장음표시 사용
341쪽
cap. vii. se opposuit Graecorum Imperator PHILIPPI cus A. C. Ir, re Graeco- vel i 2. L E o autem Gaurus, ut ulteriorem ejus progressum site- ret, concilium Senatorum & Epilcoporum in suo palatio convocavit, A C. 726 a), atque, ex eorum sententia, edictum adversus illum cultum promulgavit, nec non litteras dedit ad GREGORIuHIL Papam, ut universale Concilium cogeretur. Papa autem protinus Romae Concilium coegit, imaginum cultum eo confirmavit, Graeco Imperatori Anathema dixit, populumque ejus fide exsolvit, vetito ipsi tributum pendere, aliove ullo modo ipsi obedientiam praestare. Mox urbis Romae incolae, nec non Campaniae, Ravennae, & Pentapoleos, urbiumque hisce Regionibus subditarum, ab Imperatore deis secerunt , ac, violentas suis Magiitratibus manus inferentes, P A υ-L u ri , quidem, Ravennae EXarchum , Occiderunt; PETRUM, V ro, Romanorum Ducem, qui oculis erat captus, loco moverunt: cumque EXHILARATUS, Du X Campaniae, populum in Papam incitaret, Romsni Campaniam invaserunt, eumque cum filio HADRIANO Obtruncarunt. Tum novus Exarchus E u T v c H I U s, ubi
appulisset. misit clam, qui Papam & Nobiles Romanorum occiderent. Detecta autem conspiratione, Romani a Graeco Imperatore prorsus defecere, seque jurejurando obstrinxere vitam Papae protecturos , ditiones ipsius armis defensuros , atque in omnibus ipsius auctoritati obtemperaturos. Atque ita Roma cum suo Ducam , qui Etruriae & mpaniae partem complectebatur , a Grae- eis Imperatoribus desecit A. C. V 26, & libera evasit Respublica sub Senatus Romani regimine. Hujus Senatus auctoritas in rebus civilibus deinceps suprema fuit, Papae auctoritate hactenus non uutra res ecclesiasticas patente.
Eoicta. Eo tempore b) Longobardi, etiam in cultum imaginum am- 'ς - bitiosi, & prae se serentes Papae rebus favere , ditiones ΕXarcha--ui tus invaserunt , ac tandem, A. C. 7sa. Ravennam ceperunt, quod eo Exarchatusque finem imposuerunti Atque hoc primum fuit ε tri- esa Regnis, quod cecidit coram parvo cornu.
342쪽
Anno s i Q ZACHARIAS Papa CHILO ERico, ignavo seu- ac inepto nianes a Regi, stirpisque Merociniae ultimo, imperium abrogavit, &, sblutis juratae fidei religione subditis, Regnum dedit Pipi No, Majori Domus , eoque sibi novum ac potentem
amicum conciliavit. Proximo anno successor ejus STEPHANus III, ad agendum cum Graeco Imperatore quam cum Longυbardis aptior, ad horum Regem se contulit, eique perstiadere conatus eliut Exarchatum redderet Imperatori. Quod cum non ex ejus sententia succederet, in Galliam est prosectus, ac P I p I N u ri induxit ut archarum & Pentapolis Longobardis eriperet, atque utrumque donaret Sancto P E T R O.Igitur P I P I N u s, A. 7s , cum eXercitu venit in Italiam, Regemque Longobardorum A I s T U L P H U AI deditionem promittere adegit. E contrii autem A ISTULPHus, ut a Papa ultionem repeteret, anno insequenti urbem Romam obsidet. Quo facto Papa, datis ad P i p I N u M litteris, renunciat, ni cito is adversus Longobardos properaret, pro datasbi potentia, alienandum solo a Deo di inta aeterea, id est, anathemate feriendum. Pi P I N U S, ergo, subditorum rebellionem veritus, & Ecclesiae Romanae plurimum debens, continuo cum exercitu in Italtim venit, obsidionem solvit, Longobardos Patavii obsidet, cogitque Marchatum, nec non agrum Pentapoleos, in perpetuam Papae dedere possessionem. Ita Ρontifex Romanus Ravennae ejusque Exarctatus, paucis quidem exceptis urbibus, Dominus evasit ; ejus vero claves Romam missae sunt,
atque illic positae super Confisone S P E T R i, id est, super ipsius tumulo ad magnum altare, in Anum veri perpetusque dominii, sed pietate Regis gratuita ut habet inscriptio cujusdam numismatis, P i P IN i jussu cusi. Acta haec fuere A. C. 7 3 s; atque ex hoc tempore Papae, jam politici Principes facti, in suis Bullis Graecoriam
Imperatorum annos notare, quod hactenus secerant, neglexerunt.
