장음표시 사용
351쪽
seripta sum, per unanimitam tuae sollicitu nem in
uniυersorum 'atrum myborum 1 Gisiam perfera .rur, quate in , quae a nobis, non in fuste sed proυide, sub nimia eautela di de Lberatione, sunt saliariter costituta, ιntemerata permaneant, b omnimia inpoylerum excusettombm adum, qui jam nullus apud nos patere poterit, obfruatur. Das. 3. Id. Febr. ARCADIO , BLυ-TONE, viris elarissimis, Consensibus, A. C. 3 3 s. L I a E R I u s Ρapa imperante JovIA Novel VALENTINIANO I, generalia ad Provincias decreta miserat, quibus vetarat ne denuo baptizarentur Ariani : Et hoc quidem fecerat in gratiam Concilii Alexandrini, ne quid ulterius ab ipsis exigeretur, quam ut opinionibus suis renunci renti D A Μ A s u s Papa decreville dicitur ut decina a solverem tur , poena anathematis in immorigeros sancita: nec non ut doxol gia, Gloria Patri , dic. post finem Psalmorum diceretur aut camtaretur. Prima autem epit tota decretoria, quae nunc exstat, ea est. quam retuli , SI RI cII ad HIMERium; qua Pontifex hunc suum in
omni Hilpantia Vicarium dixit, qui decreta sua promulgaret videre que ut iis obediretur. Aliquando etiam Bisipalensis Episcopus Papae Vicarius erat: Hunc enim in modum scripsit SIMPLrcius ad Z N O N E M, ejus loci Episcopum : Talibus idcirco gloriantes indiciis. congruum duximus mearia Sedis nosse te auctoritate fulciri: em jus Digore munitus, Apostolicae insitutionis decreta, υel sanctorum terminos Patrum, nullatenus transiendi permittas. Η O R Μ I s D APontifex Hispalensem Episcopum suum Vicarium dixit in Miles& Lusitanid, Tarraconensem vero in reliquis Hispaniae Provinciis. ut ex ipsius ad illos epistolis liquet γ . INNOcENT Ius I. in lita ris decretoriis ad VICTRICIUM, Rhotomagi in Francia Episcopum,
A. C. 4o missis, edicti GRATIANI vestigiis inhaerens , hoc decretum condidit. θι quae aurem cati sae vel contentiones inrer Oericos, ram superioris ordinis quam etiam inferioris, fuerint exortae; ut, secum dum SInodum Nicaenam, congregatis e usdem P minciae Episcopis , Iurgium terminetur: nec alicui licear, c) Romanae Ecclesiae, cujus in omnibus cati s debet reverentia custodiri, relidus his Sacerdotibus, qsi in eadem Prου. neid Dei Ecclesiam nutu Ουino gubernant, ad ahas
352쪽
eonvolare Provincias. suod siquis sertὸ praesumpserit; ct ab οβ is mori, ηι Clericalίs stimmotus di injuriarum reus judicetur. Si autem res cause in medium fuerint deυolutae , ad Sedem Apostblicam , sicut Sy nodus flatuit, ct beata consuetudo ex ir, post judicium Episcopale
referantur. Ex hisce litteris mihi clarum videtur jam tum, imo & ex aliquo tempore, Galliam Papae fuisse subjectam , & Motomagensem Episcopum ejus tum Vicarium, vel unum ex iis, fuisse: Praecipit enim illi Papa ut majores causas ad Sedem Romanam referat, ex consuetudine. Brevi autem post Episcopus Arelatensis Papae Vicarius evasit in omni Gallia. Z o s I ri u s enim Pontifex, A. C 4 II statuens nemini ad se accessum sore nisi Vicariorum suorum munito litteris , in PATROCLUM, Arelatensem Episcopum, hanc in omni Gallia au toritatem contulit hoc decreto.
