장음표시 사용
91쪽
perstrinxit, ad eaque scripsit libb. LI. iperperam nonnulli credidere Fabio Sabino illi, quem Lampridius inter Papiniani disci- pulos recen siet, inscriptos fuisse, atque idcirco ad Sabinum dictos. Quo nomine vapulat quoque Antonio Mercatori in not. ad Robert. tib. I. cap. I.. Joan. Robert. Trivialis error hic suit, primum notatus Antonio Augu- emendos. a. cap. 6. Histe igitur notis satis ostendit animum suum a schola Sabiniana alienum. Itaque nonnunquam cum Sa-jni sententiam recipere coactus est, ita frigide eam admittit: ut in i. g. p. g. de adquiri velami t. hereae magis es, ut putem stic sententiam Sabini accipiendam. Qui quaeso quam illudit Sabino in I. u. de in diem addict. Gundum in Hem addici iterum non posse, qui
semel addictus fuit, asserenti, quod prioris flat confestim emptoris scilicet superbe a-tis addit vlpianus ) qua non videatur melior
vditio astata,quia nonsecure I in I . g. s. eras veri. ait, nec recipienda es Sabini 7. -- imprimis hanc in terri notari mereia. c. de condire indebit. ubi in quaestio- de qua cum Papiniano decertabat, Pro-ejanae schori auctores, Celsum & Mercellum, ad partes suas vocat, sibique consonan
92쪽
Veterum Preconsultorum. 7 3tes refert, cum Papinianus Sabinianorum auctoritate uteretur. Haec sunt, quae de plerisque Iureconsultorum haeresibus, & quibus addicti sectis suerint, huc congerere per temporis ac instituti rationem licuit: Nunc,quae reliqua sunt,pe sequamur.
sas sectas sequerulum, indole diversa,
DE eruditione veterum Iureconsultorum, ac peculiari cujusvis scribendi genere, non inerudita quaedam observavit Angel. Politian. lib. s. epist. Nos imprimis in disce nenda diversarum scholarum indole operam nostram collocabimus. Cujus quidem rei jam tum fundamenta jecimus, quando superius de diveris eorum ingenio, qui harum familiarum fuerunt principes, disseruimus: Ita scilicet Attejus Capito, cum Labeoni obniteretur , veterum jureconsultorum sententiis plerumque inhaesit, cum Labeo sua ingenii fiducia pleraque innovare conaretur l. a. k o. f. de O. I. I inc factum,ut, qui ex Atteii.
93쪽
schola prodierunt, Sabiniani & Cassiani, magis etiam ad opiniones veterum deflecterent, quam factum a Proculejanis. Indicat id L L ff. de condict. ob turp. caus Perpetuo Sabinus veterum probat sententiam existimcntium, Fc. Cons. l. ag. g. ar. f. ad L. Aqu.
LII. g. I. . eod. l. Ia. de auctorii. ruit. l. non
omnium f. de legib. Viae Meristium Obs lib. ι.
cap. 9. cum contra Proculejani novis pie- . rumque sententiis,suisque figmentis,delecta- hantur, quod perspicue cernere est in Aristone, de quo Iureconsultus rant. I. g. 9. a L. Falciae Veteres, inquit, aestimandum totum Uum fructu utabant ita consituendum, quantumssit in legato, sed Arso a veterum opinione recessit. Imprimis autem causam
dissidii inter hasce familias dedisse divetiam, quam sequebantur, philosophandi rationem, probabile videtur: Siquidem Sabiniani non adeo philosophorum sententiis se mancipa- phant, ut Proculejani, quibus Stoica praecipue philosophia in deliciis erat. Hanc enim jam a Labeone per manus sibi traditam summo studio excoluisse eos, ostendit Em Merid. Observ. lib. r. cap. ι . cs Ap quod jam supra attigimuS. Inde est,quod Proculesni Arithmeticam proportionem, Geometricam vero Sabini- S
94쪽
Veterum Jureconsultorum. 7 sani sequebantur, illi scilicet more Stoicorum. Via .Fous de Leg. r. l. s. de Bib. σpo M. L M. C. de legib. LaI. C. de furtis. Cons. MerisI. d. L Obsiero. quo ipso capite, ut & praecedentibus subsequentibusque, multa quae huc faciunt, congessit. Quale & illud est, quodSabiniani,naturalem rationem plerumque secuti, in iis casibus, qui rationi videbantur magis conssentire: uti in illa de specificatione controversia in I. g. 7.Τ de A. R. D. ibi: magis naturalem rationem evincere ICujus & illustre exemplum est in L θ. g. 3. U. de legat.R. ubi Marcellus ex sententia.Sabinianorum hoc enim sub vocule alii indicat pronunciat de ornatricibus legatis, quia humanae naturae magis idesset congruum. In vocum etymologiis & ambiguitatibus curiosiores erant Proculejani, quam Sabiniani: ita, ut nonnquam inde argumenta duxerit: ut ex Labeone resertini. 77.2s de contrab. empl.
