장음표시 사용
151쪽
132 MON 'MENTA EPIGRAPHICA TRIA. C. I. L. I n. 1288 P. L. M. . ab LXXVII 'l: HERCULIS iam in Mummian titulo post annum , 8 suci qiuuido absoluta denatui aede ieri dedicatiotiem consentaneum est).uuicum aptissime conseros, quod POPVLVS ABULA VIΝ-
quae sunt affinia antiquiorihus POPOLUS ABOLA VIX-COLA SINGOLEI CONSOLER DETOLERI sormis iam elaea tempora tabulamim Bantinae Genuatisque et legis repetundarum succedere coeperinit. Simillier MERET MERE tenuit antiquitas in dipionis Barbati s epigrammate, in Marsorum longe vetustissimis Monuus avis 5483 et 5567 se L L. I, 182 P. L. M. E. t . III me C. I. L. I n. 183b una uin SOLEDAS A CALYCANDAM iti Aloirinati Oroll.
3892 C. I. L. I n. iiii6; . . . . ab Lu quae ipsa circa annum 20 laeta est. Nolo inii vin et de Tiburtibus tribue is . in quo iam seriptum esse Ε ΙἰΙΤ proditur: tantum exploratum habeo, ab norma et consuetudine eius aetati' quae annum M insecuta est, adeo abhorrere E litteram pro I servatana vix ut tria nunc exempla in promptu
in sint i DEUTVNINΕΗVS o POS E in aere Genuati, OPPEDEI semel in repetundarii lege. Nam quod plui inorum annorum intervallo interiecto denuom pro I frequem istium est in tabulis Heracleensibus; prorsus singulare est: quod quale sit, enucleare nuper in Muse nosse phila si dui tomi VIII suse. 3 p. 80 adn. pum II p. 623 sq.
adn. l. Porro lsi anceps esse sentio et difficile explicatu tamen non tacebo tuo inino forma ol,servavi vo potius in HIC pronomine. Quod eum servatara littora l)isyllabum tum C. de acanalibus usurpat tum a lege antina ad lapides ampanos Mommsen I. N. Psqq. C. I. L. I n. 565 sqq. P. L. M. E. tab. XIII A Jb publica monumenta omnia solum norunt interiecta sere sexaginta annorum aetas eiusdem se
viae non magis exemplum ullum praebe quam quae vel medium saeculum VII semia est vel e de Manalibus praegressa. Itaque I Ne om inessum est in sepulem
152쪽
Scipionis Barbati f. riirsus ΗΑΝ - ΑΕDEM et ΗO . PRO in limmianis titulis Romano Reatinoque post a. 608 saetis, HOC AE SVM in L. Scipionis Cn. s. n. n. sepulem irena. 6i5 uirumque autem genus coniunctum, HAEC MUM MI ME, in Aletrinati lapide, quem etiam hane ob caussam circa annum 620 scriptum ante dicebam: nam paullo post
in aere Bantino, et si porro. In quas successiones vici-tii linesque iam intollogos quomodo ΗΕIC, VOVIT ho HOC.