Posthaec μ), invadentihus Romanae sedis ditiones Longobardis, AstemmC A R O L u M Magnum . P I p I N I filium ac successorem, ad serendam sibi opem papa HADRIANus invitavit. Is, igitur, cum Longobaz exercitu Italiam ingressus, Longobardo que adortus, eorum Reg-
343쪽
Quomodo is,sa Romariusque Senatus in ejusdem
num evertit, ditionibus ipsorum sibi subjectis, & Papae non tantum quae hi ipsi eripuerant, reddidit, sed & reliquas Marchaici ditiones,
quas Papae dedituros se Ρ i P I N O promiserant, hactenus autem retinuerant , imo & ipsorum Longobardorum quasdam urbes, illi additidit. Romani, vero, gratiae reserendae ergo, C A R O L u ri Patricium Crearunt, eique confirmandae Paparum electionis auctoritatem Oht Ierunt. Haec evenere annis 73 & 7 4. Atque hoc Det ardorum Regnum secundum erat, quod cecidit coram parvo illo cornu. Ipsa autem nondum Roma , quae cornu illius sutura erat sedes, in ipsius potestatem erat redacta.
L υ ri Magnum, legatione certiorem secit, missis etiam muneri aureis Consessionis PETRI clavibus, nec non urbis Romae vexillo: illas quidem in professionem, quod Ρapa urbes Exarchatus Ravennatensis& Longobardiae dono C A R o L I possideret; hoc ad significandum Regi ut rediret ac S. Ρ. Romanum subigeret, perinde ac subegerat Exarchatum & Longobardorum Regnum. Petiit, quippe, eodem tempore 1 C a R O L o Pontifex, ut quosdam ex suis Principibus Romam mitteret, qui populum Romanum ei subjicerent, atque obstringerent sacramento in fis subjectione, ut verba, quibus utebatur, refert S I G o N I U S. Anonymus Poeta , quem Argentorati edidit
BOECLE Rus, hoc modo illud describit: Admonuitque piis precibus, qui mist re vellet Eoo propriis aliquos primoribus, ac sibi plebem Subdere Romanam, sermo que foedera cogens Hane mei sacramentis promittere magnis. Hinc inter Papam & Romanos cives dissidium exortum est. Et hi quidem duobus vel tribus post annis, quibusdam ex Clericis adjuti,
tantos in illum excitarunt tumultus, ut novae rerum in omni Occidente faciei causa existerint. Duo enim e Clericis Papam quorumdam criminum accusarunt, quem mox armata vi corripusire Romani , vestibusque sacerdotalibus exutum monasterio incluserunt Auxilio autem amicorum. ille cum evasisset, in Germaniam ad CARO Luta, Magnum a i Ictae ibidem ad anni 796.