Z o s I ri u s universis Episcopis per Gallias ct septem Amineias constitutis. Placuit Apos=lieae Sedi, ut siquis ex quslibet Galliarum parte sub
quolibet ecclesia stico gradu ad nos Romae venire contendit, υel alio terrarum Ire disponit, non aliteν oficiscatur, nisi Metropolitani Episcopi Formatas acceperit, quibus sacerdotiumsuum, vel lacum ecclesiasticum, quem baber, scriptorum ejus ad lipulatione perdoceat: quod ex gratiastatuimus, quia plures Episcopi υe Presbyteri, sive eeclesia fici, simulanres, quia nullum documentum Formararum extat, per quod valeant confutari, in nomen υenerationis ii repunt, di indebitam reverentiam promerentur. Ouisquis igitur , fatres charissimi, praetem
nus, aur deinceps inferiori gradu sit, ad nos venerit; sciat se omnino suscipi non posse. Euam auctoritatem ubique nos mi Use manifestum est, ut cunctis Regionibus innotescat id, quod statuimus, omnimodis esse servandum. Siquis autem ho salubriter constituta temerarerent erit sponte sud, si a no Dd nουerit communione differerum. Hoc aurem privilegium Formatarum sancto PATRO c Lo fratri σGepiseopo nostro, meritorum ejus speciali contemplatione, concessimus. Arelaa
353쪽
Ust P. VIII. Arelatensem Episcopum quandoque Papae in omni Gallia Vicarium fuisse, etiam omnes Episcopi Diocoeleos Arelatensis, in suis ad LEONEM I. Papam litteris, testantur. Cui id etitim honoris dignitatis' que collatum es, inquiunt, ut non tantum has Prmincias potesare propria gubernaret; verum etiam ιmne Gallias, Abi Aposolieae SN dis Dice mandatas, sub omni ecclesiasica regula contineret. ita &PELAGIus I. Pontifex, A. C. s s S, in sua ad S A p A u D u Μ , Episcopum Arelatensem, epistola: Aniorum nostrorum, operiante Dei miJericordia, cupientes in rere et e glis di eorum actus ditano ex mine immnibias imitari, Charitati tuae per universam Galliam, san
tae Sedis Aposolicae, cui Ditana gratia praesdemus, υices injungimus. EsUsa es Ejusdem Imperatorii edicti virtute non Hispania solummodo &edicti vir- Gallia , verum etiam Illyriotim Papae subjectum evasit. D A M A-
Dispania , talis est Metropolis, Episcopum, Vicarium suum causis au- sic , dique anno 38 2, ab eodem vocatus, A c Η o L I u spae subiee- Romam, ad concilium quoddam venit. SI RIcius, DANAs I suc-: ' cessor decrevit nullum in Ill rico Episcopum inaugurandum lare ni- ille. consentiente A C H o L Ii successore A N Y s i o. ui sequuti sunt Pontifices Ruro, successbri A N v s II, Provincialium Conciliorum convocandorum fecere potestatem : In HoLsTENII quippe colle tione descriptio occurrit cujusdam Concilii, Romae sub B o N i r A c I OII. habiti, in quo prolatae sunt epistolae DAN As I, SI RICII, INNOCENTII, BONIFACIII. & COELEsTINI, Eon anorum Episcoporum, ad A SCHOLIUM, A NYs Iuri, & Ru puri, Episcopos
Thessalonicenses : quibus epistolis commendant illis ut in Illyrico causas audiant, prout a Domino & sanctis canonibus Apostolicae Sedi in ea provincia esset concessum. Si Ricius: in epistola ad A NYs Iu ri, ita loquitur : Etiam Ddum , florer chari si me, per CANDIDIANUM Episcopum, qui nos praecessu ad Dominum , huyusmodi liis eras dederamus, tis nulla licentia esset sne con singιι tuo in Ibrico Episcopos o Gore praesumere , quae utram ad re pei venerinr 1ι ire non potur. Multa enim xsa sunt pcr con-rentionem ab M hccpis, in ordinationibus faciendis, quod tua melius caritas noetii. Et paulo post:Ad omnem enim , usmodi avflaciam
354쪽
comprit rendam vigilare debet instantia tua, Spiritu in te Sancto femvente: ur, vel ipse, si potes, υel quos judica eris Episcons idoneos , tasti, cam litteris dirigas, dato consensu qui possiti in ejus locum qui defunctus vel iapostus fuerit, Catholι cum Episcopum, viri re moribus p batum , secundum Nicaenae Ssnodi satura, vel riclesiae Romanae.