SOI,VΤO Olivi ilia iit posita in Sorano titulo. Ab hoc aut senigPii Ere sim urtato luemadmo hi transitus quidam ad altera uni Aletrinati fisebat ita rursus ab hoc ad thi reditur in 'apuensi 3569 omniseni C. I. L. I n. 570 anni Diue, ut qui
enim ab hoc tempore redintegratum monosvllabarum Orma. rum usum se orsus constantem iam leges Corneli do XX quaestoribus et Antonia de Termesibus festantur eum iam sedulis omnibus cum aliqua igitur in dentia eisdem inim iniis ranseuntis a monosyllabis ad bisyllabas formas e suetudinis, ad quae iam Aletrinatem titulum reserebamus, eum Meanum illum tribues I. R. N. n. 299 C. Li. 14. 1258; P. . . . ab LIXI'J, in quo O . MOGMΕΝTV )legitur, tum miterninuit n. 5753, in quo O Cn. DELV-BRVM DHUCE LOC uneia luibos in I . ΙΑ . POPLI Um. Quos quominus ulter illo tempore scriptos putes,
in ominativo EI utor: nain ad vi ibi cum aliud eriptor is bis illabam hie lor mali legisse se Lachmannus negat teste omniseno
n. 5882, non magis ego in anomuneum um iam HLICE scriptum repperi, tumeses Hinc est in Pollano lapide Mullo auiori miniis seri illud potest, ut MI I ainboretur in illo ipso epigrammis quod mihi etiamnune videor inrugie a recto dispescui- in nri, a MMummiano titulo commentatimini, XVI, pr p. 10J. scitem non MONUMENT in inscriptione legi, ut inlaeditum, o MONIMENTV animadvertit itie lius nare iob. s. s. P. 52 C. W.Jfef. C. I. L. I n. 1291 P. L. M. E. tab. LXII in cuius Ena ration p. 54 has seripsit Rits hi lius: Quodsi quis 'ROXSIMUM pro P XSVMVM scripturam in tam antiquo monumento miretur, praeter
153쪽
134 MOXvMENTA EPIGRAPHICA TRIA. quo irsus ut nonosyllaba transilum est itidie Cupitonsii lapide obstat ipsa II litterae sulipressio e litus, iam te ummii inseriptione commentabar. Iion noviss m re sultior miostem quam L. Scipionis Cn. s. Cn. n. titulum dicebam circa
a. 615 scriptum, nunc etiam certius intellego anni laesier620 finibus usum terminandum esse. Nam quae posterior aetas exempla offert longe paucissima, ea aut singularem quandam rationem habere aut summa eum probabilitate soli lapicidarum incuriae tribui eum illi significavi tuin alibi aliis me persuasurum confido, ubi quaedam ex hoe genere valde memorabilia dedita opera iractabo. . Habes igitur unde domoΝ pro DONII posito londubitanter iudices nunt D. V . DIFEIDENS probos ablativos esse verissime contra Hengeniim Freundius monuit Musci
phil. t. V p. 605). Sed minus tiam dubitatioriis relictum esse de DANUN forma puto, quam praecipuam RuSSum haberi volo, cur ipsis septimi sextique saeculi confiniis Soranum titulum admoveam. Qui enim sunt, quos illa forma usos noverimus Deciens vel duodeciens domui, Plautus
suit eu quod semel ane imperativum tribuerim Asinariae v. 67i, videant quo iure sederint quod etiam aviani Henet nus ascripsit, nescio quo id mei e dixeris. Plauto a vium Pacuvium Caecilium addi Nonius p. 97: sexti saeculi poetas omnes, nullum septimi. Ne Terentius quidem dum intusquam vel aliquid simile. Nam ne similia quidem ultra
sexti inses pro Iressa sun Qualia habes ira quinon inserimnatur Liviana print 3uint redinunt Enniana Festo tost vel eius breviatore itona Ennianuni carui ire de quo nuper supra p. 9 dixi: Plautinum coquinatum, si fides eo licilius Auhilariae III, 1 3
o Pseuduli 853, ubi coquitatum legisse Festus p. 61 videri potest. Nec vel probari vel cum aliqua specie veritatis credi potest, non eiusdein aetatis eiecta esse sine testimoniis auciorum a Festo vel e Festo excerpta explent ni obinunt fori nundisin in . Num communi haec omnia lege hac reguntur, quod a primitivis verborum formis productiores saetae sunt immissa in sylla , sed ea brevem vocalem non minus in
alia reputet semel FACIENDAM iam in c. M Bacchanalibus legi.