344쪽
Magnnm fugit, apud quem de Romanis conquestus est, quasi eo animo sese ipsi opponerent, ut omnem Ecclesiae excuterent auctoritatem, pristinamque libertatem recuperarent. Eo absente ipsius accusatores copiis suis Ecclesix ditiones depopulati sunt, accus tionisque capita ad CAROLUM Magnum miserunt. Hic autem anno nondum circumacto , Papam cum ingenti comitum pompa Romam remisit. Nobiles & Episcopi e Francid, qui ipsum c initabantur , praecipuos ex ipsius accusatoribus Romae examinarunt, eosque in Franciam in custodiam miserunt. Contigit hoc anno 799. Proximo anno ipse CARO Lus Romam profectus est& statuto die Concilio Italorum & Francorum Episcoporum praesedit, utramque partem auditurus. Cum vero Papae adversarii se auditum iri exspectarent, statuit Concilium illum, qui supremus Omnium hominum esset Judex, majorem esse, quam qui ab ullo, praeter seipsum, judicaretur: quo facto ille solenni oratione coram omni populo innocentiam suam proselsus est, atque ita habitus pro absoluto a . Brevi post, die, quo natalis Domini memoria celebrabatur, populus Romanus, qui hactenus suos Episcopos elegerat, ac se suumque Senatum censebat veteris Senatus Populique Romani jura rith possidere, CARO Luri Imperatorem elegit, atque eadem ipsi se submisiit ratione, qua vetus Imperium Romanum, ejusque Senatus, olim Romani, Imperatoribus erant subjecti. Huic Papa diadema capiti imposuit, eumque sacro inunxit Oleo , atque adoravit flexis genibus, ut olim fiebat Imperatoribus Romanis, narrante id hisce verbis Poeta supra citato.
Pos laudes, igitur, dictas di siummus eundem Praestit adoratat, sicut mos debitus olim Principibus duit antiquis. Ab altera parte Imperator hoc sacramento Papae se obstrinxit: In nomine CHRIsTI spondeo atque polliceor Ego CARO Lus imperatoreoram Deo di beato PETRO Apostolo, me Proiectorem ac d
fenyserem fore hujus sanctae Romanae Ecclesiae, in omnibus
345쪽
CAP. VII. titilitatibus , quatenus divino fultui fuero adjutorio, prout Diero poteroque. Porro etiam creatus est Imperator urbis Romae Consul, ejusque filius PipINus Rex Italiae coronatus, atque ex eo tempore ille hac ratione nomen suum scribi voluit: CARO Lus se renissimus, Augusus , a Deo coronatus , Munus, paciscus, Romae gubernam Imperium , vel Imperator Romanorum: proque eo in Ecclesiis Romanis dicebantur preces. Ex hoc etiam tempore ejus emgie Romani nummi signabantur. Papae autem ad versarii, trecenti numero h Romanis, duo vel tres ἡ Clericis, ad mortem damnati sunt. . Illi uno eodemque die omnςs in campis Lateranen us securi percussi; hisce , vero, intercessione Papae, noxa remissa est, ipssque in Franciam in exilium milli. Atque ita Romani Imperatoris titulus, quo hactenns insigniti fuerant Imperatores Graeci, sive Orientis , ad Reges Franciae in Occidente translatus est.
