장음표시 사용
481쪽
460 ,κ MMNATUNE ODAM LATINA RECONDITIORE. Minatis γ' dominant etiani tum e littera proci ut in SEMOLMERETO IDILES. Nam quantumvis varia fuerit variis in terris gentibusve Italicis formati gentiliciorum, quod gemnus post Ηuebnerum paucis nuper Henetenus eoinprehendit Orelliani voluminis III p. 242 sq. tamen in uis terminatum nomen ut in enus orn en eun in inna enά inas exeuntia plurima nusquam umquam repertum es Vnde emoeonsequens intellegimus antiquitas ad hoc exemplum dees,
naium esse: nom. Cornele Cor nolis
prorsus ut alis alis ali et ut pes alim. Quibus qui volet latio addat cornete Cornelid. Veterrimae aulam pronuntiationis aliquid haesit in plebeii sermonis somnis r centioribus illis quas supra posui p. 6 449 sq. LVCR 8M, si modo satis ei fidei, PILM a quibus aliquo inieri vallo BARΝΑΕ distat.
Quodsi per satis multorum annorum diuturnitatem et sisti m littera finalis omitti solita est commimi consuetudine, rursus haec subnata declinatio est casuun discrimine omni sublato: nom. Cornelis Cornelion cornelis Cornelida corneli Cornelineo corneli Corneli proximo ad eorum similitudinem quae nuper proponebam Muse Illi en. t. XIV p. 401 sq. supra p. 40M:
nom. In atrona senatu disgen matrona senatu die
dat matrona senatu diuam matrona senatu id Ex illis igitur eas in Armis plano parilibus cum unum, nominativum, sola scriptura posterioris aetatis sera arii, alter
Cs comni I p. VII 474 i t tua scripsit Ritschelius Mus Icheii. XVI p. 625 in fine alterius commentationis infra P. 477 repetita . . J
482쪽
DE DECLINΛTIONE QUADAM LATINA RECONI ITIORE. 461
quidam non in seripi a tantum, sed n ipsa lingua mansit: qui est genetivus corneli Nine enim illud repetendum, de quo magni Beniles victui nune inter omnes constat, quod substantivorum in ius et tum desinentium genetivum ani, quior lingua numquam finivit geminata ii, sed una simplici
vocali. Nec nim lubitabimus quin ad ni asculinorum Exomplum prisca latinita etiarii neutra sic forinaverit coii sitim coli sitissa consili consitim nisi quod in prori omino
litterae vices d littora, ut in id quid quod illud istud, ita in ali sustinuit. Eademque plane mi alis alido tione is id, quis quid reguntur, item ut accusativi alim, em im quem persimili etiam ille pro ille ut ornete pro Corneles atque illud quod genus omne hic explicare longum est Genetivi igitur spectem illam, Corneli, quidni in si eum nominibus propriis etiam appellativum voe bulum alis communem habuit A qua forma quemadmodum vetus lingua eum in declinatione casuum tum in fingendis aliter alibi aliquis aliquot aliquantus aliquando compositi lirofecta est, ita indidem duxit ali modi hoc est is ali modi teste est epitoma p. 28, 2 positum pro aliusmodi vel quod eodem redit pro alii mod0. N ius
, monet ut etiam pergam ratiocinando. Is enim eum illud genus loquendi equentet quod in componendis innectendisque alius pronominis formis cernitur, qua tandem plane singulari libidine
uno solo in loco alis admisisse credetur, in ceteris omnibus omni ex parto similibus idem formae aditum constantissilue praeclusisse in his dico tuae sunt alius alium Cat. , 5.
43 2. 52 28 Iug. 53 8 66, 3, aliis alii Cat. 52, 1 alius alii facinoris Cat. 22, 2, alius alio more Cat. 6, 2, alius inutio Iug. 60 1, adius is alio parte Iug. 10 I, 2, alius alio Iug. 12, 2 50 5. In bis igitur quotiens alis posuerit nescio: Diuitia ' Corale
483쪽
402 DE DRcLi GONR VADAM ATD. v omniso. nusquam posuisse nego simile veri esse. ius autem rei probabilitas novo esse documenio poterit, quali fide hos libros Sallustianos ad nostram memoriam odiem ms prodiderint, ut qui nullum, si Dieisellianis testimoniis redimus, brevioris formae vestigium serveni, tenuissima quaedam, si alios auctores e sulimus. Quippe Iug. 50 5 diligentissimus homo Theophilus eortius testatur in uolserisiano x qui disitsellio estis vel . 21 p. 10 et Lipsiens academico scriptum esse
alias allis illi Iiulue a prima nanu pundpm academicunt set Helissi linunt Menam i Iagensem in Iug. 12 2 habuisso. In quo nihil nisi alis alio latore ips iam Ortius suspicabatur,
tant ii profecto probabiliter quam in tali caussa quidpiam credi cum probabilitate potest.
