장음표시 사용
21쪽
star : idq; eo apparet, quod dominus soli nihilomi. , nus teneatur pretium ac impensas alteri restituere. Hujus ergojus durat, sed, cum res ipsa restitui integra non positi, aestimatio solvitur, ut alias. L. N. C. de Rei Vindi . f. de Acq. rer. dom. c. Qui igitur teliamentum ex sententia unius testatoris validum negotium &justa transferendi iuris causa videri possit φ .al. Quocunq; autem rem vertas, nihil apparebit in testamento nili quod imperfectum & natura nullum est: nam nec testator, cum disponit, aliquid cum herede gerit, sed sbius disponit, nec here S cum acquirit, cum testatore aliquid gerit, qui jam non amplius in rebus humanis sed mortuus est, nihilq; agere potest: Ex neutro igitur assii jus ab uno in alterum transire potest. s. aa. Quin testatrienti ratio adeo naturae adve satur, ut pugnam naturalem & contradictionem includat. Est enim talis dispositio, cujus vis omnis inci' pit demum post mortem testatoris: nam cum haereditas nulla sit viventis, ut jam ante confirmavi, te quitur inultimo quo testator vivit momento nondum coepisse jus aliquod haereditarium, sed demum post ultimum vitae punctum, adeoq; testatore jam mortuo. Ergo dispositio quoq; testatoris . ex qua oritur jus ha reditarium, non incipit nisi post mortem eius : omnis enim dispositio persecta tum incipit, cum jus eX ea ritu ante enim non est nisi tractatus&aelus imperie- s: nec di positio perfecta intelligi potest, cujus nulla vis est. Quae vero major Naturae pugna est, quam jam mortuum & extinctum agere dc dispositionem facere vel perficere. Atqui talem dispolitionem jam vidimus esse testamenium , quam testator jam mortuus Dissione juris facere videtur.
22쪽
g. 23. Quapropter nullum tempus dari potest,
quoius ex testamento ad haeredem transiisse videatur: non vivo testatore, quia, eo vivo haeres nec acquirit nec acquirere potest; nec eo morsuo, quia tum nemo concedit. Quin, non tantum ante inortem non incipit dispositio testamenti persecta, sed nec ante aditam hereditatem; cum omnis ejus vi S ab aditione heredi. tatis pendeat, & nec antea quicquam ex ea valeat, dc ea non facta penitus corruar. l. r. infitet. st de L Uf. rvt.
1rr. Igitur & tum, cum haeres adit, quod usq; ad tricesimum a morte annum fieri potest, testator adhuc disponere, & hereditatem transferre intelligendus est.
Quod cum per naturam fieri & intelligi nequeat, fictionibus ris efficitur; prout id quoq; perpendit Punsendors. H. l. loc. et . Et sane ita est; tota testamenti ratio, prout non tantum jure Romano sormata, sed & inter gentes ab omni memoria recepta est, meris juris politivi fictionibus absolvitur & lustinetur. Primum enim fisctione juris momentu testamenti cum momento mo tis jungitur, & ultima voluntas cum ultimo vitae halitu expolita intelligitii rigi c. HS cile deinde momentum quoq; aditae hereditatis retrotrahitur ad momentumorti S. l. de A . vel am. hered L. de Rex. r. g. a . Haec igitur tria tempora, testamenti, mortis & aditiones, naturaliter inter sedistincta, fictione juris ita junguntur atq; pro uno eodemq; tempore habentur,ut S testator eodem mortis momento bona sua, prout lubet, heredi concessisie, & hic ab eo accepisse fingantur: quae & causa est, cur tribus his temporibus inspiciatur habilitas heredis, nec media te pora noceant. l. . V t.F. Hered. In it. F M. In . de Hereae quac Quaecum sint commenta juris positivi contra naturae
23쪽
veritatem conficta; absque his fictionibus autem non
postis per naturain ex testamento fieri translatio juris.1equitur omnino testamenta esse commenta juris positivi Gentium. T. 26. Quale etiam est , quod hereditas ante aditionem heredis, ne videatur esse nullius, fingitur adhuc esse deiuncti, ejusque personam repraesentare dicitur. F. a. Insiit. de Hereri Instit. L. 31. . . . eod. L. 3 .st . de Acq rer. dom. cum jure naturali
