장음표시 사용
401쪽
Tae vocis II αοειεr ιων. Sin autem omnes codices et editiones participium 'ερctor tenerent, tum recepto eo locum ita interpretarere
αλλοθεν δ)ηυαγωγου-oc. Xenoph. Anab. VII, 6, 36 κ- εν τω ψεε - ρει, κm ηαρα TO μεοσσ, ubi non audiendus videtur Schneideriis, qui Xenophontis laudato loco fretus etiam apud Arrianum scribi vult ἐν τηρ ιιερει Pro vulgato εν τιερει. Vide PeriZ. ad Ael. vv. hist.
VIII, 3, p. dol. FritZSch. Qu. LUCC. P. d2. C. XXVII. υ ταχθ=ῆνιιι εσ κρίσινJ Similiter dixit seipi a III, 26, 2 λεγει εἰσα ηναι εc Mακε οναζ. Vide qui de hac dicendi formula fuse disputavit, Dorvii l. ad Charit. P. a S. De locutione
latere, Coniecit Tisu Dμυντου α ελσχύν γ ut tres Sol os numeret ex
fratribus Amyntae, quos ille plures habebat. e Sane ita fuisse PoteSt. Attamen vero coniectura Grono vii non eSi ita comparata,
402쪽
iunctas vide IV, IS, II. V, Is, 3. VI, Id, 2. Sin autem vulgata lectio defendi non posset, (id quod quis h. l. fieri posSe neget l)tum Scriberem noλυ τε ιαύλον. Quomodo dixit VII, I, 6 πολυ τι ταπεtrorερoc, Coll. IV, Id, 8. V, d, d. V, I 2, 2. V, 25, 2. VII, Id, Is. Ceterum eandem vocem ετι idem codex male omisit ili St. Ind. VIII, s. 6. ἐπὶ τουc εταιρουσ Iππάρχαc desoJ In edd. Vul C. et Blanc. ordine verborum mutato Sic legitur: ἐπὶ του; ιππαρχαβ εταίρουσ ct O. vulgatam recte tuentur codd. Gron. C. v. vulc. et ed. Basil. Ad
403쪽
I, 28, 5. - Paulo infra pro Aeorisco D dedimus Hemetri si . Cf. quae diximus ad III, II, II.
OTι ουδε φιλων αν - εξηγεῖσθα/J Edd. LaSil. et vulc. οτιoυδε *ιλυσταμ αν. Blancardus primus ScripSit ex certissima coniectura Freinshemii ad Curi. VI, P, 2I: υτι Πυδε φίλων αν. Neque improbavit hanc coniecturam Gronovius, quamquam de codicibus suis nihil monuit: ut iure suspicari liceat, eos vulgatam exhibere scripturam. Sed hic Sine dubio est loci sensus: quod ne Omicorum qui em tintim BOluil Sοlum Prct eclum esse lol eqvilibus, viii oliοquitum propter dignitαlem, lum ob hellicetiri Biritilem lolitis eqvilo usprcte pistrilissimi erctiis. Nimirum antea Philotas solus toti equitatui Ttόν αίρων praesectus fuit, ut constat ex Arr. III, II, Ist et Curi. I, O, II. Particula ur eadem fere ratione usus est Arrianus II, 6, s ουτ αν τoυ βασαεωσ Th Oroμα γινωσκειν. VII, I, 2 dtκαίωσ
404쪽
rem ipsi Arriano natum puto ex ambiguitate et similitudine literarum A et , T et T: qualia passim observavi ad Scylacem et ipsum Stephanum. Audio. Sed talem errorem Arrianum commisisse vix credibile est. Scripsimus igitur ex Certissima emendatione Gro noxii Γαδρωσουc. Hunc populum hoc temporis tractu sub ditionem Alexandri venisse narrat quoque Diodorus Siculus
XVII, 8i. Et Arrianus ipse VI, 22, I de Gad rogis ut populo
iam antea subacto loquitur. , Eliam ipse si ius hoc docet qu*m sic describit Periplus sub nomine Marciani Heracleotae: IH Πωσια ' ριυρίζεται απο μὶν ιαρκτων Tn Aραγγιανp τε καὶ 'Aραχωσια , ἀπο δὲ
405쪽
LIBER III. CAP. XXV I. XXVIII. Bas
apud Fretiis hemium in notis Curtialiis IX, Io, G. Huic situi quid commodus dici possit, quam quod dicit Arrianus ἐν τii παροδω
