De Plutarchi ratione dialogorum componendorum [microform]

51쪽

alter ulterius verba illustra, et coniuncti lutarchi sententiam praebent ). Dubitare non possumus quin immia Socratis amicus, qui iam in Phaedone magna parte agit, principatum obtineat iam per primum de Alcmene sermonem eius auctoritas laudatur cap. 6-7), eteri ei principatum concedunt p. 82 i), mythum qui ea illustrat quae auctor testimonii probare non valet enarrare non potest nisi princeps p. 28), Simmias postremam interpretationem profert. Nam quae Theano addit, ea omnium geniorum condicionem, non Socratici genii solius explicant, quamquam ille hanc quaestionem adiuvare iubetur 592 F). Sermonis argumentum auctum est, sicut facile a rebus singularibus ad communes transitur. Iam mythi argumentum eo ascendit; nam Timarchus etsi in Throphonii oraculum se confert, ut Socratis genium quam vim habeat cognoscat 590 Α), postea nusquam id cognoscere studet, quin etiam apud inferos interrogatus quid ibi comperire velit, respondet: παυzα et γαρ υ θαυμασιου 591 A). Sed cum praeterea maiore repugnantiae exstent inter mythum et Simmiam Theanoremque' quam ut Plutarchus consulto ea inseruerit,

θυταυτεῖ, ἐλλα:1πουσtu genti in eonim animis fulgent, qui fulgorem *irro et refulgere possunt.1 cap. 23 592 F 24 593 A. Hirge ΙΙ 16l Heinete Xenokr. 104.2 Simimum discrimen eruere satis habeo in mytho genius est idem atque mens υους imiuscuiusque hominis, quae Vinculo quodam σύυοεσμιος semper cum illo conexa est 591 D sqq. ' χη πασα vo μετ

ratio latonis vel Aristotelis mentem υου, respicit Zelle III 2195). Sed Simmias: Ἀου κρεtetet6υος υιυς uret et iv ευ ρυα bυχη 588 E); et Theanoranimam et mentem non secernens declarat genios esse animas quae non iterum renascantur 593 D t ' πηλλατ λέυα YGIεtuc 'bυχαιὶ in mytho homines nulli dis curae sunt, apud Theanorem pauci. - Describuntur et αυ 0 590 C sqq. sed mirum est quod mox legimus 59 A ἀλλ' ημ.t τω αυρο Ἀέτεστ μ.tκρ6υ. Describuntur omnia quae imarchus vidit, sed quomodo hae res mirae quae ibi videntur, intellegendae sint, non eXplicatur, quamquam Timarchus Omnia cognoscere Volebat; nam VOX illa quae dicit loquitur de geniis vel animis tantum quae in lima sunt:

Ρlutarchus mythum quem haedonis imitandi causa addidit, non ipse invenisse videtur. Ut mythum adnecteret, initio pauca verba de Timarcho et S0crate adiecit 590 Α)Τ).Mythum igitur totum eximere pos Sumus, sicut Thean Oreum eximii 593 Α). Sed cur Theanoris verba non a Sim-mia pr0nuntiantur, cur summa sententia explicata alius homo loquitur Post principem dicere non potest nisi is cui par auctoritas atque principi tribuitur, ne alterius vorba debilitentur. Et Theano hospes saepe laudatus iam multum auctoritate valet priusquam adest. Laudatur iam ubi primum nominatur cap. 6 578 E raptetet i, ταμ αφ' ω λεIεt τινὶ καὶ ου ἐδιωτη εοικεν), paulo post Polymnis narrat quare vir insignis advenerit c. 8, 579 γαυδρα ευ- ναιον E: Παν θαυl1αoeth λεIεt αυδρα καὶ φιλοoo ιας αξιον); postquam in scaenam prodiit, et ipse laudatur, et statim

magnae dicendi partes ei tribuuntur cap. 13 sqq. 58 E). Sed fero ubicumque inducitur, laudatur quod Pythagoreus est 578 D, T DQUIταλ ας ω ita θαγορικων, 582E: Κρο

stremo loco proferri faciat, Pythagoreum Scripsisse hunc librum putares Sed neque dum ira a ythagora et

pars Xponitur. Quod Timarchus Omnia comperire vult, Ulto magis sontem et conexum primorem redolet, unde etiam descripti regionum superiorum irrepsit. I Theano diei 593 A: I u 0 11ε Ttμαρχου λ070V ITερ ερ0V

adnot. περ α zod de eo, Timarcho puta. Superior enim de Timarcho narratio immiae sitit), Bernardaliis. Simmias autem de Timarcho nil dixerat nisi eum in antrum descendisse infraque miras res spectaViSSe. Sed Theano cum explicet quo iure ut olores ita homines divini appellari possint αυηρ uπους ivnt δεtους κα θεο*tλεῖς), ea respicit quae immias ipse praeter mythum antea dixerat de geniis velut 589 D: ους δη γ ἐερους καt citis. 6υtους καλυθμιευ. Scribendum igitur ut traditum Oro . ετ αυτ6u quae immias ut suam sententiam explicavit. 2 Plutarchus adulescens Pythagoreos sequebatur p. 351), de E

