장음표시 사용
21쪽
Elysium), III 2, 37 Glaueas Glaucus , IV 3, 20 grauatas graua- tu , Vl, 93 sumosa famosa), V 1, 230 Sio catum siccatam ,
V3, 10 praestantias praestantius), b, b maestu maesta),V5,63 deiuneus detineas). Notissima autem re est usque ad deeimum saeculum litteram . priore hasta paululum flexa et superne apertam seriptam egae ita ut litterae V simillima esset, decimo autem saeculo hanc litterae a formam in libris seribi desitam esse es attenbach l. l. p. 44 Asconius rec. Κie liniet Schoel p. XXI n. 1 . Vnde concludendum est eodicem illum a Poggi prope Constantiam' repertum ante saeculum decimum scriptum esse aut redire ad codicem ante
Ad hoc argumentum accedit alternm. In prima enim Matri- tensis Siluarum pagina frequens est litterarum ommutatio , quae in reliquis quoque paginis hio illi oecurrit: praef. 6 peste parte , ibid. 1 geliquerit reliquerit), ibid.14 semissiose remissiore), ib. 6 ceste certe), ib. 27 se- spondebis respondebis), ib. 30 lastasse fortasse), ib. 31 ceste eerte), ib. 33 tibvstinam tiburtinam), 4,li aste arte), II 2, 148 uescere uertere), II 6, 104 habiture habitusque), UT 134 lassimae lacrimae), II l, 38 exitus
1 Vbi Poggius illum codicem reppererit, nescimus. Antea in Sancti Galli monasterio eum repertum esse putabant uiri docti, quia Asconii codicis Florentini subscriptione Asconius una cum Valerio Flacco, Manilio, Silvis in monasterio Sancti Galli inuentus esse dicitur. Sed illi subscriptioni fidem non esse habendam in Volimeri editione p. 4 ostendit Erohnius, cuius argumentis hoc accedit summum, quod anno 1416 Potaius Guarino scripsit so Quintilianum, Valerium Flaeeum, Asconium Pedianum in Sancti Galli monasterio repperisse, anno autem 1418 demum ineunte Francisco Barbaro Silium Italicum, Statii Siluas, Manilium misit. Itaque libri illi, qui una reperti esse illa subscriptione dicuntur, re uera non una sunt reperti qua re subscriptionis fides prorsus euertitur. 2 es Ascon rec Κiresting-Schoel p. XXI n. l. qui melius fecissent, si litterarum 'r' et . commutationem a litterarum 'rt' et 'si' commutatione non seiunxissent harum uim litterarum ligaturae neque maiorem eineiunt similitudinem, quam inter litteras 'r' et 's' ipsas intercedit, et ante decimum saeculum ligatur 'rt' raro occurrit.
22쪽
Texitur), III 3, 18 implicitor simplicitos), IV 3, 64 marsiens Massiens),QVI, 118 Profest prosert), IV 4, 6 datus daturi, IV 5, 10 Crinitus erini tuo, IVAE, L admisata admirata),
VI, 8 laeestis lacertis. Vnde quod apparet memoriam Siluarum redire ad eodicem, in quo litterae inter se simillimae erant, eo egregie eonfirmatur, quod praeeipue in prima pagina librarius his duabus litteris commutandis peceanit, tum uero has litteras eum melius nouisse inde apparet, quod eiusmodi menda rarescunt. Illa autem litterarum et, similitudo, qua earum commutatio effici poterat, in scriptura minuscula posteriorum temporum non inuenitur. At xempla codicum Latinorum litteris maiusculis scriptorum a carolo Zange-meister et Gulielmo attenbachineidelbergae anni 1876 et 1879 edita aeenrate conserens primum in Hilarii eodice capituli S. Petri anno DX non posteriore stab. 52 et , ita seriptas inueni, ut sacillime inter se commutari possint. Eadem rationenuamque litteram scriptam non inueni nisi in odie Parisino Lat. 2097 labb. 40, 1, 42 breui post annum 3 geripto et in odie Capituli coloniensis CCXII tab. 44 sexto uel septimo saeculo exarato Praeter hos codices unus mihi est memorandus cod. Veronensis XXXVIII, 36 tab. 32ὶ anno 517 Veronao scriptus, in quo litterae duetus idem est qui in illis libris, autem ita seripta est, ut eum, haud facile
