장음표시 사용
31쪽
VITA ET OPERIBUS. 1snore quid patriae prodesse posset, quid nocerct civium aerumnaeo quorsiae quotidianae stimulabant generosum eius animum neque otioBum assidere sinebant. Nunc, nunc Succurrendum erat
patriae in pernicis ruenti Non iam tempus erat expectare quid aliquando futurum sast Sod auccurri quomodo poterati Utinam aequale ita, ut ipse, sub divo, in ruris sire salubri educati ossent omnes Utinam ita, ut ipse, agros et silvas, campos collesque Atticos diligere a pueris didicissent aliteriam sentirent, aliter de rebus publicis decernΘrent neque uos sibi asaecla nimia patientes haberet Periclea in senatu populive concionibus, non civibus locupletibus imperit si faex iraIcal At artem quaelibet disputando convellendi discebat iuvontus in sophistarum auditoriis, non discebat illic quomodo fulciri posset civitati prasciarum aedificium, quod fundamontis suffossis ruinam iam minaretur. In scribarum nationem abierant Miltiadis Aristidisque cives, novi homines rabulaeque forenses inter eoaprima tenebant, non bene agendo sed bene loquondo Athenis apprimis studebatur, non manus ibi exercebantur Sed lingua... itaque per laetos olim Atticae campos impune iam grasaabantur hostea insolΘntes. Iuvenem hunc poetam Athoniensibus belli aestu iactatis musas doderunt luctus communia interpretem. Quem incitabant doloret indignatio, incitabat rerum novarum odium insitum, novitams aevi lium et ipsum Monte acutissima, ingenio feracia-Aimo, facundia inexhausta tuiturus erat pectoria humani iura contra capitis placita severa, non iudex aequua sine ira aut studio de rebus publicis sententiam laturus, sed maxima cum indignatione crimina immodica iactatum accusator Apage insanam imperii spem illam tantorum malorum causam Apagendem mondacii virorum popularium nimia diu habitam Apage prassertim molism illam civium patientiam stulti malevoliaque ducibus non obstantium Cimon ubi est alter, qui institoribus et acribi in umbracula sua repulsis prisci temporia reducat pacem si nitorem Felix ille dies quando venturua est, quo falces cudentur ex ensibus, et hastae in corda fraterna nimis
32쪽
diu libratas vitibus austentandi inservient in Attica ad novam felicitato renata Frondibus cotis quando virebunt denuo, canticia messorum i vindemiatorum quando resonabunt' quando 2 . . . Proximus annus non pacem sed populatores reduxit in agros Atticos Per die quadraginta auras vernae Atheniensibus intra moenia etiam se retrahentibus non gratum reninae Odorem attulerunt renatae frondi nuntium, sed usti ligni acrem fumum et favillas. Et cum hostibua mortalibus ipsa iam numina societatem inierunt ad miseram civitatem perdendam; nam e Iamuros dum faces et secure denuo saevierunt, in ipsa urbe homines arto spatio stipato occupavit morbus atrox, qui caeco malo tertium quemque ex iis absumsit, donec luctu impletae sunt totas Athenae et vix inventi sunt qui sepelirent defunctorum
corpora. Tertius aecutus eat annus calamitatum ferin, et quartuS ... II.
