장음표시 사용
51쪽
dieris, vel scies, Vel habebis Τ) dum adSuMLuS, Scribe . . . X, 9, 3: Tu tamen etiam nunc mihi aliquid litterarum et maxime, si q/ιid ab Afranio. X, 18, 2. XIII, 9, 2 2l, 2. )XIV, 6, 1. Sed non solum ubi idem fere sonatu um ea d i verbum
atque audiendi vel sciendi a Cicerone in epistulis praetermiSSum St, Verum etiam Saepius Supplendum St, cum Sua
propria Vi usurpatum est ut in his ciam XVI, 17, 1 Cic.
ad Ir.): Sed heus tu qui κανων esse meorum Scriptorum Sol ,
unde illud tum κε θοι; XVI, 18, 3 Sed tu nulli si e tecum libellos' habes vel attidisti f. p. 2. Att. XIV, 6, 2 et, amne consules et tribunos plebis in biennium se habebimus , quos ille roluit XV, 2, 4 9, 1. XVI, 2. Q. D. III, 1, 3. Nonnullae autem sententiae viris doctis in suspicionem Venerunt. Velut Att. IX, 18, 2 Se legiones Schuelgio et Bootio, tui addiderunt habet. X, 10 4 Ocellam cuperem, si possem palam eSenbergio auctore, illi m. p. 122 negavit audiri licere habere ), 0. Scripsit cuperem habere , cum mentionem faceret sententiae, quae legitur X, 17, 3 Ocellam vellem haberemus. Ego vero nihil addendum credo. Sed intellegendum siVe habere sive convenire Vel videre, quae Verba Sic crebro mi SSR SSe, p. 8 Sq. demonstrab0. lam VII, , , Cic. d. reb.): Imperatorem liberalissimum aetatem opportuniSSimam, commendationem certe singularem, ut tibi unum timendum Su, ne .... Sane dura ellipSisisSi praesertim in ea epi-Stula, cuiu Sententiae ceterae plenae sunt itaque iam a Cratandro et Victorio verbum habes additum videmus ab h0 90St v. singularem, ab illo post V liberalissimum. Traiandrum es.
nain habendi verbum sic usurpari, intellegitur ex Att. XV, 4 b: eum acu vocabis, et si quid aflebis, quod placeat, scribes.' in sequente Sententia quod simuliae, continuo scietis quod Bo duramellipsim ratus Seripsit quod simul atque obtinuero, scies, Suo iure reprehendit Leh. I. I. p. 67.
secutuS est cf. m. p. 11). ait autem multo aptius inbes inter Imperatorem et liberal inseruit, quod mihi probatur. Cuius verbi ellipses, quas adhuc dixi, ab oratione limata abhorrent et et praeter communem conSuetudinem a Cicerone usurpatae sunt. Cotidiani Ver et familiaris sermonis proprius est ellipsis usus in iis Att. II, 40, 2 . . . e quidem
sed quid simile Ad Fadium Gallum scribit Cici, sana VII, 23, 2 Bacchus istas cum Musis Metelli comparas quid simile 'Ι ep. ad aetum, fana. IX, 15, 3 Cutidum mihi narras et illa tempora: quid simile In Hor sat. II, 3, 9 exstat: Quid simile isti Graeeus Aristippus Additum habendi verbum est in alia p. ad Paetum 1am. IX, 21, 1. Τ)Denique habendi verbum missum est interdum, ubi cum Substantivo coniunctium certam efficit notionem, quod idem monui de faciendi verbo p. 9, de dandi p. 71, agendi p. 4. Eiusmodi sunt Att. VII 12, 2 Ille iter Larinum habebat Draeger, . . I p. 177 θ. I, 1 Haec . . . cognovi nihil in consulibus nullum usquam delectum. IV, 1, 7 Postridie senatus frequens fuit es. m. p. 7 habebatur υ et omnes negarunt; de et nihil dubitandum est, quod fecit es. . ., cf. Leh. l. l. p. 62 Sq. δ). IV, 3, 3 in senatus postridie Idus. XVI, 9, 1 Cui ego, non posse senatum ante Kal. Jun. haberi Vel cogi . XVI, 1, 6 Putat senatum statim haberi posse, Vel cogi p08Se . Videtidi vel olivelliendi Verba saepius in epistulis Ciceronis desiderantur, it cum vidisse se hunc vel illum Cicero nuntiat et cum dubitat, utrum
' De Att. XIV, 6, 1 Nam de Octavio susque deque se habeo et dedam. VII, 31, 2 ut ne caput ne pedes Se habeant p. 103 dicendum mihi erit.' Q. D. II, 5, 34 quod ilis in Sardiniam iter habebat. f. rauSe, Stilistischo Bemeta gen gu Cicero Briesen Progr. Ηohenstein 1869. s. p. 28 adn. 1.ε Hidendi verbum in sermone familiari aeque usurpatum Sse atque
comveniendi, monuit rause l. l.