bona, quae nec defuncti amplius sunt, nec heredis qui nondum adiit, nullius larent, di ideo occupanti vel Fisco cederent: A I9. s. de Iler. diois S sic ab herede postea adiri amplius non possent. Quomodo & heres deinde dicitur repraesentare personam defuncti, ut jura & onera person e in eum quoque transire possint, si non sint morte extincta. L. rs. F de Raeg. r. . a7. Quin, adverte animum, & fateberis jure quoque civili testamentum, licet solennissimum haberi pro negotio imperfecto & inutili, dc unice tantum ad eum e flectum sustineri, ut heres post mortem quoqueremtoris acceptando & adeundo perficere negotium possit, quod alias per naturam non posset; in caeteris vero omnibus censeri pro negotio invalido. Quod multis argu mentis ostendi potest. a'. Nam hoc primum inde constat, quia testamentum sua natura est talis dispositio, quam testator semper revocare , & ab ea recedere potest. Si vero persecta esset dispositio, jus inde narum quaesitumq;jam esset, quod testator aus serre amplius non posset; generat i justitiae regi)la ius sitium cuique tribui debere.
s. a'. Deinde, heres etiam mortuo restatore regulariter non transmittit hereditatem non aditam. L nc, delib. l. tiu. g. r. ion. C. de caduc. t g. At si dis-
24쪽
positio jam valeret, adeoq; ex ea jus natum esset, id utique jus ad heredeS trantiret, quippe qui succedit in
. onme jus defuncti. t. G j. de Ris. Jur. Sequitur ergo, testamentum, ex quo nullumjuS adhuc natum est, e se negotium impersectum &invasdum. 3. 3o- Quin& porro, si testamentum legibus h
heretur prodi spolitione Valida, nec heredibus vivo i statore praemortuis deficerent institutiones, sedjus ex valida dispositione semel natum necessario transiret ad herede& Li a.Deniq; argumeto est evidentissimo, quia aditione heredis non secuta nihil ex toto testamento valet, sed perinde ab intestato lucceditur,acii nullum testamentum sectum fuisset.mis Inst. δε HereaeqMoab
tos. Ut adeo certum sit, testamentum Jure Civili quoq; pro dispositione imperfecta & invalida haberi, di tantum sustineri ad hoc, ut heres eam, licet testator defuneo ja ticiacceptando & adeundo perficere possit. g. 3 i. Inde est . quod olim tam operose JCti m. I ti fuerint modum aliquem quo valide transferre hereditatem testator posset dideo enim inscenam prodixerunt familiae emtorem, cui vivus restator imagin xio ritu venderet, atq; is demum ex lege contractio S diiciae post mortem testatoris,dc quidem ipse vivs vivo redderet . . et Ins. de Te m. orae , ibi post Dd.Ηotto Bachov. Vinn n. 3 in Ulpian. m. 2o. F. s. Unde apparet, quam sollicite illi hoc naturae requisitum observaverint. ut negorium de transferendis bonis fieret utre, usq; viventis consensu. g. 3a Videamus iam quam fragilia sint argumemta Grotii d. L a. e. o Trin. quibus hanc si1am sententiam
firmare conaturi Primum enim allegar, restamentO-
rum substantiam esse cognatam dominio, & eo dato. juris
25쪽
Iuris naturalis. Equidem ambigua nimium sunt illa verba Jubstantiam essee cognatam dominio. quae quid sibi velint, nec ipse eorum Autor rte dixerit: Neque videri Potest percepisse rem, quam exprimit verbis adeo ni- nil definientibus. Quae enim jura rerum non sunt cognata dominiors. Minus etiam apparet inferendi ratio: non enim de dominio ipso, sed de modo ejus in alium transferendi per testamentum quaeritur, validus ille sit necney Nec sane quoquo modo agitur de trans serendo dominio, id juris naturalis est, sed si justo& eo jure valido;qualis non est testa mentu m. De eo ipso itaq; quaeritur, an dispositio unius lit justus transferendi dominii modus ' Quod negatur. Usucapio quoq; est modus transserendi dominii, sed juris positivi. l. i j de Usurp. M. Et licet dominio contineatur facultaS disponem di, quae post mortem quoque duret, requiritur tamen dispositio habilis & valida, qualis in transferendo dominio non est dispositio unius. . 3 Utitur quidem D. Pussend. ψ c. Io. TV eo quoq; argumento, quod veteres soliti sint suos jurej. ad ultima mandata observanda adstringere quasi nullo
humano vinculo satis valido. Gen c. 2M. v. 23. c. q. T. as.
