Kleine philologische Schriften Zur lateinischen Inschriften uns Sprachkunde

171쪽

TAEDI in Albana 611 c. I. L. I ii ii67 P. L. L .iab. LXILII RVVBIVS in hae anno 183 Romae reperiaporiam Latinam in cella si philerali vetustissima', missa ad orghesium a Ven Patre Mareo se L L. I n. 108M: in ItVVBIT . GF POPContri lapididae errori deberi MAAClatreis videtur in ur-fensi 6023 ): alium autem in partem interpretanda SVVO in Capuens 3789 c. I. L. I n. 1242 P. L M. E. ab. LXX quod eum G scriptura compono, item D0MVVS in L sii nimieri p. 106, 13 C. I. L. II n. 12 J, EXERCITUUS in relliana 4922 c. I. L. VI, 1 n. 230J, tuae nescio an ad pro Usyllabis genetivis sint ad similitudinem ΕΝΑΤVOS formae in C. de Bucanalibus quo etiam CONVENΤVVS

in eiusde ni miteri . . C. I. L. II n. 2416 itoni Lusitan resorrem, nisi ibi 'iu hi solio da ius. CONVEΝΤVS testarentur. Silentio autem praetermisi ΤΗΙ ΑΑC in Patavina rutori p. 480, 6 C. I. L. V I n. 284lJ, ut pro quo THRAU Furianetius p. 207 ediderit. Nec a lapidibus disere

tica ratione desiliuium vi inem, in geminatarum vocalium exemplis consuli omisi Mon uno re p. 29. Quo in loco quid potueri scriptume e patefecit Britonii Mummi de mus tris puri cometentis. Nam Gauliuerae extrema eis speciem sano earum habent quae sunt tamen eum et paenultimam non minus commodo G interpretere et ex ultima duabus quae puricrint lineolis adiectis facile cessicias, nec .grius

post a litteriis aliquid litterulae evanuisse conici , in iromptu est sano hau interpretatio: G pAGΕι uatuqilain cur ne sic quidentonino mihi crupulo exemΡto sentiam, Ru8M haec est quod eo ipso in loco ubi L est minime attritus esse lupis videtur quo Rccedit quod

adiecta in finda litiem tam prope ad eam quasi equitur interpunctionem accessura, ut spatior uisones ita non uclinio modo iurbetur. Quod i quis sorte do quinio nomine aliquo cogitabit velut tali e . MAU. A c L. . ., tamen cur ne hoc quidem prorsus satis eis neminem si re puto.' C. Wd Diuilia πιν Corale

172쪽

- glipsi iis Obs num dec. XVI, 11 C. I. L. I n. 5l6 protulit,

POPI, e C. Papium Mutilum ducem bello sociali arum donarii Samnites missioni apud euhelium I 1 p. IM, ELIX Sullae cognomen quidam gentis orneliae apud

Haverea tum p. 124 sq. Misellunt II, 5 p. 192 sqq. Rictium p. 72, postremo Aux moniae gentis nummus, incertum euius uetatis, apud IIav. p. 299, e . p. 263, Riee p. 156. Immunentis igitur si redimus et qui possis non ex demn eoeptum est geminari ire annuiu 20, destium

paullo post 680. Quod vides quam mirifico in aetatem L.

Accii illuuiret annis sors 84 et 70 coni lusum. uni autem poeiani miniuio alienun ab aridioribus doctrina studiis filissse, Didascalicon 'ragmaticon arergon exemplis ab advigio et G. Hormanno inlustratis satis nunc inter Omnes constat.