Osleriter maturescebant fructus ingenii in urbe malis referta, ut uvae in crasso tepidariorum sire. Quatuor per anno inter nocivum fraecorum bellum qui moestus adspexit, quatuor per annos qui ruria spatia aetatisque puerilia libertatom desideravit in urbis luctu mersae angustiis, non puer is est etiam, Sed iuvenis senerosis studii hic aestuat et quae mente mobili agitat consilia, in civium commodum commune proferre gestit. Tacere, quieScere, peritioribus cedere non inunt eum amor et odium Amictos erecturus est, improbo debellaturua. Omnes intendet vires, ut fratres inter se colluctantes in gratiam reconciliet. Qui statim, a Scit arma impia sunt abiecturi, si ex aeva hac vesania ad se redierint; nunc enim suae mentis non sunt compotes. Vividia coloribus pictam imaginem eorum oculis obiciet miserae civitatis iusta iam delictorum poenas
33쪽
luentis, et alteram imaginem Athonarum ad pristinum decus
Nempe in poetae pectore innocentia puerilis comitem habuit Saga acumen ingenii vere virilia Hominum procibua vel iurgiis retorqueri non posse temporia decursum, fugiebat hoc iuvenem Ruperatitione amabili correptum nec dubitantem quin ex aevo praeterlapso peti possent remedia ad sanandam patriam laborantem; sed aevum hodiernum, quemadmodum ex priSi in profluxit, sic aevi futuri habere causa et aemina iuventutis igitur educationem eas rem omnium longe graVissimam, quippe qua neglecta neque in altiora eniti neque orere neque tutari ae possit civitas, id nihilo minus vivido persenait quam philosophus Senectuti propior, qui item suum ducebat prudentiorsa reddere homines, ut meliore felicioreaque sterent; qui operam dabat ut cogitandi artem eo docoret, ut vero perspecto sibimet ipsi temperare iacerent et severa disciplina eam felicitatem adipis cerentur, quam non caeca fortuna aut praebet aut aufert, sed ipsi sibi pariunt mortales neque partam amittere queunt, quoniam unicum malum os veri ignoratio. Sic cum Socrate concurrit Aristophanes. Non tams socium viro huic maturiori se adiungit adulescens, sed adversarium Seei opponit Educationi propaginis succrescentis quoniam inest Spes civitatis, Socrate cive futuros ab erroribu avocari, Vera doceri iubet, pretia vanis hominum commentiS. Se ipso cognoscunto, neque quid alii perhibeant olimve perhibuerint roganto, Sed Sequuntor quas fra et recta et proba Eas entiant ipsi incorrupto sanae mentia iudicio si FalSa et prava ex aequalium mentibus ceu lolium infelix evellit ille, ut melioris doctrinae gorminibus ibi stat locus ad laete procrΘscondum vulgares hominum opinione quam multa habeant stulta et inania, et quantum interat inter probabilem opinionem certamque sciΘntiam, sedulo demonStrat, ut ad vera sinceraque appetendasxcitet auditore . . .
Sed sapientissimum illum mortalium admirari aut amare qui potest poeta iuvenis Voram rerum naturam qui appetere potius
34쪽
22 DR POETAE quam imaginem a sitfibu oblΘctam, cogitatione mentis supra studia quibus vulgus hominum detinetur evectae qui potest assequi vel etiam velle assequi Rebus, quas inde a primis vitae annis venerari didicit, quicquid adversatur aut adversari videtur, si eat invisissimum Fabulosa enim illa regio, porquam lasciviro olim solebat ingenium eius puerile sacrosancinoi mansit et laetorum promissorum etiamnunc videtur ferax. Errorum autem refutandorum illum ardorem, quo nagrat philosophus, ipse aversatur et abominatur mittere ludibria puerilia nequit, quia non vult, non vult autem quia poeta est et iuvenis, non vir disciplinarum studio longove vitae usu eruditus. Eamquam novit hominum vitam, qua fruitur ipse toto pectore diligit, nulla eius oblectamenta ripi sibi passurus, nisi invituS. Odi vere puerili odit vomerem, quo ulcatur ager rerum futa- rarum messem laturus, quoniam glebas dum vertuntur, persunt flores agrestes, quibus alma natura solum ornaverat, limique colore lurido inducitur solum. Itaque philosopho vehementer perosus, utpote sabularum tenuium horto amoeno, in quo hactenus habitavit, quam maxime metuendos propter disputandi peritiam et quaslibet in dubium vocandi audaciam, strenue insectatur, ut primum ingressus est Viam, in quam Vocabat ingenium. Novo artis scenicae generi ex carminibus ludicri lascivisque sacetiis nato Cratinus leges dederat comoediamque aut parem aut Supparem reddiderat tragoedias Maxima iam cum libertate de rebus quotidiani in scena disceptabatur, et in dies maioris momenti videbantur quae illic proferebantur sententiae. pSe Periclea satis rei publicae periculoaam habuit illam poetarum comicorum licentiam quam per annos aliquot lege cohiberet,