p. so. v. Ps. Verum haec tum non est unius dispositio& ultima voluntas, sed conventio inter VivoS, qua at
ter alteri pacto jurato quid promittit; ex quo pacto, etiam injurato, obligari equidem promitarem, nemo dubitat. Tale quoq; est quod ex Sophoc te, in Trachis. orcas. De Hercule ide allegat, qui filio suo majori Hyllo mandavit . ur pyram, cui impositus esset, inse Hyllus accenderet, ec Jolen uxorem duceret: quod Hyllus *urato promisit. Item, quod ex Tonara allegar de Eu-edria, quae marito Constantino Ducae juravit, se non C a tran-
26쪽
transituram ad secundas nuptias &c. quae nihil huc ta
. 33. Alterum Grotii argumentum est, quod testamentorum usus aliis quoq; Gentibus communis sit, ct antiquissimis temporibus fuerit, cujus rei plurima passim cumulantur exempla. Resp. Inde tantum sequi rur esse ejus juris Quod pluribus Gentibus commune est, seu Juris Gentium secundarii, quod concessimus, non vero primarii seu naturalis. Apud plerasq; enim Gentes ob Diauit aliquis testandi usus etiam apud Judaeos, ut docet Selden is Succus in bon. e. 2 .cs de Itir. Gent. lib.ffr. . in .dc alias gentes,veluti exempla & formulas supra adduximus. Et Tacit. MDr.Gr n. . 2o. ut singulare quid refert testamentorii usu Germanis nultu es te. 5. 36. Pa terea , cum in Disputat. deItistit. Belg
tergae olim habita, haec quoq; quaestio & sententia obiter relata esset, Vir quidam Celeberr. quaedam iis opponenda putavit. Verba ejus haec sunt. aeuibus reponimusci.9 Nisi recepta sentemia admittatis , migam etiam fore successionem ab intestato . cum es hujus fundamentum in D luntatis conjectura cosiocari Ioleat. Resp. Hoc ipsum plane negatur, successionem naturalem esse ex conjectura voluntatis: Inprimis vero conjecturae, quibus eam constituit Grotius ae tract. lib. a. cap. . F. 3. adeo sunt imanes, & merae potius divinationes, quin & adeo falis, ut nihil minus quam jus certum naturae inde in
feratur : Quibus si uti liceat, & ita quod lubet ponere, vix fingi poterit jus tam civile, imo absurdum sy'Oq;, quin projure naturali id venditari, atque hoc in infinitum variari possiti Rejicimus igitur penitus a principiisjuris naturae meras conjecturas, & inprimis adeo futiles; ut sunt illae, ex quibus d. F. p. successio ab in-
27쪽
intestato ducitur. Id enim non est jus Naturie φxi ponere, nedum demonstrare, sed hariolari, dc Ha 'ruspicem magis quam JCtum agere. Quin cum ne eX- pressa quidem & certa defuncti voluntas sussiciat sui constituendam successitonem, ut jam probatum fuit,
qui mera tacitae voluntatis conjectura sussiceret. Aliunde ergo arcessenda est successio naturalis, ct aliter . longe demonstranda. Postquam autem certus succedendi ordo ab intestato constitutus est, recte dicitur defunctii in hoc ipso hereditatem tacite relinquere, dum eam non ausfert. l. S. A. I. debr. codici P. . 37. Pergit vero Vir Celeberrimus Sc reponit et Abudesse mortuo dissonentedis ossitionem 1ncipere, ahuci
eo moriente. In te amento non priusfieri, sedposterius: m
mentcim utilem moriendi vitae irritii. l. II. . I J man. testam.