154쪽
verbis habente quam in illis quae Musei nostri ,hil. t. VIIp. 315 sqq. Opusc. II p. 442 sq. a tractavi nominibus itineriecinoris ii minis. Vnde recte nIaio amnan se carinantibus tribuitur nec non correptum coqui tum apud Plautum. Quae suapte natura brevis in Ullaba in longam tum demum crevit, cum coaluit cum alia vocali eaque radiei propria. Ergo ut a se ductum est fruniseor produxit enim Luinius in exii hexametri umque istumsoor em e tu apud Nonium p. iis hae ratione: Hiscor, ita asino e tinnimit aclite vel quisn noquisiunt, maioreque adeo Meessitato ab inu vel
Diu prodisiunt oblinunt Minos, ut in Enniano versu Prodi isuun famuli . Hinc perspicitur non recte Godolaedum
Herin annum iis Livii sex dissi vorsu si statuisso in lo-Iuentis doctrinae metri eae p. 32l Oayκιrtin crrant neWιinunt Graecuιm citire, qui versus ita metiendus est:
Partim rrantes nequi non Graeciam redire; sed non minus graviter in contrariam partem uellem pedestri, qui cum Supplem Festi p. 397 inseret innitar probavit in eiusdem Idvsi hoc apud Festum m opper Milia silia iusiden inserinsintur, admisit quod nullam ab analogia defensionem patitur. Vbi cum fidei apud ni non inveniat binam thesium nullo intervallo se excipientiun Supliri Ssio , scriniinlur, haud scio an rationi una adiecta vllaba satisfiat:
Mili alia incisdem cinthsurinsintur. Nisi fori aliquid syllabarum ante in isdem vel post ea verba intereidit. Vnum quiddam sciens praetermisi, ut quod in hae quidem qua tione vim nullam habere intellegerem quod spectat
ad nominativos liturales secundae declinationis s littera te minatos in VERTUI EI EIS DI EI HEREIS. Non ost nimharum usus formarum tam artis tempori finibus circum- sibi in adnotation laudantur etiam Η. Muppi quaestiones Plautinae Gottingas 1858 p. 10 sqq. C. W
Couseras quae raptore congessit tit scholius unget then. t. IX Ii I 5 sq. - Oli igc. II p. 47); in prooemio ind. schol. ib. BOnn. a. 1855 et 56 d i tem in tem prononi in is lorinis' infra n XIII p. VI sq. in indice narrationi P. . . . . I 2I s. v. nominativus'. C. W.J
155쪽
scriptus, hinc ut post ea quae ante disputata sunt aliquid proficianius qui, ut breviter dicam, ultra modium saeculum
septi in uni iuravit quamquam paullum IIIIorum est quo eum ternit mi in excpssserit. Quod ut ita esse demonstretur, ab eis inscriptioni lius oritiei id uiti est, quas litibus annis aetas sint compertum habemus. Igitur primum iu SU. de Bacanalibus
anno 568 scriptuni est EIS VENIRENT, Rem bis VESESΕΝΤ, quod non hinc alienum esse silinile perspicitur. Lnim pbs intervallo emiseriΡΤΕ apparet in aere Fundano I. R. N. 4im C. L L. I n. 532 P. . . . ab H M, quod vix posse falli video euin ipsi minorari tribuo. Proximo saeeulo primu EI MUR To lex tabulae Bai tinae offerti equitur ITALICEI in Argiva pseudo acta C. LAEL 1137 C. I. L. I n. 596l, quam praeclaro Mu-
iiiiii Cavedonius in Diar. Inst. areh. a. 1846 p. 185 sq. eum latinitati reddidit tum ad innum i ,3i, rettulit quod con- ira ITALICI seribitii in Argiva altera simillini a C. l. L. In 595 P. L. M. E. tab. LXX l, sed anui, ut BOrgheyius De-cad numism XVI, 3 opp. II p. 247 sqq.J docuit, 663. Vno post anno frequentavit hoc genus Minuciorum sententia aeris Gunitatis, in quo eum HIS IAE FINIS I II ΕΝΤ VR ESSE habos et mirum illud VS VEI POSSIDEBUN pro I aeripi soldum, tum praeter pronomina MINUCRIS RU I
156쪽
serint A qua lege paucissimorum annorum spatio distans lex agraria anni ἰ4 I tamen ter tantum similiter: QVΕΙ-
IN AFRICA SUNT 36: tamquam fieri potest ut in medio verius G ulingius PVBLI I testetur cire idem nivitem tempus in titulis campanis frequentam hae coepia sunt: MAGISTREIS in I. R. X. 3560 MI L. I n. 563J, ΗΕISCE
tera inqISΤRΕ sit perstes ost ipsa S pro I vo IS terminatio testatur ); circa linum sim Praeni stinani illam suctam esse, in qua est ISDEM i . LOCUM AEMERVΝΤ, supra disputavi p. 7 l2 sq. t ad Campanarum similitudinem proxime aecedit Corfitiisensis h. 535 IC L L. I n. 1279 P. L.