52쪽

Theatior pauca dicit, immias plurima et Socrates multo magis praedicatur quam Pythagoras ). Quod tamen Theanor quamquam neque ipSe est princepe neque auctor ythagoreus, post Si miniam loquitur, id explicari non potest nisi x tota libri indole atque auctoris consilio quae nune n0bis sunt consideranda. Tria vel quattuor argumenta exstant quae quomodo cohaereant nunc quaeritur fabula Thebarum liborandarum, Sermo de Ocratis genio institutus, cuius est finis explicare quam vim et quam rationem genius Socraticus et omnes genii habeant, visus nocturnus Theanoris, cuius eum adventu Sermo quem de Epaminondae paupertate

Accedit parvus sermo de Alcmenes sepulcro initio institutus c. . ), qui non totus uni ex illis partibus adscribi potest, sed cum ad dialogi finem atque consilium

animos iam traducat, non parvi aestimandus est. Per hunc Sermonem au Sa affertur cur Lb Sanoridas coniura-

cap. 7, Hirete II 124, Multi, lut Studien Progr. Augsbg. 885 Ρ. 59. Ρalii lios annum ii ad Acadentiam se convertit : de Ea p. 387 F, nam hoc anno sermo ille de E est habitus 385 B). Dialogum alitem mitti l os scriptum esse idimus. Sed magnas disciplinae Pythagoreae partes Semper retinebat atque colebat, Multi . c. Weil inige eitendes Pythagoreismus lim eiilebon sympathisch geblieben sind, o seine Zalilentheorie, eine Vortiebe furissanetonnahramg. In quibus partibus disciplina quoque geniorim habenda est. Neque valde hac re ab Aca

demia recedebat, cum haec doctrina postea utrisque disciplinis osset communis Xenocrates eam firmo in undament condebat, quam doctrinam per Osidonitam patitulum mutatam omnes secuti sunt Mi O

stea de geniis scripserunt ΡOhleng, vom ZOrne Gottes 133 sqq. Heinge, Xenokr. 96 sqq. 10s). Pythagorei novi qii dicuntur, multas sententias cum a liatone et Aristotele inii a Stoicis Ρosidonio depromebant Schmehel, hil de mittiere Sto 403 sqq.). taque hac doctrina non tam disciplinae tiam singilli viri differebant eadem sententia et Academica et Pythagorica nominari potest Phitarchiim cum Theanorem Pythagoreum saepissime laudet, certe eorum doctrinam in Theanoris Verbis secutus est, si e ex fonte quodam scripto sive ex adulescentiae memoria haec hausit. l cap. 9, 580 et paulo post cap. 10, 580 C.

tionis temporibus non adsuerit ). Ad hoc sunt respicienda verba p. 578a αλλ' υδ' uetot Λακεδαt ovtot α quietovgotκεν εἰναι et δαtμουιον divinum quiddam, genius qui genius loci esse videtur irascitur, quae ira est Lysanoridae causa abeundi. Sic hic cum iam ubi et δαtμ6υto primum commemoratur, multum aleat eius vis, sermo de geniis praeparatur. Summa autem Sermonis inscriptione in sepulcro inventa continetur, propter quam fabula illa narratur, quae Summa est laus philosophiae Studium enim

philosophiae a deo litteris illis obscuris postulatur x et eodem spectant Platonis verba statim allata, quibus ut Delio ita omnes Graecos philosophari iubet'). Quae res quid in dialogo nostro sibi velit, postea explicare conabimur.

Epaminondas Pythagoreorum dona a Theanore allata recusat cap. 14-16; qui Sermo ortus est ex Theanoris adventu et mandato. Cum fabula Thebana non cohaeret nisi quod Epaminondae Thebani qui etsi non ipse in numero coniuratorum est, tamen multum cum iis est et magnam auctoritatem habet, ingenium atque indoles demonstratur. Merita haec dona recusat ut Iasonis Thessali iniusta ultro cum patre et fratre in paupertate manet sicut Socrates quamquam divitem esse licet. Ut enim semper cupiditates et libidines abicere studet, turpibus

voluptatibus abstinet 58LE, 586 C), quin etiam uero

iusto et voluptatibus concessis aliquando desistit, sic pecuniam nunc recusat ut abstinentiam Xerceat atque propius ad veram Virtutem accedat. Neque pater et frater

etiam hic conexus quamvis minoris momenti Deus philosophari iubet, sed geniorum doctrina habetne locum in philosophia Galaxidorus id negat 580 A. lutarchus id ponit, cum genii homines revera ducant, cuius rei sint testes Socrates et Epaminondas.

53쪽

multum ab eo recedunt. Epaminondas Vere magnum Virum se praebet ut immias statim praedicat cap. 10, 585D μετας, λεγας vs ἐοῖι 'ETis, ut princeps Graeciae erat iudicio non modo Ciceronis Tusc. IA), sed iam Ephori, Dicaearchi Aristoxeni ). Quis Epaminondam audiens non Socratis meminerit, qui pauper manebat amicis divitias offerentibus, qui eodem modo semper virtuti studebat neque unquam se eam SSecutum SSe putabat, quem paminondas non minus sequebatur quam Lysidem Degeniis hic nil proditur, sed ex silentio aliquid effici videtur; nam ut Socratis ita Epaminondae vita per genium quendam regebatur 586 A); hoc autem sermone ostendit

se non modo genii voluntatem sequi, sed se ultro rectam viam ingredi et sua sponte philosophiae praecepta obser- Vare, quae meditando et cogitando probaverit. Genii paucos homine ducunt, qui iam Sua sponte rectam viam

elegerunt 586 A 593 A); Epaminondas dignus est, quem

iam ducant. Sic ille vere est θεῖος καὶ δαιμονιος. Et si Epaminondas etiam Socrates suo iudicio vitam gerebat, etsi per genium adiuvabatur.