Qui utrum in illorum aliquo an in alio libro, cuius vel nomen intereiderit, de rebus grammaticis recteque scribendi ratione quaesiverit, nec scitur nec, quantum video, eum albqua specie probabilitatis Onisi potest certum est non mnem deruuin in ea studia incubuisse immo in ipsa iuventulo ea praesitierit praeeeperiique oportet, quibus ut parereturiain quadragenarii, ut monumenta docent, auctoritas essedit Verum ne ultra ipsius vitae nem diu ea duravi studior,tas, nec dum vivit tantum valuit, ii non longe longequo

saepius neglegeretur quam sei secretur nova scribendi ratio: euius, si verum lateri voltimus, in Signi rarita aliparuit oti tanta monumentorum naultitudine vel nunc supersilianuusus perexiguus. Nec tanten Oe Ohim, quod nova esset et

sui simile nihil in consuetudine maiorum habens, quominus et increbreseere et perennaret obstabat gravior caussa ab

alius doctrina grammatici repetenda est, cuius auctoritas Acciani praeceptis palam adversata est Fuit is non alius ni tuo item grammatica cum poetica arte Oetata clarus C. Lucilius, Mei paullo minor aetate, quem ab a 606 ad 652 vixisse exploratam est Nam ad Accium spectare, quos illius versiculos pereommode Terentius Scaurus p. 2255, mortis prodidit, prorsus nune et evidens os puto et in

173쪽

154 MONUMENTA EPIGRAPHICA TRIA.

consessis ore confido quibus sic Aediana doctrina aperto

impugnatur: si A primunt est lilii incipiaria et quae nomina ab hoc furit. primunt longa an in sui sullaba, nos unis unum Noc aciemus o uno odom ut dixi in i ' paeto

APEX APEX ἰraeci ut faeiunt: an mini versu altero quam ac malui Quippe exorsus erat poeta ab Aeriana gentinatione generatini iudieanda, eoque diximus spectat quod qui dirimus seribunt, non cogitant verum profecto non esse uno eodemque modo a liueram in

rorem et placide pronuntiari. Ne in hoc uno loe Melanae doctrinae in uinatio Luciliaua subsidit, sed eodem etiam do EI MI litteris in vulgus nota ei Maniata ab omnibus L.

Alii praecepta reserenda sunt de qua re quid sontiendum esset, paucis nuperrimo significavi use nostri phil. t. VIII saso. 3 lx 480 sq. - Opusc. II p. 623 l. tonini longum

vocalem non item genii nando Acciun ut ceteras salassi . sed pro a I scrriliqisso Marius Victorinus auctor sest. Quod

cum illo laeerset, non excogitavit aliqui l incognitur antea, ut prorsus sane ut se incognitum geminationem, verum, quod induta seri saecul iam succedere antiquior otiam scripturae coeperat, sed coeperat tantum, perpetuavit et esse

. e stans iussit. Unde cum hoc intellegitur quia sit, quod ab anno inde M multo iam erebrior EI seripturae quam ab oodem Actio commendatus geminatarum vocalium usus e sinit, tum aussa perspicitin cur illam seripturam Lucilius non item ut hanc prorsus repudiaverit, sed parum reiectam, partim probatam ortioribus tantum finibus quibusdam ita

circumscripserit, ut discreta generum divorsitato velut Ε1PVERE ah VIVA VI .lci distinguerset. Quod constat o Lucilium qui b3m popularibus suis ita tirobasse ut pervinceret: undo non miran him est tantam in hoc genere per totum saeculiim septimum atque adeo per Octavum monumentorum

inconstantiam esse Vero autem Victorinum deci testam, non etiam in hoc geminationem ab Accio esse, eadem monvimenta certissimo documento sunt neque II scripturae exempla nisi paucissima eaque vel dubia vel reeentis aetatis vel bar Diuitia ' Corale

174쪽

VOCALE GEMINATAE ET L. ACCIVS GRAMMATicus 155barariam regionurn vel negli ciuiti r actoruin tituloruIn stip-

fC. I. L. III. 1 n. 1005 l. vel SANCTISSIMI I p. 62, I.