52쪽
eum, de quo Scribit. vi Surus Sit necne. Cuius ellipsis exempla sunt Att. IX. 11. 1 quod cum e viatore quodam esset auditum, qui se dieeret eum in Ahila vidisse). .... XIV, 10 3 Octarius Neapolim renit XIV. l. ibi eum Balbus matre postridie. Futurum tempus Supplebimus Att. XII. 29. 1 Sili , tit scribis. sc te conveniet). XIII, 2. et tame γιPisoneam, Sicubi se eum videris , de auro appellabis)'): Sic es. m. p. 13 ad p. ad Att. XIII, 12 4 ci. p. 83 ubi de . . disputavi.J. et similiter Leh. . . . . T. XIII, 40. 1. XV. 13, 1. 20, 3. XVI. . . De Att. X. 10. 4: Ocellam cuperem f. p. 86. Verbi . t titio uitiis Aio Sane propria est sermonis cotidiani itaque reii uenter occurlit cum in Plauti et orentii comoediis tum in phil0s0phicis Cicer0nis scriptis et maxime in epistulis. Surpata autem est haec elli psis praecipue ubi is qui scribit ab explicandare desistens ad novam orationis partem transit: cf. p. 24
56 67 73 82 85.-, Atque tale aliquid legitur Att. XII, IT: Quumquum quid i ad mer XIV. 3, 2 Sed quid haec ad nos XV, . . : Etsi quid . ad me: sana. III, 13, 2 Cic. ad App.): Sed hoe nihil ud te. In simplici deinde et incondita oratione saepius haec ellipsis exstat: Apud Livium XXXIV, 32 Quid od ros Romani In Cic. Verr. II, 1. 124 Quid ad eum. qui ius diei Pro ex Roscio
quod idoni audisndum vid0tur Att. XIII, 29 3 Clodiam igitur nisi mavis ex l, 4 Sed auredere Othonem sumi aure fiendi Verbum. hoc ellipsis usu dixerunt Ramsh. l. l. p. 1015 g 208. 2. Zumptius 770. uo. 240, 6. II f. ad sana. IIX, I, 118. Leh. l. l. p. 10, 66. Omnibus his locis es. m. p. 127. post quid addidit iii Bait id addidit lam. IX, 26, 3 fortasse addendum putavit Att. XII. 17. non addidit Att. XV, 13 7 Bo et Att. XII, 1 et XV 13 7 codici M scripturam Servavit idque almio ad Cic. pro Sex. Roscio Amerino 33, 2 auctore recis secit.
c0m. Quid ad te In p. ad Paetum fam. IX. 26, 3 Quid ad te Interdum Cicero etiam hac locutione usus Si Verum quid ad rem, quod legitur in or pro Sex. R0sei , Ana ri 2 in Pliii. 0r. II, 5 et 2. In ep. ad Att. XII. 40 2 legitur quam bene, nihil ad rem. Att. XIII, 21, 7:
accedit, si quid hoc ad rem M'rMεστερος est etiam quam
Qu0 in Caelii pistula ad Cic. data sum. IIX, 1. 4. X- stat Quod ad Caesarem crebri et non belli de eo rumorem . . reniunt, nihil mutandum est. Itaque suo iure Burg. l. l. 38, esenberpium, qui em.' p. 18, et Streicherum, qui in comment philol. Jen. II, p. 2l inter Quod et ad excidisse putaVerunt attinet reprehendit recte enim m0nuit, hancellipsim defendi cum exemplis eiusmodi, qualia Supra mem0raVi, tum l0co ipsi u Ciceronis, qui, cum ei Saepe pleniore formulauSuS SSet, tamen e vulgari usu verbum misit in p. ad
Qu. i'. II, , T quod ad Ponumniam, si tibi videtur, scribas et elim. Similes ellipses collegit Burgius . . et 0f. I. 118 ad fam. IX, 1. . omissi Interest verbi')n0nnulla in epistulis exempla leguntur. Qu0 verbum in familiari sermone saepius etiam ab aliis Scriptoribus praetermiSSum esse intellegimus ex Plauti Amph. 1003 III, 4, 2w: Quid id id om in Inss. nunc inseritur cf. Leh. l. l. p. 7 mea et ex Senecae epp. XIV, 3, 19 ubi Vahlenus in pr00emio ib. a. 188 p. 0 codicum seripturam: Quid enim, inquit, mea Servandam Sse demonstravit. Eadem ellipsis etiam in Senecae patris controv. exstat p. 15. 24 sed. iessi.): Nihil inquit, mea, an tu cogaris. Quae in Ciceronis epistulis huius ellipsis exempla leguntur, fere omnia viris doctis in suspici0nem Venerunt velut Att. IV, b, 3 quid enim tua sed viderimus, ubi es in adn. ad in . . dubitat, excideritne interest vel
53쪽
refert sed iniuria nam in simili orationis forma hoc verbum etiam desideratur in Brut. p. ad Att. Brut. I, 17, 5 quid enim noStra, victum esse Antomum Sed hoc tuoque loco es.sem. p. 14 refert aut interest excidisse Suspicatu eSt, qu0d audiri vix possit. Sed viro illi doctissimo assentiri nullo modum possum quid enim illi Sententiis quas ex Senecarum epistulis et controversiis supra attuli, similiu est quam haec dicendi forma Itaque, quamquam hanc aut epiStulam Subditam esse dicunt, tamen Lehmanno - . l. p. 9 - plane assentior, hunc locum et Ciceroniano illo loco, Att. IV, . , et Senecae p. XIV. 3. I et Senecae patri c0ntro v. p. i5,24 defendi neque aliter Becher iudicavit, in M. R. 37, 1882, p. 9 l. qui interest vel refert audiri iubet vetat in textum
inSeri. Quae fani. IX, 6, I. Cic. d. Varr. leguntur in codice sic tradita iunt Fucium res illum quod rogatu Sum, ut eorum, quae tempori huius sint quae tua audiero, ne quid ignores Sed haec iam medii aevi epistularum editoribus propter Sententiam quae tua audiero Suspecta fuerunt itaque editiones nostrae coniecturi affluunt, luas Omne enumerare longum est: cf. alteri et esen bergi adnotationes ad h. l. Viri docti omnes, quicumque hunc locum Sanandum putaVerunt, inde profecti esse mihi videntur, fieri non p0sse, ut infinitivus interesse audiatur. Itaque pars eorum omni modo id verbum inserere studuit velut Schue., eS., RSSer, at Stua corruptum rata, pronomen omnino Sustulit, cum Scriberent quaece Vel quaecumque Vel quacumque via. Quo in eo erraSSe credo, quod non Viderunt, Verbi quae tua audiero X- pleri antecedentia quae temporis huius sint. Dixit enim Cicero, SeSe facturum, quod rogatu eSSet ideoque Scripturum, quae temporis huius eSSent, ita tamen ut ea maXime daret, quae Varronis interesse audiret. Unde equitur, pr0nomine tua carere nos non poSSθ. De infinitivo autem interesse, qui non minus neceSSarius est quam pronomen tua, Sic perSuasum habeo, hunc in nas non excidisse. Sed a Cicerone praetermissum esse: etenim totius irationis conformatione
quid audire debeamus, facile apparet. Λ e fidit Τ Iiuiusque verbi quaedam formae in his fere sententiis omissae mihi videntur:
Ait XIV, 19, 1 quam commode autem, quod .... Scripserum VI, 6, 1 Illi satis opportune tuo sinus fuerunt In Cic. p. ad D. Brut, lam. XI, 14, 3:n tant praeter
In iis ver0, quid audiendum nobis sit, utrum verbi fieri Drmae an accidendi, dubium an est At XIV 11 1 Nunc ad ea, quae deinde XV, 13, 4: sed ne quid ante se fui et uocidati. XVI, 5, 3 . . . narravit illum valde
m0rar . . . . invectantem, Si qui forte casus.