De geniis nihil idebatur, genii autem iam per Theanorem laudantur in cap. 13 et 16, quae illum de paupertate sermonem includunt. Quae partes a Theanoris fabula Ρparari non possunt, Theano fere solus exponit quam ob rem advenerit et quid assecutus sit. Theanoris nomen postquam iam ubi primum nominatur lectoris animum permovit ut res Singulares eventurRS SSesperet 578 Ε περιττή, αρ tu καὶ οὐκ ἐδι et u προοῖ0ικεv), ubique cum geniis est coniunctum. Iam 579i genii visum exspectavisse dicitur 583 B ipse Lysidis genium Ρythagoreis eius mortem nuntiavisse narrat, postea Se inl Politen ad Titsc. I Cic. Titsc. erklari v. oliten 1912). Epaminondas in sermone de geniis institiit sententiam pronimitare potuit. Sed propter Theanorem et immiam, viros peritissimos, tertioeliisdem sententiae viro locus non relinquebatur. Et vir clarissimo certam sententiam imponere semper est difficile ubi sons deest. Itaque Polymnis filium taciturum excusat 592 F).

Lysidis sepulcro genii vocem audivisse et Epaminondam per genium regi dicit 585 F. Vocem ergo quandam noctu audivit, nihil vidit, ut aperte confirmatur 585 F); Socrate quoque genium mon vidisse, sed vocem genii tantum audivisse dicitur δ): sic sermo de geniis habitus illustraturpem genios qui Pythagoreis apparent. Sermones Gane non ut chori verba facta comitantum sicut in amatorio p. 56), sed facta illustrant atque probant rem quae non facile creditur neque satis verbis demonstrari potest. Ser

scitur, Theano genium exspectat, deinde Socrati δαt116-υto esse divinum quiddam ponitur, sed in dubium vocatur, dum factis demonstratur et per Simmiam et Theanorem eius matura explanatur Vis, illo in Theanore narrato dubitari non iam potest, quin genii hominibus appareunt. Quod ut Socrati ita inllis quoques hominibus evenire ut

demonstraretur, Viri rerum ob Seurarum periti Opus erat.

Cum ha, arte Pythagorei plurimum praestarent intapud auctorem ipsum haec doctrina semper magno in honore esset. Theanorem arcessi mirum mon est Itaque cum praeterea Socratis discipulum Thebanum clarum inducere auctor vellet. duo viri non eiusdem disciplinae Simmias et Theanory sententiam pronuntiare debebant. Sed quia haec geniorum doctrina Academiae cum Pythagoreis paene communis erat, illi non pugnabant. Consulto autem ios non de eadem re loqui facit autor, sed immias qui rem optime cognovit ut discipulus, explanat quid Socratis Maemonium sit it quomodo genii vox hominem attingere possit, Theano de omnibus geniis loquitur exponens quot et qui homines ab iis adiuventur. ilutarchus igitur quid sit Socratis genius per dialogum explicare in animo habebat, quod consilium Theanoris adventu suble

vatur.

Sed quam vim tertia pars, fabula Thebana in hoc libro labet Num illustra, sermones sicut fabula in

1 588 C sicut Timarchus quoque in mytho nihil vidit, sed vocem audivit 591 A 592 E.

54쪽

amatorio Ipse auctor fabulam cum dramate comparati); at periculosa dramati episodia Sunt fabulae partes velut Charonis periculum aut Hippostheneidae facinus ad sermones id non pertinet. Sed alius consilium ipse aperit Plutarchus opprobrium odii verborum quod Boeotis saepe factum erat, tollere et delere vult ); omnes fabulae partes diligentissime narrat, quia rebus minimis cognitis apparet quantum homines rationii in factis adhibuissent δ) Qui verba odit ei parum mentis et rationis est quae res Boeotis saepe opprobri, datae erant; munc Atheniensis in factis rationem apparere dicit Plutarchus illa reicit, cum id facinus describit quod diligentissime et paratum et perfectum est iraeterea iam per primum sermonem philosophia summis laudibus effertur cum Graeci philosophiae studere per deum iubeantur sc. 5. ) Thebani id iam persequuntur, nam coniurati cotidie colloquuntur de his rebus cap. 2, 576 B φανερως δὲ διατριβει ἐπὶ λογοις καὶ φιλοσο ις, quin pauca horas ante tyrannos interficiendos de quaestionibus difficillimis agunt Boeotorum autem princeps est Epaminondas qui maxime dei verba sequitur. Ergo Thebani vel Boeoti imitandi sunt, lutarchus cives

suos ut exempla vel speeimina inducit. Cum deus Graecos quietem agere iubeat, non consentire cum lutarchi pr0posito videtur, quod Thebis tum contra Lacedaemonio pugnatur. Sed Thebae contra tyranno Surgunt, contra iniuStam illorum dominationem, haec pugna est iusta et per pactionem, non proelio finitur. Epaminondas autem ipse pugnae non interest, ne civem indemnatum necet. Sic eo magis dei verbis oboedientem Se praebet.