L. VI, 1 n. 629l, ubi simplicem vocalem Pighii seli sedas prodidere, vel alia vix digna memoratu ut aperto vitiosa

MAXMIMli S 'IΕΝΤ ISSIDI ibid. p. 94, 10 Inseri Rhen. Bramb. n. 1784J. 33, I fC. I. L. I n. 3307J. Cessare autem sat equenti mors recepta I seriptura tum coepit, cum rursus nova doctrina grammaticorii invaluit, qua iuberes ires nisu usurpari, eierarum autem meatium p ducti opice, quem uerentum vocitamus nesari. Quod laetum mest ire u Augusti tempora eo autem enucleatius lini disceptandum erit, tui plus utilitatis ex eo capite recte pertractato in gravissimas cluasdam parte grammatica latinas

diligentius do heminatis oeulibus quam Quinctiliari uni tradidisse qui quam non curiosus harum rerum scrutator fuerit,

vel hine apparet quod non locupletior testis de in Onaisetium geminatione exstitit Nam hanc cum in consonantibus omnibus, etiam inviis quibuslibet ignoratam esse ante geminandi auctorem Ennium eum scriptores consentiantium monumenta lament, tamen ille de unis inninoonlibus geminationem Olim aspernatis loquitur. Vadeant igitur in posterum, cuius se fidei mancipent, qui nimirum Livianis illecebris talibus oeulos nostros desinis animum induxerint valde ridiculo:

Aut nunc quaipiant alia te ito Asiantico ornatu flusens Aut Sardia ano ac Luudio fulgon docoor et glOOriaa: quomodo no Accium uiden seripsis AP Iunx perspicietur. Ceterum hunc quis credet, postquam semel ad hoc genuΗ

animum suum applicavit, in v alium scriptura illa suadonda nequievisse nec ad aliorum, quae emendari posse viderentur, emendationem progressum esse quod quidem in Actium non minus quam in Lucilium adere volo. Itaque percommodo et magna eum probabilitat ad eundem Aedium reseres, quae per idem fere tempus h. e. ire annum m Maia esss

175쪽

lb Morcv ili NTA EPIGRAIMIICA TRIA. per varias displitandi occasiones Supra ulmo iiii. Quo pertinet adiectae in line vocabuloruni n litterae coiistantia: litiam sarie non potuit iam ante Aeciunt ii Oi suopte exemplo Enilius ommendare, quem item ad stabilieridani grammati-

eam haud paullum contulisse alibi significavi, sed amo ut communi usu reciperetur Accius domum effecisse videtur. Cui eoiisimile hoc est quod, etsi consonautium geminationem iam

Enniunt praecepisse eum ratio arguit tum testimonia exim ui eandemque prorsus consentanem est Meium quoque suarisse, tamen in eadem ut contes via perseverans Lucilius demum contra vim inertiae tantum valuit, ut non geminandi consuetudo plane aboleretur in hane enim partem illud interpretor, tuo non uni annum 4 constans esse geminatio deprehenditur. Possum eiusdem Aeci auctoritati alias quasdam mutatioties probabili coniectura tribu sere velut noua alio, nisi fallor, profecta st QVM 4 VH PEQVS Ε-QVΝΙΑ ΡΕs V LATUS eriptura in illis monumentis rQ-a ipientia quae insee ut anuum 620 aetate acta sunt. Sed doliis, cum breviter non possit, non potest in praesentia diei. Vnum operae pretium est quaerere nuru non in scripturae tantum, sed etiam in formarum mutatiouo tanta vis artis et

disciplinae emineis suisso videatur, hine ut ipsius vitae usus

res potuisse eredatur. Quod qui oncesserit, habebit qui illud esso factum dieat, quod per aliquod tempus abestias ΗΑΝ Η Ε sorinas bisyllabas denuo prodiisso ei iam-

quam erupisse ire annum 620 supra vidimus. Ego in hae quoque o Accii quasdam partes suisse nec affirmabo conmilenter ne pertinaeius negari patiar. Non tertinuisso ad i vocaleni geminandi sunt, satis peI spectum est sed idem tamen, quuin vis tueentibus grammaticis, ne ud reliqua quid na onines pertinuit. Inspice

exempla supra composita: A E V vocalium vides osse omnia, O scriptura plane nullum. Cuius rei nescio an non lateat caussa. Dixi ultra de tralaticiae vi memoriae,

quae iani sui ut euin I series Meius iuberet maiorum exempla, praeter exemplum alarum geminari ceteras -- eales, illud permanere diutissime, hoc nec satis increbrese rei nec perduraret Verum quod non maiorum illo exemplo