Oericum de Oero meritum εrdinare. INNOCENT Ius autem I. ιν
in litteris ad eumdem: cui A N v s i o etiam anteriores rariti aptates viri praedecessores mei Episcopi, id est, sancta memoriae D A M Msus, SI RI cIus, atque supra memoratus vir, ita detulerunt. υτ
Omnia, quae in Omnibus illis partibus gererentur, Sanctitari rus, qua plena iustitiae est, traderent cognoscenda. Et in litteris ad R u F u M. A N v s II successiorem: Ita longis intereaIlis disterminatis a me E clesiis discat consulendum; ut prudentis graυι torque tua e mirren dam curam cauμsque, siquae exoriantur, per Achaiae. Thessalis, Epiri vereris, Epiri novae, re Cretae, Daciae mediterraneae, Dacis r pensis, Masae, Dardaniae, di Pr ali EecIesas, C M Ri s τ o Domino annuente, censeam. Vtre, enim, ejus sacratissimi; monιtis laetissimae sinceritatis, tuae providentiae ct υirtuti hane injungimus follicitudinem e non primitus haec ruentes, sed praecessores no ros Apostolicos imitati, qui beatissimis Ac voLIO, AMYsio injungi, pro meri tis , ista voluerunt. Porro Bo Nie Actus I, in decretori, epistola ad Ru puri, ceterosque Illyrici Episcopos: Nullus, ut frequenter dixi, alicuius ordinationem, citra ejus Episcopi Thessalonicensis conscientiam, celebrare praesumat: cui, ut supra dictum est, vice nostra
euncta committimus. Etiam COELESTI Nus, in decretoriis ad
Episcopos per Illyieum litteris, ait: Vicem nostram per vestram Promisciam nουeritis Ruro esse commissam , ira ut ad eum, st tres carissimi, quicquid de causis agitar, referatur. Sine ejus consilio nullus ordinetur. Nullus usurpet, eodem inconscio, commissam illi Amineiam e colligere, nisi eum ejus voluntate, Epist Rindu clumar. Idem . in epistolae de causa PERIGENIs inscripti ne, ita enumerat Provincias huic Episcopo subjectas: R u e o dieetm s Episcopis per Macedoniam, Achaiam , Thessaliam, Epirum υererem, Epirum novam , ct Daciam constitutis. Tum & S i Tus Ρontifex, in decretoria ad eosdem epistola: Istricanae omnes V. Newtoni opuscula. Tom. LII. Xx Ecei Disit iroo by COOste
355쪽
CAp.vIIL Ecclesiae, ut a decessoribus nUris recepimos, ct nos quoque feeimus . ad curam nune pertinent Thesalonicensis Anti sitis, ut sua sillicitudine ,siluae inter fratres nascantur, ut assolent, aftiones, distinguat minque definiat; ct ad eum, quicquid is singulis Sacerdotibus agitur, ref ratur. Sit Concilium, quoties causae fuerint; quoties ille, pro neces
rarum emergentium ratione, deer erir. Denique L EO I, in litteris
decretoriis ad ANAsTA si uri, Episcopum Thesalonicensem: Simgulis autem Metropolitanis sicut potestas ista commirritur , ut in suis μου notιs jus habeant ordinandi; ira eos Metropolitarios a te volumus ordinari; maturo tamen di decocto judicio. quam OG II cico Occidentali continebantur Pannonia prima & secunda ,-4ςR ἰς, S a, Dalmatia, Noricum Mediterraneum Sc Noricum ripense , ejusque Metropolis erat Sirmium, donec A T T I L A hanc urbem deleret. Postea I aurea um Noricι & utriusque Pannoniae Metropolis evasit, ac Metropolis Dalmatiae a . Jam vero Lauriaci &M' nae Episcopi a Papa Pallium accipiebant; ac Z o S 3 ri u s, in de cretoriis litteris ad H E s v c u Ium, Episcopum Salonensem, ipsi praecepit ut Apostolica decreta aeque suae ipsius ac finitimarum Provi clarum Epit cupis denuntiaret. Harum Provinciarum subjectio Sedi Romanae ab A N E M I o coepisse videtur, qui Sirmii Episcopus ordia natus fuit ab A M E R o s Io, Episcopo Adediolanensi, & in Aquilerem si Concilio sub D A Μ A s o Pontifice. A. C. 3 8 I, hisce verbis suam sententiam dixit: Catut Itbrici non niseivitas Sirmiensis: Ego rur illius cιυι talis Episcopus sum. Eum qui non eonfitetur Fibum Dei aereinum, di coaeternum Parri, qui est smyiremus, Anathema dico. Proximo Anno ANEM Ius & AMBROs Ius, cum VALERIANO Aquil a ns & A c Η o Li o Thessalonis ense Episcopis, alii
que quamplurimis ad Concilium Romantim sunt prosecti, quod convenit ad subjiciendam. numero suffragiorum majori, Graecam Ecclesiam, anctoritatemque Sedis Apostolicae extollendam, quod jam antea tentatum fuerat in Concilio Sardicens. Edam , Aquilesia majestate altera erat Imperii Occidentis civitas, a nomRomanae nullis etiam altera Roma dicta. Metropolis erat Istriae, Fori Iulii, &Sedi fuit Mnetiae; illius autem Romanae Sedi subjectio manifesta est E decretoriis
. Vide Caron a s. Paulo Geographiam sacram. p. 72, 73.