P. 10 sq. 454 compositis exemplis alid latinae esui quaedam addere non scriptoris, sed librarioriun quos inmines in ueretii duos versus illam immisisse a quibus eam ipsi numeri segregant, uti diserris istidisomonastis', 469, otiosis liu res IV, 1039 teste Laeliniann p. 41: quae eredibile est inseribentium inentibus haesisse e trium versuum libria uniusquo in libri III recordatione. Hiem solis librariis dubitare noli alidatioin tribuere quem rideo e Frontone Maii p. 275 M. Rom.
a. 1823 vel p. 18 Niob asserri sitim quisque amici m alit mico, itemque aesti epitoma p. 27, 19 Viliae iis disit 'lav-
tiis pro eo vit ut st Ili rei' sic enim iaὐ transposita sunt rectissinie, praesertim eum e brevioribus huius pronominis
formis ne usitatiores quidem alis alid Plautinae fabulae admiserint. Talem igitur scripturam ut ab ipso Frontone vel Festo prosectam non rectius tueare quam in Ciceronis de republiea I, 8, 1 bis proditum nominativum pluralem ali, vel ad similitudinem rem his omitis Iunis formarum ibidem seripiarum conlectamin in inanni excursu VII p. 45i sa ium dativum alim quorum insum in unam i contractorum eis quaedam exempla in his ipsum ali o decreto Pisano SIVE MUL ALD MAGISTRATVS RVNT GA-
mannus in uer. p. 252 et 279 indubitata protulit', tamen
' Ambimium esse video utrum nominativum an dativii inter
pretemur quod in longe antiquiore titulo scriptum est ALEI: in Vena' Diuitiae by Corale
484쪽
DE DECLINATIONE QUADAM LATINA RECONDIT D ut E. 463
eum nominativum ipse vitiosum dieii, tum dativum profecto Ciceroni non concessit, id quod vel eo satis siendi quodve in ueretiano quidem versu IV, 637 ivllabam aliis
h. e. alis formam toleravit. A de hoc litem nune non nimvebo, quamquam posse moveri sentio verum illud non dubito coiit identer proruintiare, si modo ea declinatio, quae suit aliquiis ali alim lior plurale casu Oli in pertinuerit, non tuisse omnino alias nisi a formas fieri:
nom. alis et ali ut ques qui eum sim. mgen alium
dat. talibus et alis ut quibus qui H
ace alis Aliquo autem eum tali relinatione vitieulo haud scio an ipsa se aerii a prosodia contineatur. Α qua alienissimam Asosynigesim constat talibus qualia sunt filius silio fili uiusilii siliis filios adhibitam quam diu quidem in sellariis septenariisque sive troeliat eis si v iambi ei lioeta versatur: contra simul atque ad liberiora metra transitus fit, ad uitapaestica potissimum, sed etiam ad octonarios quoslibet, nihil prorsus offensionis eandem illam licentiam habere: do quo
explicatius dixi Proteg. Trin. p. CLX sqq. Museique Rhen. LVII p. 595-huse lI p. 595 sqq. oe igitur ipsum vide num eum aliqua specie probabilitatis e telamus non aliam vim caussamque habere, nisi quod in liberioribus mei is suscepi a vulgaris sermonis liberinis pronuntiaretur silis sili sitim sili silis silis. Quam pronuntiationem num etiam scrip-liano illo ab omniseno publicato I. R. N. 4616 C. I. L. I n. 1277J, cuius hae species repraesentata nune in . . . . ab LIX Jl:
Qui quamvis mutilus sit, tamen et senariorum non dubia prinessea et manifestam alius e niau pronomiivim oppositionem ostendit: Ales in Venerim Minoi donim, ubi correptum nithei satis venias ab illa ratione habet quam elim alibi ineptiis tum ni Uerra et Rhen. t. XIV P. 41i supra p. iri explicavi. Diuitia ' Corale
485쪽
40 DE DE D Arios QvΛDAM ATD coc Domo. tione vel aetas Plautina vel poetae eonsuetudo expresserit, id quod sedit sane commuius usus in genetivo sili, aedius quaeri quam responderi putamus. - Ceterum ad neutrum ut redeant, enuesanae in Terenti coniectium alterum exemplum neglexi prorsus gemellum quod est in Hecyrae versu
si scirem, qui firmare meam apud uos possem fidem .