Iam enus, si lapis non caeditur, non ibi sunt Lapidicinae. Sic ex vocis possidere accurata contemplatione negat Labeo, si plures sint in sendo, qui ignorent, quotam quisque partem possideat, eos mera subtilitate possidere, in LIa. g. a. . de usurpat. adae L ao. f de reb. ered. Viae Phic Iacob. Maussacum in dissert.
95쪽
crit. Harpocrationi annex. Ioannem Belgonum de arg. leg. cap. I.
A qua subtilitate Sabiniani erant alienio. res, quippe qui potius rem ipsam pertractabant, &, quantum licebat, aequiores amplectebantur sententias. Ostendit id exem-pham Pauli in Lao. g. 2. f. de serv. praeae urb.s abbatum, inquit, ad ciumsit, ex quo siLIicidium cadit, vel eadem specie quali alereponatur ; utilitas exigit, ut idem intestigatur, nam alioquin, si quis frictius interprete' tur, aliud est, quod sequenti loco ponitur. Cons. ωI.s .a .Aquit. Imprimis vero l. 13. V. de lib. N posb. ubi Iulianin e quamvis subtili regulae Iuris conveniebat, ruptum fleri r samentum, tamen ad hujusmodi senientiam humanitatesuggerente decursum in. Scl. 2. F.
V. de donat. suae es Javolent, quantum adjuri Utilitatem accipienti acta, sed b mignius es, oec. Sic & Scaevola: benigna isnterpretatione placet,ini. o. ad SC. Trebedi.& imprimis Iuliani humanitas toties laudata reperitur Vlpiano, ut in colligendis exemplis operam consumere taedeat. Quantumvis tamen meminerim,& Sabini scrupulositatem aliquando notatam ab Imp. g. 36. Insiit. de Legat. Essent quidem multa hic ae- curatius evolvenda, sed cum id nec temporis
96쪽
Veterum Preconsultorum. 7 7 nec instituti nostri ratio nunc permittat, fra
di non erit, haec levi saltem brachio attigisse,
quae ubertus ali quando,cum ocium erit, ill strandi animus est. Progredior nunc ad alteram capitis hujus partem, modestiam nimirum veterum Iureconstultorum, tam eorum, qua in consutandis adversariorum sententiis usi, quam qua suis etiam erroribus, agnita veriori opinione, sine ulla pervicacia renunciarunt. Exemplo
sane esse meretur insignis illa modestia, quando contrarias opiniones impugnant, quam pereleganti oratione celebrat magni nominis Jureconsultus Anth. Matthaei de modes. verer. Iureconsult. Falsum i esse dicunt,quod ille far, l. p. g. r. f. de legat. 2. non esse verum, L 3. 3.3. . de A. vel A. P. sibi magispia
dius dici, L M. g. 7. . de usurpat. N usucap.
Ego contra, mihi videtur, nos hic opinamur, Ly. V. de rivis. Egoprocliviorsum, Lir. g. Gus de leg.3. vereor ne non ita siit, i.
g. r. . de jure dot. Vereor ne possit ita esse, L . LX. f. de Ritu nupsi adl. 17. f. eod. ConfDuaren. a. dis' tr. Quin ipsorum divisaeli
jus familiae Principum, Atteii Capitonis &Antistii Labeonis, illustre exemplum ess Quamvis enim & ingeniis & sententiis essent. dis
97쪽
dissimi limis, nonitamen Labeonis nomini ac famae derogare quicquam voluit Attejus, quippe cum in epistola apud Gest. lib. U. cap. I 2. Labeonem Iaudet ut Legumbrisque a rime doctum. Scilicet ita veteres illi laudabili ac honesta aemulatione se invicem excitabant, non, quo alium supplantarent aut honori ac famae ejus, quoquo modo pos sent, irent obstructum, multo mininus nescio qua bile perciti acrius,quam decebat,animum humanitate imbutum in antagonistas inveherentur, sed solae literae, sola ipsis studia,meta ac carceres erant,in quibus, ceu patentissimo stadio,aemulationis ardor continebatur. Plane ut de Hortensio, aemulo suo, scribit in Bruto r. Cicero e Dolebam scit. morate Hortensii quod non adversarium aut obtrectatorem laudum mearum, se ocium po
tius re consortem gloriosi laboris, amiseram ;Et enim, si in leviorum artium sudiis prodi-
sum memoriae es, Poetas nobiles aequaliumPoe rarum morte doluisse, quo tandem animo interitum ejus ferre debui, cum quo certare gloriosius erat, quam omnino non adversarium fabere, cum praesertim non modo nunquam