Plutarchus rumore latriae flagranti coactus vitia

Boeotorum vetera iam pridem esse deposita demonstrat. Duplex igitur erat consilium auctoris; et opprobria illa reicere et Socratis daemonium per sermones tractare Volebat. Quae argumenta inter se non cohaerent'), eoniuncta autem sunt vario modo: Iidem viri colloquuntur et agunt, apud Simmiam Socratis discipulum conveniunt, Theano vir sanctus coniurationis temporibus advenit, ut Epaminondae Pythgoreorum gratias referat Lysidemque reducat, imprimis autem Socrates et Epaminondas quem hoc modo auctor Socratem Boeotium iure putari demonstrat, inter Se comparantur: uterque summae virtuti ae philosophiae studebat, et Epaminondas quoque per genium regitur id conectit res Thebanas maxime cum Sermone quae res Theanori fabula illustratur. Sed sermones cum coniurationis Thebanae fabula coniungere in mentem ei non venturum fuisse verisimile est, nisi tum in illorum temporum historia in vitis scribenda occupatus fuisset. 9 De ut hiae oraculi S.

Ut sermonum minorum indolem OgnOSeamuS, non

nullas dialogi Pyth partes accurate in SpiciamuS.

Adulescentem quendam Diogenianum Delphos venientem hospite ad ea quae visenda sunt ducunt et unumquidque ostendunt ambulantes de multis rebus statuis donis cum perlegetae res explicaverunt, vario SermoneSinstituunt, qui sermone omnes cum dialogi scaena artiS-sime cohaerent. Hospitem induxit lutarchus ut demonstraret qua re tum commotus esset ut hos sermones quales saepe habuit litteris mandaret itaque Philinus et Basiloeles initio de hospite ipso, qui fortasse revera

1 Satis multi exstabant, quosilutarchus imitari poterat, inde ab Heraclide ontico et Dicaearcho ut illi ita Plutarchus etiam miracula historiae immiscet Dieis, Ber. Beri Ahad. 1901 p. 394 akademisch- peripatetische Romaniih). Dicaearchi meminimus, quod imarchus in Trophonii oraculum descendit.

55쪽

paulo ante Delphis fuerat colloquuntur, quem bonae indolis atque ingenii esse oportebat, ut coram eo magni Sermones oriri possent. Eo ordine quo Delphis ad singula re venitur, lutarchus eos progredientes facit 395B α ἐκεινων α ηρκται et η θεας), eum autem Sermones de paucis rebus elegisse consentaneum Si quo pervulgari cuperet; 0Strema Spectaculi para omittitur, ne nimis magna libri pars sermonibus parvis absumatur, vel ut ipse dicit in aliud tempus differtur, cum tempus deeSSevideatur 402 B), sicut illi iam antea iter accelerare eupiverunt cap. 2 in δεηθέντων πιεμει τας soεις). eriegetarum Verba semper mittuntur, res explicandae paucis Verbis describuntur, satis multis ut intellegi possint, sed tam pauci ut lutarchum imprimis eos respicere appareat, qui Delpho viserunt. Non Delphos igitur describere in animo habet, sed miras quasdam re eXplicare. Prima quaestio ad physica pertinet, quae praeter quaeSt. On V non saepe ab illo tractata invenimus Miratur Diogenianus statuarum aenearum colorem unde tam floridus factus sit; qui sermo est multo diligentius aliis compositus. Ipse qui miratur Diogenianu primam Sententiam profert, cum colorem illum temperatione quadam aeri perfectum esse opinatur sicut aeris Corinthii colorem, qui casu a fabro quodam inventus sit. Similem fabulam de aere Corinthio narrat Theon, sed addit utramque S8 fictam, mixtura quadam Corinthii aeris colorem ortum esse μuθος ἐσαυ, cf. de EA: αυτ παυταπαot ἐκ πινακος καὶ πυλαιας). Recta sententia postremo loco positaeSt; Ova autem ratione fit, ut idem falsam sententiam proferat idem rectam. Plutarchus igitur sermonem de aere Corinthio ortum similitudine quadam αμα κρασις η . . GTερ ' λεIOP.ενη ozol .coatet . . inseruit nostro sermoni qui de colore statuarum habetur, sed est digressio, qua etiam fit ut Theon ob eam respondere omittat ad id quod Diogenianus quaesiverat. Itaque is Theonem deinde admonet, ut huius eoioris causam explicet. Theon rem ipsam aggreditur et

demonstrat ex aere colorem illum oriri id ipso ponit, sed una cum hospite inquirere vult qua ratione aer id omi-ciat: st,' ζητωμεν. Quibus verbis manifeste demonstratur quantopere Iutarchus omnino sibi latonem imitandum proposuerit; nam hoc ipso loco ut tota ratione

κοιwu . ita multis verbis imitatio elucet 395 Esqq.):

borum similia in omnibus fore latonis dialogis invenirinem nescit. Theon ipse sicut Socrates se id nescire simulat, Sed sermonis tenorem regit a simili re proficiscitur, quo facilius ratio vera enucleari possit interrogat qua re fiat ut de omnibus humoribus oleum maxime

aerugine oppleat'. Diogenianus ilico ex olei tenuitate id fieri censet quo Iaudato Theon Aristotelis explicationem addit, id ex olei densitate fieri. Deinde Theon

Rmbas rationes coniungens, etsi id non aperto dicit colorem ex densitate et tennitate aeris ossici demonstrat et postremo Diogenianum redarguit qui eandem rem non esse tenuem eandem densam Opposuerat. Omne cum tacent, RSSentiuntur Ιενον ενης otωπης). HS ergo Sententia refutata uterque aliquid affert, deinde Theon a coniungit et postremos scrupulo remOVet. Alterno Sermone VerRS rationes eruere student nec dubitari potest quin auctor alacrem sermonem dramaticumque ut ita dicam assecutus sit. Non misit suo modo complures sententia proferre,

sed id tamen cum Ρlatonis hilaritate coniungi posse ostendit. Progressi postea ad Hieronis statuam tyranni veniunt cap. 8); miratur Diogenianus id quod perlegetae narrant