In eisdem eodicibus Coloniensi excepto) litteras 'r' ductus etiam talis est, qualis cum semimetali sorma litterae 'n' hie illic commutari possit. Quae quidem commutatio in codice Parisino sol oriri potest, quia in aliis codicibus uncialis litterae 'n' forma exstat. Ecce haec quae in Matri tensi exstant menda Ll, b Aenea aerea), II, 16 arte ante), IIII, 204 morituraque monituraque V 2, 13 Nubigeras nubigenas , b, 82 ne soluam resoluens, Ambae igitur litterarum com-l Eadem litterarum, et 'n' ommutatio occurrit etiam in Statii Thebaidis et Achilleidis odice Puteane saec. IX. quem e codice haudita multo tempore antea seripto fluxisse Κlotaius In Aehilleidis editione Diyiliaeum Cooste
23쪽
mutationes, quae illorum quos attuli codicum scriptura effici possunt, cum in Siluarum tradita memoria inueniantur, quid est manifestius quam Siluas ad archetypum redire eadem seregeriptura atque illos exaratum Est autem illorum quos supra memoraui codicum scriptura ea quae uocatur gem iuncialis ad minusculam vergens. At illius scripturae apud Zangemeisieram Wattenbachiumque tantum prima quasi inueniuntur uestigia, quippe qui exempla odicum maiusculis litteris scriptorum repraesentare sibi proposuerint, illa autem scriptura magis ad minusculam spectet. Itaque Arndii tabulas consului, ubi illa scriptura, qua illarum de quibus uerba seei litterarum similitudo efficitur, multo saepius inuenitur. I undecim enim
Aradii tabulis 5 , b , , ' 10, 3, 40, 2, 3, 44, 8 litterae
interdum adillime possunt inter se commutari, in quattuor codicibus ab Arndtio repraesentatis labb. ' 2, 34', 2 littera , et ' inter se simillimae sunt. Illorum codicum plerique saeculo octauo seripti sunt b , ' , ', 13 et ' 12, 34', unus 10 saeculo septimo, tres 40 44,48 saeculo octauo exeunte uel non ineunte, reliqui 42 et 43 saeeul nono. Post nonum autem saeculum illae litterarum atque formae, quibus earum commutationes quales in atritensi occurrunt effici possunt, non inueniuntur. Atque scriptura illorum quos attuli odicum est aut Langobardorum quam dicunt aut Visigothorum aut Hero- vingiana aut Irica aut Anglosaxonica aut semiuncialis ad minusculam proxime accedens. Sem iunciali igitur fere scriptura exaratum neque saeculo nono posterius exemplar illud fuit quod oggius prope Constantiam repperit et describi iussit. Nam cur non uetustum illum librum, sed apographum eius duobus uel tribus fere saeculis posterius a Porato repertum esse putemus, ansa prorsus non est praesto. Atque si quaeris, quonam saeculo,
anno 1902 ipsius emissa p. XII sq. demonstrauit. In quo etiam litterarum, et , ef Κlola. l. l. p. XIV et . et V es lota l. l. p. XII sq.
24쪽