Disserendi verbum num e usu qu0dam familiari in epistulis a Cicerone omissum Sit, pro certo haud affirmaverim eiusmodi enim non est hoc Verbum, quod tam frequenter occurat in sermone quam faciendi vel astendi vel scribendi similiaque verba neque tale, 'u0d, cum in ratione usurpandum est facile silentio praetermittatur magis mirandum est, m0nnullan in Ciceronis epistulis legi sententias, quae sive differendi sive proferendi Verb' carent suarum rana ista in in epistulae ad Atticum I, 17 ubi mes nextum in AE codices mendose traditum emendavit, cum vocabula sic distingueret Quid aliud scribam ad te quid' multa sunt, sed in aliud tempus se differ0J exspectare velis, cures, ut Sciam. Venio nunc ad alterum locum, qui exstat in p. ad Att. XIII, 30, 2 sed in eius epistula nihil erat novi, nisi auctionem brduum: Sic Vulgo in s legitur, quam scripturam Bait et
Rectius fortasse p. 62, ubi de omissis verbiori Armis verba secim adia0tati0ne de hac ellipsi dicendum mihi fuit. '
54쪽
Bo Suo iure et Varunt. es autent, qui e m. p. 33 nisim etionem bid/ι Seribendum censuit, cuni Manutio in eo erravit quod inlinitivum fore a Cicerone missum Ilutavit. Multo rectius de h0 loco B0. Sensit, qui cum Sese revocaret ad ep. ad Att. XIII, 14, 1 quo si labrius volent uoferre diem, poterunt τὸ biduum vel tridit mn, vidit, non fore. Sed prolatam esse intellegere nos debere i).
Restat, ut de illo loco pauca verba faciam qui est in ep. Marci Ciceronis ad . r. II, 13, 3 M. Curtio tribunu-
tum ab eo petivi - .... - , sed in alterum annum id et Curtius ita olebat. Ut expleatur oratio sed in alterum annum, intellegamus necesSe est ut reiectus sum aut dilatum
est vel dilata res est j iiii 0rum quid liuic loco aptius Sit nescio. Hae fere Sunt sententiae quae disserendi Verb0 carere mihi videntur: liuiniis autem l0cis additum est, velut Att.
X, 14, 3 fam. VII, 4 Cic. ad Mar.). X, 12, 3 Cic. ad
Planc. bis Q. r. II. 3, 2. Dueendi iioque verbuIn nonnumquam mira ellipsi Cicero in epistulis, si uas ad Atticum misit, supplendum reliquit Legimus enim Att. V II,3:
Cicerones nostros Deiotarus sidius. . . . . Secum in regnum
sc duxit. l. VI. 9, 5 Idibus et has dedi litteras, quo die, ut O ibis, Caesar Placentiam legiones V ducturus erat. . IX, 10, 3 Mihi autem haeserunt illa male arquinius, qui Porsenam qui Octarium Mamilium contra patriam
ubi male es. em. - p. 1 T). o. Leh. l. l. p. 95 Verbum addendum censuerunt; cf. p. 9. XIV. 10, 3 Quod
quaeris iamne ad centena Cluviant rur), adrenture videtur ex sequentis epistulae De Cluviano - . . . . , res, ad centena perducitur Verbum perducendi Sumendum St.
Verba raro desiderantur in epistulis cuius ellipsis exempla Si paulo ae euratius consideremus, apparet, omisSa haec VerbaeSSe tum, cum Cicero niuio perturbatus oratione concitata utebatur aut cum alii epistulae respondens quam brevissime scribebat. Illius modi autem haec sunt Att. IX, 18 1: Sitium a fuit, ut ille quasi .ritum quaerens, ut deliberarem. XII, 5, 1 Quod autem os, in hanc rem θανον te Se petere .
XII, 7, 1 duo attuli . . . . non Sati eSSe S haec arma re iquisSemus etiam contraria Sc petituros OS SSe r
In resp0ndenda epistula deest verbum it XV, 4, 2: Quod te a Bruto scribis Se rogariJ de coniecturis, quibuSamuit haec sententia, dixi p. 33 adn. l. - FortaSSe huc referendum est, qu0 XVI. 9 initio exstat Dinae uno die mihi litterae ab Octariano, se in quibus vel quibus nunc quidum Se hori itur . ut Romum statim veniam. Sed est summa breVi- loquentia tota epistula et admodum abrupta orationet Nescio an recte his addam illud, quod in Cic. p. ad Fadium Gallum fam. VII. 23, 2 scriptum est Martis vero Signum quo mihi pacis auctori se optem vel petam; Sed Draeger, . l. I p. li audit prodesti ). Sed quod in Cic. p. ad er. , fana XIV, 2 legimus ibi ut sint omnia parata, ... labrum si in balineo non est, ut sit nihil habet miri nam Veterum scriptorum et imprimis Catonis haec dicendi forma, praemiSS N Vel ti, propria est; cuius usus exempla multa c0ngessit Il0lt Zius, . . II, p. 161 Sq. cf. etiam Draeger, .