176쪽

VocALEA GEMINATAE ET L. Accius GRAMMATIcus. 157 instituit, non est continuo credendus nun instituisse, sediali potius quod eum aliquanto etiam remotius ab urbis

consuetudine quam maiorum usus esset, minorem etiam quam

ille in aequalium animos vim haberet Fuit autem illud, nisi mea me coniectura sint, Ose uni exemplum quo dum geminationem Aeesus asorii, ubi ab illis gemuin satis inieromnes constaret non est ausus asciscere, ubi novandi perieulo ne ab illorum quidovi auctoritate quicquani praesidii paratum esse videretur. Non potuerant autem se geminare qua littora carebant contra et A et me V geminasso, item exclusa I vocali, Mommsenus docet de dialectis libro p. 2l 1. Qiui si ita sunt, quid esse caussae putabimus cur, eum in reli luis Accium videamus non tam liposuisse inventa sua pristinae consuetudini quam ad eam dedita opera accommodasse potius, tamen non susceperit more maiorum probatam

O diphthongum, qua antiquitus notari longam uis alem numnis opini est Est autem ipsa opinio auctorem sano Marium Victorinum habet, si iestantem p. 2459 P. 12 G.: quod opud illas Gradeo dieii vinctio iis litterue o meis sis,' - ωπι nostri et iuni, quotiens eius semisoni ima syllatina scribendue ei, et iris iiunmunt, iure- laterue perperam vulgatari:

inde scriptum remitis Lotieetios nountios et oumen et retora. Sed eadem ante graviore etiam Mariana auctoritate ut, ita Milonos luibet. Ac lirinuini ani uilini nil vertit uigna non tam ipsius raritas scriptiirae, tui in Vocabulorum lanuelia PampaSSOrum. Volut cur non VIRI DVΤΕ MINDUC I Ei 'DU

mentis illis cap. I eo inniemoratis, in quibus praeter singu

I0VD syn as. Vnde profecto in promptu est conicere, e ias vocabulorum stirpes quasdam institisse propriam sibio littorarum socioiatem suapte natura et origin vindicantes. Deinde cum exploratissimum si antiquiorem o vocalemee'sisse recentior ει, non autem contraria via linguam ut, ει Diuitia ' Corale

177쪽

ad O progressam esse, qui illud expedies quod, si V VBLICOS et OVLVIVS et VP mitin tantundem ulu print atque οι iam Fulviis nuntiare, amo non ad haec ab illis transitum est scribendo, sed aetate modiae fuerunt smicus Fotimo no vitare sormae2 Nam prius POPLICVS quam an imum vel a Nisus fuisse supra apparint; 0LVIVS ante F diutis liabes in anni 25 non 22 Aeetanens L . . 1094 inunt me autem non ante medium saeculum septimum se ibi coeptum est, quando MNTIAT est in C. O Tibur tibus, MiONTIARI in ore Bantino, It 0Ν-M PRONONTIATO PRONOΝΤIARI in logi repetundarum g 12. 13,

item ut ONOΝΤΙΑΤVM p . . . OΝΤ . . . in earum legum 1 ramnent nune Floi si itino C. I. L. I D. 207. 208; . L. M. E. in b. III l. J, quas miro conmient ad Cn. Pompeium et C.

Iulium a longio ollitas alibi Muse Rhen. t. VIII p. 481 Opusc. II p. 625 dixi circa idem cum Servilia tempus factas videri, apud Masseium Mus Ver. p. 365 et Marinium L fratri arv. p. 40. Idem in LOVACA adit, euius in

locum primo es eo ut Clo ina substitutum est, hoc demum in Huclo inar Mei p. 2469 Cluarino abiit nisi quod ea forma tralaticiae illi opinioni de aequani langam, scriptura , praeterea eo seruier repugnat, quod ne habent quidem