Geth nori. artis. I9 & tos Iorem ideo in ipso arrietilo mortis res uas heredibus quasi tradere. Resp. I mo contra : Cum
haereditas nulla lit viventis, sequitur, quod nec dum: inceperit jus ejus in momento , quod vitae tribuitur, sed eo lapio. Et testamentum est dispolitio, qua exi ponitur non quid moriente, sed quid mortuo testatorei fieri debear. l. r. ib. post mortemstiana feri. F. aeui test. foc. hJus ergo & vis ejus eo demum mortuo incipit, non moriente. Sed& ponamus. quod in momento, quo moritur S adhuc vivere intelligitur, videatur res suas tradere heredi. Atqui hoc ipsum est commentumi juris positi vi non Naturae veritas. In puncto enim,
qu0 moritur. spiritumque exhalat, per naturam non
potest amplius disponere , & res heredi, qui ne quidem adest, tradere. Haec igitur non fiunt, sed fieri antur Lege Civili. Imo ne post mortem quidem is incipit, sed aditione demum secuta; tunc perficit . , ὴ it imperfectum adhuc est; dc proinde tunc it rimis
28쪽
eradere testator res suas haeredi videtur cum ille accipit. Quae figmenta nemo, opinor, tribuet Naturae. g. 38. Tertium, quod reponit Vir Celeb. tale est:
Ut acceptatro ab herede in contruentistat , non eae se necess-rium: nihil enim vetare, quo minus ea ex tulervasio Iessui rur , modo alter interea non possis paenitere. Verum quis
anquam dixit acceptationem in continenti fieri debe- Te 3 Potest omnino ex intervallo fieri, sed post moditem non potest. Hoc rationi advertatur, ut negoti um, quo inter duos fit translatio juris, altero jam modi tuo nat ac perficiatur. Cum enim omne negotium illo momento ab utroque gestum dicatur, quo perfici-itur, ante enim nudi tractatus sunt, qui nili: l valent, nisi quatenus in illo momento adhuc durat voluntas uir, usque. hinc naturalis utique pugna est, a mortuo quid gestum tuisse, dc mortuum tum adhuc voluisse. Unde S illud gratis dicitur , modo paenitere non possit. Nam semper pars paenitere potest, usque ad acceptati nem seu consensum alae rius: quia eo usque negotium manet impersectum & nudus tractatus unde nulla vis obligatio oritur.