παραστησι χεροσ, ignoro. Denique Curtius Aracholis et Gedrosis eundem Praefectum ponit, nempe Menona, ut Vero simile sit populos uno tempore Subiugatos fuisse. e Gronου. Adde Ptolem. Geogr. VII, 2I ὴ Γεδρωσία περιορίζεται ι πο ειεν δυσεωσ DP,ιανία, cmo δε αρκτωρ υραγγιανθ κcio Dάριαχωσία τ. λ. De ipsius nominis Scriptura vide Stephan. Byg. s. v. Γεδρωσιοι. Apud Diod. Sic. XVII, SI et XVIII, 3 vocantur Nεύρωσιοι. Apud Dion 3 s. Perleg. Io86 Γεδώωσοί. Apud Strabon. XV, P. Zos, ed. Ster. Γεδρίσσιοι, Et ita quoque apud Aelian. de animali. XVII, 6. cf. 'esset. ad Diod. I. I. et vales. ad Amm. Marcell. XXIII, 6. Pro Aράγγαc in cod. F. reperit Gronovius Ziραγασ, formam nec Schmiedero neque mihi probatam. Sic etiam paulo infra formam qραχώτουc intactam reliquimus, quamvis in cod. F, et plurimis aliis codd. legatur atque idem praebeat vulgata Scriptura apud Dionys. Perleg. v. Ios6. Vide an n. ad V, II, 5. Tουσ πο ovo)ρου Docae DrotcJ Ed. Bas. Totac ne ora eoυσ Dραχω-
I. ἐμβι-orrocJ Ed. Lagil. minus recte. Atque hoc corruptelae genere in hac editione nihil frequi ratius. Vide ann. ad I, s , s. I, 28, 3. VI, 6, . - Infra eadem Euβε. Et mox
406쪽
μάχη καρτερά. V, Ia,6 λεγουσι γενεσθαι χων 'Pνδων πρύσ'Aλσαν ρον. Atque facile intelligitur undet duplex illa verborum
Structura Sit orta. Genitivus quando poSitus QSt, reseratur neceSSeest ad subiectum enunciaii; dativus autem arctissime coniungendus Cum Verbo. - Paulo Supra eis. Bas. εἰσ To Uc 'Aρειουσ.
n. ξυJαπεσοντα - πλriγενταJ Mirum in modum turbarunt hinc locum ut librarii, ita editores. In ed. Basil. legitur i Ust 'EGsντα ' ιγυ ω ' ωσ ' ιγυλυ πλ)iγενroc. In edd. viil C. Pt Lian C. cs; 'Lρι- γυιου 'λxiξαντο . Quattuor codd. Gro novit habent Das Tριγυίου 'λrir Tre, et Sic quoque V. C. Vulcanii. In cod. F. voces Dah Tριγυιου omnino non comparent, atque ita factum PSt, ut a Schmiedero reiicerentur. Nobis tutius vigum est retinere quod Suppeditarunt quinque codices, praesertim cum de iisdem vocibus in eodem enunciato bis tervo repetitis apud Arrianum dubitari nequeat. Vide an n. ad I, II, 6. - Mox Od. EaS. ec To προσco'Oν που.
407쪽
8. ῶσπερ τι &λο , Ferri quidem hoc potest, sed non est Arrianeam, qui dicere Solet ειπερ τι αλλο, ut I, 2a, 3. III, I, d. III, II, 2. III, 22, 3. V, ET, II. Schmiec. Adde I, 3, Io. VII,
iit in ed. Llancardi. At cf. IV, II, 6 το γε ἐπὶ σσισι, et annot.
D. κατα ευνii Zα εκαστωνJ Nullum vidi manuscriptum, qui non exhibebat κατα , perinde ut Stephanus notat in ora editionis vulcanii, et hic postea similiter ex V. C. Multi etiam Tων εκα σZων. Gi OROD. Ed. Eas. habet κατα εθνη των ἐκαστων. Ed. Vulcanii κατὰ εθνη τα ἐκαστων. Quam Scripturam probandam duximus Schmi ederum Secuti. Nimirum Arrianus cum dicit Caucasi diversas partes diversis nominibus insigniri, causam huius diversitatis assert, quod diversae gentes montium nominibus originem dederint. Similiter dixit κατα εθνη I, Io, 3. II, 8, I 2. III, 16, II. coli. Demosth. Philipp. III, p. Io , Leuk. Plurale τα ori quamquam Saepe apud Arrianum reperitur, tamen omnibus Iocis nil
408쪽
significat, nisi gentium lubilctcti . Vide ann. ad IV, Isi, s, ubi
II. ἀλλὰ καὶ ωcJ , In verbis adeo planis miranda est diversitas
manuscriptorum quos inSpexi . Nam Pro tertia voce, quae in uno solum exstabat, vel habent si, vel isu, Optimus ων et supra ultimam literam aderat nota circumflexi . Unde accidit ut Basiloae editum fuerit cῶν. Vix assequor quid lateat. Nescio an fuerit ἀλλὰ καὶ ωc is , επφκεῖτο. e GyOBOD. Nonne mecum miraris Grono- vii indusii iam atque sedulitatem, qua auctoritatem codicis, quem vocat, optimi vel ineptissima exhibentis tuitus est' - Mox ed.