356쪽
LEONis Ι. litteris ad N I c E T A Μ , hujus urbis Episcopum: Hac enim ratione eas Pontifex orditur: Regresus ad nos sitius meus ADEO DAT us. Dia onus Sedis no strae, dilectionem ruam poposcisse memorat, ut de his a nobis authoritatem Apostolicae Sedi, acciperes , quae quidem marnam disticultatem dijudicationis υidentur aferre. His dictis, responsum tradit quaestionibus , N i o E T A propositis. atque ita tandem epistolie finem facit: Hanc autem epistulam nos is, quam ad consultationem tuae faternitatιs emismus, ad omnes fratres re comprovinciales ruos 'scopos facies fervenire , ut in omnιum o servantia data prost authoritas. Data I a. Kal. Apr. MAIOR AN O Aug. Os. χ C 4s 8. G R Eo o R I u s M. A. C. 49I SE vERuri, Aquileiensem Episcopum, evocavit ut Romae in Concilio cooram suo Iudicio compareret 60. Aquilaensis & Mediolamnses Episcopi se invicem creabant, adeo- Nee non que aequales erant auctoritate, eademque ratione Romanae Sedi subjecti. PELAGIus Papa, circa annum s*7, hisce verbis hoc testatus est b : Mos inquit, antiquus fuit, ut, quia pro longinquitate vel di ultate itineris ab Apostolico illis onerqum fuerit ordinari , Vsi se inυicem Mediolanensis re Aquilearnsis Orisinare Episcopos debuis ni. Involvunt haec verba ordinationem utriusque hujus Episcopi propriε
ad Sedem Romariam pertinuisse. Cum LAURENT Ius, Medιol nensis Episcopus , MAGNUM, unum ex Presbyteris suis, sacris a cuijset, ac deinde esset mortuus, GREGORI Us MAGNUM a solvit, misitque Pallium ad recens electum iscopum CoNsTANT Iuri c ; quem mOX, anno proximo, reprehendit ut partium
studio ductum in judicando FORTUNATO, juss tque ut hunc R mam mitteret, illic judicandum c d . Quatuor post annis Ahdjolmnensi & R-ennar/ns Episcopis mandavit audiendam M Ax Irii cujusdam causam e ; ac duobus annis amplius elapsis, scilicet, A. C
so I, cum mortuo CONs TANTIO populus Mediolan Uis succeis rem elegisset , cui nomen D Eus DEDIT , Longobardi autem X x et alium,
357쪽
cip. viii. alium , litteras dedit GR Eoo Rius ad Tabularium, Clericos, po pulumque Mediolanenses, quarum auctoritate statuebat, ordinandum fore priorem, eum vero , quem elegerant Lingobardi, indignum esse qui AMBRosio succederet ca : unde colligo Mediolane e=n urbem hac ratione Sedi Romanae , inde ab AMBRos II temporuhus , mansisse subjectam; ipse enim AMBRos Ius ejus Sedis auctoritatem agnovit. Ecclesia Romana, inquit, hane consuetudinem non
habet, cujus opum in .mnibus sequimur, re Iormam ibl. Et paulo post: In omnibus cupio sequi Ecclesiam Romanam. Et alio loco: co: Cum totus mundus Dei se, tamen domus ejus Ecclesia dicitur, cujus hodie rector est DAMA sus. Oratione funebri in SATYRuri se trem, narrat hunc, dum in urbem quamdam Sardiniae venisset, a voc se Episcopum Dei, percontatάmque me ex eo, urtam cum Episcopis catholicis, hoc est, cum Romani EccIesia, conmenirer. Denique simul cum Synodo Aquilemens, A. G 3 81 habita, in epistola Syn . dati ad GRATIA Nuri Imperatorem, ita loquitur: Torius orbis Romani caput Romanam Ecclesiam, atque iliam sacrosanctam Aposto torum fidem, ne turbari sineret, obsecranda fuit elementia vestra, inde
enim in omnes venerandae communionis jura dimanant. A G R A T I
NI, itaque, Imperatoris temporibus Aquileienses & Mediolanensis Ecclesiae, Romanae Sedi fuere subjectie. Non ita fuerat AHERos II decessior Aux ENT Ius, adeoque Mediolanensiis Dioeceseos subjectio in Ari BRos Io coepiti Continebantur ea timinia cum Insubria , Alpes Cottiae & Rhintia; atque ab Aquileiens illam Addua fluvius Anno 844 Episcopus Mediolane is a Sede Roman d a Rom. , ac separatus mansit ducentos serε annos, ut hunc in modum postea des- narrat SIGONIus d Ddem anno ANGILBERTUS, Mediol Archiepiscoptis ab Ecclesia Roman , parum comperra de coU , descivir, tantumque exemplo in posterum valuit , ut non, nisi post dum centos annos, Ecclesia Mediolanensis ad Romanae obedientiam auctoritaremque redierix.