. 39. Postquam nunc liquet Testamenta etiam quoad originem Juris positivi esse, vix refelli meretur uod Grot d. t. a. c. α. in . tradit, ideo exteris olim te- amenti factionem non suisse concessam, quasi pro hostibus fuerint habiti: Quid enim hoc praetextu in pere grinos statui non potuisset y Causam igitur id ham habuit: quod testamenta, cum non essent juriS natur iis sed arbitrarii, non valuerunt in iis locis, nisi cum certa solennium observatione facta fuissent: Haec ve- ,ro forma cum sit meri juris civilis, proprium illud est civium, non vero commune. -Urinis. Uti ergo contractus juris civilis, v. g. stipulationes etsi origine sint
29쪽
me sint auris Gentium primarii peregrinis tamen non
sunt communes cum civibus, ita multo minus testamenta, quae ne origine quidem sunt juris Gentium Primarii. Ex ea, quae hactenus exposita est, testamen. torum ratione, evidenter jam apparet, quam longe a vero aberrent illi, qui ex testamento, invalido nalai tamen obligationem in conscientia autumant: in quo errore quoque videtur fuisse Plinius allegatus a Puf
negandum est. Cum enim testamentum seu dii positio unius jure naturali sit negotium invalidum & im. per etiam, eojure non potest inde ulla nasci obligatio, quippe quae nunquam oritur nisi ex negorio valido Sci inestis. Jure civili vero testamentum tale, in quo solennium observatio aliqua deficit, itidem penitus nullum ac inutile est. Igitur ex testamento invalido nec jure natu ali ulla oritur obligatio quia eo jure no datur
testamen astu re civili vero adeo requirunt ea certa sormam ac solennia. ut sit aliquid deficiat nulla inde obligati oriatur, nihil l ex eo valeat. pen. LV.βαώ. moritest in . Licet vero etiam jure naturali testamenta subi iste
rent ex quo tamen iis lege civili detracti est vis omnis, nisi solennia rite adhibita fuerint, lex illa civilis conscientiam quoque constitu it. ut in ea omnino tutus sit, qui jure legibus sibi concesso utitur. Idq; jure comuni nullum dubium habeo, quippe quod illud,quo ex tali test,
mento per errorem solutum est, repeti tanquam naturi quoque indebitum, potest. L . c. econd. indeb. l. .. in iis sad s. Treb L. s.c. a L. Lalcid arg. L p eod. L. a. P cum orta. Es si eis iunci. L p. r. c. de con indv. quod
non possedi si saltem naturaliter & in conscientia . debrutum esset. l. asi. F ra. Wr.e. Et hanc sententiam iupraxi.
30쪽
Maxi serensi observari post alios testatur D. struv. Θαι
ricis. Exercit. 3a. th. Is . ubi Prolixe caulam hanc pem sequitur. Id vero, quod Plistend. d. l. F. . addit, Omnibus quorum interest silentibus & nemine adeo coim tradicente, heredem scriptum bona retinere posse, albud est, &neque huc pertinet neque dubium continet. Ηρ. 41. Quanquam Vero non improbemus, quod Passend. d. l. F. S. monet, generoluatis aliquod argumentum eise, si heres ultro impleat voluntatem desumta etsi imperfectam; nam utique is liberalitatem exemcet & laudandus est: non tamen excusari Plinius potuisset, si ille tali jus dixisset aliis: optime enim Jous in Laa. F. s. in sin. V. de A . tui. Eisi honeste, tamen ex liberalitate fit, quae servanda arbitrio heredis est. Verum Plinius in omnibus illis casibus, lib.a. istic. lib. .ep. Io. talia. s. ep. r. ipse heres institutus erat, sibique non aliis eam legem dixerat, ut ultima S voluntateS Gefunctorum elli jure irritas, custodiret: quod magni fuit Ianimi,& ejus, cujuS, ut Persit Satyri a. in . verbis utar hracinum est generoso pectus honoso.
Ad ullam vero obligationis necessitatem id trahi nullo modo potest. f. 4et Inde quoque sequitur decisio quaestionis, An Princeps libertatem testandi subjectis sibi auMPre pos- sty Cum enim testamenta sint juris positivi, hoc a sum-mo Principe mutari & tolli posse, controversia caret. Diss. Berlich. P.3. concis. e. ra. Nec Obst. quod ne quidem per conventionem impediri illa possit: L. re. c. de Pact. Id enim non ideo est, quasi jure naturali jus testandi competat, sed quia testamenta juris publici sunt. L. M. f. Luits.sae. quod pactis privatorum mutari nequit. L. V. F. M.f. de Pact. Magis Obst. L. ψ3. - ρα vers etenim