Columnam quandam supra Statuam positam eodem die concidisse quo ille mortuus esset qua re hilinus commovetur, ut similia portenta ac miracula describat. Haec praetermittimus, sed iis explicatis addit Philinus pauca verbae quibus longi sermones nascuntur p. 531). Nam homo vere Stoicus dei providentia miracula illa accidisse censet omniaque divinitato esse repleta Ρhilinus haec verba quasi

56쪽

appendicis loco addit, sed Boetho contra dicente in miraculorum Originem, utrum divina sit necne, diligentius inquirere necessarium fit. Epicureus enim cum ironia respondet miracula casu evenire quod fieri Ρhilinus irritatus indignatusque negat. Sic magna quaestio orta est. lrofecto etiam oracula in miris rebus numeranda sunt, itaque iure oracula statim ad illam quaestionem adnectuntur c. ), quoniam iam de oraculis paulo ante collocuti sunt o 5 vel potius quoniam in toto hoc dialogo llutarchus iracula tractanda sibi proposuit Sed deinde cap. 9-11 amici de oraculis solis colloquuntur non do miraculis quaestio illa igitura re communi vel a genere ad partem deducitur et auctor miraculi pro exordio rusus ist ij ad iraculi iterum transiret Sed quamquam illum sermonem do miraculis)Ρhilini verbis non ad finem adductum esse apparet, tamen

magna cum arte Iutarchus id assecutus est ut nos vix cognoseamus nos ad rem minorem deduci cum haec quoque Sermoni par denuo cum Scaena conexa sit; nam tum de

oraculis loqui incipiunt, cum ambulantes ins Sibyllae

saxum venerunt c. ). Ibi paene novus sermo de Oraculis in nova scaena ad Sibyllae saxum institui videtur, quoniam Serapion ex carminibus suis fabulam Sibylla edit;

sed tamen sermo artissime cum priore conexu AESt, tum

Ρhilinus iam ante do Sibyllinis verba fecerit c. 9 in.);

cum Boethus ea etiam magis quam priora irrisisse dicatur ετ μαλλο lv φανερος κατατελω 398 D), ergo rem similem irrideat cum denique eaedem sententia de deo et de casu proferantur neque Boethus de Ρhilini verbis postremis tacer' possit 'uasi sermo iam finitus sit; eoque magis cohaerent quod etiam ante Boethus oracula cum ironia perstrinxerat 398 Α). -- Boethus in sententia perseVerat, dum certissinis argumentis refutatus est; tum tacet cf. p. 45, ubi de hoc sermon iam dixi) Certum autem progressum per totum sermonem persequi possumus a miraculis omnibus ad oracula transitur a Serapionis fabula

ad oraculorum fidem ascenditur, quae in dubitationem O-cata tandem cortissime demonstratur. Illorum Sermonum compositionem et conexum diligenter tractanda esse putavi, quia hic Ρlutarchi ars quanta

sit dilucidius perspici potest quam in longis dialogis. amΡlutarchus cum rem quandam aecuratissime explicare Studet, Omnes qui sermoni intersunt, copiose et uberrime sententiam proponentes inducit idque tantopere, ut propter id ipsum sermonis natura obscuretur. Sed si cui sermoni non multum spatii relinquitur itaque lutarchus compressius loqui cogitur, sermones multo artificiosius compositi sunt, dummodo argumentum dignum fuerit in quo tractando ille tantam Operam collocaret. Nam qui Sermones proximis capitibus 12- 16 continentur, dignam materiam praebuisse non videntur, Sed conscripti sunt, ut

Ρlutarchus aliquid Delphicae doctrinae proponeret. Maioris momenti una quaestio Oritur, cum disputent de turpibus quibusdam donis Delphicis c. 14-16). Adulescens Diogenianus primus miratur et indignatur, deinde Serapion is ipse a Theone petit ut rem explicet Laudantur et vituperantur dona et dedi cutiones nos indignari Ρlutarchum sicut Diogenianum sentimus ex parte Theon Ρlutarchus ea artificiose expedire potest velut lirmaestatuae dedicationem, sed Rhodopidis dona. do quibus

Diogenianus primo disputari cupiverat, a Theone ne Ommemorantur quidem. Unus Theon rem explicare conatur ab aliis provocatus, id quod uno mirari oportet quod ad tantam rem non plus una sententia profertur. Inde factum est, ut compositio multo simplicior sit quam pri

orum Complure mirantur, unus rem explicat. Sed ma

teries idcirco accuratius illustrata non esse videtur, ut tandem ad summum propositum veniatur Sermone interrupto cap. 17 ἐπιβαλλουτος ου Σεραπιωνος ειπε tu i tum ut est lutarchi ambulandi visendique finem faciunt et Diogenianus considere amicos iubet 402 B). Deinde redount R eum Sermonem quem antea abruperant et distulerant cap. 5 i).

57쪽

erant, de pravis enim oraculorum Verbis et metris sermonem instituerant. Etiam is sermo cum ambulationis scaena conexus St. nam Diogenianus Oraeut quodam recitat verborum atque metri pravitatem miratur ut illius ita plurimorum oraculorum. Diogenianus nihil declarat nisi ea prava esse quamquam de Sint unde Serapion et Boethus diversissimo modo suam uterque rationem Oncludunt cum alter alteram illorum verborum partem promat et alter illa esse dei praedicet, alter SS PYRVR.