Q Idem lib. II. Ep. & 4. . ambr s. lib. 3. de Sacramentis, Cap. I. ein Comment. in I. Timoth. III. cdὶ De Regno Italiae Lib. s. o Vid. Baron. ann. 43I. Sect. 1
358쪽
Etiam Episcopus Ravennae, quae Metropolis Flaminiae est at- tis e que AEmitiae, Papae subjectus fuit. Z o s I Μ υ s enim, A i . Uz quosdam ex ejus Ecclesiae Presbyteris Anathemate percussit, atque Etiam Ε- epistolam monitoriam de iis ad Clericos ejusdem, ut quae Roma- P fς nae pars esset, misit : In sua. inquit, hoc est , in Ecclesiid no rd Rom , Rumana. Cum Ravennarenses novum aliquando Episeopum ele--ivi gi sient, ejusque rei certiorem facerent S i x T U M Pontificem , hic eum loco movit, eique PETRUM Ch sol um substituit. Hic, in sua ad Eu TYCHETEM epistola, quae in Actis chalcedonensis Concilii exstat, hunc in modum scripsit : Nos, pro sudis p eis re fidei, extra con sum Romanae civitatis Episcopi, causas ei audire non possumus. L E O I. Papa, k L E o N E, Ravennae Episcopo, de quibusdam quaestionibus consultus, ipsi decretoria epistola respondit A. C. 4U. Et GR Eoo Rius II. a JOANN E H, Episcopum Ravennae, reprehendens circa usum Pallii, meniationem ipsi facit praecepti unius ex suis decesssoribus, J o A N N I sPapae, quo statuebatur, omnia privilegia olim Episcopo & Eccle-sae Raυennatens concessa, obsemanda fore. Ad haec I O A N N E ssupplex responsum dedit; ac post ipsius mortem G R E o o R I us visitationem R ennaten sis Ecclesiae jussit, privilegia illi antea concessa confirmavit, sutamque , ut Veteri ex more, Pallium ad n vim ejus loci Episcopum MARINI A Nuri misiti Attamen &haec Ecclesia aliquando a Ro naia descivit, deinde vero ad ipsius obedientiam rediiti Reliquae partes Italiae, cum adjacentibus Insulis, scilicet sm g 1 hurbanae plagae, sive decem Provinciae, quae temporario suberant
Vicario Romae, sci cet Campania, Tuscia & Umbria , Picenum propriam suburbicarium , Sicilia , stitia & C alabria, Brutii & Lucania, Rom. Pro-
dammum, Sardinia, Cosca, Se Valeraa, propriam Episcopi Rα ς0 stitu mani Provinciam constituebanti Concilium enim Nicaenum, quinto suo Canone, statuit Concilia singulis annis Vere & Autumno in singulis habitum iri Provinciis; atque ex eo Canone hujus Provinciae Episcopi Romae singulis semestribus conveniebanti Hoc
359쪽
cap. VIII. sensu illum Canonem LE o I. Pontifex Ronrae adplicavit in epistola decretoria ad Suiliae Episcopos, AL upio GARDA BURE CUR scripta, A. C. 447. Uia Diti hemime inquit, a sauctis Patribus colinurum est, binos in annis sontis E qcoporum debere eἴe convcntus , rernι semper ex vobis ad dum teri um Kalenda um Octobrium Romam arerno Concilio sociandi occuriant. Et indi uiam ter A et obis haec consuetudo beret erur, qνοntam, ad s. vante Deι gratia, facilius poterit prιυιderi tit an Ecclesiis CHRIsTI Aulia scandala, nulli nascantur errores, cam coram Apostolo PETRO semper in com-m cne tractarum fuerit, ut omnia Canonum decreta apud omnes Domini Sacerdotes inviolata permaneant. Provincia sive Dioecesis Romana, itaque, Scitiam & tantum Italiae nec non finitimarum insularum complectebatur, quantum ad annua Romam Concilia mi tebat Episcopos ; non autem in Risennatensem Provinciam, neque Mediolanensem, neque Arelorensem, neque alias, excurrebat: hisce
enim propria sua Concilia. Episcopi in singulis sub Romano Imperio