productam re vel o vocalem Nam ouo nomina. Haec igitur omnia eum ex si derivari prorsus recusent, tum unum nomen est quod indidem multo etiam minus nasci potuit: nam qui quaeso illiu factum dices, quod o CLOVLIVS noe Clutius no milius prodiit, sed valde discrepans Clitulus vel Cloelius forma IIis quae exposui curiose perpensis satis iam confidenter amplector quod modeste Mommsenus coniecit de dies. Ita l. i. 2G sq. non unius simplicis vocalis loco illam esse in scripturam, sed ex o vocali et v eonsonanti compositam

syllabam. In qua pariem plurima exempla Micissimo ut

Enarr. p. 49 Himitum Gracchanorum cippos in agro ABClansensi repertos, quos δέ linitum . . G2 reserendo eas iam On. Pigr. r. i. 34 si altili Pallatu, pluiro hauci an usitatam pro eius teinporis consuetu-cline P scripturae ut sermonis vetustater servare. C. W.J

178쪽

V ALE GEMiNATAE ET L. Accius ORAMMATicus 159. urbitror cesssue ipse interpretatus pauca aliis expedienda

reliquit. Non pro ui comitium ess in decreto Genuati MFwVIO CONFL- formas, sed pro sui consso poni, non magis qui sapiat negabit quam pro Vitronius omentu nem Ione aecipienda esse quae in I. R. N. 1957 se L L. n. 1227 P. L. M. E. t . LXXVII si in aero Genuati, in

deeret pagi Herculandi C. I. L. I n. 571; . . . . ab. LXVJ VITRO VIVS IOVEM IONEM scripta sunt

cum similibus inultis, nori pro Vitruius uent timem uel: tanietsi aliqualido etiam FLVIO esse positum ei O . . ta in ei liuio, non tui λ, pariterque sientius acuit S ut notis Get m pro novos aevorne tum quidem, cum mallent et vocaliquam obsoleti eis uti et amo vitare velo vel u litterarum concursum Eandem condicionem esse SOVO formao apparet, quater nisi salior hodie exstantis in vetustissimo )

Genetivus hie est a nominativo Ionius, quem recens consuetudo Iuriιι efferat, ductus ab orando h. e. iurando. Nam praetor rationem IOVE illud in oeri, to pagi erculane Goeulinius p. 7 interpretatur Icmi gonetivum, tuo lieri nullo modo potest. Us P. L. M. E. Enarr. p. 58: IOVE v. 2 7 fiori nidio modo iotest ut Oricinteri r ti ro cum Goetilingi p. I Iotuum compassum dici tuas aliquem reniun communem Ommsen duco indicis p. 465 significavi Mon epigr. tr. p. 35

adn. M substantivi nominis naturiun idem vocabulum induerit quod pro adiectis es in MAGIST IM VENER Iovis Verin tituli Capuensis tab LXm C. W. Me ipso nune teneo quod in speculo Etrusco P L. M. Raab. I G, I L. I n. 56J scriptum MVEI nuper volui do titulo Mumm. p. XVI supra p. 10)J Iovis idque nominativo esse,

sed Ottoni Ialinio odo dativum sui tili ratiocinatione dolandenti conam. do ista Ficoroniana p. d. es. Enarr. p. 3 et Suppl. narr. I, si , ubi haec scripsit itschelius: quod IOVE interpretatus sum dativum, ne nunc quidem muto. Nec enim vel de hac forma vel de ALIXENTROM

179쪽

CORDE NOVO in lego repet ulularuni g 13 VOM SOVE IS VIAΤORIBVS.' Quamquam enim, hoc si per se Solum spectetur, non inepta quispiam suos formam eum aliunde defensum eat do quo alibi dicetur tum sermiri tituli Campatii 3789 C. I. L. I n. 1242; . . . . ab LXX IIJ

uiatur in eandem partem, tamen ne in Amiternino amine P una syllaba esse posse spondiacum suris vocabulum videtur, nec iambum non flagitat Romanus titulus:

Plourunt ii ii fecit populo AOueis gaudia nuges: Suom mareitum corde ellexit Sotio.