Post haec CARO Lus Urbis & Ducatus Romani principatum Papae dedit a), sibi tamen, ut Imperatori, subjectum: hiemem in rebus Romae politicis, iisque, quae ad Sedem Apostolicamettinebant, imo totius Italiae negotiis, tam civilibus quam Ecclesiasticis, ordinandis, novisque de iis condendo leges, transegit proxima aettate in Franciam reversus est, relicta sub imperio Senatus civitate,& illo simul & hac sub Papa atque seipso. Audito autem novas suas leges nec a Judicibus in edicendo jure, nec a populo illi obsequendo Observari, nec non potentiores Hiberis hominibus, imo & ab Ecclesiis & monasteriis, servos capere qui in suis vinetis, agris, pascuis domibusque opus facerent; pergere etiam illos ab hisce pecora exugere & vinum, eosque, qui Ecclesiis ministrabant, opprimere; litteras ad filium P I P I N U M dedit, monentes ut his malis ille mederetur, Ecclesiae curam gereret, ac videret ut leges suae observarentur. Te is uri Jam, Senatus, Populiisque, & Principatus Romantis, meo judicio,
liunc re- sunt tertius Rex, quem superavit parvum cornu, imo e tribus praeci, enim, populus Papam eligebat & Imperatorem, &coram par. j. in, Imperatorem eligendo, eumque creando Consulem Romanum,
346쪽
Urbs haec Metropolis erat veteris Imperii Romani, quarta apud Naieci-D A N iE L E Μ bestia repraesentati; &, subigendo Senatum populumque & Ducatum, Metropolis evasit parvi cornu illius bestiae, nec non complementum Patrimonii ΡETRI, quod ejus cornu erat Regnum. Praeterea , hanc victoriam majora sequuta sunt, quam illas . quae de aliis duobus Regibus erant relatae. Ea quippe ortum dedit Imperio Occidentis, quod ad hunc usque diem durati Eadem P pam supra Senatus homani, nec non Concilii Italorum Francori mque Episcoporum, imo supra omne humanum Iudicium evexit: Ρrimatum ipsi contulit in omnes Occidentis Ecclesias eorumque Concilia, Idque non exiguo gradu. Fecit ut torυius videret ceteris ἰ ita ut, cum nova haec Religio in animis hom num jam radices egerat, non cum Regibus tantum, sed cum ipso etiam O cidentis Imperatore conflixerit. ΡOrro notatu dignum est, quod mos osculandi Pontificis pedes, qui major honos est quam Regubus atque Imperatoribus exhibetur, hoc serε tempore coeperit. Exstant quaedam ejus exempla Saeculo nono. Narrat P L A T l N ALEONis IV Pontificis pedes, ex more veteri, osculatos fuisse quicumque ad eum accederent a , & sunt qui dicant LEONEM III primum hunc morem instituisse, prae se serentem manum suam
osculo mulieris vitiatam. Eodem circiter tempore etiam Occoeperunt Papae Sanctos in Divorum numerum reserre, nec non indulgentias & peccatorum remissiones largiri : quorum omnium auctorem quidam eumdem LEONEM faciunt. Ρraeterea, observandum
est CAROLUM AIagnum, annis inter s & 79s elapsis, omnem Germavitam a Rheno & Danubio, Septemtrionem versius ad M're Ballicum, Orientem versus ad Tibiscum usque subegisse , etiam in Hispanii, usque ad Iberum fluvium, victorias proferentem. His ille victoriis novi Imperii fundamenta posuit, ac simul Romano O. ibolicam Religionem in omnes, quas subigebat, terras promovit; Saxones & Hunnos, qui antiquam sectabantur superstitionem, ad
M. Newtoni opuscula. Tom. III. V v Roma-
a Ita Νoster i ιν ass -ho ea ne um verus di dignar Pontifex ab omniaus D to him. Putina autem de Leone I v, in rutatur. Exosu'uti sunt ei iam. eius sedereius vita; haud procul ab initio : AIγνtuo qui propὲ aderant,morem antiguum for Mau. in :uit, Sergio ad Lateranensem basileam ter. . Iaι, ae in seda Petri collatatut , ut
347쪽
ζ Religionis pro sessionem adigens, nec non devictas a se in Septemtrione provincias dividens in Episcopatus, decimas concedens Clericis, & denarium, a singulis domibus solvendum, Papae. Quibus Omnibus summopere crevit, ditata est, exaltata, & stabilita Ecclesia Romana.