Provinciis in Concilium convocabantur a suo Metropolitano, sive Provinciae suae Metropoleos Episcopo, atque hic ei Concilio praesidebat: Episcopus autem Romantis non tantum in suo praesidebat ex Suburbanarum Regionum Episcopis Concilio, sed & omnium aliarum in Occidentis Imperio Provinciarum Metropolitis leges dabat. ut Universalis omnium Moderator: quod ulterius e sequentibus exemplis intelligere licet. --ZOSI ri Us Pontifex, A. C. 4r . ΡRocu LuΜ, Massiliae Epiucopum, Vocavit ut se coram Concilio quodam Romae sisteret, propter illegitimas ordinationes; eumque damnavit, ut in variis epistolis suis testatur. BONIFAcius I, A. C. 4 is, cum Clerici urbis Valentiae de M A X I Μ o, Episcopo quodam, essent conquesti, omnis Gaulia ac septem Provinciarum Episcopos in Concilium adversus hunc habendum evocavit, aitque, in epistola sua, idem fecisse suos decesso. res. LE O I universale omnium Hlpamae Provinciarum Concilium in Gallaecia coegit, adversus Manichaos & Priscillianistus, ut & ipse testatur in decretoria ad Tua la Iuri, Episcopum Hispanun,epintola. In quadam etiam ex ejusmodi suis epistolis ad NICET A M.
Aquilii e*em Episcopum, huic jubet ut Concilium Episcoporum ejus
360쪽
Provinciae adversus Pelagianos cogat, quo rata fierent omnia decreta Synodalia contra hanc haeresin , jam 1 Romana Sede confirmata. In decretoriis ad ANAsTAs Iuri, Thesaunieensem Episcopum. litteris, juist hunc duo quotannis Provincialia Concilia habere difficilio-rεsque causas ad Romanam Sedem deserre: Quod si porro ob extrao dinarias rationes necesse foret Concilium cogere, non molestum fore voluit Episcopis sub ipso constitutis, sed duobus ex singulis Ptovi ciis contentum, nec hos ultra quindecim dies detinere. Iisdem in litteris ita ecclesiastici regiminis tum recepti formam describit, ut in o .nium Ecclesiarum Sedi Romanae subjectione eam consistere faciat:
De qu D d, inquit , Episeoporum quoque est orta distin tio, di m gnd dispositione 1 rovisum est ne omnes sibi omnia υindicarent, ed essent
in singulis Provinciis singuli, quorum inter fratres haleretur prima sententia, ct rursus quidam in majoribus u bibus constituti follicitudinem sumerent ampliorem,per quos ad unam P E T R I Sedem unisersalis Ecclesiae cura confluerer, o nihil usque a suo capite dissideret.
Qui ergo seis se qui fam esse praepostum, non molestὸ ferat aliquem sibi esse praepositumsed obedientiam, quam exigit, etiam ipse dependas;
ἐν sicut non υult gratas oneris sarcinam ferre ita non a at aliis importabile pondus imponere. Abundε probant haec verba monarchicam regiminis formam tum temporis in Occidentis Imperii Ecclesiis sub Romano Episcopo introductam, Imperatorio GRATIANI decreto, provocationibusque & decretoriis epistolis ei superstructis. Idem Pontifex L E o, in Concilio Romae habito damnato Η i L ARIO, Episcopo Arelatensi, propter ea,quae hic novinciali in GallidConcilio egerat, ex eo occasionem arripuit, ad magis absolutῆ suae SN dis in omnes Occidentis Imperii Ecclesias auctoritatem stabiliendam, hoc, quod sequitur, edictum a VALENTINIANO III, Occidentis
Imperatore, comparandi. I p. THEODosius θ' VALENTINIANUS A. A. AETIO,
viro illuseri. Comisi, di Mamistro inritisitio Militiae, ct Patrisio. - Certum esse , nolis θ' Imperio nosro unicum esse praesidium in su- .pernae Disinitatis μυου, ad quem promerendum praecipue Christia fias θ' veneranda nobis Religiosust agatur. Cum igitur Sedis Apost sicae Primatu ancti PETRI meritum, qui princeps es Episcopali