장음표시 사용
321쪽
Hirschig quas fori ae - nia displiceat casaura in podo 'apud comicum rara sic uni ordinanda: hν εἶ πράττωσ', οὐ os τ' αὐτοις μεγάλη ἐσθ' ἡ δεια σάς ἴσθι. Av. 609. οὐκ DF τι πέντε γενεας Ἀνδρa ν ζώει λακέρυζα κορώνη; Ubi entisio obstu vera lectio πέντ' ἀνδρῶν γενεάς. Av. 1710. ἀωτὴρ ἔλαια νεν ἰδεῖν χρυσαυγε δό-. Scribendum ἰδεῖν λαμ νε. n. 1474 in Risunt: αἴσχιστον ἔργον εἰργασμένος Ἀροσβλέπεις, paulo meliora, licet deteriora etiam videantur in V, qui post αἴσχιστον habet a invitia numeria. In alii codicibus perperam haec sic sunt mutata: αἴσχιστον ἔργον εὐ ἐργασάμενος προσβλέπεις, nec nisi in paucis extat tragicus ' qui requiritur trimetor: αἴσχιστον ἔργον προσβλέπεις ι ειργασμένος
εἰ γαρ ἐπλουτει, πος ἄν ποιον αὐτὸς τὸν ὀλυμπικὸν ἀγῶνα τέ-
peiora suam in V, hic enim omittit particulam αν. Verum, Bd novo vitio infectum, prasbet A:
Cuiusmodi rrorsa in communi nostrorum codicum archetypo minime raro fuisse postquam intelleximus, nimis audaces videri squeunt a coniecturae: Av. 1247. μέλαθρα μὲν αὐτου και δόμους εμφίον οὐ καταιθαλώσω. Iovi minatur iasinerva ae et ipsius et Amphionis aedes incensurum; sed Amphionia nomen hinc alienum. Comicus oderat: νιέλαθρα μεν αὐτο καὶ ιν ικίονας δόμους καταιθαλωσω.
322쪽
Quorum Verborum ordo postquam perturbatus eat, litterae καὶ δομους ἀμφικίονας abierunt in id quod praebet textus traditus. Theam. 80. ἐπεὶ τρίτα ἐστί, θεσμοφορίων ὴ μέση Pervetustum hoc eas vitium testantur scholia ' eat tamen vitium. Post acripsit ἐα. ἐσθ' 4ορτη, sed litteras ΠS CHEOPm cum ita essent turbatas ut flerent SHEMONNECTI, male sunt lΘctas. Eiusdem generia error in B laborant Dicaeopolidis ad uripidem verba Ach. 410 sqq.:
ἀναβάδην ποιεος, ἐξὸν καταβαδην οὐκ ἐτὸς πτοχους μονους ποιεις '.
ἀταρ τί τα ἐάκι ἐκ τραγωδίας ἔχεις, ἐσθητ' ἐλεινην οὐκ ἐτὸς πτωχο ἐς πομις. Manissat has corrupta vitium autem cum vitium, ut assolet, genuisset, ceteri codicea in secundo versu dederunt πτωχους, in quarto χωλους, invito contextu, qui priore loco poscit χωλοος, posteriore πτωχους Veri autem indicium Videtur servare expunc tum illud adiectivum μόνους, illic enim in archetypo fuisse πτωχοος Qui error deprohensus valo aliquid ad simile vitium agnos cendum et corrigendum Av. 792-7s6 Ino coloria codicibus jhaec sunt tradita:
790 ε τε Πατροκλείδης τις ἡμῶν τυγχάνει 1 ε ὶ Θν, οὐκ αν ἐξίδισεν εἰς θοιμάτιον, ii ἀνέπτατο, κὰποπαρδων - κἀναπνευσας ἐθις - δ κατέπτατο.