Ita quidem Benileius pro eo quod est in libris Aliud si ses-rem. Transposui Flecheisenus Si aliud scirem dubitari potest num alio potius voeabulo transposito podia dedorit Alimis scirem, si ranare qui pud vos meam possem tulam. Exquisitius esse meam apiti uos ut m non me fugit sed exquisitius etiam aliud si scirem est quam si aliud scir n. Praeterea tribus verbis alteriam cur ab hac societate
illa seiunxerint, quae non inire si ad eandem similitudinem proxime accedere dixeris articularis articularius, auxiliaris auxiliarius, iocularis iocularius, lapidaris lapidarius, molaris molarius, palmaris palmarius, singularis singularius, falaris alarius, tutelaris tutelarius, uulgaris uulgarius, et si quae sorte sunt similia. Verum hae contraria potius ratione hac reguntur quod, cum longiores formas aetas antiquior probasset, subsecuta demum Min breviores. Velut Plautum Terentii linai tintilium Catonem Novium Afranium horumque pedisequum Gelliiun, Iiosteriores autem seriptores nullos auctores luibent articularius molarius, palmarius, singularius uulgarius palicorum utramque formam ipsa a in antiquatas adsciverat ut iocularius iocularis et Varronem si in antiquis habueris, singularis auxiliarius iuxta atque auxiliaris haesit apud posteriores, sed Plautus tamen unum illud noxii nullum exstat eiusmodi exemplum, quo olim probatam breviorem formam cessisse productiori demonstretur.
' Nihil hue valero inferiori vim exempla intellegis quale habes ΑΡ0LLlNARI Q. R. N. 1667, postquam per multa saecula una ovi liis somni prohata Mic utor hae ocessione ad supplenda ea quae de BARNAE sorma supra dixi p. 121455J nonini BARNAEVS nominativi nescio quomodo Latina exempla viem nin I. R. N. 3674. Diuitiae by Coo le
486쪽
Ergo si potius statuendum, ab una eademque stirpe prο- gressam linguam arbitratu suo denominativa progenitisse sive in artus sive in aris desinentia, notionis quidem discrimine nullo aut pris e villo. Nisi quod tamen alia quaedam a gumentati accedit, in quam infra incidet oratio. Aiquo hae quidem non oblitus eram, sed sciens omisi.
omittere autem non debobam praetor alius in latinitatoroliet si iisdem declinatiotii duo alia exempla quoruin prius est ius. Nec enim, cum plurali uniero di et dis de linatum est, ii quidem casus potuerunt a deus duci, sed diu manarunt, vel ut nunc etiam rectius dicam, e dis nominativo diu sormae eadem ratione vicario qua alius vel
Clodius sorinas aequant alis et Clodis. Et diu quidem formam satis testatur ius fidius quando prosodiae discrepantia, de qua Laelianannus admonuit in Lucri p. 227 in
iam vetustis nihil quicquam eontra valet dis autem novi, nativi in eis non prosuet in eo quaeres quod est hie dishuius ditis, ad fortasse M in dispiter quidem iamquam fit uter), quod laesi qui si, iam obiciat o di puer contractum
esse, tamen certum illo nisi fallor sui vestigium reliquit in dii ouis. Magis etiam adpositum ad persuasionem huc ad-3722. 375 et frui. 99I, 11 cs inlia p. 473sq. J quo ipsa adeo BARNAE Sforma aci, edit o ἰrut. 32, I C. I. L. VI. 1 n. 1892 M . SUTORIVS . M. BARNAES. Quamquam per se nihil sane impediebat quominus in Lupi Somascanis genetivum interpretarere BARNAES, quando nominativus BARNA exstates R. N. 4865 et sint 900, 5 ve Murati i569,5N. I. L. v n. 32829. - . 15 45M ne estptiosa uti disputations viderer, debebam illa omittere quae must MARIL GLMIA, CYGLA . ATILIA, POL . LIVIA, GRAECA . ATRONIA DERCINA IVANALARIA in his enim eur non SELICI ATILI LIII, ATRONI, IVANALARI
scriberetur, facile dixeris hanc ipsam caussam suisse, o do marito cogitarsetur ut in CVRΤΙΑ . ROSCI. Sed vel sic tamen nihil se inrgumentationis nostrae detrahitur cur enim non, Alci ILLICIA
VEBIDI NUMA PORTUNALI NARΤΑ . PIOΤIU umquam crit tum vel in similibus militis in ambiguitatis specie ulla' - in ramnestiua p. 12 455 adn. ommemorata haud scio an om AN0diauiguendum sit potius. - evidens est quod p. a iis prolis uinrAAAATic nomen video rectius Latinis inserendum misso p. 6 4 9J: levius etiam quod in c, itemquo formis redis discriminandis aliquotiens non satis mihi typothetarum filii parueriint.