1 Tutrum nono an priore aliquo archetypus ille scriptus fuisse mihi uideatur, equidem non saeculo illum exaratum fuisse putauerim eam ob causam, quod inde a nono demum saeculo Germanorum Gallorumque monasteria litteris floruisse notum est et quia Carolum Magnum uirosque litteratos, quos ille sibi adsciuerat, Siluas nouisse e compluribus testimoniis constat. es. Volime p. 34, Traube arolingische ichiungen p. 49, adn. 1 . Ceterum non saeculo codicem a Pomi repertum scriptum fuisse iam Lundstroemius Quaestiones Papinianae' psalae 1893 p. 2 sugpicatus est, sed nisus exemplis quae aut nullius aut non grauis sunt momenti. Itaque multo ualidioribus argumentis demonstrasse mihi uideor librum, quem regius prope constantiam repperit, illius uenerandae fuisse uetustatis. Hae postquam explicani, reliquas litterarum commut tiones in Matritensi saepius occurrentes exhibebo, quarum nondum mentionem feci. Quas prosero, non quo quid ex eis ad aetatem scriptae Siluarum memoriae accuratius explorandamessidere uelim, sed quod notitia earum ad Siluarum uerba recte constituenda non nullius pretii esse uidetur Quo in conspectu exhibendo satis esse puto illa litterarum commutatione enumerasse et locos quibus occurrunt addidisse, ipsas autem lectiones non exscribam, quippe quas facile in lotetit apparatu invenias. Atque hae quidem litterae in codice Matritensi inueniuntur saepius commutatae: et e sexies decies e scripta est pro 'a' Ι praes. 6, I 2, 12,
II 1, 110, II 2, 122 III, 90, III praes. 23 III 3, 138, III 4 tit. IV 6, 79 V 1. 66, VI, 114 V 2 84 V 2, 150, VI, 7 VI, 98 VI, 288 decies, scripta est pro :II, 20 I4, 3, IIII, 136, IV 4 7l, IV b, 34, IV 6, b, V2, 23, 2, 137, 2, 180, b, 24. et o duodeuicies . scripta est pro . I praef. 7, 2, 32, I 6, 20, 6, 96 IIa, 83, II 2, 82, II 6, 40, II 6, 79, IV 4, 30 IV 4 71 IV 6.86, IV 9, 28 V l, 66, VI, 148, VI, 12, VI, 28 VI, 85 VI, 288 undecies, scripta est pro : 3, Tl, I 5, 54 II l,l 58 III, 189, II 2, 23,
25쪽
II 1, 158 cum Matritensis librarius primum recte scripserit Donatum . perperam mutarit in 'o et VI, 28 praue scripserit magna', postquam recte' no scripsisse uidetur, ueri est simile in Matritensis exemplari inter so similes fuisse. ae et e trietes in lotetit apparatu . oecurrit pro 'ae' Ι1, 5,
Sed multo saepius has litteras in Matritensi commutatas esse et ipse Κlottius diei p. LXXX, et inde apparet, quod in primi libri carmine primo etiam ex aliis locis, seripta est pro 'ae Ι1,2,Ι1, 32, Il, bis, Il, 53, 1, 62, 1, 86, cuius rei in totali apparatu
mentio non fit. Ceterum ano commutationem et iuuetustis Odicibus et in recentissimis occurrere notissi
et' bis, scripta exstat pro 'b' II praes. 28, ΙΙΙl, 119; semel, pro V3, 280. et i quater T seripta est pro 'b' I6,59, IV 3, 40 IVI, 17, IV 9, 30 bis 'b' pro T IIII, 96 IV praef. T. et e quinquies V scripta est pro . I 2, 4l, Ii,178, UI 1, 30 IVI, 81, 3, 182 bis, pro . I 4,l, IV 4 91. et g septies 'g' exstat scripta pro . I 4, 120, b, 2 l,
e s sexies, seripta est pro . I 3, 60, II 3 77 II 4, 23, III, 134, IV 2, 14, VI, 117 quater, pro I 2, 242, II 1, 188, II 5.6 VI, 102. adde II 1, 130 Pestora ,
Pectora Mi. Dissilia πιν Corale
26쪽
D Statii Siluarum codicibus. 19
77, Ι 5, 34, I b, 39, I 6, 20 III, 7, II 2, 76 III, 309, II 3, 4, II 7, 100, II 7, 112, III 1, 24 III 1, 157, IIII, 2 l, IIII, 139, IIII, 61 III 3, 191 III 4, 22, III 4, 2, IV l, 40, IV b, 8, IV 6, 90, VI, 280 quin quies , seripta est pro T II, 42 III, 109 IIII,
66,5 1 tit. V 5 tit. Sed non omnes eiusmodi commutationes in lotgii apparatu sunt memoratae, ut Il 10.
13. et 'h inter se commutatas non inueni.