Venio nunc ad ea sententias, in quibus pars Vir0rum doctorum in s velim vel fae ante alteram conjunctivi prae- Senti per80nam in sententiis qualis est haec Att. IV, 4: quo die venies, utique cum tuis nud Die sis excidisse opinata 1;
y Similia sunt Hor epist. I, 5 12 Otio mihi fortunam, si sen conceditur uti Se optem, quaeram.). V. m. II, 19 7 c, mihi fortunam, quae
55쪽
est, pars servata c0dicum Scriptura nihil mutandum censuit. Sed prius quam ad ipsa exempla accedamus, deliberemus oportet, utrum concedendum Sit, Ciceronem interdum secunda coniunctivi praesentis persona pro imperativo in epistulis usum esse, necne. Constat enim inter grammatic0S, aureae latinitatis, quae vocatur Scriptore non admisisse in limata certe oratione eam Verborum compoSitionem, ut aedifices idem Sonaret quod aedis ea Sed semper sic egiSSe ut aedifices nostro sermone reddendum esset an soli bauent
teres autem, apud Plautum et Terentium, Saepius antiquus ille et vulgaris Su occurrit, quo altera perS0na coniuncti Vipraesentis de subiecto finito pro imperativo ponitur cf. Η0lt Ze,
usum quamquam Cicero in orationibus semper servaVit, tamen in epistulis multa leguntur exempla siuae hanc legem Vertere videntur. 0nnulli autem viri docti, quippe qui sic sibi persuaderent, talia apud Ciceronem stare nullo m0d0 0SSe, 0mnes fere hos locos coniecturis temptaverunt, cum aut fac aut
relim aut simile aliquid adderent. In quibus primo l0co commemorandus Si C. F. . ueller, qui in libello inscripto coniecturae Tullianae rogr. Koenigsber 1860 p. 9 sq. et in J Jhrb. 1. Phil. 1861 LXXXIII, p. 72, adn. id studuit, ut demonstraret, aut intercidisse aliquod hortandi vel rogandi Verbum in libris, aut coniunctivum pendere a tali verbo paul0 ante posito. Sed ego fateor, 0nge aliter me de hac re iudicare etenim cum sua sponte veri simili vix est, de duodetriginta similibus exemplis duodecim scribae err0re Vitiata et eorrupta esse idque in militis Cicer0nis epistulis.
i ii Livii libin se aliud posteriores ii usus frequens Si es. Zumst. l. l. ΚuehnaSt, Livian Synt. Berotini 1872 p. 227, qui nonnulla eiuSm0di exempla collegit III, 48 ignosce, Sinas , VI, 12. 10. XII, 3 H. XXV. 29. 6. XXVI, 50, 7. - Ante Livium in Corn. ep. PauS. II. talo aliquid legitur.
tum vel maxime, si respicimus, miram hane familiarem dicendi Drmam n0 esse, qua Ciceronem nisi in litteris ad familiarissimos homines datis usum non esse notissimum est. Qua de causa uelleri coniecturae vehementer mihi displicent ita, ut nec illi vir docto assentia nec ceteris, velut alter et Veselibergio qui nonnumquam a codicum Scriptura re
In enumerandis eiusmodi sententiis primo loco eas afferam. quas uelleri l. l. mutata interpungendi ratione sanari p08Se putavit: Sunt autem haec: Att. IV, . . V, 1 5.
etiam tu id facere. - - ut commemor , . . . ., quuntu=u . . . debeamuS, ut . . . publicano cum Graeci . . . .
coniungas. Sed et ab iis his IIJ, , hoc petas, ut . . .
patiuntur, uel SerVaVit, ita tamen, ut ante sed non punctum, Sed comma poneret. Sed ait et es . alintio praeeunte Symb. crit p. 1 Sq. ScripSerunt . . . coniungamet ab iis . . ., quod mihi multo minus placet quam codicum Scriptura male enim coniunguntur ut publieanos cum Graecis coniungas et ablis potas, ut patiantur; rectius mihi videtur, alteram adhortati0nem hoc petas opp0n iis, quae ex priore m0nitione ut commemores Sequuntur ut coniungus u faciendi aut a rogandi verbo in illo latente pendere vult uel coniunctivum in Cic. p. ad Silium, fam. XIII, 64, tuque, si ea feceris . . . . , ratissimum mihi feceris
y De altura coniunctivi persecti ut s0na pro imperativo usu lata vide Loch, Gebmueli des viperativus ei Plautus. r0gr. Memel 18TI, p. 20. sam XV, 17, 4 Cic. ad Cass. Scripsit eum dabis posthac Equi domum
litterarum mei memineris.' Simit ali tui logitur in libello de pet cons. qui Quinti Cic. 8Seiure negatur, IIX, 30-31 Totam Italiam fac ut . . . comprehensam abeaS,ne . . . sanare . . . . emfuiras, eosque cox Scas, appetas, consirmes, cures.