καὶ θεῖ - καὶ επινέμεται - De hoc iterato και , quod ad augendam narrationis vim haud parum confert, vide Loc. ad xen.
Eph. p. ISI et Goeli. ad Thucyd. I, 8o, p. Insi. Cf. I. Is, 5 καὶ
409쪽
τσυ μ=ηδ' εἰ πελασαιεH Mire haec in ed. Basil. depravata sunt. Habet enim Toυ μηδὲ υπελασαι ἐρ. Ceterum malim Scriptum 'ελάσε/ν. ConStanS enim haec eSt apud Arrianum optativi forma, ut I, 2, I ξυμμίξειαρ. I, 8, 3 κινἀυκευσυαρ. II, 22, 3 ἔκπλευσ&αr. V, Iad 2 πρo- ξειαν. VI, 3, 5 ἐπαλαλαξειαν. Sic etiam in singulari scripsit δεήσειεν IV, 25, 8. ἔπιστρεψε-ν V, i , 5. foriσειεν V, iis, i. eo rei cere VII, 15, 3. παραινέσειε VII, 18, T. Drιτρέ- η ειεν VII, EO, 3. ἐκτρέq ειε VII, 21, 3. Forma VI, 2 , 5 pro optativo an pro iiifinitivo habenda sit, non desiniam. Videan n. ad II, II, a. II. IIερσῶν τε τουβ μετασχοντασJ v Non taceo in Opt. eodico
prima illa IIερσων τε non apparere. Et Possunt utique sine damno abeSSe, ut non Persarum modo, sed omnium nationum reliquias bello superstites ac caede Darii impuras intelligamus. Quin immo notavit auctor c. I 6 fugisse eum Dario Περσῶν τουc τε συγγενειστoυ βασιλέωσ καὶ των διηλοφορων καλου/μένων ου πολλoυc. Sed mox c. 2θ Tων συ αφευγόνrων Λαρειεν πολλουσ-αφῖ λιποντα; αυτον ἐν τῆ φυγ3 ἐ'ὶ τα αυτων εκαστον απoχωρεῖν. Itaque si qui Pergactetiam nunc adhaeserint, forsan ita pauci fuerint, ut ne commemorari quidem mereantur. Grοηου. Ouae Gronovius ad defendendam codicis F. lectionem affert, prorsus aliena sunt. Tu vide III, 25, 5 εχ ιν τε αντον Περσῶν τε τoυ; ἔσ Dακπρα δια γοντασ
num confusione. Vide, si tanti est, I, d, 5. II, et, Id. II, Id. 15. IV, 8, 15.
410쪽
petra, sed eiusdem nominiS occurrit, quae omnibus Iocis ii 'las uocvocatur. Schmied. Recepi, quamquam dubitans, coniecturam Selimiederi. Quemadmodum enim 'fσσoc ei 'Iσσoί, Tαρσoc et I αρ-
σοί dicebatur svid. ann. ad II, d, et et VII, II, 8 et VI, II, 3), ita etiam 'lao Moe dici potuit et ' Aserot. Urbem Moeroc memorat quoque Stephanus Bygantius.cola ae XλλotcJ Ed. Bas. Topc δὲ αλλοιc.
a. o Sic codd. Gronovit omnes. o ποτα μόc edd. ante Gron ovium. Vide an n. ad V, d, d et VI, I, 3. Formam non contractam esset, quae a Phrynicho p. 22o Attico sermoni recte abiudicatur, hoc loco excepto ter reperias apud Arrianum, III, do, Id. IV, 6, II. VII, 2I, 5. Sed etiam contracta forma usus est, ut I, 2I, I. II, d, Io. cet. Nisi haec ut Arriani propria et iamiliaria nobis suissent commemoranda, post cl. Lo-beckii curas ad Phryn. l. I., nefas iudicassemus eius rei mentionem iniicere. - Pro vulgato O istic τε δri dedimus oσου; a/ε cri, de quo corruptelae genere diximus ad V, d, Io. d. οἷ δὲ 'Dδοὶ παντων ποτα&-J In edd. Vule. et Blancard. legebatur OI δὲ ' δοὶ ποτα/ιοὶ πάντων /tέγιστοι. Et similite: dixit S ,- phoel. Oed. Col. v. Io8 κα1oυαεναι παmον 'AOὴνore et intcsTαTBI 'Oλtc. Sed cum omnes codices quos inspexit Gronovius, habeant οἷ δὲ 'Tνδοὶ πάντων πomuων, atque idem exhibeat ed. Bag., non dubitandum est, quin hic verborum ordo verior sit. Ex iis quae vulcanium in margine editionis suae adscripsisse testatus PSt Grono-vius: , V. C. OI δὲ )νδοὶ ποτα&οὶ πύντων μ εγιστοί ῶσι, colligas, Pum seribere voluisse ol δὲ 'bdoὶ ποταμοὶ πάντων ποτα/χων μέν -