quicquam caussae est prosaei O. eur recentior vel eiusdem
Campania haec ib. 1909 REM P L FB IS FLLI EI FECERUNT, Vel Massica illa 5618 habeatur in qua
ration p. 54 dixi litisinest i euin dubitari vix povit quin, alterose et in s vllabis a talas habuerit, appa Phaeti lapidis pariis interlita eale nimio intervallo diremptas me. c. mJses. c. I. L. I n. ii6s P. . . . ab LXX F vide desidem isdem pronominis formis' infra n XIII p. VI Ritschelium de recentioreor in huius inscriptionis disserentem es etiam Muso Rhen L XIV p. 37 sq. ius a n. XIV . C. W.JDiuilia πιν Corale
157쪽
1M MONOENTA EPIGRAPHic TRIA. P. SEX ΗΕΒΕΝΝΙΕΙ ΝΕ X. F, SVPΙΝΑΤΕ apparent, vel loni quo Formiana 4102 riirsus I SI EMQVE ROBΑ- VEII sistens.' Certum igitur fundamentum habes, unde prosectus valde inconsideratum Freundi iudicium reprimas, ad iborii Imp. aevum Coranam illam reli 3808 C. I. L. n. li49 P. L. M. E. tub. LXVIII Cl reicientis use phil.
ΗΑ ΗΕ quem nimirum metaplasnium Hariungus interpretatur de insibus libro p. 252. Eam tamen inscriptionem ne ad Sullana quidem tempora recte referre Henetenum ibid.
f. VI p. 615 concedet, qui multo prius cessasse S termitiationis filii reputaverit. Nec Caesaris auctoritate litterposita luicqua ui in contrariam partem poteris, de quo sic Charisius ad p. 8i prodidit: s homo idem compositu=n facit tia Caesar libro secundisiiugulariter idem pluraliter isdem dicendum a stimuit sed consuetudo hoc non eruat. Quae si sana
sunt, credi ille poterit, ut dein homo ab idem eidem idem homines discerneretur, aliquamdiu intermortuam seriptura sed quae vixerit tamen olim resuscitari ius,isse, quamquam sine evenit iussisse. Quodsi de transponendis Charissi veri
bis ii perdesu p. 757 cogitat, hoc modo nis quia Gesur libro semiud idem pluresuer, si igitum est isdem inem H
ubi hae scripsit Ritschelius: Formiamu etsi litteris votustis scriptum Monamsenus I. R. N. 4102 suo iure dixit, tamen propter MVRVΜ CVRAVER scripturam, de qua egi Mon epio tr. p. VI, non videtur medio linculo septimo posse antiquior haberi. C. W.J Inimo M MAELIVS, e . Ritschelius irae Rhen. t. IX p. 157 - pnsc. II p. 48 et narr. ab. s. s. p. 60, ubi haec scripsit: Non sui autom auctor huius tituli qui ab omnibus putatur cum L. Turpilio
M. MANLiv quidam, sed M MELIVS Nee enim A interiis laeu-nae spatium apit, ne neglegendum sui quod ante LIVS in imo veriues quamvis pusillani vestimim talis litterae qua aut L aut amisso potuit, non potuit cuilis rei es oeularum testem habeo Brumnium t mutum chartaceo ectypo expressum exemplum, in quo reputandum est octuplo maiorem titulum apparero. Et reapse ALLIVS, non MANI. IVS oditum est otii a Fabreuio p. 342 . ,28. Verum qui metiri intervalla volet tacite no L niden litti rana convenire in spatii angustias intelleget, sed unani milia aliquanto breviorem. C. W.J
158쪽
ol irvini ita si uidem novasso a sar se sit crederidus sit in singulari, quod usitatum illo tempore fuisse ignoremus. Nam