56쪽
primuin de PauSania est. Sustente rem h0οτalde te rosso . deinde Nysaeos habetis tibi commendatissimos Sequuntur postremo duae Sententiae, in luIbus post hortationem negativam addita est ασροδίτως affirmativa: In p. ad lancum, sam X, 6, 2 Cic. ScripSita . . . scanimo esse debes, ut nihil huc reicius 6Γ . . . . a Senatueonsilium petend/ιm putes, ipse tibi is Senatus, ducet, Sequare, cures. ut Alterum Xemplum legimus in Cic. ep. ad Tiron. lam XVI, 9 4 Ioeliquum est ut . . . te pe
Hae fere sunt sententiae, in quibus uel coniunctIVI secundam iersonam mon pro imperativo Surpatam, Sed ab antecedente hortandi verbo pendere putavit. At tu in ei
vires illi docto libenter assenti0r, quod Att. X, 15 4 XI, 24, 5 XV, 26 fam. X. 6, 2 XIV, 2 XVI, 9 4. Q
fr. I, 3 10 a relim vel fue vel admoneo coniunctiVil pendere monuit sed num haec coniectura etiam in favi. IX et Q. D. I. 12. i, servatam codicis scriptura iiuadret pro certo equidem non affirmaverim, praesertim si Burgii iudicium respicio l. l. p. 28 ad Caelii p. a Cici sana. IX, , , ubi
monuit, perscribas coniunctivum de Subiecto inito pro imperatives positum inuti qui et vulgari sermonis proprium SSe: nam et hoc loco et illo altero, iuem ultra dixi, tam multa inter utrumque verbum interiecta Sunt ut putare nobi VIX liceat. coniunctivum in L praecedens Verbum pertinere Belisiuum est, ut breViter moneam, in omnibus fere sententIIS a me modo allatis singulas admonitiones aut Omnino muδDως
positas esse, velut Att. V, 1, 5 X, 15 4; XV, 26, b sam. X, 16, 2 XVI, 9 4. XIV, 21 N. r. I, 3. 0, aut earum
extrema parte sine copula additas esse. ut Att. V 6, 4, Sequuntur deinde apud uellerum novem quae reStant
exempla, de quibus singillatim viri doctus Hisputavit Ae
i De Att. V. 12. 3. quem locuti inter has sententias attulit uel. sed luem aliter intellegendum puto, dicam pagina inSequente.
primum quidem, quae Att. V. 12, 3 exstant, virorum doctorum coniecturis sic emendata sunt cui rei fugerat me reScribere, de Strue laterum, plane rogo, de aqua si quid poterit fieri, eo Si animo, quo Sole esse. Sed tota sententia huius loci non est: etenim Verba eo sis animo sic intellegenda sunt, ut altera coniunctivi praesentis persona non imperativi 0eo Stet, Sed pendeat a Verbo rogo, omissa ut particula, ita ut
verbis hic insit sensus: De strue laterum et de aqua, si quid poteaut fieri, plane rogo, ut eo sis animo, quo Sole eSSei). t in sermone cotidiano saepius omitti notissimum est: cf. Schmal in eitschr. f. d. Gymn. es XV, 1881 et ue .. l. l. II, p. 808, 2-). In epistulis plurima huius ellipsis exempla exstant velut it IV, 14. 2. Brut ad Cic. I. 6, 2 6 4 13, 1. Vatin ad Cist, sam. V. 10. b. Cic. ad Fad. lam V, 18, 1. Plancus ad ita fana X. 21, 7 bis et 24, 8. Brutus et Cass. ad Alit., fana XI, 2, 3 et 3, 4. Brut ad Cic. fana XI, 9, 1. - Praesertim in sententiis, in quibus ab nuntiat finali alterum enuntiatum inale pendet, prius ut saepius desideratur velut Att.
III, 1 quamobrem te oro, des operam, Ni me Statim conSequare.
Similiter III. 25. VII, 12, 1. Lentulus ad Cici, iam XII, 14 4. Cic. ad CraSSip., fana XIII, 9, 3. Cic. ad Acit. XIII, 3 et 39. Cic. ad Th0rm. XIII 57, 2 multisque aliis
locis haec omissi apparet. - Α ne luis isendat in avi discubimembri exempli causa similia ponam, quae leguntur Att. IV, 14 2 si quid forte de comitiis, de re publica Att. XIII, 37, 4: De ladiatoribus, de ceteris, quae scribis ἀνεμοφορζτα, facies me cotidie certiorem Fam XIII, 68, 1 Cita ad Servit.).sam XV, 20, 3 Cici ad Treb.). Deinde de iis uel dixit, quae in Ciceronis p. ad Pae-
Τ Paulo aliter uel. l. l. p. 10, ha0 distinxit De strue laterum stine uiater alle UmStaonden ror eo ris animo, quo soles esse de aqua quoniam plane ron possum rogo si quid feri poterit W0 00glichi eo sis animo, quo
De hac paratautica dicendi orna vid melinust l. l. p. 62-63.
