장음표시 사용
351쪽
DE TEXTU TRADITO. 88s οὐκ ἔστιν οὐδὲν os πέτεσθαι γλυκυτερον ὀρνιθοριαν δέ, καὶ μεθ' ὁμογν βουλομαι οἰκεῖν - γαρ ct ἐν ἔρνισιν νόμων.
Magis etiam aperta rea ea Theam. 58: τουτὶ - ν δέρμα τρὶς 4 ερείας γίγνεται.J τί της ἱερείας γίγνεται - τουτὶ λαβέ '. Ubi notulam τουτὶ τὸ δέρμα ' in versum molestissimum excrevisse Videmus omnes ... postquam dixit Bahhuygen . Neque Ran. 1481 sqq. ubi Aeschylo haec tribuit :οὐ χρὴ λέοντος σκυμνον ἐν πόλει τρέφειν Iμαλιστα μὲν ἰέοντα μηκ πόλει τρέφειν Iην δ' ἐκτραφη τις, τοι τρόποις ἐπηρετειν, medius veraua quin purius ait dubitari potest, cum praesertim in V sait Trimetri peciem induit notula interpretis, qui prior para nuntiati quomodo cum altera cohaereret paulo apertius indicar volebat optimum quidem a leonem in civi αε non inuocine, sed vis. Ceterum non Voce πολε sed δόμοις Sum esse Aeschylum Aristophaneum haud temeraria videtur suspicio. Nam urbem qui dieit, dicit Aloisiadem imagine qui utitur leonia catulo intra partias locum non eaae' dicere debet; apatium illo requirit et saltua montium, angustiarum domesticarum impatiens. Ad horum locorum exemplum considerandi sunt aequentes ' :Ach 408. --λλ' ἐκκυκλήθητι. - ἀλλ' ἀδυνατον. - αλλ' ο μως.J- ἀλλ ἐκκυκλήσομαι καταβαίνειν δ' οὐ σχολη. 0riginem versiculi molesti, cuius para posterior e versu 4026st repetita, ostendit , qui sequentia fraus initio litteras σομαι verbi ἐκκυκλησομαι in litura habet, a correctore scriptas: θliti errore librari acriptum olim pro vera lectione est habitum, quae lectio dein excrevit in totum trimetrum.
352쪽
DE TEXTU TRADITO.Ach. 802. - τί δαί φιβαλεως ἰσχάδας - κο κοt - τί δαί, ii κα τρώγοις δν αὐτός; 'Or oti Simillima belli huius versus, quem additum praebetae est orig0. Nempe ad φιβάλεως iVe σε καρο mente Supplendum esse , τρώ οις ἄν' annotavit olim interpres aliquia, quae in trimetrum utcunque coniuncta sunt interpretamenta. Ach. 27. δός μοι φορυτόν, ν αὐτὸν ἐνδήσας φέρω. ἄσπεε κέραμον, ἔνα iis καταγν φορουμενος-JNub. 881.
πλείστους αεται βόσκουσι σοφιστάς, θουριοριάντεις, ἰατροτέχνας, σφραγιδονυχοργοκομητος, κυκλίων τε χορῶν σματοκάμπτας, ανδρας μετεωροφένακας.
353쪽
DE TETTU TRADITO. 341Ρac. 742. τοὐς δουλους παρέλυσε του φευγοντας καὶ ἐξαπατctντας καὶ τυπτομένους ἐπίτηδες, in οδ ἐξηγον Ἀλαονται ἀεί, καὶ τουτους οὐ νεκα τουδί.Jιν ὁ συνδουλος κτέ. Av. 15. τωδ' ἔφασκε νῶν φράσειν τὸν Τηρέα.
θεραπων τις αὐτο res ἔχων καὶ μυρρίνας. προθυσόμενοι ἔοικε της ποιησεως.J
Thoam. 241. οῖμοι τάλας οδωρ, οδωρ ἁ γείτονες l πρὶν ἀντιλαβέσθαι πρωκτὸν τρὶς φλογες JRan. 12. τί δη Ἀδει με ταρτα τα σκευη φέρειν,ειπε ποιησω μηδεν ἄνπερ Φρυνιχος εῖωθε ποιεῖν καὶ ωκις καὶ μειψίας;
ὐπογραμμιατέων ἀνεμεστωθη καὶ βωμολοχιον δημοπιθηκων.