487쪽
466 i TUNE ODAM LATm RECONDITIORE. sciscimus meus ius pronomen, cum deus diu sorinis finitate summa sociatum quorum illud, quod est ius,rum grammatici tantum testantur charisius II p. 133 P. 159,
17 K eum Diomed I p. 3i P. 331 14 K, Priscianus XIII p. 962 P. ii ixH. Velius Longus p. 236, 10, sed ante oculos ponit elogium dipionis lispani in quo est MILIS
M0RIBVS seripium, prominitarum autem si μυλλάβω inis. Neque enim vel a meus vel a inius, sed a compari utemis Itominativo flexi sunt mi genetivus o mi dativus primae personae, In vocativus et mi tominativus pluralis ut mi homines mi ηκ tatores et o mi oculi apud Plautum, O mi hostiites apud Petronium possessivi proii Ominis quae genera ratione etymologica Oii esse disparia patet. Habuitque in
lingua tamquam recordati quaedam pristinae consuetudinis hanc vim ut eum pridem exolevisset mi et mini is enim haud dubio Meusativus est et in forinarum usus, tamen monosyllaba pronuntiatio in eis quae Meesserunt meusine meum et duraret Namque unde sat grave rin mentum totius ratiocinationis nostrae suppetii, illud est, quodo nominibus in eu exeuntibus omnibus duo sola sunt deus et meus, quae in se niea poesi, nec tantum in liberioribus motris, sed in senariis quoque septenariisque synizeSime et eo ea syllabarui admittant, nec aliquando cimittant, sed frequelitent, ne in quibusdani casibus, sed in omnibus praeter mea neutrum autem plurale ne a mi quidem aliud nisi mi fieri potuit. Vnde non immerito conligere videmur a dis mi nominativis prosectos vetustissi-- 4vαλoruic declinasse per omnes et casus et numeros. Et
de vocatio quidem mi, qui permansit, ipsam veritatem iam veteres magistri prope attigerant, non illum a meus, sed amius repetendis, Celsus atque Charisius L s. s. a Priscianoas excitati l. s. s. Quamquam et hie et charisius p. 86 P. iii, 13 R eum mi uni maseulla tribuunt, abiudieant a seminino genere, fugerunt eos alia qualia e lingua vulgari, ut comsentaneuna est credere Appuleius adscivit iam a Vossio doanal. IV, 8 Omliosita λὶ Soror, ni conitinae nani de mi sidus novicia ei interpolatio ratidici uit ' iluae ipsa novo documento sunt non a ius potius quam a mi laeti vocativi.
488쪽
DE DECLINATIONE QUADAM LATINA RECONDITIORE. 467
omnino autem vocativum non nisi imprudens misi supra p. 17 460 sqJ, ubi paullo plenius debebam remininem si complecti, ut e vetere declinatione unum casum dicerem in sola scriptura haesisse, nominativum Corneli, duos a iem non in seripi a tantum, sed in ipsa lingua perstitisse,
qui sunt genetivus ornoli o Corneli vocativus inter quos hoc tantuli discriminis riter cedit, quod geIietivum postera saltem aetas Cor 11 elii substituit reapse a Cornelius ductum, Oeatiuuin Cornelio longe sane prior, sed tamen inventa Cornelius forma posterior, coepit quidem adsciscere,
perferre numquam potuit. Et Prisciani quidem VII p. 739 P. 301, 20 R exempla Virgili Moroviri facile apparet ab ipso ficta esse so quod p. 74 P. 305, 8 H. e Livio Andronico profert, silis, dubitatione vadat. Itaque qui non altius Opetem caussas linguae animum induxissent, non est mirum si statuisse ut et genetivum et Oeativum fili si Clodi contractum ex antiquioribus scilicet semis trisyllabis dice rent Prorsus contra factum esse etiam aliunde conligitur.
