multa illius exempla magis esse ficta quam facta multis eum refellit mythumque postremo addit. Adversarii etsi scrupulos diligenter exponunt, iis diffidunt doceri-

I Grear l. c. 286 sqq. qui nimis hanc Scaenam Plutarchique artem laudat Phitarchus timet, ne absurdi0ra imo afferat, Onargumenti gravitate terretur 557 E).

30쪽

563 B). lutarchus igitur magistri locum Obtinet quamquam cum collega et propinquis disputat quibus ob hanc rem nonnunquam Verba discipulos non decentia tributa

magis in scholae quam in sermonis modum compositus est, quae ratio non est dissimilis Tusculanarum Ciceronis disputationum, praesertim cum Plutarchus quoque ceteros ponere iubeat quid disseratur. Ρlutarchus Epicureum removit, ut semper contentionum cauSas e medio tollere studet des 413 Didymus Cynicus sententia pronuntiata abit; San Glaucus mon ipse prodit sed verba eius quibus Plutarchum vituperaverat paucis commemorantur; Ἀ- 10S; απιαο εγκαλ06υz otπερὶ Ηρακλειδην con Alexidemus instrepans abit Stoicos et Epicureo quos maxime impugnabat raro ipsos lutarchus inducebat veritu esse videtur, me tamen AEOS Omnino argumentis refutare non valeret: disciplinarum doctrinae firmius constabant, quam ut Plutarchus se hominibus qui vero illis disciplinis toti dediti essent, per- Sua Surum SSe suis libris speraret. Fortasse id experiendo cognoverat in Schola et ita hune pugnam non recusabat scim: Plutarchus contra Glaucum), Sed pugnam Reerrimam in dialogis pugnare nolebat, ne venustas lutarchea interiret Ut ab eius animo vehementia, clamor, Violentia omnino aberat, ut vitam placidam agere Summopere eupiebat, ita contentionem 4 dialogos qui vitae suae imaginem Harent, inferri nolebat Praeterea mirarumque

illarum partium causae tam saepe conscriptae erant, ut auctor altera paustis ostendere satis habere posset. Itaque si Stoicos et Epicureos redarguere in animo habebat, plerumque eorum doctrinam atque argumenta mon Vere

defendi, sed ab aliarum disciplinarum viris proferri faciebat Quod artificium non primus invenit, Sed latonem Secutus est qui in Republica Thrasymachum qui impugnatur ipsum aemovit, l0stea autem eiu Sententias ab aliis proferri fecit.

Simili modo colarus non Stoicus 960 B, 963 F diu

Stoidam doetrinam tuetur soli 60 B sqq. bruta non esse ratione praedita). Soclarus quater Autobulo Stoicorum Rrgumenta Sque ad Summum ascendens of 964 Chobicit, argumentis autem singulis pronuntiatis tacet et consistit, cum Autobulum unumquodque refutaturum SSe Speret atque cupiat sibi iam persuasum esse saepius confitetur 961 F, 963 F. Sic sermone recte progrediente Stoici ma- gis magisque reiciuntur. Soclarus autem etsi diu eo defendit, non ita defendere potest ut homo vere Stoicus, quae re sane eorum Oetrinae incommodo est. Pytru 398 sqq: Boethus Epicureus Oraculorum ortum divinum impugnat. Qui ubi ut miraculorum ita oraculorum eventum satis Superque casu eXplicari cum ironia dixit, hilinus respondet; deinde cum Boethus Serapionis versus de Sibylla ab ipso recitatos Plutarchus poetam laudare vult irrisisset, Diogenianus eum refellere studet. Boethus autem rursus resistit sibi constans, dum Serapion talia argumenta obicit, ut diutius contra dicerei non liceat de rebus id temporis momentum praedicti S). Boethus silet etsi se victum esse non concedit, et p0Stea etiam laudatur, quia non in contra dicendo perseveret

Ρlutarchus igitur ubi complures sententia profert, aut Singulas deinceps perpetua oratione describi facit aut unum rem explicantem indicit, cum ceteri quae obstare videntur ea intermittant. Quarum rationum neutra planea Sermonis natura abhorret. Illic alter dicit, alter refellit Opponitque Suam sententiam, sed auctor ipse id effecit, ut is qui dicat nusquam interpelletur et sententiae hoc ipso ordine qui ad summam sententiam Scendat, Se X-cipiant. Haec ratio 2 tum potissimum adhibetur, cum amici unius sententiam audire cupiunt suis ipsi argumentis diffidentes, sed nemo mirabitur, quod illi diligenti

cura alterius verba quibus sibi paulatim persuaderi entiunt, examinant et quod resistunt dum argumenta adVersari videntur cf. lat Phaed.) adversarii hic certe di-