πρωτιστον αὐτου βασανι το δεξιου.
354쪽
Indignamur temeritatem hominum imperitorum, comici versibus verbula interpretum interserentium 2 Inspiciamus ubium editionem quam curavit s. Hermann quo lenius de huius cemodi erroribus iudicomus si minus etiam dubitemus quin prona in eo sit mens humana Stropsiadis ad Socratem sunt verba Nub. 1146:αλλα τουτονὶ πρctτον λαβέ Recto in V st in adscriptum est: θυλακον αὐτ ἐπιδω-ιν ἀλφίτων' si alii verbis in recenti codice Parisino Suppiment 185ὶ ,, τὸν θυλακον, ὁ ἐστι μεστὸ αλφίτων ' Quid autem Ber- mann annotavit . Mirum est quod . . . adnotatio, si una litterula, accedat, trimetrum praebeat:. τὸν θυλακον As , Iic ἐστι Ia εστ o. Ἀλφίτων..Haud inficetus erit hic versus si post versum 1146 vel 1 147
Ipsum contextum inspice et tecum perpende Hermanni illud. haud inficetus ' nec dubium videbitur quin id quod acciderit Hermanno, quem honoris causa nunc nomino, multis limaccidere potuerit et fere debuerit. Hic igitur saeculi proximi est error unus etiam addatur, qui decimi quinti Eccl. 10 post verba poetae
in codice Monacensi 492, qui ex Ravennate sat excriptus, subiectus est hic dimotor:
qui si etiam in legeretur, non minore permansisset in b0nor - optimi enim numeris eat conceptus - quam sunt illa quae supra tetigimus: ριεγάλω υφῶ καὶ πρηοτηρι ξυστρέφος καὶ ξυγγογγυλας vel γ νυν χ' 4ανδραποδ', 'i λιθίους I μανῆς)et suos etiam nunc fortasse inveniret defensores. Ut recte, ita importune verba comici interpretantium sustemblemata quae supra attulimus Male autem poetam interpretanti deberi videtur versus Theam. 809:
355쪽
D TEXTU TRADITO. 343ἀλr Ἐψβουλης Φν πέρυσιν τίς βουλευτης ἐστιν μείνων; παραδοι. ἐτέρω τὴν βουλε ία οὐδ' αὐτὸς του τό γε φήσεις.J interpres enim, qui temporum rationem non satis tenBret, annotasse Ἀτὴν γαρ βουλείαν ἐτέροις παρέδοσαν'
16 Do vltua in totortua mutatio. codicibus V stra longo intervallo distant AE alia exemplaria, quas passim Vitia in deterius mutata habent a sciolis quo minua peritia eo magia audacibus. Sic Ecel. 56s in B lovo est vitium:
Aστε σέ γε μοι μαρτυρεῖν κτέ.,
nam pro γε scribendum erat τε In Iatiua serpat morbus: εστις σέ μοι μαρτυρεῖν, orror pervulgato pro ι acripto . Quid autem ia cui debetur rocens exemplar arisinum B metro consulens scilicet, sed contextu nulla habita ratione, acripsit:
Eiusdem fabulas a. 15 in R extat integer: ου πάντες ασιν ἐπὶ τὴν ἄραιοτάτην ...; Absurdum autem sat quod habs Γ:πάντες rσασιν ἐπὶ τὴν A., at multo absurdius quod B: πάντες γὰρ σασιν τι που ἐπὶ τὴν A. Talia cumulare nihil attinet sussiciunt enim haec ad agnos dendam recentiorum stultitiam et tomoritatem. A cuiusmodi labe immunes fors sunt V st . Non tamen plane immunes lidet dicere, nam prima quaedam mali perniciosissimi germina hi supra in iis deprehendimu complura et alia possunt deprehendi. Insigne exemplum extat Ach. 47:εμέλλες αρα πάντες ἀνασείει - βοης. Pac peritas Ravennatem ceterosque codices hodiernos, unum diem superesa Ravennati aliquod apographum, in quo recepta