Quid est enim cur, quae in substantivi sedem certissimam habes, eadem et genetivi et vocativi declinatio monosyllaba non est item ad adiectiva translata 2 in quorum timero pridem perspectum est etiam Laerti habendii esse, quod Priscianus p. 739 substantivum esse argutabatur. Viam, nisi
fallit opinio, illa monstrant quae supra componebam in artus vel aris desinentia. In his omnibus vidimus antiquiores, ut nunc res est, auctores habere formas longiores, brevioribus adsuevisse recentiores. Ergo aut omino vetus lingua earuit
brevioribus, aut, quod nemo erit quin amplectatur libentius, in illis voeabulis iam desierant breviores ea aetate qua etiam-ium vigebant in aliis. Quod ubi ad nitima h. e. ad assilectivorum genus omne transtuleris, haud scio an et riginum et mutationum hanc animo imaginem informare liceat. Fuit aliquando aetas qua in is vel os potius exirent eum substantiva tum adiectiva omnia Corneles files uolgares egreges. Subsecuta est altera aetas qua progririli lingua ad Os ius terminationem coepit, et ita quidem coepit ut sainitium ab adieci is caperet quae vellet a substantivis di emere quo evenit ut simul Cornelis silis uolgarios
489쪽
468 cru Tio 3 DAM LATINA RECONDITIORE. egregios dicerentur, sive sera ala littera finali sive dempta. Ex ea aetate originem traxemini genetivi vocativique Corneli fili, genetivi volgarii egregii, Maiis uolgarie
egregie Tertia hanc aetas excepit, qua ad adiectivominexemplum etiam substantiva accommodarentur, cornelius filius, genetivorum vocativomunque formae non mutarent.
qua lidebit quartam distinguere, qua et vocativus fieri
silio coepit, et eis quae in artus exeunt finitima se procreata vel resuscitata sunt aris syllabis terminata ut uolgaris iocularis. Quodsi forte in illis, quibus artus finis, tale esset quod paene exuta adiectivi natura in sulistantivi
notionem abiisset, facile intellegitur ieri potuisse ut ipsorum substantivorum vocativum participaret in hanc igitur a tem manuari interpretabimur a sermonis novatore Laboriopositum teste Gellio XVI, 7, 3. - Superest ut de duabus rebus dicatur eum hae disputatione aliquo vineiula nexis de praecepi Nigidiano quod ad modulationem . e Moenium talium qualia sunt Valeri consili pertinet, deque Lucilii doctrina quas in i pingui vel tenui discriminando versatur. verum hae argumenta eum et amplius sibi spatium poseant
nec quicquam detrimenti nostrae ratiocinationi adlatura in nolo ad ea pertractanda nunc quidem exspatiari longius. Ceterum cognita hac commentatione eum Melissimis conlega Ioannes Gildemeister quaedam similia eademque perutilia ex earum linguarum penu meminisset, a quartam
aditu nos philologi esse interelusi solemus, facile ab eo impetravi ut singillatim perseripia in ommunem usum pro- more raunt autem hae quae lalia posui. Psanteri fur Wyrapio im Bue Daniel 5 7.10. 15. Da das ue sitas uin 165 a. c. gestarioben si,
490쪽
D DE INATIONE VADAM LATINA REc Diaei κ. 469bpiov. Belapies gesammeli et Gesenius Thesaurus p. 11 16;
8atis mirum in gener onomalalogico, vel ut verius di in cainus, plane lux in exemplum constat Verres nomen gemtilicium esse euius quae tandem ratio et condicio esset,
nuper demum M visenus sibi pater negabat Muse Rhonani si XV p. 1 7 adn. 2 et 207 adn. 81. Nam reapso ingentiliciis illud habendum esse, nec esse de aliquo e Co nesi Verre eum quibusdam eogitandum, magna cum prob bilitate idem iam olim effecerat in Actis soci Saxon. t. II p. 62. Nunc si qui abhinc paucos menses edita a nobis
in Goemium Indicis scholarum hiberearum Bonnensium anninium cIOIOCCCLX et LXII. Bibliopola Boresinensi . Guttentactraditum prodiit in publicum praefixa hac inscriptione Supplementum quaestionis de Melinatione quadam latina reconditiore. C. W.J