323쪽
79ε οετο αν πάλιν παρ χιιεν πτερυγίσας ἀνέπτατο, ali βινήσας ἐκεῖθεν ἐθις α καθέζετο. Ubi non solum tralaticio errore λὶ πτατο pro πτετο cristum est ter, o praetorsa vitiose in a. 7s dictum est ἐνιεῖθεν. . . καθέζετο. Ibi poetam dedias κατέπτετο sensit Meineve praeterea in versum s recipiatur illud καθέζετο, quod a. 796 molestum erat, ibi vero est aptissimum. 12 Do turbato oriis v. Suum. Loci quos modo tetigimus vocabula quasdam locum inter se permutarunt. Multo magia nocet ipsorum Versuum ordo perturbatus. Quod sque in V neque in frequens sat vitium, solet autem verus ordo eiusmodi locis a correctore indicari. Nonnulli tamen fraus in cuncti codicibus praepostere sunt collocati, cuiusmodi errore e communi fonte fluxerunt.
Lys. 1272-1299 1295 1821 si 1800-1321 1273 - 129430rdine inverso in cstorisque codicibus sunt collocati sic autem si finia fabulas displicst adso abruptus ut aliquid ibi
deesse nemo non sentiat, et magis etiam Laco novum carmen instituena postquam abire coeperunt cuncti a Lysistrata iussi. Versus igitur viginti duo, qui archetypi ' paginam implevisse videntur, in locum alienum aberrarunt. Plui. 771 sqq. non minua apertus sat error. Nam noVi actus prima verba in textu tradito haec sunt καὶ προσκυν γε VersuSΤ71-781 postos. 788 olim collocati fuisse videntur, unus autem ad minimum trimeter intercidisse. Simplicior eat rea, de uno enim vorsu agitur, lut 805':
324쪽
Qui illo loco, ubi in codicibus legitur, molestus est, itaque dudum in infamiam incidit, nam in choliis V legitur: αδιανοητος ὁ α ιβος' iamque in editionibu ne numerari quidem solet; as post voraum 1 collocatus, in fine longioris ησεως, aptissimus eat. Veri indicium habet altera pars scholii: η πρὸς
τα νω va. 803ὶ καὶ αὐτα μηδὲν ἐξενεγκον οικοθεν, οὐτω γαρήδυ πρaγμά ἐστι τὸ πλουτεῖν' ' Quamquam non ille quem cholion indicat respicitur Veraua, sed proximus Va. 802 :ῶς ἡδύ πράττειν ωνδρες εστ εὐδαιμόνως. In ne narrationis servus αριστοφανικῖς πάνυ ad prima Sua verba redit.
Etiam fraus 89 eiusdsm fabulas aberravit in locum alienum. In textu tradito Carioni roganti:
κακοδαιμον, ὀσφραίνει τι; respondetur: το νυχους Ἀσως' ἐπεὶ τοιουτον L ἀμπεχεται τριβωνιον.
Quae vix et ne vix quido possunt explicari. Sed qui hoc loco molestissimus eat fraus, scribatur post 57:ἰδῶν γαρ vetis γνωσεται διι De ἐκείνου το πονηροὐ κομματος, ἐπεὶ τοιουτον γ αμπέχεται τριβώνιον
si utilissimus fit ad explondum enuntiatum, quod in eo erat mancum atque elumbe indicari enim debuit quo indicio usus balneator hominem scelestum suo statim pretio eatimaturus esset. Vitii autem causam ostendit , in quo asinae prim fersus es 897. missus igitur olim, dein in margine superior6Suppistus, o pro paginae primo habitu eat.14 Do vo in vuIgati Ioeo PRPiorum aeristis. Nunc dicendum sat aliquid de errorum quodam genere, cuius certi ne constitui non possunt. Quisquis non alia intellegit quae excribit, verbis exquisitis Vulgata, nominibus rarioribus quotidiana substituere solet imprudens. Sic in Argumento
325쪽
D TEXTU TRADITO. 313 Acbarnensium fabulas Λικαιοπολιν ὀροντες . . . κατακελευσει,
ὁρμῶσιν dedit librarius codici R de contextu securua, cum
deberet καταλεωσειν vel potius καταλε et σαι.