356쪽
quam corrector superscripsit littera , aut nam lectu est dissicilior exaratum smi ἐμέλλε ἄρα πάντες ἀνασεδειν βοην Θ βοας, quotusquisque lector dubitaret quin genuina esset ea lectio, solus igitur accentus particula ἄρα mutandus esset Nam illud ἀνασεisιν ori speciem habet aliquam. Ne nunc quidem ubi tarunt editores usque ad obraeum, et post obraeum fuere qui non dubitarent. Est tamen plane aena Vacuum et ab8ur dum V et unic comico dignum est id quod restituitiobraeus: ἐμέλλετ' ἄρα παντως ἀνησειν της βοης, nam i domum auam vim obtinet illud 4 ἐμέλλετε ἄρα'', i. e. . οὐκ ηγόρευον;' probe noram. Ita loquitur qui ex certamine aut contentione multo labore tandem discessit superior' ', ut Dionysua in ania:
Eodsm tendit Ravennati lectio Ach. 742, ubi puellulis minatus Acharnensis: ναὶ τὸν ἘρμEν - ait εἴπερ ξεῖτ' οἴκαδις
τα πρῶτα πειρασεισθε τὰς λι κοὐ κακος.
Sic R, in signis acribendis neglegentior, neque doriamum SerVans. Quae postquam correcta sunt vitia, in verbia αιπερ ἱξελ οικαδις
gravior error agnoscitur demum, nam posta dedorat id quod restituit Ahrona: απρατα. Emtorem ni inveneritis, fame misere peribitis. Ergo in deteriua textu sensim sic ruit: ἄπρατα, ὀ Ἀρθτα, τα Ἀρὰτα sic codd. nonnulli , τα πρ&τα, et cum eo corruptela pervenisset, exaratus est R. Non minus aperta paradiorthosis a Lys. 45, ubi R absurde:
καταχέουσα ὁ κροκωτιν αρκτος ἡ Βραυρωνίοις.
Verum praebet codex deterior :
357쪽
sed tam malo distinctum ut vix agnoscatur; nam, quod vidit Bonile - scribendum est:
κἄτ' ἔχουσα τὸν κροκωτδ αρκτος et Βραυρωνίοις.
Fraudem igitur hoc loco, ut alibi passim librarii fecit crasis particularum καί et lare, dein gliscena malum peperit monstrum quod extat in codice . Nunc videamus verba chori Vesp. 24 sqq.: χθὲς ουν Κλέων ὁ κηδεμών ἡμιν ἐφεῖτ' ἐν Αραῆκειν ἔχοντας ἡμερΦν ὀργὴν τριον πονηράν ἐς χυτὸν ἁ καλουμένους' ἀν ηδειησεν Ἀλλα γαρ σπευσωμεν ἁνδρες τέ
Sic in in has extant exarata. Quas i aliter interpunguntur
deleta particula supervacanea γαρ restat lectio fallacissima spe ciem enim habet, et parum afuit quin cunctos codicea invaderet. Sed in V sat σχολουμενος, id quoque Vitiosum, et aperte quidem vitiosum, veritamen vestigium servans aliquod. Ipsam denique poetae manum restituens codicis V corrector superscripsit κολω:ῶς κολωριι νολυ ira ηδλησεν, in in ... non in ius vocem , nam dudum id factum eat aut factum esse sumitur, sed ut eum ulciscamur. Hic quoque apparet quid ait factum. Futurum rariusculumno Le μένους olim abiit in κολου μένους, quod Vitium παραδιορ- θοοντες alii scripserunt χολουμένους sic Veneti pater Vel aVusin, alii καλουριένους sic Ravennatis . 17 Do vo ovum formia, quaa Plaen PRohohntdlerio eorrusti In versu, quem modo tetigimus, prisca verbi forma a librariis non eat agnita. amnes sunt loci, ubi recentiore Verborum figurae substitutae sunt vero atticis. Ne metrum quidem satis valebat ad talia arcenda: Ach. 27s.
η δ' ἀσπὶς ἐν τῶ γε νάλω κρεμασθησεται. Sic oro κρεμήσεται.
