Archæologiæ philosophicæ sive Doctrina antiqua de rerum originibus. Libri duo. Autore Thoma Burnetio ... Accedunt ejusdem Epistolæ duæ de archæologiis philosophicis

281쪽

Cap. xxxl. Cuni de idololatria loquitur, memorat primum ipsius genus, Solis re Lunae adorationem. Cum de conscribendis suis malis id miseriis verba facit, vetustissimum Cap. vix. 1criptionis genus, sculpturam scilicet, indicat. Ex re pecuaria numerantur ipsius opes, ex liberorum multitudine, stelicitas. Ρraeterea, in enarrandis Dei operiabus, quod saepius fit in hoc scripto, Mundi molitionem x diluvium celebrat author, recentiora nulla. Neque Sabbathi, neque ullius Legis factitiae meminit: in moribus d pietate praecepta Machidarum secutus. Denique, post formatam Rempublicam Judaicam, secretamque a caeteris gentibus, per instituta propria b Legem a Deo datam: non facile credo, hanc sanctam gentem, ejusdem temporis saeculi alienigenam, vel hominem Gentilem, in exemplum pietatis proposituram, aut ipsius acta re historiam in 1acros eorum codices relaturam. His omnibus adducor ut credam, Min Jobum tempore anteisse. JOAD aEthiopas, praecessere literis AEgyptios, secundum Diodorum: & 1ecundum Lucianum, in rerum coelestium Cap. 1. cognitione. Ρrout antea notatum. Quantum ad Phoenices, Sanchoniathonis aetas incerta est : sed ante tempora Cadmi floruisse literas in Phoenicia, non dubitatur.

Denique, quoad Babylonios, Assyrios,

282쪽

Cap. XIV. are logia Philosophicae. 46

Chaldaeos, eorum observationes coelestes, ipsumque Imperium, multo altius natalibus Mosis a1cendunt. Et, si sorte non erraverit Justinus, apud Bactrianos erant Lib. r.

Magi, tempore Nini, qui mundi Irincipita, Bderumque motus, diligentissime pectabant.

HARUM rerum, ut Videtur, conscius,

Flavius Josephus ; nempe 2Egyptios, A- Antiq. lib. rabes, aliasque gentes sapientia celebres, aetatem Mosis praesisse; maluit ad Abr hamum referre originem omnis sapientiae antiquo- barbarae, dic praesertini AEgyptiacae . Sed quo, quaeso, praetextu λ quibus ductus argumentis hoc asserit 8 Hoccine in historia sacra traditum est y Ηoccine in exotica legimus 8 Et si ratione agas, quantulum fuit in mgypto Abrahamus: qui potuit, infra biennium, peregrinuS homo, sermonis alieni, gentem instruere scientiis, ut volunt, naturalibus Maiathematicis, earum antea ignaram inalsi suetam Z Quamobrem propriam gentem non prius instruxit M. edocuit has artes, filium suum re nepotes Z Neque scientia naturali, neque Mathematica, celebres fuere Hebraei: a se tamen edoctos esse

Volunt AEgyptios, qui, in his disciplinis,

facile caeteras omnes gentes olim superasse perhibentur. Haec non tantum gratis dicuntur a Josepho, sed etiam contra omisnem veri Ociem aut similitudinem. Qua

re Diqiti sc by Corale

283쪽

Σ68 Archieologia Philosophicae. Cap.XIV.

re, missis his praejudiciis Judaeorum, qui sibi deberi volunt, M a se derivari, quicquid est, inter homines, divini aut eximii : depositis, dico, his praejudiciis, ascendamus altius in quaerenda origine Ρhilosophiae Barbaricae : altius, inquam, Μο- 1e aut Abrahamo: ad Diluvium usque, dc communem Gentium dc Judaeorum Ρatrem, Noachum. Virum magnum, Veri numinis cultorem, re utriusque mundi scientem. Quid ni credamus, ab hoc fonte, ab hoc viro originario, descendisse ad suos posteros, ad homines nempe post- diluvianos, ea Theologiae & Ρhilosophia capita, quae apud gentes antiquo-harb ras reperiuntur Θ Suis liberis Sc nepotibus sertur tradidisse Noachus praecepta moralia, vae: PRAECEPTA NOA

CHITI AR U M dici selent; quid ni

etiam Dogmata, quae eodem jure DOG

MATA NOACHIDARUM sunt

appellanda 8 Quemadmodum dein illa

Praecepta non Ver1abantur circa res minutas, aut momenti minoris ossicia; sed ea spectabant quae ad vitam rite instituendam erant maxime necessaria : ita pariter haec dogmata respiciunt summos ordines momenta maxima Mundi Naturalis : unde incepit, qua forma structura primum coaluit: quas Vices, aut mOtus majores, aut jam 1hbiit, aut olim subiturus est: an di luendus: an renovandus r

284쪽

Cap.XIV. Mehaeologia Philosophieri

dus: quis extremus rerum exitus

re meta ultima. In his generalibus, in his maximis, versata est, ni fautor, sapientia Primaeva: sive illa ipsius pars quae κο μου περὶ instituebatur. Sunt enim aliae partes plures,

cum reliquis, quae non sunt praesentis imstituti. Haec re hujusnodi capita complexa est pristorum philosophia; quae,

licet multis maculis conspersa, aut sordiubus involuta, ad nos seros homines, Ultimam sere Noachidarum progeniem, post aliquot millennia, pervenerit: Veritate tamen aliunde reperta re explorata, has labes eluere non penitus arduum est; κin his Antiquorum gemmis, vetustate lucet decoloratis, vividas adhuc relucere scintillas, non sine admiratione saepius adverti. Sed ad Noachilin redeamus. A Q.VUM est credere, Patres Antedia luvianos non fuisse stipites, insulses,

scientiarum expertes: horum autem Communis haeres erat Noachus, plurimis coaetaneus, caeterorum literaturae, facili

traditione, particeps. Quicquid igitur sapuerunt longaevi Ρatriarchae, id Νoacho innotuisse, maximam partem, probabile

est: cum, per sexcentos annos, eorum

uti potuit commercio M studiis. HIC igitur, me judice, utrimque mundi i cola, scientiarum lampada ab illis ad hos

285쪽

tradidit: dc propagaVit per terraram ombem, una cum sua sebole, dc primaevis populis, quaedam semina, tam naturalis, 'quam moralis, doctrinae. Sed multum exaruisse sequioribus faeculis, utramque doctrinam, de succrescentibus gigantis in tum non suffocatam esse, libens agnosco Haec facile redintegrari non possunt ex antiquis monumentis: sed potius ex ipsis naturae, liquidaeque rationis, principiis, renovanda stant omnia; ec, per Theorias rite constitutas, emendanda pariter restabilienda. Ut, ingruente rerum fine, veritas rediviva, in suturae renovationis praeludium, clarius elucescat.

Finis Libri primi.