et i quinquies, scripta est pro Y I 4, 11, I 4, 24 III, 14, IV 1, 5 VI, 197 semel , pro II 6, 10. et y decies, oecurrit pro 'yI3 78, II b, 28, UI 1, 73,
27쪽
IIII, 2, IV 5, 48, IV 6, 105 IVI, 53, V 1, 100, V 2, 134 VI, 77. et b: septies, scripta est pro 'b' I 1, 54, I 4, 65, I 6, 10, mi 104 IV praef. 22, IV 6, 30 VI, 139 semel pro LIIII, 157 aecessita praes. 12, ubi librarius primum recte scripsit , tum expunxit et, suprascripsit. et o bis pro . seripta est III 1 149 IV 6, 14. praeterea autem sexies Matritensis exhibet 8-us' pro '-os':
UI 1, 182, III 4, 103 IV 6, 3b, IVI, 7 VI, 7 VI,
280, quae commutatio ligatura effecta esse uidetur. Neque silentio premam commutationem syllabarum '-us' et ras', quam ex ligatur archetypi explicandam esse Κlolaius p. X recte dixit, in atritens nonnumquam ita Occurrere, ut ipse librarius syllabam '-us per errorem scriptam mutarit in '-is' III 3, 68, IIII, 168, IV 4, 80 V 2, 13. Praeterea non solum litterae '-s' et'-m' finales cs. Κloti. p. XI) saepius inter se commutatae sunt, sed etiam 'm' finalis interdum omissa est, uelut I praes. 10, II praef. 19, M. et saepe occurrit perperam addita, ut Ira, i, I 6, 24 I 6, 1,al. Quod certe effectum est lineola illa supra uocalem posita, qua 'm' littera indicari solebat. Eadem cum 'n' quoque indicaretur, etiam haec littera in mediis uocabulis et praue omissa inuenitur, uelut Ira, 73, IV 3, 2b, et salso addita, uelut IV 4,l3 IV 4, 64. Bue addiderim h in uocabulorum initiis missam 88e
III, 74 perperam additam esse, sed Ι 4, 18 et II l 129 ab ipso librario Mi deletam. Sed saepius, perperam siue omissam siue positam esse ipso Κlοtgius p. LXXX testatur. Praeterea autem in mediis uocabulis saepissime, praue est seripta et praue omissa, ut Ι 2, 29 II, 220, II, 252, II, 31 atque I 6, 100, II l 116 III, 60 al. Illi, quibus enumerandis iam finis est laetendus, librariorum errores partim certe effecti sunt scriptura, qua codicis Matritensis exemplar exaratum fuit, uelut commutationes lit-
28쪽
in exemplari an dissicillimo discerni potuisse Matritensis librarius ipse quasi testatur eo, quod nonnumquam alteram utram litteram scriptam deleuit et alteram posuit huespertinent etiam commutationes litterarum, et , , et , quae in scriptura Gothica acillime interdum possunt commutari. Partim autem menda, quae in atritensi inueniuntur, originis sunt uetustioris, ut 'aρ' et et g 'f' et 'ph inter se commutatae, quae eommutationes iam in codice Laurentiano insunt; partim errores debentur ipsius Matritensis librarii neglegentiae,
uelut perperam addita, quam duobus locis I 4, 18 H 1,l29 ipse deleuit partim menda sine dubio orta sunt e neglegentia eius qui codicis Matritensis exemplar scripsit. Sed omnes earundem litterarum commutationes et omnia eiusdem generis menda uni eidemque causae tribuenda esse non dixerim. Sed reuertamur ad illud, unde profecti hanc digressionem fecimus. Supra enim palaeographicis argumentis demonstrasse mihi uideor Siluarum codicem, qui Constantiensis concilii temporibus prope constantiam repertus est, saeculo non exaratum suisse, illum autem librum, quem Oggius ex hoc uetusto codice exarandum curauit et ad Franciscum Bar harum Venetum misit, nobis non iam praesto esse, sed nil nisi apographum dico codicem Matri tensem. Qua in ro lotetium erroris eoarguisse mihi uideor, qui Matrit ensem eundem codicem esse contendit quem oggius per Brandinum Pisanum in Italiam misit. Itaque restat, ut examinemus, quantum ualeant argumenta quibus nisus lolaius illam sententiam pronuntiauit.