Itaque Serapion bonam esse eorum formam exponit quia a deo dentur, contra Boethus deum ea non vaticinari posse dicit, cum prava forma sint ). Serapion tamen sententiam rursus a Boetho dolandit et de απαθεια Stoicam laudat, quae Voluptatem non permittat. Diversissimae sententiae oppositae sunt, itaque Opus est arbitro, cuius munere ibi Theon fungitur Demonstrat oracula vel Otius eorum formam non Apollinis esse, sed a Pythia formam addi Apolline motum iniciente svθouoleto: .dc). Utrique ergo sententiae aliquid concessit sunt oracula dei Sorapioni concessit), sed forma prava est Boetho). Re hoc modo expedita sententiae illae retineri non iam possunt. Doinde a Diogoniano rogatus ut Xplicet quare OrR-cula tum prosa ratione edantur, Theon id differt dum visendi finem fecerint. Cum antea de verbis et metris disputaverint, tum quaestio sine iusta causa sic definitur, ut illud unum quod dixi tractetur. Sed id maxime Oraculi Opprobrio factum esse videtur illis temporibus

exfr.) accedit, quod hac ae ex parte quaestiones aliae

1 Ut Plutarchus compositionis lineamenta aperte ostendere solet ipse alterum alterius verba invertere diligenter explanat 396 E: obet . . .

continentur. Dispositio huius partis igitur est a ut primo Diogenianus rem miratus narret; deinde ex ea re alii vario modo concludunt et disputant dum Theon controversiam dirimit; non singulos semel dicentes induxit, sed alacritatem eo auxit lutarchus, quod Serapionem a Boetho quoque sententiam defendentem et omnes fere cum Omnibus pugnantes vel irridentes fecit. - Ergo do divino oraculorum ortu dubitari non potest id prius constituendum erat quam oraculorum formae commutatio explicaretur; sic quaestio ubi abrumpitur, ad finem quendam adducta St. Itaque postea amici ubi ad rem redierunt propositum

ipsum aggredi possunt Sol llutarchus cinitio trovom

sermonem adiecit, ut pauca exordii verba dicerentur, neve longa oratio statim inciperetur Tranquillis animis colloquuntur, 'ranquillitas indosses debet 439PE εἶτα περ ῶυ

Ρlutarchum habendus est Quin etiam Boethus qui antea Omnia impugnaverat sedatiore animo colloquitur, ipse 10- cum quaestioni aptum laudat Nam ut per totum dialogum ita hic scaena sermoni accommodatur, tum ad raculi templum considant Scaena vel lauto accuratius deScribitur, praesertim cum non unus ex iis qui tum colloquuntur, sed Philinus praeter sermones enarrando eRm

describat cap. 17) Serapi0 tum B0ethum laudat quod

rem quaestionae esse dignam concedat teque in contra dicendo perseveret: δει α μη μαχεοθα προς του θει μηδεαναιρει μετὰ της μαντικὴ squam Boethus negaverat αμα et V πριυotα sicut Epicurei faciunt καὶ τι θεῖου, ἀλλὰ τω, υπεναντιObad α δοκ00υζω λυσεt lat ritSiv, hilinusque similia addit Scaena laudatur et rem esse Xpediendam XPO-nitur: ad rem tractandam hae sententiae nihil afferunt, sed animus noster paulum praeparatur ad Theonis ira

tionem.

Dehinc Theon princeps de principatu V. p. 29 per

duodecim capita solus perpetua oratione usus, quae facile in singulas partes causasque dirimi potest, Omne causas

58쪽

explicat quibus factum sit, ut oracula non iam carminibus ederentur. Exit orati in Delphorum praedicationem, qui nunquam tanto in honore fuerint et tantopere floruerint quantopere Theonis temporibus. Haec Theonis oratio paene eas adaequat quas Fundanus habet coh vel lutarchus ipso Col). Quasi magister qui scholam habet, Τheon totam materiam proponit itaque Sermonem hunc esse e memoria nostra excideret, nisi id figuris quibusdam et verbis nobis in mentem revocaretur velut 404M et δενυυ υ βραχει μαθουzες δια ημονε6 sp εν 405 A η γαρ υχ

Principis oratio non interpellatur, itaque ut in aliis libris ita hi verus dialogus ibi tantum exstat, ubi falsae sententiae brevioresque quaestiones disseruntur. Quibus in partibus libelli venusias posita est. Hic vero etiam magis cognoscimus, quomodo lutarchus contrarias sen

tentias invenerit. Omnes Oracula prava SSe forma On-

sentiunt, unus Serapio formam laudat ergo non defuit. ut aditi orbis utar dialg. de r. 1 s), qui diversam

quoque partem Susciperet. Quod cum apud utrumque et Tacitum et Plutarchum eluceat, ex arte illorum temporum rhetorica depromptum esse puto. Hoc loco lutarchus id rhetorum praeeeptum obscuravit, quod illam partem magna cum diligentia elaboravit, sed paulo post Boethum Serapionis verba invertore dicit. Varios sermones lutarchus copulavit; sed cohaerentne inter se Summa quaestio est de Pythia oraculis cur prosa oratione edantur. Nimirum haec quaestio iam antea commemoranda erat initio ut inieli geremus quo dialogus speciaret neve opinaremur Plutarchum nihil nisi Delphorum perlegesim sibi proposuisse. Itaque huic rei iam initio tria capita tribuuntur, quo ne omnibus quidem reliquis sermonibus. Quaestio ut dixi ad finem nendam adducitur fundamentum iactum est, in quo princeps verba