innocuos tantum iocos in cenam tunc admittens. Mox vero Sensit minus nocere patu consilia coram populo a curriS dicacibus irrisa quam a civibu occlusum repressa enim O minum opiniones acriore et vehementiore steri, Vi mox pro rupturas, si libere pandi nequeant. Itaque tum, cum bellum est exortum, nulla etiam Obstiterunt edicta quominus poetae scenici
35쪽
liber proloquerentur quid de so sentirent. In Hermippi arcis Ρεriclis illa prudentia, quae tanta esset ut ignaviae videretur amnis, acerrime lacessebatur in Cratini Nemea etiam Aspasia malignissimis criminibus proscindebatur et belli causa aperte audiebat. Quibus versibus probrosis dum aurom praebebat Aristophanea iuvΘnis, spectator inter ceteros cives asidens, laetitia est perfusus et toto animo asaonsua sat viri ingeniosis ridendo sic verum dicentibus. Iamque suam sibi indicatam vidit viam: posta et ipse civibus laborantibus et errantibus opitulabitur. Videt etiam fabulae futuras argumentum. Filio civis Attici, novi aevi studiis addicto, opponet fratrem prisca obtinentem, quippe in ruris illa quieto a patre et ludi magistro ita educatum ut ipse sat Aristophanes, procul a novi placitis, quibu mens iuventutis urbanae non iam nutritur e corrumpitur; quibus qui sunt infecti, verba habent potiora quam res, loqui quam
agere malunt, et tradita quae a patribus acceperunt, naso adunco Suspendunt, solam Rationem novi aevi praesidem colere ae professi, revera orsuasioni obtemperantes, cui οὐκ ἔστιν ἱεροναλλο πλὴν λογος, neque civitati sed ibi ipsis quae profore sn-Seant appetentes. Apage magistro improbo et male ano cum discipulorum auorum catervis caveant iuvene Athenienses ne ab iis pellecti in perniciem ruanti Talia poeta si ipso iuvenis mente agitans fabulae condendae fecit periculum. In quo opere dum totus est, musa amante obliviscitur aerumnarum hodiernarum et felicem ae sntit denuo. micat ex imo pectore fons ille candidae laetitiae, quem nimis diu obruerunt dolor et indignatio non Severa mente tractat materiem, de qua fabulam scribere secum constituit, sed libor per orbs rerum clarum lascivit, taediorum quotidianorum umbras aversatus et iocorum lumine quae hilara atqus festiva habet Aors humana illustrans Irae quidem et lacrimarum repreSaarum admixtum aliquid habet risu ille effusus, sed so modulatior fit eius sonus, altius in aurea animumque audientium penetraturus.
36쪽
Ingenii primitias, quibus Aristophane Λαιταλέας dedit nomen, magistratui oblata placuerunt pectore generoso quae fuderat iuvenis patriae amantiasimus, suum sibi locum invenerunt in animo legentium, et magnopero hi delectati sunt oppositione, quas erat inter sophistarum alumnum impudentem et rusticum honestum, quem ita Simplex amore priscorum morum et institutorum imbuit. Itaque recepta est fabula, quae cum duabuSaliis publice ageretur ludis proximis, sive Liberalia ea fuere, Sive quod Bro Similius, Lenaea Venit dies sollemnia, et opus poetae tirocinium ponentia secundum praemium tulit. Laudarunt spectatores quas laudarant primi legentes Lastum hoc famae perenni initium meruit viri ingeniosissimi primus conatus. Strenuum socium statim agnoverunt qui prisca Athenis obtinebant, et agnitum Salvere iusserunt, in suo ordines eum recipere quam maxime cupientes. Non ut aevi praeterlapsi laudes caneret sterile magistrorumve recentium ineptias castigaret tam ferax ingenium novo huic poetae esse datum inten deret animum in ea quae maioris aliquanto saent momentit Viventes vigentesque adversarioa, non ficta aliqua umbraS,adoriretur Non diu aut procul quaerendos sae quos invaderet: proximos in pSa civitate adeas pernicioaiasimo homines et quovis odio dignos. Facetiarum tela aculeata convertfret in civium partem popularem, quae duce venerabili ante duos annos orbata facilius iam vinci posse videbatur quam anten. Non enim iam inter vivos erat ericles, qui rem publicam regeret. Quod maturaverat bellum, quia dilatum gravius etiam obfore persuastasimum habebat, id eripuit ei civium favorem, quo uno nitebatur eius potestas Magistratu est pulsus multa ei est dicta, ob ratione acceptorum et expenSorum non SatiSaccurate scilicet redditas talia in illo viro, qui per multos anno civitati praefuerat, animi ingrati testimonia edere sustinuerunt Atheniense ira abrepti, et sene tam ignominiose tractato