Ρacis autem voraum 711 τοπον διδασκαλικόν haud immerito vocaveris. Ubi in V recte exaratum eat: 1 ἄν βλαβηναι δια χρόνου τί σοι δοκε, δέσποθ' Ερμη, τρὶς οπωρας κατελάσας; recte etiam adscriptum sat inin αντὶ του συνουσιάσας' . nec non verbi via apparet in scholio V, licet absurdo emblemate, quod cancellis signisscabo, id ait deturpatum: οτι οἱ δια χρονου ἐσθίοντες ὀπωραν πολλὴν βλάπτονται, καὶ οἱ συνουσιάζοντες συνεχῶς'
Sed corrector corrector inquam, codicis V, is ipse qui scholia adscripsit, participium κατελάσας cum non intellegeret, mutavit in κατεφέλασας , Quod autem admodum sat notabile apud Aelianum, qui hunc locum Aristophaneum, ut alios, insulas est imitatua, in epistola quam acribit Dercylus Oporae Ap. I legitur: Ἀτης 'Oπώρας ἐν καταγελάσας τι αδικω; ' Num. quid igitur absurdum hoc vitium legebatur etiam in Pacis fabulas exemplari, quo utebatur Aelianua Non id credibilo tam plumbeus non erat rhetor raenestinus, ut incerus videri ei posast eiusmodi trimotor, neque irridendi verbum in contextum ipsius Verborum quadrat; sed optimo iure uater Aeliano satituit κατελάσας λὶ Aut igitur bis natus eat hic error, aut ex altero opere in alterum est invectus a ciolo, qui nesciret quid aera distarent lupinis.
Simile quis accidit Ran. 775 quamquam V stra vitii ibi
sunt immunes, praebent enim: οἱ δ' ἀκροωμενοι τῶν ἀντιλογιῶν καὶ λυγισμῖν καὶ στροφῶν ἡπερεμάνησαν, et vox palaestrica λυγισμῖν in V recte explicatur Ἀκαμπτων l. καμπῖν , παραλογισμῶν' Sed in sequioribus legitur λογισμῶν καὶ στροφῶν. Itom obo Hyporid. pag. 28 sq.
326쪽
rum hic quoque ervarunt Vistra, nisi quod μέλλεις habent ambo et γαλ omisso articulo. scentior vero aliqui libra rius si grammaticus verbum ἀναπιμπλάναι polluendi asus adhi bitum mon morat, Ἀγαλμα moere quis esset sciebat: nostro igitur loco acripsit ἀναπλάσειν aut ἀναπλάσσειν, idque Verbum nimia diu obasdit ditione et coniectura provocavit inutiles. Ach. 85. καὶ παρετίθε ἡμιν ὀπτοὐς ἐκ κριβάνου βοος. Sic R. Verum est παρετίθει θ' λὶ ἡμιν ὁλου ἐκ κριβάνου βοος, sed integro boves in clibano coctos fingere sibi non potuit homo fortasas frugalior, cui ignoti essent persici apparatus. AV. 19.τω δ' οὐκ f εστην οὐδὲν αλλο πλὴν δάκνειν. Sic V et , ras Verum sas στην norant cum huius tosi contextus docet tum quae alibi leguntur οἰδὲν οἶδε πλην Ran. Τέ0ὶ οὐδεν δει πλὴν Soph. Phil. 10103, et sic interpres quidam in scholiis. Theam. 3. κάμπτει δε νέας ἀσπίδας πῖν. Vsrum et duc metro inveniri potuit et praebet Suidas:
Verum legit acholiasta, qui adscripsit Ἀρχήματα''. Hinc Bentleyrestituit δινευματα. Theam. 704. οἷον ἡμῖν ἐξάρξω τὴν αγαν αὐθαδίαν. Scribondum eat ἐξαράξω vel potius 'pera. ἐξαραξει Benuen. Τhsam. 34. προεδρίαν αὐτη δίδοσθαι τηνίοισι καὶ σκίροις.