Non alia autem ratione, atque qua extrita, littera rem semiuiransiit in contioont, hoc in confluont, vel sui os per soos in sitos, Horam laetum est, ou ex hoc uum a quorum societate

neminem esse puto qui I 0VATIVS CLOVATI nominu separet in titulis Pompeiano Glisanoque I R. N. 2377 4795 ei in uteriano p. 660, 3 reperia se l. L. Ilis. 545J, quae per Cloinus non exstans hodie transiere incLVATIA CLVA PIUS in Canusino 689, Ginferiano p. 302, 1. Profiesscuntur haec

omnia a stinplici clos stirpe unde pri inutu 'LOVIus factum in nummis eius gentis, liri quo postmodii in Cluvius sOrma iner bruit citius rursus vicaria I,VIVS exstitit ali sit otio iis redietis apud ἰmitorii in pertineris ea ad thid genus cuius est Pam ius.

a IIuic par est ab obsoloto Clon tius ductum LVVΕΝΤΙVnet elisa CLVI XTIVS eis I. R. . exemplis quae in omninsen indicibus p. 42 consignata habes. Quo cum praeterea lim,emuis accedat, non est profecto ullo modo neredibile etiam Clamilius nomen exstitisse e quo ut suppressa visarum

est Lilius vel Cluiluis vel Cloestiis, ita suppressa ui in Hiis i litiora fiebat Clonlius ' qua quidem omni lauis

180쪽

VOCALE GEMINATAE ET L. ACCIVS GRAMMATICVA. 6Irtitiori patefacta vides harum difficultates brmarunt itines complanari. Eademqtie via laud scio an iure nostro ad ε xliedii nitatu LOIRVM seripturam uiamur quae est in Scipioni Barbati s sepulcro: nam cum 'LO sit in C.

de Bae. PLO VM A in eo euius pauli ante mentio facta epigram mate, ordiendum videtur a pristina quadam plimrumos vel etiam antiquior plotus unos forma, unde vel beli extrita vel protrumos fieret vel lavrum . Neve asperitatem iunciariim, sonomini reformides, reputandum est non reformidasse linguam ipsam maioren Movim formae asperitatem extrusa ut videtur, vocali natae, quae in ursi titulo illo useulano exstat Itaque nee o ios si quod magnim

per mirere, nec oricios nimia esse offensioni patiero. Quod qui tandem liossis omnino, cum in haud suaviors NOVΝDINVM forma consonantem esse V litteram ilis arati compositi se noum et dies vocabuli arguut Item istic

quanin esse manifestius potaest quam ex iliorare orbi

frequentativo adiovitare prodiisse admuttire Paullo alio modo, dupliciter mollit consonantium concursu, ex imbeo, quod C.

de Bae testatur, aut ob relictum est quod mansit in iubeo, aut ion quod cum d velis coiit in ordio et loreo sed hoc tamen discrimine ut eum illi prorsus extrusa Mittera nubium sui vestigium reliquerit, eiusdem hic iactura, ui saepe factum, producta vocali ita eo ensaretur ut per odio ibro, quae nunc non exstant, transiretur ad iudico iuro quamquam illud Milo largiar muli prius haec per u pronuntiata esse quam seribit dositum est Cum autem duplicem omnino

in talibus viiii lii istu probaverita aut ut vocali m producat elisa onsonanti, aut ut hunc adsimili t in Νε lui riti pini R nanti: plut e red-latitan aut est relatiian suetum aut restiuitan, nisi quide in ut in ivb ' λ, Prorsus prior consonans iniseri, iderPt

in relatum cogitari iotest etiam hoc fieri potuisse ut eponblicos vel orylicos non tantum poplicus Implis tu publimis nascerentur expulsa τ ut in iobe iubeo, sed etiam, ut inion o onro, expulsa labiali littera porticus, hoc autem --

similando transiret in pollicus pussicus nisi tamen verendum sit ne ab unius Plautini odiet quainvis praestantis fide non satis praesidii iam singulari formae paratum sit Quamquam