57쪽
tuni, sam. IX, 16, 2 legitntur, tibi codici Scriptui am nunc cun tam aequo animo bona perdas. Non eo ita consilio, ut, eum me hospitio recipias, aestimationem te aliquam putes accipere viri docti excepto uno altero plane alienam a Ciceronis genere Scribendi esse iudicaverunt. Sed qu0d ueller0, Madvigio advers. crit. III, p. 163), WeSenbergio, elim anno p 91 placuit mihi n0n probatur: etenim tuamquam
c0ncedendum est, ab limata et ornata oratione talem dietionem ituali est non eo is consilio, prorSUS abh0rrere, tamen in epistula ad Paetum data fluocum magna micit Iaconiunctus erat, hic Sermo familiaris nihil habet miri. Ut hoc loco coniunctivum ires imperativo Surpatum Muel serendum negavit. Sic etiam in his sententiis mancam codicum scripturam arbitratus St Att. XII, 29, 2 . . . H-tellexi tibi rideri me inpio et ivlbo ut iri diligi cum iis sic II ex edd. 0m et dens scripsit in is mali. communices quanto opere et quare relim hortos ubi Vel juc vel telim intercidisse ratus ist. Ego vero Humanno SSent10r, qui in adn. ad iam XVI. 9. I p. 61)' nihil mutandum iudicavit. Similia sunt. tuae exstant Att. IV. a erentes, utique cum tuis fui me sis IV, 19, 2: mi die dine enieS. tu, Si me amas apud me cum tuis muneus V lo. in II recte sic tradita ad nos puto sed feremus. 0d0, Si me amas, Sit annus assis tu ad tempus restitutum '0 est ex depraVait adsit uti tempus, ut sentitum fidum Sic M ; esu uom. senatum it u uecti in M. B. XI, p. 13 excites Sed etiam hos loc0s uel et Bait. 0niecturi temptaVerunt. Se iuuntur tre Sententiae, tu luibus coniunctivus Viris
d0ctis ii suspici0nem venit, Att. XII. GT, Tu mihi de Canini naufragio q/ asi dubiu misisti . scribas i sit rata si quideri certius. Att. 3Ι, b Tu mihi, tu polliceris, ἘρTulliola mea, id est de Dollabella, perscribus Sico; perscribes M) Att. 3, 10, s suum primum poteris, tuu 0nsilia d
me scribas, ut Sciam, quid assas . . . . - Recte, pinor, criticI de his sententiis. Xcepta ea, quam primo loco commemoraVi,
dubitaverunt nam quod Ait 10, 5 anio Quam in 'legitur in restim vel iuncti in m is h. vel iunctim in ), cum neutrum probari posset, recte iam in priore edition in Turelim mutatuni est a Bootio, sillam Onieeturam 'eceperunt El. et Nes. In altera sententia. Att. VI, codex futurum tempus exhibet comi metivus perscribas exstat in . Restat una sententia Att. IJ 37, 4, in qua iam r. scribes legendum censuit, eunti lue secuti sunt editores praeter B00tium et I lolgium. Eiluidsem his ossentiri malim mantiqua miluam in uno libro XII epp. ad it dat. Ciceronem decies scribes, quinquies Him seribas aliquoties seribe dixisse Muel. l. l. monuit, tamen, cum ceteris locis iure coniunctivum mutari negaverimus etiam Joc loco i0dicum scripturam Servemus necesse est u0d in Verbo iseniendi vel adesse licebat, id non licebit in verbo seribendi 8 - 0rtasse cum his recte coniunguntur', quae Att. XVI, I, 8 legimus Walde sum commotus etsi idem te scribere sperare melius ita plane relim si dicas durimum Malut et lauarissimae Atticae. velim, et Micus et ed. 0m. Vulgo velim et dicas M. ;Sic etiam, recte, ut mihi videtur 0. scripsit Balteri coniectura relim et ei dicas et Nesenbergi velim. Ei dices vel elim. Et ei dices minus placent. - Dubitari potest, num iure in ep. ad Att. XV 26 4 coniunctivum loquare in futurum tempus loquere mutatus sit: legimus enim primum in lara graph quarta futurum tempus Aelium cura liberabis deinde c0niunctivum Item de cillo Thuliano capite libere cum Cascelli loquare tum in enuntiato nimis corrupto Octavam partem .... memineris coniunctivum; denique in paragrapho quinta): Non si quiderit, Scriba ad .e Λαιm saepissime velim, Varroni, quemadmodum tibi mundani, memineris eaecuSare
tarditatem litterarum mearum de uelleri coniectura, memineris ab antecedente velim pendere, dixi p. 95J Quae cum
58쪽
ita sint, cum semel Cicero futuro tempore usus Sit, iis coniunctivo, bis coniunctivo a relim pendente ViX SSe put0, cur cum relli 0. Muellero, altero, Bootio, esenbergio loquere scribamus; sed certi aliquid Statui non potest. luia et eorruptissimus totus locus is et oratio su utina breViloquentia. Haud scio an recte cum illa orationis forma Octuram partem
memineris . . . . Scribas ad me itam a iissime elim
comparentur, quae XStant in p. adaerentiam, sam. XIV, 4, 3, spinor si usum si est spes noStri reditus, eam confirmes et rem adiures; sin tit esso metuo, tranSactum est, quoquo modo potes ad me ac renitis, nisi forte in hac Sententia prior coniunctivus a verbo fac pendet. Ern et Sch. Scripserunt adiuves. Sin recentiore edit0reS, ut ego modo ScripSi adiunes Sin. Restat, ut de tribus exemplis pauca Verba faciam quae
Muel. in ulne disputati0nis attulit. ulu coniunctivi alteram personam ab ipso quidem Cicerone positam esse censet, ita tamen, ut pro imperativo posita non it, Sed dicta de praesenti et nostro Sermone aeddenda it solliest Quam Muelleri coniecturam duabus de causis probare n0lim primunt enim nuSquam grammatic0 Simile aliquid atque uellerum suspicatos esse vidi: nam in libris nisi de coniunctivo imperfecti sic usurpato nihil praecipiunt Deinde etiam, qui inest sententiis, Sensus tali coniecturae obstat, lu0 apparebit, Si in singula exempla lauto accuratius inquiramus Quorum
unum legitur Att. I, 1 T. 11 . . . . ea Spectare illis cures,
ut sciam, de illi, dixi 91. Id tamen AEatis Hillacide apparet, in Ciceronis verbis hunc inesse sensum multa etiam sunt quae uecum communicem. Sex in aliud tempus ea disseram. Quod c0nsilium, Si tibi placet, cura, ut de hac re
certior fiam, i. e. Scribe, ut Sciam, utrum SSentiari necne.