327쪽
Librarius inlita aenia morat dorimas. Senio um aovomne prorsum ignorabat . itaque accedente AElmilitudine clittorarum et x omisit sigma quam litteram praebet scholion. Theam. 10. ἐγὼ δὲ Μενέλαον ὁσα f ἐκ ct ἀφέων. Et prior para huius versu gravius est affecta, et ἀφωων aperte est vitiosum, AEupereat autem id quod metrum et contextua flagitant φυων apud Suidam et in scholita. Mota videtur dedisse: ἐγω δὲ Μενέλεώ σε ἐκ τῶν ιφυων. Thoam. 1041.
πολυδακρυτον Λίδα γόον φευγουσαν.
Egregia sat uagravit mendatio: φλέγουσαν. Thoam. 1047. ἰώ μοι μοίρας ἀνιτ τε δαίμων 3. Non minua praestans est ansui correctio: τεγκτε. Theam. 1174.
πρῶτον μὲν ου δίελθε καὶ ἀνακόλπασον.
Optime ἀνακαλπασον Hermann coniΘctura sagaci rarissimum hoc scillandi verbum rostituens. Quam coniecturam confirmavit lorici hotii pars nuper reperta, ubi inter poetas, qui Verbo ἀνακαλπαιειν usi sint, commemoratur Aristophanea Librario nostro fraudem fecit notior Vox κόλπος. Minoria momenti nec tamen minus apertus est huiuscemodi error tui. 1085, ubi R haec praebst: ούνεκα ποτε ἐστί σοι καὶ τὴν τρυγα. Verum supereat ino:
Litteras aena carentea in V et in hic illic videro ost; θ. g. V ac hypoth. in De ἡνίκα ἐρμην λοιο κροτης. Quae quomodo legonda sint non liquet. Ibidem in argumento metrico ingentibus scilico litteria leganter exarato cum aliae reperiuntur sordes tum haec: τι μέλ
328쪽
816 DE TRXTU TRADITO.βοι δ' ἐπένευσε. Quae incantation magicas similiora quam Versu ab Aristophane grammatico, cui tribuuntur istat
composito. Lys. hypoth. τας μὲν ἐξωπίους ἐμπριλας καταλειπουσα ὀπίσω. Ubi Verum videtur τας μὲν ἔξωθεν παρουσας ὁμηρους τινας καταλ- Ουσας ἀποπέμπει Ἀπίσω.
Etiam sap. 108 huc facit, ubi οἱ μαραθωνομάχοι priscamillam Victoriam his verbia celebrant, a codici credimus: ὰλ δμως ἐπαυσάμεσθα ξυν θεοῖς πρὸς ἐσπέρας. Praeclarum an facinus, et dignum quod poetarum scriptorum que laudibus in castum extolleretur quid 2 Etiam insulsius quid licst recte scriptum praebeat πρὸς ἐ)σπέραν:αλλ' μως σωζόμεσθα ii θεοῖς πρὸς σπέραν. In isterioribus eat ἀπεωσάμεθα, non male, si sinerent numeri sincera denique lectio extat in Anecd. Oxon. ἀλr δμως ἐωσάμεσθα ξῶν θεοῖς προς σπέραν. Neque codicum V et carchetypum commune huiuscemodivitii intactum uias appars s. g. Vsap. 668, ubi Philocleon
τοις ηματίοις περιπεμφθείς reo absolvere in utroque dicitur. Exquisitum verbum περιπέττειν librarii mature fraudem fecisse videmus.