37쪽
cum multis impens gavisus est Aristophanes. Iniqui tamen iudicii mox cives poenituit at hominibus tunc clomentior satilentia eum eripuit inconstantiae populi, pro rebus secundia aut adversis duces modo laude cumulantia modo aperrime criminantis. Commodo publico quia post eum erat invigilaturus 7 Periclem ut summoverent, optimates societatem inifrant cum factione ea, quae rerum novarum prae aliis studiosa erat; se nomines, quos aliquantisper iunxerat odium communΘ, disces-Serunt ut primum eo quo tenderant pervenerunt, iamque Θnuo, ut antea, hinc atabant aratores, quibus mera damna afferebat bellum, illinc mercatores, quibus magna lucra neque alteriutritantum valebant ut oli rei publicae oasent praeesse. Itaque ad parte populare mox rediit rorum summa et ericis breviante obitum revocatus est in locum, unde nuper fuerat depulsus. Iam vero vita functo quia orat aucceasurus Alter ubi erat Pericles, prudentia et auctoritate et nominia splendore ita ut ille valens, qui firma manu gubernaculum rei publicae tenens inter varia voraginum scopulorumque pericula certum curSum dirigeret intorritus, illuc quo tendebat soliciter aliquando perventurus 7 e multos annos civibus novas via tentantibus, ut novam patriae sibique ipsi sortem pararent, dux fuerat vir ille nobilissima gente ortus, priscarum Athenarum propago laude opibusque avitia pollonS, acri ingenio praeditus, Ore facundo, moribus cultissimia. Quis iam auscepturus erat opuS, qu0d imperfectum fliquerat is, qui regis nomine Sol caruerat, Ructoritate et potestate vere regia fruens Ruptum illo mortuo erat vinculum, quo studia viventium cum proxima hominum aetate hactenus cohaeserant novus populi dux non e nobilitate sed ex ipso populo erat proventuruS. Mercator fuit is qui provinciam ericli morte ereptam in Brecipere sustinuit. Cuius Viri cunia non musae gratiaeve datiterunt, sed genius laboris. Negotia ille curabat, non artes aut disciplinas honestus erat et strenuus, at idem durus et violentus. Non ille ut molliro iras hominum et studia diversa inter se conciliaret dabat operam, sed idium idio opponebat, miniS
38쪽
26 DE PORTA minas, tumido verborum incompositorum torrente illuc quo volebat civium animo abripisna. robus erat et fortia et ibi constans, Sed . . . novus erat homo, nullo prisci nominis decore
ornatus. Hic fuit Cleon illo agotiator coriareus, qui cives belli aerumnis mersi et pestilentia rarescente ut erigerent animosfffecit, ignei verbia timulans. Denuo ei persuasit steri non posse ut orerent Athenas nisi debellatia hostibus. Constanter modo expectarent supctriores mox futuros maria iam esse dominos certissimum id eos tenero victoriae pignus interim si qua agris Atticis damna a populatoribus inferrentur, facile compensari posso lucria, quae praeberent mercatura et navigatio. Hunc Alcmaeonidae successorem mordacissimis iocis iam petiturus est poeta iuvenis, laude elatus, quam prima fabula apud cives invenit, et ab amici incitatus Mortuus eat ericles, sed vivunt etiam eius consilia, iamque foventur in pectore latratoria illius, qui scolida sua ossicina in suggestum publicum provolavit incultus et incomtus, belua non homo. Nempe aetas iuvenilis nihil viribus sui maius ducit posta non iam intra vitae domesticae nos, sed in ipsi civitatis vitaeque publicae penetralibus nova hominum studia, priscis moribus et institutis perniciosissima, ostendet alamantia. Ostendet cuiusmodi sint bona illa nuper parta, cuiusmodi sit libertas illa, qua et ipsi fruantur Athenienses et socios suos frui iubeant,