In supra citata Desertatione de quibusdam C A R o L i JMagni ,
L u D o v I c I Pii, L o T Η A RII, eorumque successorum nummis, ae cusis, ectypum occurrit cujusdam fragmenti operis segme tati, quod fieri curavit L Eo III Papa, in suo prope IOANNis Lateranum Templum palatio, in memoriam, quod vexillum, λve insigne, urbis Romae, affabrε lactum, CAROLO M. miserat; quodque etiam tum, cum is liber ederetur, eo loci conspiciem dum erati Eo in opere segmentato effictus conspiciebatur P ET R u s. cum tribus in suo gremio clavibus, dextri Papae tradens Pallium, sinistra Urbis vexillum CARO Lo Magno. Iuxta Papam
haec legebatur inscriptio: SCISSIMUS D. N. LEO PΡ;jurita Regem haec : D. N. CARULO REGI; sub pedibus, denique, PETRI sequentia: BEATE PETRE DONA VITAM
LEONI ΡΡ, ET BICTORIAM CARULO REGI Din
' NA. Hoc monumento CAROLO datur Regis titulus, adeoque erectum fuisse patet priusquam is creatus esset Imperator. Εre tum Rit cum Papae PETRus traderet Pallium, & CARO Lovexillum Urbis Papa mittebat, id est. A. C. 96. Superiora vem
ha , Sanctissimus Dominus noster L Eo Papa Domino nosero C Α-Ro Lo Regi, nuncium respiciunt huic ab illo missum, inferiora autem, Beate PETRE, dona istam LEONi Pop.r, di ines riam C A R o L o Regi dona, preces continent ut hoc in incoepto Deus vitam Papae servaret, Regique de Romanis daret victoriam. Tres claves in gremio ΡΕTRI trium Patrimonii ipsius pamtium claves significant; clavem, nempe, Romae ejusque qrbis Ducatus, quem sibi vindicabat, inque cujus expugnatione occupatus, erat Papa; & claves Ravennae cum suo Exarchatu, & Terrarum captarum . Longobardis, quas utrasque, non diu antε, vi sibi adquisiverat. Hi tres erant Principatus, quorum in grenuo P ETRI erant claves, quorum etiam nunc Coronas Papa gerit, quorumque subje Dissilirco by Cooste
348쪽
subjectione evasit parvum illud cornu bestiae quartae. Eo quod PETRus dextra Papae tradit Ρallium, sinistra vero Urbis vexit tum Regi, nec non quod in inscriptione Papae prius quim Regis fiat mentio, intelligi queat Papam tum temporis superiorem Regibus fuisse habitum. Post mortem CAROLi Magni, ipsius filius & successor L
D o vi o u s Pius , Papa rogante, donationes ab avo & parente Romanae sedi factis confirmavit ca). Rus quoque in confirmati nis instrumento, primo loco mentionem facit Romae Romansque Ducatus, in Etruriam usque & Campaniam extensi: dein Exa chatus Raυennatenses & Pentapoleos; tertio , denique , ditionum Longobardis ereptarum. Haec tria erant, quae subegerat, quasi Imperatoris autem lauda ea possessurus erat in usum Ecclesitae, sub insignitate, id est, integrε, ita ut ipsorum administrationi , nec jurisdictioni, vel auctoritati Papae in illis, Imperator, non, nisi certis in casibus vocatus, sese interponeret. Hac in confirmati ne jurejurando se obstrinxit Lu Do vicus. Inde, ut Rex Osr gothorum, in signum, quod Regnum suum in Italid permissione Graeci Imperatoris gubernaret, hujus effigie ab una parte, sua ab altera, nummos suos signabat; eadem ratione idem de Imperato, re occidentis agnoscebat Papa. Hic enim jam occoepit pecuniam signare, inveniunturque ex hoc tempore Romani nummi ab una parte signati effigie Imperatorum CAROLI Magni, L u D o v i c I Pii, L O T Η A R II, eorumque, qui his successerunt; ab altera autem inscriptione Papae: idque per multos annos.
a confiimationem recitat Semivi Libro 4. de regno Itanae ad annum II.