sit aut istius a me cursus impeditus, aut ab il- si meus ; sed contra semper alter ab altero adjutres, eommunicando S monendoVD-
98쪽
Ve erum Jureconsultorum. γ' vendo. Etsi autem jureconsulti illi veteres nonnunquam humanae fragilitatis culpa alios quosdam siugillasse, non dissileamur, id tamen obscure plerumque factum, &non tamen impudenter adeo,ut modestiae penitus fines excedant. Exempla ejus rei lubet quaedam stibjungere. Paulus in L p. f. in qui-lus casis pini vel hypot. Nervam scribit deinrisium, qui per fenestram monstraverat servos ob pensionem detentos liberari posse. Quod tamen non insultando, sed argumentando factum suis se, putat Cujaci obsera. δ . cap. 3 9. Mutii illa in Scaevolam objurgatio in I. 1. g. 43 . . de O. I. familiaritatis potius, quam infensi animi indicium esse videtur. Sed Ak atus lib., parerg. ca . r. Scaevolam putat a Claudio rideri in Liop. V. de condit. d monstr. ubi Claudius notat ad responsum Scaevolae: Magno ingenio respondit Scaevola de jure aperto, cum poteri dubitari, an in pro-ρ ito condicio esset. Nec ironia caret illa VL iam l. 3. g. a. m. de admin. N pericul. tui. elegans & astuta formula: Blandiuntur enim sibi qui putant, honorarios tutores eo nominctnon teneri r tenentur enim secundum ea,quae
supra ostendimus. Pausius in L 3 8. g. ult. de A. vel A. P. Q Mucii silentium vocat in
estissimum. Idem videtur & Marcelli notas in Iu
99쪽
in Iulianum reprehendisse in L 32 ' de Legat.2. Calumniosa enim illa annotatio es,posse Iegari servo, saec. Utuntur nonnunquam in refutandis perstringendisque sententiis hisce vocibus, per absiurdum, inconditum, incirilis es. Viae LII. g. 22. de iniuriis, L δε deso sit. Lys. g. et . des desessor. l. 3. g. 7. de precario, L ψ. f. . deflatu lib. l. IF . de manumissvinae L 6 3. ad L. Falciae Iulianus in L 3 o. 1 de lib. causa Ridiculum est arbitrari. Ostin
dunt nonnunquam,adversariorum sententias parum auctoritatis habere propter illorum, qui eam tuebantur, contemptum: ut Proculus reserente Vlpian. in L II. f. M.fue de aedi-Lt. edict. suodplerumque ab imprudenti. fus dici solet, etoneu verum. Cujus notae &illud Paulli est in L 16. V. de evitanon tamen, Et vulgus opinatur, etiam satisfacere δε- ίet , σα E contrario suae scholae auctores honestiori nomine indigitabant: Papinianus in L 34, 8r. V. mandat.
Placuit, inquit, prudentioribus , assectus rationem in bonae fidei judiciis habendam, eae Vlpian. in L fg . a. V ad municipat. Viris prudentibus acuit,duobus locis posse aliquem
domicilium habere. Nonunquam, cum displicet contraria sententia, humanitatem ob-tcndunt , & sententiam, a qua discedunt
100쪽
Veterum Preconsultorum'. 8 Iut duriorem incusant. Sic Vlpianus in I. I . f. s. s quod met. causa Labeonis primo exponit sententiam, tum addit: tauod cum durum videbatur, ita temperandum s. Paul- Ius in L N. g. a. F. comm. di id. Durius ait Pomponius,communi dividundo vel pro sociois inposse. Similiter Papinianus in I. Τ . V. de leg. I. Durissimasententia ent existimantium, denegandam silio legati petitionem, si
patris ab inuerit hereditate. Quemadmodum idem in I. a. f. r. ' de custor re exhib. reor.sed haec interpretatio perdura, per nimiarum severa. In caeteris tamen omnibus excellit imprimis acutissima Celsi sugillatio, cui perquam familiare, sententiis aliorum illudere,ac se iisdem velut in contemptum oblectare: Ita enim Proculi ipsius, cujus tamen sequebatur scholam, sententias eleganter aliquando derisiisse,scribit Vlpianus in L ro. f. de negot.ges. Idem aliquando durius in Domitium Labeonem legitur invectus in L ar. V. qui te sam. facere poss. Cum enim rogasset Labeo,an testium numero habendus esset is, qui,cum rogatus esset ad testamentum scribendum, idem quoque,cum tabb. scripsisset, signasset y Respondit Celsius: aut non intelligo, quid siι, de quo me quaeris, aut valde Lia en consultatio tua. Plus enim quam ridiculum