358쪽
Dualis numeri formae contractae ex ε in ει absunt, et tales in lapidibus repertae ea tant Veri vestigium servat R τω σκελει Av. 1254 alibi pro ει scribi solet η. Cuius vitii frequentis exemplum unum prolatum nunc sumcit Theam. 282 περικμῆΘεσμοφόρα pro καλλει, non temere sic scriptum, eate notio
359쪽
DE TEXTU TRADITO. 3478. v. αμφορ', quod Attice dictum Sas, non ἀμφορέε postquam
docuit, addit alterum eiusdem ut quidem putati si exemplum
Nub. 18 Stropaiadem rogat Socratia discipulus: τῶ σοι δοκιsσιν ἐοικέναι; si de codici R. Verum praebet V λέναι, ut Eccl. 1161 legitur προσεικέναι Itaque suo iure obet sap. 1142 pro ἐο κέναι
Vesp. 1107. ξυλλέγοντες γαρ καθ' ἐσμους κτέ. Θgitur in , sed ξυλλεγέντες, quod e coniectura olim restituit Bentley, extat in V. Nub. 887. ἐγώ δ' πέσομαι leg. πειμι BentlΘy . ro Verbi απεῖναι forma habitum, dein temere mutatum est. Intactum evasit idem Thoam. 27s, credo quod illam fabulam ludimagistri non solebant pueri interpretari. Secunda persona eiusdem futuri corrupta est Vesp. 1840:οψ αποσι; os in ἡλιαστης ἐκπο/ών. Ubi απι imbubia scribendum esse clamant metrum et Verborum contextus, idque sensit indorf. Et apud Xenophontem idem remedium adhibendum est Comm. II 1 9 24, ubi σκοπουμενος ἐιέον, quod nihil est, in δί est mutandum in collato comici Versu ch. 45: χλαῖναν δ' εχων φανὴν IO.
360쪽
Ante oculos nostro sincera forma mutatur in deteriorem Ach. 236, ubi librarius Roscio scripsit: A ἐγ βάλλων ἐκεινον οὐκ αν ἐμπλυμην λίθοις, sed postmodo erasum esto et littera si in signum diphthongi tisat mutata. Badem hominibus debetur quod Lys. 235 sq. est traditum: ε δὲ παραβαίην, δατος ἐμπλησθη κυλιξ, ubi sinceram lectionem ἐμπληθ' ἡ κυλιξ satituit ames. Similia forma coram nobis postas obtruditur lut 892 ubi recte ἐμπλημενος scriptum est a codicis librario ἐμπὶη- σμενος Ver Scripsit corrector, idque in V extat, dein in deterius ruens lectio corrupta in A facta est ἐμπεπλησμένος. Quae qui Secum reputat, non dubitabit quin κλι ν)θηναι ubi
legatur, in κλινηναι ait mutandum. Unus locus afferatur: AV. 122.
Aσπερ σισυραν ἐγκατακλιθηναι μαλθακρον.
Sic , recte vero R ἐγκατακλινηναι. Ad quam lectionem in coram olim annotatum st: ούτω Ηττικοί, ς ἐν Νεφέλαις μὰλλα κατακλινεὶς δευρί'. ὁ δε σιλι νJθῆναι κοινον. ' Ubi haec
leguntur Non in , sed in V, in cuius textum irrepsit tamen vitiosum illud ἐγκατακλιθηναι, item in codices ceteros quid quod is, qui scholia codicis V perscripsit, gravius etiam erran8 textui addidit litteram ν ἐγκατακλιθηναι et lemma in scholii
absurdiu vel fallacius Nempe in unum confluxerunt lectiones sincera et vitiosa ). Eadem oriati αλλαχθηναι pro αλλαγηναι Scripti est rati0. Aptus ad dem faciendam ea locus Lys. 00 sqq. qui versu8 in sic sunt exarati: a BP υκ γωγ μὴ διαλλαχθῆ τέ γε κτέ.
σὐ δ αλλα κατακλίθητι κεὐ ἐμοὐ δια χρόνου κτέ. φιλεῖς τί ουν οὐ κατεκλίνης.