quod secodum codicem Charisii non habent sane nisi quia verba, h. e. nisi quod, quo satis recte resem dieas interebdisse potius aliquid probabile est, quo non hoc tantum, quale compositum is homo saceret, sed etiam, quale i ei, si ho-iles, diceretur, sive id idem de grammatici sententia item fuit sive eidem sis sidem. His autem ita uti serimus exploratis iam non anceps esse de Benileio iudicium potest, quin ille in umichi II, 2, 38 praeter rationem Prisciant XII p. 948 hoc testimoni uinroiecerit intimi iuntur tamen ii imis mihi uiuitin plura loen hisce proferentes ant pia, ut Terent us in Iani uesis hisce hoc nunere arbitrantur suavi Thaidem esse stulto verba turpiter pessum dedit theologus Lipsiensis t. I p. 654. Vt ioniantum ubi libri servamini, sed etiam quibusdam aliis in locis eum Plauto tum erentio ille iste nominativus haud haesitanter restituendus sit. Quod quia cui aliis quaesti nibus coniunctum est, velut de Misere forma Plautina ut Moscit', hie leviter perstrinxisse satis habeo, alibi tractabo curatius. - Verum arum his omnibus nondum satis pra sita paratum video laetitias insperius nominativis, quos in Mellanarum seripioris Pomponi apud Nonium p. 500 hoc
septenario Qui imnio Θωt laetitis innisatas modo mi νι- repsere in sinum quiduni indagasse sibi visi sun lios liartuit glim. Nam ut taceam quod iliter Plautum Terentiumque atquo Pomponii aetatem semporis irat servalliani intercedit, in tanta exemplorum multitudine ne unum quidem habes ad primam
declinationem pertinons in qua si item s litteram umquam vetus lingua sorvavit, ut est sane prorsus redibile fecit id saltem eis temporibus quae antiquissim vi aetatem monimmeniorum superant. Pomponi igitur vix dubito equidem quin pro veris Meusativis Metitias innuerasas fuerint, suspensis e verbo ransitivo eum aliquo quod praecessisset
Haec accuratius exposuit et sex parte ri, tractavit Bitschplius do issim isden pronominia formis' prooem ind. lecti MIHI. hib. R. 1855
159쪽
l tost Ortasse inruperi quemadmodum Varro in satura nauiri cula ius semustii his irrumpi se in curium dixit apud Nonium p. 263 quamquam aliquantilliani interesse haud nes. . Tantum quidem de his. Ceteriim versu sexto epigrammatis Sorani V NTES edidit Hengenus eum omniseno: a b exemplo, quod lithographo sequendum suit, Noli ferre abest. Quam tamen olim a lapide afuisse eredibile non est. γ enim do seriptura cogitos, hoe dissuadet quo eis suis temporibus usitata suerunt Co80L 08 EREcgfoR LANGESES TERMI SE sit similia, ut in Pollano titulo OΝΕΝΤΙΑ . ne inusitata COIVNX vel VICTILIS,
tanton ante t extrita n litterae expuiplum, quale EDRO 'illud est in vetustis si in Pisaurensi ista quidem eius tignorat. Quod genus satis lato patens hic persequi Origum est, praesertim eum aliquid explicandum restet quo supra posita