349쪽
Romani tantum in occidente fuit perin
De potesate mutandi tempora di leges, undecimo cornu quartae apud D A N I E L E Μ hesiae adscribitur. IMperante Orienti IusTINIANO, & postmodum denuo imperante PHoc A, dominium quoddam in Graecas Ecclesias Episto- Romanus obtinuit, sed non diuturnum. Permanens ejus domi. nium solummodo in Gentes erat, quae Imperio Occidentis parebant, quarta D A N I E L I s bestia reptaesentato. Atque haec jurisdictio sequenti GRATIANI ac VALENTINIANI Imperatorum edicto instituta est , j. Volumm ut quicumque judicio D A ri A s I, quod i te cum Concilio quinque Dei septim habtierit Episcoloium, vel eorum, qui Catholicisiunt, judicio vel Concilio condemnatio stierit, Iboste voluerit Lecissam retentiare, ut qui ad Sacerdotale judicium per contumeliam non miser: ut as illustribara viris , I raesectis praetorio Galliae atque Italiae, authoritate adhibita, ad Epistopale judicium remittatur, sise a Consularibus Dei Vicariis, tit ad urbem Romam 1 tib nos mirone perveniat. Aut, si in longinquioribus alicujm ferocitas talis emeberis, omnis eius cause edictio ad ADtropoline in eadem Protaneia I piscopi d ducetur examen. Velsi ipse A tropolituχω est. R mam neccllar. δ, set ad eos, quos Romanus Discum Itidices dederis, sine delatione contendat. . . Quo is vel Metropolitani Episeopi Deles eumque Sacerdotis iniquitas es suspecta, aut gratia; ad Roma-ntim Ppiscoptim, et ad Concilium quindecim : nitimorum Episco rtim accebit m liceat promeare, modo ne, pos examen habitum, quo definitum suerit, integretur. Hoc edictum , cum VALENT Is aequε ac THEODOs II nomine in inscriptione careat , promulgatum fuisse patet eo , quod inter horum Regna intercessit, tempore; sub finem, scilicet, anni 378 , vel initio 379. Inscriptimi fuit Praefectis praetorio italiae di miliae, adeoque universale. Praefectus quippe prra torio Italiae praeerat Italiae, Itbrico Occidentali, atque Africae; praefectuq autem praetorio Galliae, gubernabat Galliain , Hispaniam ac Britanniam. Hujus
350쪽
Hujus jurisdictionis Papae concessio variis Episcopis occasionem .. his praebuit litteris ejus explicationes .H in rebus dubiis flagitandi, quibus ille decretoriis epiliolis respondit, atque ex hoc tempore Ecclesiis Occidentis ejusmodi epistolis leges dedit. Cum Η I M E R I u S, Tar- consultiis. raconis, quae Provinciae in Usipam, Aletropolis est, Episcopus litteris a D A IM A s o papa flagitasset ejus de quibusdam ecclesiasticis re- responditibus administrandis consilium I , nec nisi post D A M A s I mortem epistola Romam veniret, A. C. 384; succetar hujus S I R I c I u s illi auctoritate legislatoria respondit; de una re dicens: Cum hoc fri 'ri ad protancias a venerandae memoriae praedecessore meo L I B E R I o generalia decreta prohibeant: De alia: Moerint se ab
omni ecclesiasteo honore, quo indigne Hi sunt, Aposο e Sedis auctoritate dejectos: De alia : Scisuri posthac omnium Provinciarum summi Antistites, quod se ultro adseros ordines quemquam de talibi e se adpumendum se , di de suo di de aliorum satu, qtios contra Canones θ' interdicta notra proυexerint, congruam ab Amsolied Sede promendam esse sententiam. Hanc porro epistolam hunc in modum claudit: Explicuimus, ut arbitror, frater chariis me, unisersa, quae digesa sunt in querelam; di ad Angulas causas, de quibus ad Romanam Ecclesiam, utpote ad caput tui corporis, retulisi, susscientia, quantum opinor, reflono reddidimur. Nunc fraternitatis tuae animum ad serυandos Canones, di tenenda decretalia cons ruta, magis ac magis incitamus: ad haec, quae ad tua consulta rescrip-
smara , in omnium Coepiscoporum perferri facias notionem ς , non solum eorum, qui in lud sunt Dioeaesi consituti, sed etiam ad tincversos Carthaginenses ac Baetii os, Lintanos atque Gallicos d , vel eos qui, vicinis tibi collimitant,ri .c inde, Provinciis , haec, quae a n his sunt salubri ordin.:tione disposita, sub litterarum prosecutione mittantur. Et quanquam statuta Sedis Apsolicae vel Canonum υ ne filia de ira, nulli sacerdotum Domini ignorare si liberum ;Mtilius tamen , atque pro at siquitate Sacer. lotii sui, dilectioni tuae esse poterit admodum gloriosum, s ea, quae ad te speciali nomine V v 3 gens
a Resolutio a. quod addere, cum locum ipsum cons xη Dijaction. lere non contingat, nequeo.
lyrocul dubio hic aliquid deest: N populorum Gaiori Disiligoo by Corale