Sua collocare potest; postea restat tantum, ut princeps suam sontentiam diligenter explicet res non aliter se habet atque in libro geni ubi falsae sententiae in prima Sermonis parte absolvuntur cap. 10-12). Praeterea illa de prava forma disputatio conectitur cum quaestione de fido oraculorum. NRm causas cur non Versus proferat Pythia, explicare Ob eam rem maximi momenti erat lutarcho, quia multi hac ipsa re commoti de fide oraculorum, qualia eius temporibus sedebantur, detrahebant cap. 17, 402B obeto ταρ

λ670 o, ...). Itaque antea fides miraculorum et maxime Oraculorum non de oraculo Delphico solo hic agitur certissimis argumentis restituitur. Fides ergo habenda est illorum quoque temporum oraculiS, quamquam PTOSRoratione proferuntur. Tum Theon e certius demonstrare potest, cur non iam Versus edantur. - Accedunt miraculorum narrationes, quae illorum ortum divinum demonstrant e. ). In his partibus sermonum unitatem Servatam esse apparet; sed ceteri sermones eum his non

cohaerent. Quae quaestiones in unum dialogum cogi poterant, quia et hae res Delphos spectant et Delphicum

oraculum defenditur. Plutarchus ergo cum in Sermone

nostro communi, cuius imaginem dialogus tradat, saepe sat ut a proposita re digrediantur collocutores, hune Sermonis usum sequitur p. 69), ut res in dialogum inferat, qua interpretando explanare eius ut sacerdotis Delphici

intererat sive falsae sive nullae explicati0nes antea exstabant. Optime autem coniunxit sermoneS, cum omneS deinceps Sermones micis per Delphorum vias proficiscentibus oriri fecerit.

Ut maximas dialogi partes optime composita esse Cognovimus, ita personarum et animi et ingenii volutquandam faciem et imaginem quam maxime perspicuam 'nobis a lutarcho propositum esse expectabimus. Neque haec spes nos fallit. Diogenianus ceteros adduxit, ut secum Delphos siserent. Itaque lem eum quaestioneS

59쪽

102 pleraeque proponuntur cap. 2 5 8. 14 Ψιλον αθ ij cap. 1), ipso ceteros ad templum considere iubet eumque solum Theon dignatur quem in continua ratione alloquatur 405 A). Saepe laudatur idque maxime initio per hilinum 391 F). Quamquam admodum adulescens est παις semper et εαυια nominatur 395 Ε, 397 D, 401 Α), tamen bonam indolem praestat, cum ipse ad quaestiones tractandas aliquid afferre possit cap. 2sqq. 395 13 Ε, 396 A. C). De rebus seriis gravibusque serio disputari cupit cap. 7, 397 D p.ri παἶ ε ω προ θεωυ). Plutarchus igitur adulescentem eruditum excultum politum deseribit, qui tantopere laudatur, ut dialogum in eius honorem scriptum esse iure opineris. - Non minus perspicue Serapionis, poetae Atheniensis 396 D imago delineata est. In omnibus rebus deum sublimem veneratur, cuius auctoritas et fides augustior habenda sit quam ut scrupuli afferri possint cap. 6 1l.); maiorum pietatem observari vult cap. 18, 402 E). Quin deum defendens eo usque procedit, ut illius oraculorum verba et formam pulchriora Sse ponat quam poetarum cap. 5), quamquam omnes contra dicunt et ipse carmin non prava illa forma condidit 396 F). Quorum carminum ipse exemplum affert Sibyllam laudans cap. 9); sicut ea pars Sibyllam describit, ita totum carmen de rebus divinis potius quam de philosophia vera φιλοσοφως καὶ uotηρὰς conditum esse verisimile est eum lutarchus eum non fere loquentem faciat nisi do deo et do oraculo praeter cap. 14). Pietas eius magis elucet quam doctrina philosophica, quamquam Stoicorum doctrina se imbutum isse saepius istendit scap. 6. 397 ν απαθεια, cap. 12, 400 Α-υαθυμιαotc). Ut ceteros viros describere omittam, id unum addam

viros persaepe sententiis iocose dictis sermonem Ornare et excolere 395 B παιξα et προς ους ναυαρχους, 397 B. CSq. s.' παιζε, 400ASq. ἐπιτελῆIας eosque etiam per Simulationem, quam ειρωνεια Graeci appellant, alios irridere 396 E 397 sq. 398 A). Simulatio raro a lu-iarcho adhibita esse videtur cum ab eius innimo placido

abesset, et hic Boethum Epicureum ea utentem facit, qui certe non inter eius familiares erat. Quae figurae sine dubio aliquid valent ad augendam dialogi hilaritatem. 10. Do defectu oraculorum. Fabula in dialogo des non maiorem vim habet quam in libro modo fractato ambulant initio, paulo post Onsidunt Lamprias et alii cum Cleombroto et Demetrio qui viri docti longis itineribus perfectis ab ultimis terrae finibus Delphos venerant, a templo ad Cnidiorum curiam