Idem testatur tui. 25, ubi V stra rusticum sodales ideo laudantem faciunt quod
συντετ α γ'νι ι, - κοὐ κατεβλακευμένως ν
venerint. Instructa acilicet acie Immo συντεταμένως, quod sat in codice A. Vel Nub. 40s, ubi Strepsiade perabsurdo et invito metro, si credimus codicibus V et :ώπτων ὀπτον γαστέρα τοῖς συγγενέσιν ἔπι οἰκ ἔσχον ἀμελησας. Verum est ἔσχων, incidebam, idquo legerunt qui scripsere scholia. Qui error deprensu utilia ea ad similem norem auo pretio aestimandum L . 281, ubi in est:
329쪽
ost δ' ' ἐστολιορκησ' ἐγ τὸν ἄνδρ ἐκεινον δμως, verum habet B: μεις, acriter. Et e scholita ut proferatur similia error, ad Lys. 62 in Rhas sunt adscripta: - εἰκότως, ἐπεὶ ὁ δημος τενυ χαρνέων ἐτετίμητο, δια τοὐτο τὰς ἐκεῖθεν προσδοκ γυναῖκας' . Ubi legendum esse ἐτέτμητο et contextus docet et rerum in bello satarum
Nomen proprium in V stra malo sat habitum Nub. 558:
πολις μὲν - Μακαρ θν πρώτιστον παρείλκυσεν.
Sic , item -καν V. Aut τοι μακαρίους aut nihil cogitavit qui ita corrupit numero Eupolideos sincera nominis forma Μαρι κῶς aliunde cognita. Nub. 34s.
Lys. 679. ἔγραφε φιλίππω ι Γ pro θραης ἐν Τππων. Sic tum, cum omnium in ore erat nomen ducta strenui, in schedia qua typothstae mihi mittebant a prelo recente Aristo phania editorem Boths asplua factum vidi Botha. Ecel. 605. οὐδεὶς ἰδὲ πνευματι δρασε Γ pro πενία. Non ENI sed LIN videre sibi visus eat librarius nutans. Idem praebet codicia Caimia . Qualia textu gravius nocere non solent, egrΘgie enim absurda sic nascuntur vitia, quae a quovis lectore paulo acutiore facile agnoscuntur, neque dissicilia a plerorumqus huiuscemodi locorum correctio. Tum demum instat periculum, cum proverbia inceria acribuntur Vitiosa quidem, sed quas Speciem certe habeant et umoria alia congruant. Sic in V ceteria Ρac. 99 sqq. haec sunt: καὶ τὴν ἀγοραν ἡ ιιν ἀγαθΦν
330쪽
Ubi scribendum eas id quod restituit Hamine ἐκ Μεγαρον testatur quod oppositum sat καὶ ἐκ Βοιωτῶν γε Et legit Mega rorum nomen ipse Scholiasta. EdeL 7s.
contextus et hoc loco poscit nomen proprium: Bentis οὐ τὸν Σεβῖνον coli loco consimili an. 27. Vesp. 217. νὴ τὸν Ac ὀψὲ γὰρ ἀνεστήκασι - ν.
habent codices sequiores. Vsap. 651. ἰάσασθαι νόσον ἀρχαίαν ἐν τη πόλει ἐντετοκυῖαν. Leg. ἐντετακυῖαν, qua est egregia Reaskii emendatio. Pac. 1134. ἐκκέας ct ξυλων τι αὐ
δανότατα οὐ θέρους ἐκπεπρισμένα.
Sico stra claudicante metro cui vitio ut mederetur sciolus aliquis, substituit verbum proraua absurdum quod legitur in
aequioribus: ἐκπεπιεσμένα. Aliquanto sagacius Both - κράτιστος ἄν -τις ἐαυτο καὶ πληθος μαρτιον καλυπτων - restituit verum: ἐκπεπραε ιν ισμένων Vel potius να. Av. 465. μὰ P Ἀλλα λέγειν ζητε τί πάλαι μέγα καὶ λαρινὸν πο τι. Pro τί acribendumne τι et ferendum iteratum τι Immo legendum est τρίπαλαι, quod scripsit obet coli. q. 1153. Lys. 43.
κροκωτα φορο sσας καὶ κεκαλλωπισενιέναι.
Sic R. sviva vitium e Ceat correctum: κροκωτοφοροφσα,, gravius correxit Bentley, e Clementis enim Alexandrini quodam