Ac summum quidem Κlolati argumentum, quo omnibus illis uiris doetis supra p. 4 adn. lylaudatis persuasit, hoc est p. XLIX quod correcturae codicis Matritensis M altera manu seriptae II δ)ipsius orati manu saetae esse Krohni uidentur. Quam ad sententiam eo perductus est, quod notae n ab eodem scriptae sunt, a quo codex Matritensis XII exaratus est, qui Asconium Pedianum et Valerii Flacci partem a Porato inuentam con-
29쪽
tinet et eum Matritensi Siluarum aliqua ratione coniunctus fuisse uidetur. Huno enim codicem Matritensem XII ab ipso Poggio scriptum esse rohnius apud Clarhium classida Revien' XIII p. 19 sibi persuasit ea de causa, quod totus haracter scribendi quam maxime accedat ad notas interlineares uel marginales codicis amiltonensis 166, quem a Graio scriptum esse constat. Quo in codice Hamiltonensi quamquam scriptura contextus uerborum aliquantum differt a seriptura notarum, tamen et has et illum a Poggio scripta esse et Krohnius et Iarhiusa. l. p. 120 affirmant. Sed exsistit difficultas, quae summi est momenti. Discrepat enim codicis XI scriptura ab Hamiltonensis. Quod rohnius ap. Clarh. p. 119 et Κlotet. p. L ita explicauit, ut diceret Hamiltonensem bellisima' manu scripsisse oggium quasi uenditurum, Matritensem XIlautem ueloci manu, ut sibi amicisque seruaret thesauros modo repertos. Vides igitur satis implicata esse argumenta, quibus Krohnius nota n ab ipso Poggio scriptas esse probare studet. Clarhius autem l. l. p. 120 contra Mohnium attulit rationes dignissimas quae considerentur. Qui postquam atritensem
X l atriti contulit, scripturae oggianae operam dedit tribus usus codicibus Laurentianis XLVIII 22 Lai LXVII 15)et cod. Vaticano 3245, qui, quin a Poggio scripti sint, dubium non est. Quibus codicibus collatis Clarhius sibi persuasit
scripturam eorum eandem quidem esse quam Hamiltonensis 166, et textus ipsius et notarum, sed eandem atque Matritensis XI esse sibi non potuit persuadere. Notas enim marginales illorum codicum quamquam saepe prope accedant ad scripturam textus codicis X 81, tamen manus uelocis oggianae non esse specimina, quia plerumque lenta manu scriptae sint. Itaque cum manus uelocis oggii exempla praesto non sint,
Κrohnii sententiam XI a oggio ueloci manu scriptum esse clarkius sequi dubitat. Praeterea uero rohnii pinio eo quoque uehementer labefactatur, quod testibus Ellisio Hermathena 1893 p. 264 et clarhi, Classidat Revie X p. 302 et 3043 Asconius et Valerius Flaccus in atritens X i scriptura admodum aequabili et dilucida exarati sunt, quam ob rem
30쪽
eo difficilina redere possumus odicem XI a orato manu ueloe scriptum esse, quali in Valerio Flacco et Asconio e-diano transeribendis se usum esse Poggius ipse in illa epistula ad Guarinum data Ι1,5 Ton. testatur. Quas Clarhi dubitationes Κlolgius, qui rohnii sententiam prorsus secutus est, refellere non potuit neque alia ad rohnii sententiam defendendam argumenta potuit proferre. Videmus igitur quod lolaius Mohnium secutus tam confidenter pronuntiat, atritensem XI ab ipso orato exaratum esse, minime pro certo 88e
exploratum. Ceterum odicis Vatiem 3245- Ροgio dripti lineae septem photographice repraesentatae sunt a Nothao LaBibliotheque do Fulvio Orsini Parisiis 1887. Vbi litterarum 'd', 't', formae longissime recedunt a notis M . Atque augetur mihi dubitatio alia de causa. Argumentum enim, quod totaius, ut XI a Ogo scriptum esse confirmaret, addidit p. XLIX sq.), in eodie X 8 fol. 1-1 nonnulla ex Chronico Sigisberti emblacensis satis elociter exscripta esse, quod a Poggi in usum suum excerptum esse constat, tantum abest ut quid ualeat, ut paene contrarium demonstrare uideatur. Scriptura enim, qua Sigig-bertus in cod. XI exaratus est, a scriptura reliqui odieis tantum distat, ut Chronico alia manu atque Asconius et Valerius Flaccus scriptum esse et LoeWio uisum sit Sitetvngs-ber de Wiener Ahad. XIII p. 276l77 et nustio, ni iam ante Me tum odice X 8 inspexit et Chronidon Sigisberti in Bethmanni usum contulit Monumenta Germaniae historica VI p. 296 . Atque ut nihilominus eum Clarhio classica M. vie X p. 302 putemus reliquum codicem XI ab eodem
exaratum esse qui Chronico festinantius scriptum exarauit, id ipsum quod Chronicon eodem codice continetur quo Asconins et Valerius Flaccus, impedimento est, ne XI a Poggio scriptum esse arbitremur. Etenim Valerium Flaccum et Asoonium edianum una cum Quintiliano oggius in Sancti Galli monasterio anno 1416 repperit et sua mann deseripto in Italiam misit. Ροggii Epist. ed. h. de Tonellis Florentiae 1832, Ι 1, 5 p. 283. Chronicon autem illud Poreius in Britannia,