proficiscuntur, ubi cum aliis amicis ut erat constitutum conveniunt cap. 6). Nescio cur amici non ab initio omnes una versati sint fortasse in fabulae modum scaenam frequentare auctor voluit, priusquam in sermones sublimes inciderent aut sermonis vere habiti imaginem depinxit; profecto proposita sic distinxit se definivit. Antea senim de Ammonis Aegyptii lucernis collocuti erant, quae proximo quoque anno minus olei absumerent cap. 2-4); priusquam cum amicis illi conveniunt, iam nova quaestio exorta est cap. ), et is sermo qui de geniis defectuque Oraculorum habetur, maximam dialogi partem obtinet c. -52), intermissa autem est alia pars, ubi de mundorum numero disputatur c. 22-37).Ρrimus sermo brevis et simplex recta via progreditur: Cleombrotus rem proponit et explicat ita ut apud Aegyptio compererat, Demetrius pauca Opponit quae Cleombroto facile refelluntur eidem si occasio datur explicandi aliquid mira doctrinae quam in Aegypto QO-gnoverat); Ammonius autem Cleombrotum redarguit idque primum circuitione quadam cum demonstrat, quantae everSiOnes naturae rerum inde efficiantur, si Aegyptiorum narratio vera sit, deinde quod tamen Cleombrotus in sententia perseverat mensuras vidisse se ipsum dicit Ammonius directo naturalem quandam rationem demonstrat, qua res illa G, abhorrens fide it insolens expediatur.

60쪽

Non perpetua quisquam ratione dicit, sed obiciuntur et immittuntur ea quae cum Vera ratione pugnare videntur

p. 46). Quaecumque ad falsam sententiam pertinent, allata sunt priusquam Vera Ammonii ratio diligenter explicatur inde a p. 411 C). Cleombrotus sicut Boethus

convictum se esse non concedit, moleste autem refutationem for 4l 1 Motωπωυτος καὶ κατω λεπονzoc). Lamprias Cleombrotum quem proximis Ammonii verbis irritatum osse videt, ad aliud argumentum adducere studet, ut eius animum placet: γ.αλλου, ε ην περ to μαυτεto δ ελθεγ μιυ. Cum is taceat Demetrius potius causas quaerendas esse dicit, quibus oraculorum vis ut illic ita in Graecia obscurata vel exstincta sit qualis transitus in sermonis cotidiani usu exsistit, verum in dialogo qui litteris mandatus sit hunc transitum non laudo cum proposita parum ConeX sint. Conectuntur quaestiones paululum per 'leombroti personam, cum a rebus Aegyptiacis in utroque sermone proficiscantur. Ad hoc dicor licet et in oraculis et in lucernis defectum paulatim sori. Sed ut lutarchus de hac propositorum propinquitate cogitaverit, tamen hic

conexus est artificiosior quam ut quaestiones revera sic coniungi possint. Quaestionem lucernarum ille tractare Volebat quae eum librum per se non expleret, hoc libro includebatur, praesertim cum utraque quaestione Cleombrotus honore assiceretur.

Tertius sermo c. 22-37 qui alteri immittitur paulo

artius cum hoc coniunctus esse videtur nani oritur ex

Cleombroti fabula c. 21 qui ipso hanc aliquid ad latonem pertinore indicaverat c. I in. 42, Πλατω αυτ0 παρεσχε et ἐυδοοιμον), Heracleo deinde rogat, qu0modo mythus ad Platonem pertineat v. p. 47, 2 α). Cleombrotus genios in alium mundum se conferre posuerat 421 CD,

Ρlat autem mundorum numerum non SSe immenSum

constituerat. Cum Cleombrotus hanc rem perstrinxiSSet, non incommodo accidebat, quod pauca de hoc numero dicebantur. Sed num oportebat ob causam tam parvam tantum sermonem moliri 3 Haec est digressio, ut Lamprias

concedit, cum argumentum Valde a propOSit receSSumm

cum OStea nusquam genios in alium mundum e Convertere commemoretur, etsi deos omnes adire omnes mundos

exponitur c. 30). Itaque verba illa Cleombroti qua initiodo laton fodit a lutarcho eo consilio addita esse apparet quo facilius hic sermo de mundis insereretur. Quaestionem quam de E cap. 11 paucis tractaverat, diligentius illustraro volebat. Et mihi hunc sermonem a lutarcho propterea insertum esse verisimile est ut Lampria fratris mortui doctrinam summopere laudaret. Nam Summa huius sermonis est Lampriae explicatio et interpretatio doctrinae Platonicae quae longe maximam sermonis partem obtinet e. 24-30, 32, 34-3T). Complures sententiae exponuntur et refelluntur, sed ne princeps quidem Lamprias

suam opinionem esse rectam amrmare audet de quo sermone . . 42 . Qua assensionis retentione laudata Demetrius statim sermonem refert 431 -υοtστεος ὁ λυτος)ad genios et Oraeulum. In prior huius de oraculo sermonis parte ubi variae explicandi rationses demonstrantur v. p. 41), quaestio iam fere ad finem adducta est Cleombrotus ceteri persuasisse videtur et id unum restat, ut princeps contentione remota pluribus explicet, quomodo defectus per genios efficiatur. Sed cum geniis maxima culpa defectus tributa esset, fieri vix poterat, quin de geniis ut de re obscura atque mystica, quae Semper multa caligine premebatur neque omnes non deleetabat, plura statim audire cuperent

et quaererent. Imprimis duae quaeStiones erupulo movebant, num mali genii essent et num genii mori possent cap. 16sqq.). Illud malos genios esse Xenocrates iam

posuerat in Omnesque eos esse Obnoxio passioni docuerant. I M. Ohlenet, oin orne Gotte 13 sqq. Meinge, en ahrates p. 80 sqq.