Similiter etiam in Cic. p. ad Paetum coniunctivi Secundam perSonam pro imperativo usurpatam luto, dam IX, 26, 1: interroga, Cicero, Quid . . . faciam .... instar cruciemne me quid assequar deinde quem ad finem Resp0ndet Paetus: Virus in litteris hoc est n0stro sermone Lebe docuden issenscha stetit 0n est Du solites deis isse, Schusten lebent His verbis apte comparatur, tuo exstat in H0ratii Sat. II, 1, 4 Sq . . . . Trebati, Quid faciam, praescribe
Quiescas Ne fucium, inquis omnino versus Aio e. q. S. - eque nemo mihi persuadebit, ea, quae Cic. ad Terentiam Scripsit, fana XIV, 4, 3 cf. p. 100J, opinor sic
agam: si est Spes nostri reditus, eam constrine et rem di tres,
dii iure die uehel quod facile intellegi potest e sequentibus
Εx iis, quae dixi, apparet, viros d0etos alios cotidianam liane orationis formam - 0niunctivi alteram perS0nam pro imperativo n0nnumquam a Cicerone in epistulis usurpari probaViSSe, ali 0 abh0rrere eam a Ciceronis genere dicendi iudicasse. Illorum autem in numero sunt praeter Ernestium et Schuelgium imprimis L Η0 f., o. in his Muel et Bait., qui omnes illius coniecturas in textum recepit; es. Vero animo pependisse mihi Videtur, quam partem sequeretur inteXtu enim, Servata c0dicum scriptura, coniunctivum de- sendit, in adn0tati0ne 0rum iudicium pr0basse Videtur, qui talem verborum conformationsem alienam a Ciceronis genere dicendi putavorunt. Ego quid de hac re Sentirem, Supra p. 94 iam patefeci persuasum mihi est, uellerum quique eum sunt Secuti, cum inde profecti sint, Ciceronem, quod in limata et p0lita rati0ne nutabluam coniunctivum pro imperatiVoposuerit, id ne in epistulis quidem admisisse, nimis longe a veritate aberrasse. Nam in Cicer0nis litteris multa leguntur, quae e0tidiani maxime et familiaris serm0nis propria Sulli: eiusmodi autem hanc quoque orati0ni formam esse l. i. ex Plauti et Terentii 0moediis c0mprobavi. Quae cum ita sint, nihil est, cur c0dicum Scripturam mutemus, cur pr0 coniunctivo aut futurum tempus scribamus, aut fac vel elim
59쪽
In Exelamatiori everbum omissum est in his sententiis Att. IV, 7 1: De Apollonio, quod scribis, qui illi di irati se sint.).
X, 15, 4 Sed di istos se perdilint)l XVI, I, 1 Di hercule istis XVI, 11, 5 Di istis XV, 20 3 IJ ilii
mortuo, qui umquam Buthrotum i). Sunt autoni haec dietacum reticentia quadam, quia Cicero Verebatur, ne, Si plena
Sententia esset, aeri tui committeret cf. 0lt Ze l. l. II p. 23 ad Plaut. Pers. II, 4, 25 Qui te di deaeque - scis. quid hinc Hrro dicturus fuerim; tui vir doctus p. 22 scribit, in verbis mali minis saepius ellipsim exstare, Velut et . Andr. IV, 5, 8 Itune Mysis' sc mortua est 3 Cui sententiae conferamus licet Att. III. 19, 2 mi hi uirus ut iter ad salutem dabit aut, quod scripsi supra Sc. 0rtem). Att. IX, 15, 2 nihil ea pedio, nisi tit aut ab hoc tamqvum Q. Mucius Sc. intersciar), aut ab illo tamquam L. Scipio Sc. proscribar.). sam. IX, 18 4 in p. ad Paet.): satius St, hic cruditate, quam istic fame Sc. Iterire). Fortasse in simili ellipsi verbum deest in his sententiis: Att. XIII. 5. 1 Sp. Mummium putaram in decem legatis fuisse sed videlicet etenim ενλογον, fratri fuisse , fuit enim ad Corinthum, et Att. XIII. 20 4 I utas autem me oluisse ubi- quid, quod perfectum non sit Non licet sellieet sententiam
Suam, Sed tamen quae . . . . Utroitu loco nonnulli editores mancam orationem existimaverunt. Miror fluidem, Vir0S
doctos adhuc fugisse, tuanta sit utriusque l0ci similitas nisallor, in neutro enuntiato quicquam addendum est. Veritus est enim Cicero concedere, altero loco, Se errariSS - et iocatus verbum misit, quasi mali ominis esset altero loco, Attica sane cum ironia, se de re quadam aliter nunc Sentireat lue antea, id est, Sententiam se mutaSSe.
Extrema iam hac disputati0ne earum mentionem faciam
3 Sed multo saepius verbum additum est D eiusmodi exempla attulit Κuehner, II. 1 p. 138.
Νelitentia ruin quae proverbialiter dietae' verbo areiit;
quae omissi plerumque n0n e usu quodam communi AEX-ceptis pauci locis, facta est, sed p0tius ex brevitatis studio per enim multis l0cis apparet, satis habuisse Ciceronem, uno vel altero proverbii vocabulo dici obiter significaSSe quid ipse sentiret; qu referendae sunt eae maxime Sententiae, quae Graecum continent proverbium. Inter ea verba quae tali in sententia silenti Cicero praeteriit, nonnulla occurrunt qu0rum ellipsis saepius in epistulis legitur. Ac primum quidem verbi esse formae desiderantur in his:
Att. VII, 3, 2 Quid si hoc melius quod idem Scriptum Videmus in Cic. p. ad Silium, sam XIII, T. Ait II, 12, 3
de rebus turbatis dieit sed tota res etiam nunc luctuat, κατοπωος τρυξ Sc. εστ Vel est.). II ep. Cic. ad ir. sana XVI,
Verbum veniendi desideratur Att. XII, 1, 2 qt id cum coram Sumus et Iarrimus, quidquid in buco- se venio et similiter in Cic. p. ad Paetum ibi loquor, quod in solum tu dieitur δ). Diseedendi verbum Supplendum est in Cic. p. ad Fadium Gallum fani VII, 25, 2 Urge igitur, nec transverSum unguem, quod aiunt a stilo in simili ellipsi omissum est Ait, VII, 3, 11 Mihi certum est ab honestissima sententia digit Munusquam liena est rati Att. XIII, 20 4. Aeeipiendi verbum desideratur in Cic. p. ad Att. V, 206 Interea e Cappadocia ne Hlum quidem; cf. p. 72. Habendi verbum in his Att. XIV, 6, 1 nam de Octavio usque deque ). In ep. ad Curium, lam VII, 31, 2 propter tuas res
ita contractuS. tu, quemadmodum Scribis, nec caput nec pedes. δ) cf. Landgias, Bl. f. d. Bayr Gyna. Mes. 1880. XVI p. 274 et
3 17 Sil. - munica propior passio Plaut in trin. 1154. ' Additum verbum legimus it. I, 12, 4. VII, 10. XIV. 7, 2. s. Rebling, Vers. einer tiarayteristit de lat. UmgangSApr. Κiel p. 31 et 33. 3 I eousque degire fero vel habeo s. Oeli. . . XVI, 9; legitur otiam apud Plaut. Amph. ΙΙΙ, 2, 5 hoc proverbium. 9 cf. Laudgras, Bl. s. d. bayr. Gym. es. l. l.