ferro coacturi, Si forte ita liberi esse minus cupiant. Nonne ii uper quae defecerat Mitylenaeorum civitas, post aevum cer tamen deiecta, excidio Suo totam Graeciam concusserat Herus autem casu tunc effecerat ut clementia Athenienas utorentur erga homine pervicacissimoa, qui beneficium foederia cum ipsis initi vilipendissent. ens Cleonem si uisast rei arbitrium, in omne adulto enae animadversum esset nullusque iam viveret Mitylonaeua qui populare Atheniensium imperium laudibus celebrare posset. Nunc ultimo enim temporis articulo praevaluerat sententia mitior, ii soli, quorum gravior quam ceterorum Vide batur culpa, interemti erant, ceteris bona Sola erepta, ita relicta itaque in suis qui fuerant agris operarii iam vivebant
39쪽
novorum dominorum ex Attico popollo illuc missorum. Haec nimirum erat Atheniensium clementia; at Graecorum libertatem a barbaria vindicabant. Quo tantopere amabant socii, ut Vitae bonorumquo haud cunctanter facerent aleam, a qua affulgeret Spes ex illo foedere ut ex ergastulo se proripiendi. Civitatum instrmiorum illa mater tanto amore prolem complectisatur, ut missam no faceret cavens, brachiis artiua compressam oblideret. IV. Babylonios novam fabulam comicus inscripsit. In qua risit civitatis statum popularem, nova in re publica hominum studia carpenS, ut anno proximo carpserat studia vitae privatae uenae Martio anni 26 magnis Liberalibus est acta, et civitatum foederatarum legati, qui more solito ad illos ludo celebrandos Athenas convenΘrant, in cavea assidebant, dum palam sociorum condicio miserae servituti assimulabatur et Cleon mendaciorum turpisque fraudis crimine petebatur. Ut aetatenaea, sic et Babylonii fabula interiit, nec nisi paucissima ea, quae diximus, essici possunt ex palus poetas verbia anno sequenti prolatia ceterum ignorantur argumentum materies dispositio, nec certi quicquam praestant fragmenta quae aetatem tulerunt. Vehomenter spectatorum animos fabula commovit. Quorum alii audacia poetae comici imponae sunt laetati, alii indignatione excanduerunt Scurramne petulantem id sibi sumsisse, ut ros patrias impudentissime rideret in civium peregrinorumque conventu frequentissimo et lectissimo Non o consilio patres sollemnia annua certaminibus poeticis ornari iussisSe, ut ipsa civitas illic ludus steret probrisque proscinderetur Magnam quidem ridendi libertatem semper fuisse postis comicis, neque cive linguae illam intemperantiam asgre tulisse, aut per iocum quae dicerentur habuisse pro criminibus serio prolatis; sed non
eam eas ludorum Dionysiacorum icontiam ut tuis ibi quidlibot de riualibet re perhiberi posset: intolerabili uam impudentia
40쪽
ipsam rem publicam despicatui habitam. Non sane eorum, qui Athenia bene vellent, aut probare talia aut aequo animo ferre. Itaqus Cison auctor fuit ut is, qui dolictum illud perpetraverat, coram senatu se ister iuberetur. Etiam archontem, qui Babylonios fabulam in certamen publicum admiserat, in gravia crimina incidisse facile intellegitur. Non tamen Aristophanes coram senatu reus est actuS, Sed is qui fabulam docuerat Nam, ut aetatenaea, sic et Babylonios sabulam poeta tradidit Callistrato histrioni, qui auo nomine eam magistratui offerret acceptamque curaret scenae committendam. Itaque anno proximo, cum absoluto certamine poetico praemium Secundum publice tributum sast aetaten ibus Callistrati fabulae, per etfram illius diei partem clarum poetam hic credere se potuit. Die vero aequenti, cum edita aetatenseSAristophanis fabula in multorum manibus versaretur apud bibliopolas prostaret, brevis illa gloriola in auras est dilapsa, neque Callistrati sed Aristophania nomen inclaruit. Sic Aristophania nunc Babylonii inter cives asdulo lectitata est fabula, et magia etiam sedulo aermonibus agitata; at vocatus in senatum est Callistratus, quippe cuius nomine in ludorum publicorum cortamine postico fabula illa esset acta. Cui propter opus cenae
commissum, quod archon sententia sua probasset, in certamen enim admiserat, multa indici aliave poena irrogari satis apte non poterat; sed graviter est vituperatus, et postquam ita ut poterat culpa se purgavit, admonitu ne quid eiusmodi posthac in se admitteret, domum rediit animo aliquanto quam quo nuper fuerat demissiore. Anno aequenti haec Aristophanes ei tribuit verba, quibus id quod perpesau erat enarravit spectatoribus: , Quam male ego Sim mulcatus anno proximo, . Etiam recordor Immerentom tum Cleon, Traxit me in curiam, insultavit, obruit. Linguas malignae flumine impurissimo, , Vastoque hiatu criminum evomens globos