de miliario iii, illiani, disputati suppleatur quod quidem ad CONQUAMSIVLI si mam speetat. Ac de triphthongo illa non habeo quod addam quando in inscriptione ei uberali apud Lupum everi mari. p. 88 et 4 non possum nemo scripturam eum Furiandit agnoscere. eddum in hoc moror, oblitus sum do ipsa C QVAESI Isorma dicere pro conquisiue posita quando haec quoque non levi antiquitatis indidio est. Quam si librariis fides esset,
post Plautuni a nemino esse usurpatam credendum essetiquamquam non magnam eam fidem esse, ipsi Plautini libri
Coiitrari uni statuit it si hillius P. L. . . naiae. . si 'ver- sui , extremo additas mitterae, quam Hengoni cum in Isuli itino, lirant. ι 18 15 l . 7 tum in Mus Ora aen. t. v li 7 xempla lomiΡhi. praesuin servavitque idem rei l. t. I n. 733, nullum in ullo ectypo
habui autem tria vestigium replieri. Vt reapse scriptum esse WBET rideatur, eontra atque tim epigri tr. p. 21 opinabar quando non se tantum aetates DR0 et sori se EMERO, sed etiam rmeentior videti Iemlm habes ab LV M scriptiun est, et siqua sunt similia ut PARETES VALETIMAM' Quibiis addo in Sup
plem Enare. p. 105 scripta: Enare. p. si non recte sensi de I l . Is 'ΕΤΙ- NOS scriptura, quam ipsam veram et antiqtiam nominis sormam esse cum alii docuerant a me neglecti tum dediti otiera memet ommsenus
160쪽
planissimo cleel arant. alii uni iii Aululariae V, 10, 7 em quac re Priscianus I p. filia legisset, tu alieI nec Vetus iee a. ticanus servarunt. Omalitioqtu in exemplis circiter quinquaginta verborii a quaero compositorum OII saepius quam
sexiens diphthongum illi tum fur vel visariam eius e vocalem: Pseuduli v. 450 quaerere cum Ambrosiano Bacchidum 72lea Deris Cistellaria IV, 2 99 ea queri ote, Stich4 107 aequo siti- est vorum 293 ea quesivero, Mereatoris III, 4, 8 re querere solus eius. Quo accedit ex Arubrosiam, nisi quid me sesellii vestigiis eruium Pseuduli 392 aequinere. Celerisne igitur locis omnibus eundem poetam exquire exquisivero ρο-rum et cognata posuisse credat qui poterit iameisi
eam scripturam vel Ambrosianus aliquotiens testatur ut in Bacchidibus 951, in Persa IV, 3, 17 4 bii. 6, 14, in Casilia III, 5, 49, in pidi III 4 56. Nec Bumbinus strentii diphthongum umquani servavit quam tamen ne selit imo luidem saeculo abolitam fuisse non solum Ι'Opilli monumentum, sed ii Aa documento est lex repetundarum, CONQUAERIO CONQUAESIVEM sorvatis si 12. Quamquam in aliis voribus mutatam in i diphthongum iam Plautina aetas aut amovit sesam, aut ascivi adeo praeie posteritatis eo uora iudinem. Non metuunt me conmodere ore δε couestu usquam legere in odicibus sed pertismis distisum veteribus placuisse Festus eum Paulo iesiactur p. 216 sq. et 72, espionem Alabeanum dixisse idem illo Festus p. 273 9 scribit, alios se
quentasse a Festo coninieni oratus Lucilius. Item des eamm, Pro quo defaec ita λιι vulgatur latuit adhuc Ostellaria v. 158 in librorum scriptura diluatam . Contra, ut congluti Sim in quaero, ita fati Stimio olim exstitisse cum se Mario Victorini, intellegitur, damnante eam scripturam p. 2467, tum extra
dubitationem lex repetundarum ponit, ipsum EXAESTUM VMUT exhibensa 6.