60쪽
istro: si ir ' et disce a me ποοurou δεας quas quaeriS; etsi sus Minerram i). Venio nunc ad ea exempla in quibus verbum Cicero supplendum reliquit, sive estinanter scripsit, Sive putaVit, ea quae Scripsisset. Satis esse ad intellegendam sententiam. Sicineitandi verbum semel. ni fallor, omissum est: it. XIII, 45, 2 Qim me hortaris, ut eos dies consumam in philosophia explicandu eurrentem tu quidem Sed XQ. D. II, 13, 2 Quure fucis tu quidem fraterne, quod te hortaris sed nu hercule currentem nunc quidem et ex Att. V. 9, 1 tu saepe tu me currentem hortatus es et ex it. VI, 7, 1 me quidem certe multum hortiante, sed eurrentem h0rtandi verbum illo loco supplendum nobis esset nisi haec exstarent: sam XV, 15, 3 Cic. ad Cass.) esso, qui festinari ut Caesarem
. . . . redeuntem ad pacem currententi tu aiunt incitarem . . . .
et de r. II, 44, 186 facilius est enim currentem, ut aiunt, incitare unde apparet, usitatam proverbii larinam fuisse currentem incitare, tuo Scrilitum invenimus ei iam Q. r. I. 1, 16, 45 . . . ut curentem incitasse ideatur. η)Att. XVI, 14, 3 Sed tit aliud eae alio, mihi non est dubium, quis . . . Verbum incidit c0gitatione addendum esse ex Ter Heaut III, 3, 37 apparet, ubi haec sunt Dieam: τεrum, tit aliud eae alio incidit. Haud scio an recte Att. IX. 5. 2 . . . maiore nostri funestiorem diem esse voluerunt Alliensis ustirae quam urbis aptae, quod hoc malum eae illo idem Verbum subaudiatur. - Att. XIII, 24 legimus: Sed quoniam tu suscipis, in alteram aurem Sc. 0rmio), qu0 proverbium apud Graecos natum D Cicero sic immutavit, rat' cf. Genthe opistula de proverbiis Roniansruin ad animalium naturam pertinentibus IIamburg 188l, p. 6 nonulla addita sunt exemplis a Genthio collatis in oslsilini Archi f. ΙΔtein Loxicographi III, p. 2. Similiter apud Graecos legimus σπενδορο oret νειν Velut Om. Jl. IIX, 293. cs. Corp. paroem graec. I p. 409 nr. 78 II. p. 415, r. 72 a: EI αυφ-ερα καλέ,ιν Vido viren ad Plaut. Pseud. 122.
Scribendo in alteram aurent Significaret. Se 0 quidem plane, Sed tamen Satis Securum esSe, cademica probaturum esse Varronem sic suo iure B0. in adn. . Plautus i0catus scripsit in seud. 122 De istac re in oculum utrumvis conquiescito; usitatam proverbii formam Servavit er in Heaut II, 2, 101:
In aurem utra=uvi otiose ut dormias.
In Cic. p. ad Fadium Gallum lam VII. 25, 1 exstant: Sed heus tu manum de tabula magister udes citius quam putaramus. and grassus, . , ad liae laudavit Petron. cap. 6. Quo Cicero usus est proVerbi in p. ad 01 q. sam. VI. 3, 4. etiam apud Graecos verbo Semper caret Sed ruraus λα- εἰς A'ῆνας, qui ad te haec. Similiter scripsit ad Varr. iam. IX. 3, 2 Sed quid ego nunc haec ad te, cuius domi nascuntur μ). λαι εἰς Ἀθήνας, et Q. D. II, 15, 4.
cf. p. 67 adn. l. Att. XIV, 10 1: se προ γῆς cogito infinitivus a cogito pendens desideratur cf. p. 53. Recte, opinor, Sch. Manutio auctore, Ciceronem respexisse ad illud Aeschyli suspicatus est, quod legitur in Prometh. 685 sq. ἐστιγοπλῆξ ἐγὼ αστιγι- rq gro 7ῆς ελαυν01ιαι cf. etiam Arist0ph. Ach. 223; Luc. leX. 46. Saepe autem Cicero pr0verbium brevissime Sic significavit, ut unum Vel alterum vocabulum poneret ex his iam sententiam satis intellegi posse ratus. Eiusm0di est, qu0d Scriptum invenimus in Cic. p. ad Att. X, 5, 2 Quod mihi mandas de Quinto regendo Aoκαδίαν ex oraculo Lacedaemoniis olim dato proverbium apud Graecos erat Ἀρκαδιαν- αἰτεῖς ),
quod idem exstat Att. I, 19 3 et Acad. II, 80.
'iner. I, 66: δεκαδίην μ ιτεις , mr 3 αἰτεις ον τοι δωσω, quem Vedium Romani sic verterunt Arcadiam petis immemum petis flaudor Atiam istud cf. poet lat. min. d. Baehrens, III p. 273.